23 Ιουλίου, 2017

Μαζί, αλλά προς τα πού;

Γιώργος Μαυρωτάς

Η προσπάθεια ανασυγκρότησης του προοδευτικού μεσαίου χώρου έχει μεγάλη σημασία για την ευστάθεια του πολιτικού μας συστήματος. Και αυτό, γιατί ο μεσαίος χώρος διεκδικείται τόσο από την ΝΔ εκ δεξιών, όσο και από τον ΣΥΡΙΖΑ εξ αριστερών. Αν δημιουργηθεί κάτι ελκυστικό για τους πολίτες, μπορεί να πάρει ζωτικό χώρο και από τα δύο μεγάλα κόμματα, που επιδιώκουν την πόλωση και στην πραγματικότητα δεν εκφράζουν στο σύνολό τους τον μεσαίο χώρο.

Στο κέντρο, λοιπόν, χρειάζεται ένα κίνημα που θα είναι διακριτό στον χώρο, αλλά και στον χρόνο. Δεν θα αλληθωρίζει δεξιά ή αριστερά (άλλωστε αυτά τα ιδεολογικά ταμπού έχουν καταρριφθεί στις σύγχρονες συνθήκες), δεν θα υποκύπτει στις προ(σ)κλήσεις του ετεροπροσδιορισμού, αλλά και δεν θα στηρίζεται σε εικονίσματα του παρελθόντος.

Μόνο τότε θα μπορέσει να συγκινήσει και να κινητοποιήσει τους απογοητευμένους πολίτες. Γιατί αυτό είναι το ζητούμενο. Όχι, δηλαδή, να κινητοποιηθούν «τα στελέχη», αλλά ο κόσμος που θα ενδιαφερθεί για αυτόν τον νέο χώρο. Αν προχωρήσει τελικά η εκλογική διαδικασία από τη βάση, οτιδήποτε λιγότερο από 150 – 200 χιλ. συμμετέχοντες θα είναι αποτυχία (οι ψηφοφόροι ΔΗ.ΣΥ. και Ποτάμι μαζί στις εκλογές του 9/2015 ήταν 560.000, ενώ στις εσωκομματικές εκλογές της ΝΔ ψήφισαν 330.000).

Ο νέος χώρος, κατά τη δική μου άποψη, θα πρέπει να έχει τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:

  • Να εκφράζεται από νέο πολιτικό φορέα και όχι συνομοσπονδία υπαρχόντων φορέων. Όχι ξαναζεσταμένο φαγητό, όχι λύσεις από τη ναφθαλίνη, αλλά κάτι που σηματοδοτεί ριζική αλλαγή παραδείγματος. Όχι, δηλαδή, απλό Restart, αλλά Format και επανεγκατάσταση, για να μιλήσουμε με τη γλώσσα των υπολογιστών.
  • Προοδευτικό πρόσημο με την έννοια του μετώπου στον λαϊκισμό, στον κρατισμό και την πελατοκρατία. Η στελέχωσή του κράτους πρέπει να είναι στοχευμένη (οργανογράμματα) αξιοκρατική (ΑΣΕΠ) και η αξιολόγηση συνεχής. Το κράτος δεν είναι φέουδο των κομμάτων, για να παίζουν τα μικροπολιτικά τους παιχνίδια, διορίζοντας χωρίς σχέδιο ή κρατώντας όμηρους τους εργαζόμενους. Η άρση της μονιμότητας στο δημόσιο πρέπει να πάψει να είναι ταμπού, προκειμένου να γίνει αποτελεσματικό.
  • Επιταχυντής των αλλαγών που χρειάζεται η χώρα. Αλλαγές, που βρίσκουν αντιστάσεις και που πρέπει να κάνουμε μόνοι μας, χωρίς μνημόνια να τις υπαγορεύουν (εκσυγχρονισμός, διαφάνεια, ψηφιοποίηση διαδικασιών, πάταξη φοροδιαφυγής – ναι, και με χρήση των POS –, εξωστρεφή πανεπιστήμια – όχι κομματικά φέουδα – διασυνδεμένα με την παραγωγή, κίνητρα για επενδύσεις κλπ).
  • Όχι στρογγυλεμένα πράγματα, για να μην δυσαρεστήσουμε κανέναν, αλλά λύσεις και τομές που αναγκαστικά θα ξεβολέψουν. Οι αλλαγές και το ξεβόλεμα ξεκινάνε όμως από τον εαυτό μας.
  • Όχι ισορροπίες των μηχανισμών και των καρεκλών, που πολλές φορές υπονομεύουν το πολιτικό πρόταγμα και δεν ενδιαφέρουν άλλωστε τους πολίτες.
  • Όριο στις βουλευτικές θητείες ως ένας ενδογενής μηχανισμός ανανέωσης.

Προς τα εκεί πρέπει να κατευθυνθεί ο προοδευτικός μεσαίος χώρος, αν θέλει να επιβιώσει στην επερχόμενη πόλωση. Κατά τη γνώμη μου, χρειάζεται περισσότερο μια ατζέντα Μακρόν και όχι Κόρμπιν. Ναι, λοιπόν, να συστρατευτούμε οι δυνάμεις του χώρου, αλλά για να δώσουμε ποιες μάχες; Τις μάχες προκειμένου να αναβιώσουμε τα «μεγαλεία» του 1980 ή τις μάχες, για να τρέξουμε να προλάβουμε τον 21ο αιώνα; Αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα, που καταρχήν πρέπει να απαντηθεί…

* Ο Γιώργος Μαυρωτάς είναι βουλευτής Αττικής και Γραμματέας Κοινοβουλευτικού Έργου

Πηγή: Νέα Σελίδα