5 Δεκεμβρίου, 2017

Κουζουλός, ιδεολόγος και ανυποχώρητος

Σταύρος Θεοδωράκης

Τοποθέτηση του Σταύρου Θεοδωράκη, όπως αυτή εκφωνήθηκε από τον Μιχάλη Αεράκη, συντονιστή της εκδήλωσης που διοργανώθηκε στο ιστορικό καφέ «Κήπος» προς τιμήν του μεγάλου θεατράνθρωπου και κρητικού Μάνου Κατράκη.

Άστραψε τ’ αψηλό βουνό/
άστραψε κι η καρδιά μου/
φεύγω ταξίδι μακρινό/
μέσα στο μαύρο ουρανό/
κι ανοίγω τα φτερά μου
...
Με τ’ όνειρο τού γυρισμού/
τις νύχτες ξαγρυπνούσα/
ωχ Κρήτη αθάνατο νησί/
και μαυρομαντηλούσα…

Δεν είναι ούτε μαντινάδα, ούτε απόσπασμα από τον Καζαντζάκη.
Είναι το πρώτο τραγούδι από τον Καπετάν Μιχάλη, όπως τον ανέβασε διασκευασμένο ο Μάνος Κατράκης το καλοκαίρι του ‘66. Το τραγουδούσε σε μουσική του Μάνου Χατζηδάκη.
Ανέβαζε και κλασικό ρεπερτόριο ο Κατράκης με το Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο- το είχε ιδρύσει το 1955. Αλλά μετά στράφηκε και σε έλληνες συγγραφείς. Ανέβασε έργα κι άλλων Κρητικών, τον Πατούχα του Ιωάννη Κονδυλάκη, Καζαντζάκη πάλι, διασκευή του Ο Χριστός ξανασταυρώνεται. Ίσως στα κείμενα των Κρητικών διέκρινε την νιότη του στα χωριά μας – στον κοινό μας τόπο – στην Κίσσαμο.
Ήταν κουζουλός, ιδεολόγος και ανυποχώρητος. Στάλθηκε στα ξερονήσια – η χούντα του έκλεισε το Θέατρο… Δεν προσκύνησε και δεν εξαγοράσθηκε από τις εξουσίες. Ήταν με τον λαό και τον αγωνιζόμενο άνθρωπο. Ήταν ο Κατράκης.

Σταύρος Θεοδωράκης
Επικεφαλής στο Ποτάμι
(Γεννηθείς 5 χιλιόμετρα μακρύτερα από εκεί που γεννήθηκε ο Κατράκης)