21 Μαΐου, 2018

Λύση, όχι φενάκη

Γιώργος Κακλίκης

Άρθρο του Γιώργου Κακλίκη στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ

Αιφνίδια η αλλαγή σκηνικού μετά την πρόταση Ζάεφ για “Δημοκρατία της Μακεδονίας του Ίλιντεν”. Η πρώτη αντίδραση αρκετών ήταν ότι παύει το μύθευμα περί συγγένειας των κατοίκων της ΠΓΔΜ με τους αρχαίους Μακεδόνες και, συνεπώς, δεν δημιουργείται πρόβλημα υφαρπαγής της Ελληνικής ιστορίας.
Παράλληλα, η πρόταση φάνηκε να λύνει ένα μεγάλο μέρος του εσωτερικού προβλήματος με την εθνικιστική αντιπολίτευση του VMRO, το οποίο θα ήταν, όπως υποτέθηκε, ποιο ελαστικό για την αποδοχή της συγκεκριμένης πρότασης.

Η αναδίφηση όμως στις σελίδες της ιστορίας θύμισε στην ελληνική πλευρά ότι το Ίλιντεν του 1903 υπήρξε σημείο καμπής για τον “μακεδονισμό” με προφανείς βλέψεις σε εδάφη της Ελληνικής Μακεδονίας. Τροφοδοτούσε βαλκανικές μεγαλοιδεατικές τάσεις εξυπηρετώντας σαφώς επεκτατικές και άλλες βλέψεις γειτόνων μας.

Ένα άλλο σημείο που έχει κατά νουν ο κ. Ζάεφ είναι η θετική αντιμετώπιση της στάσης της χώρας του από τον διεθνή παράγοντα. Ο τελευταίος, μετά από δεκαετίες αμηχανίας και αμφίρροπης στάσης, έχει αντιληφθεί την πολιτική ακαμψία των ιθυνόντων της ΠΓΔΜ και της έχει ξεκάθαρα επισημάνει ότι και εκείνη πρέπει να επιδείξει σημεία ευκαμψίας. Με τη νέα αυτή πρόταση ο κ. Ζάεφ ελπίζει να εμφανίσει τη χώρα του ως δεκτική των ξένων παραινέσεων προτείνοντας - πρώτη φορά από καταβολής διαπραγματεύσεων για το όνομα- ελαστικότητα τόσο με την αποδοχή της ελληνικής επιθυμίας τόσο για erga omnes όσο και για σύνθετη ονομασία. Και να εμφανισθεί ως άμοιρος ευθυνών στην περίπτωση απόρριψης της πρότασής του από την Αθήνα.

Η αποδοχή της πρότασης αυτής θα ήταν μείζον λάθος της Ελληνικής πλευράς. Και είναι ευτύχημα ότι, από τις πρώτες στιγμές, οι αντιδράσεις των πολιτικών κομμάτων και μεμονωμένων πολιτικών, υπήρξαν από επιφυλακτικές έως αρνητικές. Ευτύχημα ήταν, ακόμη, ότι δεν υψώθηκαν υστερικές ψηφοθηρικές φωνές που το μόνο που κατορθώνουν σε τέτοιες περιπτώσεις είναι να μετατρέπουν, έναντι τρίτων, το δίκιο σε γραφικότητα.

Με την εξέλιξη που πήραν τα πράγματα απομένει στις δύο πλευρές να επαναφέρουν στο τραπέζι όποιες προτάσεις Νίμιτς έχουν απομείνει στο τραπέζι. Και να προχωρήσουν προς μία αμοιβαία αποδεκτή λύση. Για δικούς τους λόγους η κάθε μια και για να παγιώσουν τη σταθερότητα στην Βαλκανική. Μια περιοχή που ουκ ολίγοι ορέγονται ή βλέπουν ως πρόσφορο πεδίο ανάπτυξης επιρροών. Αρχής γενομένης από την γειτονική Τουρκία- που αδημονεί να εδραιώσει καθοριστικά την παρουσία της και εκεί- και από την Αυστρία που ενοχλείται από τις απόπειρες της Άγκυρας για ενεργό παρουσία σε μία περιοχή που η Βιέννη θεωρεί δικό της πεδίο δράσης.

Και για να είναι ξεκάθαρη η θέση της Αθήνας έναντι τρίτων που θα δηλώνουν πάλι ότι δεν αντιλαμβάνονται "τι θέλει πια η Ελλάδα", να ξεκαθαρίσει τα πράγματα με μία ψύχραιμη, λιτή και χωρίς άσκοπους συναισθηματισμούς, επίσημη εξήγηση των επιφυλάξεών της.

* Ο Γιώργος Κακλίκης είναι πρέσβης ε.τ., ειδικός σύμβουλος του επικεφαλής σε θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και μέλος της Επιτροπής Διαλόγου

Πηγή: ΤΑ ΝΕΑ