8 Φεβρουαρίου, 2018

Junkies των συναισθημάτων

Εύα Στάμου

Τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας ο λαϊκισμός έχει σε μεγάλο βαθμό υπονομεύσει τον πολιτικό διάλογο. Δημαγωγοί και εθνοπατέρες κάθε πολιτικής απόχρωσης έχουν ποικιλοτρόπως εκμεταλλευτεί το μόνιμο άγχος μας ότι οι Ευρωπαίοι μάς υποτιμούν (μη αναγνωρίζοντας το ρόλο που οι πρόγονοί μας έχουν παίξει στην ιστορία του παγκόσμιου πολιτισμού) και την εθνική μας ανασφάλεια, που πηγάζει από ταπεινώσεις του παρελθόντος και υπαρκτές ή φαντασιακές προσδοκίες. Έχουν ταυτόχρονα καλλιεργήσει την παράλογη πεποίθηση ότι η Ε.Ε. μας έχει εκμεταλλευτεί οικονομικά, αν και στην πραγματικότητα τα ευρωπαϊκά κονδύλια έχουν στηρίξει όλες τις υποδομές αυτής της χώρας.

Ας μην μας κάνει λοιπόν εντύπωση αν το εθνικό αφήγημα των ημερών είναι «ροζ», δηλαδή μία απόλυτα απλουστευτική και μανιχαϊστική ανάγνωση της πολιτικής πραγματικότητας, σε συνδυασμό με έναν άκρατο συναισθηματισμό που αποκλείει τον ορθό λόγο και την αμερόληπτη, επιστημονική προσέγγιση.

Φάνηκε ακόμη μία φορά ότι αρκετοί πολίτες είναι ανίκανοι να σχηματίζουν άποψη η οποία θα πηγάζει από προσωπική έρευνα και την οποία θα μπορούν να θεμελιώσουν με επιχειρήματα. Ορισμένοι μάλιστα αδυνατούν να συζητήσουν δίχως υπόρρητες απειλές ή και την ανοιχτή επίκληση βίας.

Το χαμηλό επίπεδο της δημόσιας εκπαίδευσης, η ρητορική της βίας (από τη Χρυσή Αυγή, και τις ακροαριστερές ομάδες) που έχει διαβρώσει την ελληνική κοινωνία, η αντικατάσταση των εφημερίδων ως πηγή πληροφόρησης από τα Μέσα Μαζικής Δικτύωσης, οδηγούν αναπόφευκτα στην απώθηση για τον ορθό λόγο, τη δυσκολία να φέρουμε εις πέρας οποιαδήποτε διαδικασία απαιτεί συγκεκριμένα χρονικά στάδια και όρια, και στον υπερσυναισθηματισμό. Και αυτά είναι γνωρίσματα κοινά σε πολίτες κάθε κομματικής απόχρωσης που δεν έχουν τα απαραίτητα εργαλεία ώστε να βάλουν σε τάξη την πληθώρα των πληροφοριών και των στοιχείων, και στη συνέχεια να τα αναλύσουν αποτελεσματικά.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου εδώ.

* Η Εύα Στάμου είναι μέλος της ΜΕ.ΣΥ.Α.