1 Ιουλίου, 2016

Είναι η αξιοπιστία ανόητε…

Γιώργος Μαυρωτάς

Συζητήθηκε στη Βουλή η κύρωση της σύμβασης παραχώρησης μεταξύ Ελληνικού Δημοσίου και του ΟΛΠ, δηλαδή της Cosco αφού έχει το πλειοψηφικό πακέτο. Η ψήφιση του εν λόγω νόμου αποτελεί και προαπαιτούμενο για να ολοκληρωθεί η ιδιωτικοποίηση και να αποκτήσει η Cosco το 67% του ΟΛΠ (51% αρχικά και 16% σε ορίζοντα πενταετίας, ανάλογα με την πρόοδο των δεσμευτικών επενδύσεων).

Γιατί ήρθε αυτή η κύρωση ως κατεπείγον νομοσχέδιο; Για να πάει ο Πρωθυπουργός στο ταξίδι στην Κίνα στο τέλος της εβδομάδας με γεμάτες βαλίτσες. Γιατί πάει ο Πρωθυπουργός στην Κίνα; Πάει για να αναπτύξει περαιτέρω μια οικονομική συνεργασία (εξαγωγές ελληνικών προϊόντων στην Κίνα, προσέλκυση επενδύσεων κλπ).

Ποια είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για οποιαδήποτε οικονομική συνεργασία; Η ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ. Συνέβαλλε η ενέργεια του κ. Δρίτσα να φέρει άλλη σύμβαση προς κύρωση από αυτή που υπογράφηκε με τον ανάδοχο στο κτίσιμο αυτής της εμπιστοσύνης; Όχι βέβαια. Το αντίθετο, σαμποτάρει την όποια «προσπάθεια» του Πρωθυπουργού. Και όχι μόνο του Πρωθυπουργού, αλλά και όλων των εξαγωγέων που θέλουν να κάνουν άνοιγμα στις αγορές της Κίνας. Σαμποτάρει την ελληνική οικονομία γενικότερα.

Δύο τινά λοιπόν. Ή όλα αυτά είναι σε γνώση του Πρωθυπουργού οπότε και υπό την έγκρισή του; Ή δεν ήταν γνώστης οπότε ο υπουργός δεν μπορεί να μείνει στη θέση του.

Θα πει κάποιος: «Μα η Ελλάδα δεν είναι κυρίαρχο κράτος να νομοθετεί όπως νομίζει;» Αν ρωτήσετε τον σύντροφο κ. Πάμπλο Ιγκλέσιας των Ποδέμος θα σας πει όχι, ότι έχουμε γίνει προτεκτοράτο. Κι όχι στο μακρινό παρελθόν, πριν μια εβδομάδα τα είπε (22/6).

Εγώ δεν το πιστεύω αυτό. Πιστεύω ότι ένα κράτος είναι κυρίαρχο όταν μπορεί να διαπραγματεύεται, έστω και σε στενά περιθώρια και να συμφωνεί. Όταν όμως συμφωνεί πρέπει να τηρεί τις συμφωνίες του. Αλλιώς είναι ένα κράτος – απατεώνας. Και με ένα κράτος – απατεώνα κανένας δεν θέλει να έχει οποιεσδήποτε σχέσεις. Οι αντιρρήσεις λοιπόν του κ. Δρίτσα θα έπρεπε να εκφραστούν και εκφράστηκαν πριν από τη συμφωνία. Τη συμφωνία που επέβαλε η δεξιά όπως είπε.

Δεν κρίνω το πόσο καλή ή κακή είναι η συμφωνία. Καλή, κακή συμφωνία, αυτή συμφωνήθηκε. Μετά ως υπουργός της κυβέρνησης δεν έχει το δικαίωμα να μας εκθέτει ως χώρα. Εκτός κι αν είναι κάτι που είχε υποσχεθεί στους απεργούς κλείνοντας το μάτι: «Παιδιά μην ανησυχείτε, μην κοιτάτε τη συμφωνία που υπογράφηκε, εγώ άλλη θα φέρω στη Βουλή, αυτή που εγώ γουστάρω…». Αν το βλέπει αυτό ως πράξη αντίστασης απέναντι στα καπιταλιστικά συμφέροντα είναι αλλού νυκτωμένος. Καλύτερα να χάσει ο κ. Δρίτσας μερικούς παραπλανημένους ψηφοφόρους παρά η Ελλάδα την αξιοπρέπειά της ως χώρα.

