25 Ιουλίου, 2018

Μια μέρα μετά, εκεί...

Αφροδίτη Χουλάκη

Πήγα να αγκαλιάσω τη Μαρία μια μέρα μετά, εκεί. Η Μαρία και οι δικοί της ήταν ζωντανοί. Όμως οι μνήμες της δεν ήταν. Εκεί που κάποτε έτρεχαν παιδιά στους δρόμους, εκεί όπου γέλαγαν παρέες στις αυλές των σπιτιών, τώρα άκουγες τη σιωπή. Όλα τρομακτικά διαφορετικά. Περπατάμε στους άδειους δρόμους που κάποτε παίζαμε κρυφτό. Φτάνουμε στη θάλασσα που κάποτε κάναμε το πρώτο μας μακροβούτι. Ακουμπάμε τους κατάμαυρους τοίχους των σπιτιών, αυτούς που κρύβουν τόσες στιγμές. Αναμνήσεις που πάγωσαν μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού. Αναμνήσεις. Η φλόγα της ζωής που έσβησε το βράδυ της Δευτέρας. Για εκείνους που έφυγαν, αλλά και για εκείνους που διασώθηκαν.

Σκοτείνιασε. Κρεμώ τη μηχανή μου και απομακρύνομαι αργόσυρτα. Στην άκρη του οικισμού, εκεί όπου η σιωπή είναι πιο τρομακτική, λες και ακούω τα ουρλιαχτά των ανθρώπων που κάηκαν. Σκέφτομαι τι μπορεί να ξεστόμισαν για μία τελευταία φορά. Ανατριχίλα. Λέω «μακάρι να μην ξανασυμβεί» και προχωρώ. Όμως η Μαρία δεν μπορεί να συνεχίσει τη ζωή της σαν να μην έχει γίνει τίποτα. Χαμένες αναμνήσεις, χαμένες ζωές.

* Η Αφροδίτη Χουλάκη είναι φωτογράφος - συνεργάτης του Γραφείου Τύπου του Ποταμιού

Σχετικά