4 Μαΐου, 2018

Καθαρή (αδι-)έξοδος

Παναγιώτης Καρκατσούλης

Ολοένα και περισσότεροι καλόπιστοι συμπολίτες μας πείθονται ότι η «καθαρή έξοδος» του κ. Τσίπρα συνιστά ένα ακόμη ωμό ψέμμα του. Δεν είναι μόνον οι πολλαπλές αναληφθείσες δεσμεύσεις του δικού του μνημονίου που ακυρώνουν το αφήγημά του. Ούτε καν το ότι αφήνει να εννοηθεί ότι μπορεί να τις αθετήσει. Είναι η πεποίθηση που έχει διαμορφωθεί στην κοινωνία ότι η συμμαχία των κρατικοδίαιτων συριζαίων και των καιροσκόπων που προσδοκούν να κερδίσουν από την επόμενη άτακτη χρεωκοπία της χώρας, μόνο δεινά μπορεί να τους επιδαψιλεύσει.

Είναι χρέος όλων όσων πιστεύουν ότι η επικίνδυνη αριστεροδεξιά συμμαχία πρέπει να ηττηθεί, να αναδείχνουν, συνεχώς και συστηματικά, τα αδιέξοδα στα οποία η πολιτική της μας οδηγεί.

Αδιέξοδο συνιστά ο επιχειρούμενος συγκεντρωτισμός των εξουσιών στα πρόσωπα των υπουργών-εκτελεστών των εθνικο-λαϊκιστικών πολιτικών. Παντού, από την παιδεία μέχρι την υγεία, από τις δημόσιες προμήθειες μέχρι τις προσλήψεις, επιχειρείται συγκέντρωση αρμοδιοτήτων στο υψηλότερο επίπεδο. Μ’ έναν προσχηματικό τρόπο, ενώ διατείνονται ότι αποκεντρώνουν, οι υπουργοί συγκεντρώνουν τις αποφάσεις στο πρόσωπό τους. Για να πετύχουν αυτό το αποτέλεσμα, δημιουργούν αφειδώς συμβουλευτικές δομές που στελεχώνονται από πολυάριθμους φορείς και κοινωνικούς εταίρους και τις οποίες, ύπουλα και μεθοδευμένα, παρουσιάζουν ως συλλογικά όργανα αποφάσεων.

Περαιτέρω, η κυβέρνηση υπονομεύει συστηματικά τις ανεξάρτητες αρχές, υποχρεώνοντάς τις να συμμετέχουν μαζί με εκπροσώπους κοινωνικών φορέων, συνδικαλιστικών οργανώσεων και συλλογικοτήτων, στη λήψη αποφάσεων που δεν είναι δική τους αρμοδιότητα. Με τον τρόπο αυτόν, απεκδύεται των ευθυνών της κι ενώ κρατάει στο ακέραιο τις εξουσίες της, δημιουργεί την αίσθηση ότι τις αποφάσεις τις λαμβάνουν και άλλοι, πλην αυτής.

Αδιέξοδη είναι και η πολιτική της περιφρόνησης του κράτους δικαίου, η καταρράκωση της νομοθετικής λειτουργίας και οι παρεμβάσεις στην λειτουργία της δικαιοσύνης. Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ επιδίδονται σ’ ενα κρεσέντο παραγωγής νομοθετικών σκουπιδιών. Η διαβούλευση έχει, de facto, καταργηθεί, αφού ο μέσος χρόνος που μεσολαβεί από την κατάθεση μέχρι την ψήφιση ενός νομοσχεδίου δεν ξεπερνάει τις 14 ώρες. Οι νόμοι τους έχουν, στην πλειοψηφία τους, συμβολικό χαρακτήρα, βρίθουν λαθών, και παραμένουν, εξαιρουμένων των μνημονιακών, εν πολλοίς, ανεφάρμοστοι.

Αδιέξοδο συνιστά, επίσης, η έλλειψη σχεδίου και η διοικητική τους αβελτηρία. Κανένα από τα μεγάλα έργα που θα δημιουργούσαν μια αναπτυξιακή δυναμική και θα έδιναν στη διεθνή κοινότητα την αίσθηση ότι η Ελλάδα έχει μπει, πλέον, σ’ έναν ενάρετο κύκλο, δεν προχωράει. Ακόμη και η εμβληματική επένδυση του Ελληνικού καρκινοβατεί από συνεχείς, δήθεν αυθόρμητες, αντιδράσεις ομάδων και συμφερόντων που εκφράζουν το συριζαϊκό DNA. H έλλειψη σχεδiου γίνεται εξαιρετικά επικίνδυνη όταν αφορά τη διοίκηση των εθνικών μας θεμάτων. Όταν, για παράδειγμα, οι αρμόδιοι υπουργοί πολιτεύονται έχοντας ως οδηγό μικροκομματικές σκοπιμότητες και την όποια ικανότητά τους να αυτοσχεδιάζουν, τότε απλώς περιμένουμε το επόμενο λάθος τους.

Μπορεί η καθαρή έξοδος του κ. Τσίπρα να είναι φενάκη, όμως, τα αδιέξοδα της κυβερνητικής πολιτικής είναι ορατά και απολύτως πραγματικά.

* Ο Παναγιώτης Καρκατσούλης είναι πρόεδρος του Ινστιτούτου «Π στο τετράγωνο - Πρόοδος στην Πράξη»

Πηγή: Φιλελεύθερος (έντυπη έκδοση)