Κι αφού το ήξερε από την αρχή ότι είναι διαφοροποιημένη η σύμβαση που έφερε προς κύρωση στη Βουλή σε σχέση με αυτήν που υπογράφηκε, γιατί δεν το είπε από την αρχή; Από την πρώτη ομιλία του στην επιτροπή; Αλλά το είπε μόνο αφού τον πήραν χαμπάρι οι Κινέζοι. Αυτή όλη η μεθόδευση δείχνει κουτοπονηριά παιδιού του δημοτικού. Με τέτοιες κουτοπονηριές και τυχοδιωκτισμούς δεν μπορείς να κτίσεις στέρεες οικονομικές σχέσεις που τόσο έχει ανάγκη η χώρα.

Πριν μερικές μέρες, στον αναπτυξιακό νόμο έλεγα ότι το νούμερο ένα που χρειαζόμαστε είναι η προσέλκυση επενδύσεων. (Έχει υπολογιστεί ότι χρειαζόμαστε 100 δις τα επόμενα 5-6 χρόνια.). Με αυτήν την κυβέρνηση όμως δεν μπορούμε να προχωρήσουμε γιατί οι υπουργοί -ή τουλάχιστον κάποιοι- έχουν διδακτορικό στο πώς να αποτρέπουν ιδιωτικές επενδύσεις, εγχώριες ή ξένες. Κι όταν δεν μπορούν να τις αποτρέψουν, υπογράφουν με δάκρυα και πόνο πουλώντας νομιμοφροσύνη στο αριστερό ακροατήριο, αν έχει μείνει καθόλου από αυτό.

Ο κ. Δρίτσας λοιπόν το έχει πάει ένα επίπεδο παραπάνω. Έχει Post doc στο σαμποτάρισμα επενδύσεων.

Προχθές μόλις, στην ομιλία μου για τις οικονομικές καταστάσεις, έλεγα ότι οι συνθήκες που δημιουργεί το πρόσφατο Brexit είναι για μας απειλή, αλλά και ευκαιρία. Είναι ευκαιρία, αρκεί να πάψει η κυβέρνηση να παρερμηνεύει τα μηνύματα απ’ έξω, προσαρμόζοντάς τα στο αφήγημά της. Είναι ευκαιρία αν δείξουμε ένα υπεύθυνο, αξιόπιστο πρόσωπο που έχει καταλάβει ότι το παιχνίδι δεν παίζεται με κουτοπονηριές και κουτσαβακισμούς. Το παιχνίδι χρειάζεται υπεύθυνη στάση, αξιοπιστία και συμμαχίες. Η αξιοπιστία που είναι το μεγάλο στοίχημα για τη χώρα μετά από 18 μήνες περιδίνησης πρέπει να αποκατασταθεί.

Η κυριαρχία της χώρας, την οποία επικαλείται η κυβέρνηση δεν μπορεί να είναι χτισμένη σε κουτοπονηριές. Η κυριαρχία στον σύγχρονο κόσμο έχει να κάνει με τις διεθνείς σχέσεις και τις συμμαχίες. Το πρωταρχικό χαρακτηριστικό σε αυτό είναι η ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ και η ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ. Όχι λοιπόν στη διπλή γλώσσα, άλλα λέω μέσα αλλά κάνω έξω και τούμπαλιν. Ως πότε θα πληρώνουμε τον λαϊκισμό και τις ιδεοληψίες που κρατούν τη χώρα εγκλωβισμένη στην κρίση;

Όποιος όμως μέχρι τώρα μίλαγε για τη σημαντικότητα των συμμαχιών, των διεθνών σχέσεων της ανάγκης η χώρα μας να είναι εντάξει απέναντι στις υποχρεώσεις της για να κερδίσει τον σεβασμό και την εμπιστοσύνη των άλλων ήταν αντιπατριώτης. Στο μυαλό κάποιων ο πατριωτισμός είναι ταυτισμένος με ένα περιχαρακωμένο κράτος-έθνος που ανεμίζει τη σημαία της ανασφάλειάς που αναπόφευκτα μετατρέπεται σε εσωστρέφεια.
Όχι. Ο σύγχρονος πατριωτισμός είναι η εξωστρέφεια και η συμμετοχή στο διεθνές γίγνεσθαι, προκαλώντας σεβασμό και κερδίζοντας την εμπιστοσύνη των άλλων.

Όποιος όμως τα έλεγε αυτά ήταν Γερμανοτσολιάς. Από σήμερα θα είναι και Κινεζοτσολιάς…

* Ο Γιώργος Μαυρωτάς είναι βουλευτής Αττικής