19 Δεκεμβρίου, 2016

(Κατά)ζητείται ελπίς

Πέτρος Ι. Μπούγιας

Μπορεί πρίν από αιώνες ο Κύριος να είπε «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω» προτρέποντας το εξαγριωμένο πλήθος σε ενδοσκόπηση και αυτογνωσία, αποτρέποντας το λιθοβολισμό της γυναίκας που μοίχευσε και ετοιμάζονταν το πλήθος να τη λιντζάρει, όμως σήμερα «οι λιθοβολισμοί» και «η ανταλλαγή πυρών» είναι καθημερινή ρουτίνα. Τόσο κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά. Με «εκπυρσοκροτητές» ιδιοτελείς ανθρώπους, λαικιστές πολιτικούς, πολεμοχαρείς κυβερνήτες, σκοτεινά κέντρα επεκτατικών πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων. Η τελευταία επταετία στη χώρα μας ήταν «επτά χρόνια φαγούρας» διενέξεων, ακραίας ρητορικής αντιπαλότητας, ακόμη και καλλιέργειας «εμφυλιοπολεμικού» κλίματος εξαιτίας της κλιμακούμενης κρίσης.

Το μεγάλο ερώτημα που ταλανίζει σήμερα τον Έλληνα ανεξαρτήτου ηλικίας είναι «υπάρχει ελπίδα;». Η διάψευση των προσδοκιών από το σημερινό κυβερνών κόμμα της αριστεράς (ή πιο σωστά από την αριστεροεθνολαικιστική συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ) έχει δημιουργήσει ένα εξαιρετικά βαρύ κλίμα. Το όχημα της ελπίδας που διατυμπάνιζαν ότι θα φθάσει σε κάθε ελληνικό σπίτι έμεινε από λάστιχο στο δρόμο της αναξιοπιστίας, της κωλοτούμπας, των ψευδαισθήσεων. Η ευθύνη δεν είναι βέβαια μόνο της τωρίνης συγκέβερνησης αλλά και των προηγούμενων. Χάθηκε μια επταετία γιατί αρνούμασταν να δούμε και να κάνουμε τα αυτονόητα.

Και σήμερα συζητούμε και εξακολουθούμε να μιλάμε για ότι ακριβώς τα προηγούμενα χρόνια: για φόρους, ψαλλίδισμα συντάξεων, περικοπές μισθών, ανεργία, λουκέτα στις επιχειρήσεις. Κυβερνήσεις δειλές μπροστά στο πολιτικό κόστος να υλοποιήσουν τις μεγάλες αλλαγές, αλλά και πολίτες πρόθυμοι να εμπιστευτούν κάθε λαικιστή δημαγωγό που υπόσχονταν εύκολη επιστροφή στον παράδεισο των δανεικών και την ευμάρεια των προηγούμενων ετών. Οι μετριοπαθείς σοβαρές φωνές, «σκεπάστηκαν» από την οχλαγωγία των ύβρεων και τον προπηλακισμό που υποδείκνυαν τον «ξένο εχθρό» ως δυνάστη-υπαίτιο των προβλημάτων μας. Αντί της εθνικής συννενόησης που επέδειξαν χώρες που αντιμετώπιζαν και αυτές κρίση, (όπως η Κύπρος, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία) εμείς αναζητούσαμε γερμανοτσολιάδες και αποδιοπομπάιους τράγους. Κραυγάζαμε και μισούσαμε αντί να ψάχνουμε μαζί λύσεις και να δουλεύουμε για να διασώσουμε οτιδήποτε αν σώζεται. Αρνούμασταν να αλλάξουμε συνήθειες, ακόμη και τις χρεοκοπημένες δομές του «παλιού συστήματος».

Το σημείο στο όποιο βρισκόμαστε όμως είναι κομβικό. Οι πολιτικοί που αντί να βρούνε λύση στα πραγματικά προβλήματα του τόπου, προτιμούσαν να βρίσκουν εχθρούς, να μισούμε ο ένας τον άλλο, πλέον αποκαλύφθηκαν, ξεγυμνώθηκαν. Τα μέγαλα λόγια, των ψεύτικων υποσχέσεων δεν παραπλανούν σήμερα κανέναν, ακόμη και αυτόν που δεν έχει από κάπου να πιαστεί. Η ελληνική κοινωνία που αντέδρασε νευρικά, φοβισμένα και αυτοκαστροφικά απέναντι στην κρίση οφείλει να επαναπροσδιορίσει τον εαυτό της και κυρίως τις επιλογές της. Να μην απέχει από τις διαδικασίες που καθορίζουν το μέλλον της. Να μην λειτουργεί ενστικτωδώς με θυμικό και οργή απέναντι στο πολιτικό σύστημα που την παραπλάνησε. Αλλά καθημερινά να αξιολογεί, να συμμετέχει, να επιλέγει το καλύτερο όταν έρθει η ώρα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι . Όχι δεν είναι όλοι ίδιοι οι πολιτικοί δεν όλοι ψεύτες, κλέφτες, απατεώνες. Κι αν δεν υπάρχει το καλύτερο, οφείλει ο λαός να επιλέγει έστω το λιγότερο χειρότερο. Και κυρίως να δίνει ευκαιρία σε αυτούς που λένε την αλήθεια. Σε αυτούς που τολμούν να λένε τις άβολες αλήθειες αντί για τα ευχάριστα ψέματα. Στο σταυροδρόμι που διασταυρώνεται η ατομική με τη συλλογική ευθύνη συναντάται και η ελπίδα. Μην την προσπεράσεις …

* Ο Πέτρος Ι. Μπούγιας, Περιφερειακός συντονιστής Ηπείρου στο Ποτάμι.

(Άρθρο μου που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ο «Τύπος της Ηπείρου»)