12 Οκτωβρίου, 2017

Μικροί άνθρωποι και μικροί πολιτικοί

Γιάννης Κωνσταντινίδης

Παρατηρώντας την κοινωνία από μακριά, όλοι σου μοιάζουν ίδιοι. Παρατηρώντας τη κοινοβουλευτική ζωή από μακριά, όλοι σου μοιάζουν ίδιοι. Είναι αναπόφευκτο να μηδενίζεις τις διαφορές όταν στέκεσαι σε απόσταση. Να πιστέψεις ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι με διαφορετικές ανάγκες, δεν υπάρχουν πολιτικοί με διαφορετικές αξίες. Αν όμως αποφασίσεις να ασχοληθείς ουσιαστικά με τη δημόσια ζωή και βάλεις την κοινωνία στο μικροσκόπιο, θα διαπιστώσεις ότι οι ανάγκες των ανθρώπων δεν είναι όλες ίδιες. Και αν παρακολουθήσεις συστηματικά τη διαβούλευση και την παραγωγή λύσεων στα συλλογικά προβλήματα μιας δημοκρατίας, δηλαδή την κοινοβουλευτική συζήτηση, θα διαπιστώσεις ότι οι αξίες των πολιτικών δεν είναι όλες ίδιες.

Τις μέρες που πέρασαν, η δημόσια συζήτηση εντός και εκτός της ελληνικής βουλής για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου έδωσε την ευκαιρία εντοπισμού των διαφορών αυτών –μεταξύ των ανθρώπων και μεταξύ των πολιτικών– ακόμα και «δια γυμνού οφθαλμού». Μελετώντας τις ζωές και τις ανάγκες διεμφυλικών και μεσοφυλικών ατόμων, αλλά και του οικογενειακού περιβάλλοντός του, ο καθένας μας θα έπρεπε να αντιλαμβάνεται εύκολα την αξία της νομικής αναγνώρισης της διαφορετικής ταυτότητάς τους για τη ζωή που δικαιούνται να έχουν. Όμως όχι. Υπήρξαν πολίτες, μέσα μαζικής ενημέρωσης, ιεράρχες που εξίσωσαν την ταυτότητα ενός ανθρώπου με μια μόδα ή ένα καπρίτσιο. Ακόμα περισσότεροι ήταν εκείνοι που υπέδειξαν σε νέους ανθρώπους να περιμένουν «το πλήρωμα του χρόνου» προκειμένου να προχωρήσουν στην απόφαση αλλαγής των στοιχείων τους λέγοντας ότι ως ανήλικοι δεν είναι ακόμα σε θέση να γνωρίζουν την ταυτότητά τους. Άλλοι τόσοι απαγόρευσαν με ευκολία σε όσους και όσες προχωρήσουν σε αλλαγή ταυτότητας φύλου να δηλώνονται ως γονείς των παιδιών που είχαν αποκτήσει νωρίτερα στη ζωή τους. Ποιος αλήθεια μπορεί να απαγορεύσει σε κάποιον το γονεϊκό δικαίωμα; Μικροί άνθρωποι μόνο.

Όμως ακόμα και αν η κοινωνία δεν είναι έτοιμη για τη νομική κατοχύρωση του δικαιώματος μιας μειοψηφίας, η πολιτική ηγεσία οφείλει να προνοήσει για αυτήν. Χρήσιμοι είναι οι πολιτικοί που μιλούν με επιχειρήματα για τα δικαιώματα. Όχι εκείνοι που μιλούν με συνθήματα για τα στερεότυπα. Η κοινοβουλευτική συζήτηση για τη νομική αναγνώριση ταυτότητας φύλου στις αρχές της εβδομάδας έδωσε στους πολιτικούς εκπροσώπους μας την ευκαιρία να αποδείξουν ότι τα επιχειρήματα κερδίζουν τα συνθήματα, ότι τα δικαιώματα κερδίζουν τα στερεότυπα. Την ευκαιρία αυτή ο καθένας την αντιμετώπισε διαφορετικά. Κάποιοι την άφησαν να πέσει και προτίμησαν να κρυφτούν μακριά από την αίθουσα της Ολομέλειας. Κάποιοι άλλοι επικαλέστηκαν εξωπλανητικές δυνάμεις προκειμένου να αποδείξουν ότι η ατομική ελευθερία μπορεί να υπόκειται σε περιορισμούς. Κάποιοι τρίτοι ισχυρίστηκαν ότι η καταψήφιση του –ομολογουμένως ημιτελούς και πρόχειρου– νομοσχεδίου θα μπορούσε να ωθήσει την κυβέρνηση στην παραίτησή της. Ισχυρισμοί ατεκμηρίωτοι βάσει της παρελθούσας συμπεριφοράς της κυβέρνησης και μάλλον υπερφιλόδοξοι. Ποιος αλήθεια μπορεί να βάλει στη ζυγαριά τα ανθρώπινα δικαιώματα, από τη μία, και τη διάρκεια ζωής μιας ανεπιθύμητης κυβέρνησης, από την άλλη; Μικροί πολιτικοί μόνο.

Ευτυχώς, δεν ήταν μόνοι τους στην Ολομέλεια του Κοινοβουλίου την περασμένη Τρίτη. Υπήρξαν και εκείνοι οι βουλευτές της αντιπολίτευσης –είναι πάντοτε πιο ουσιαστική η στήριξη μιας κυβερνητικής πρωτοβουλίας από την αντιπολίτευση– που προσπάθησαν να μάθουμε στα παιδιά μας ότι δεν υπάρχουν "παιδιά ενός κατώτερου Θεού". Τελικά δεν είναι όλοι ίδιοι στην ελληνική πολιτική.

*O Γιάννης Κωνσταντίδης Διευθυντή του Ινστιτούτου «Π στο Τετράγωνο – Πρόοδος στην Πράξη»

Πηγή: ΕφΣυν