24 Σεπτέμβριος, 2018

Η συντριβή συνεχίζεται

Γιώργος Κυριακόπουλος

Συγχωρέστε μου την εμμονή όλο το Σαββατοκύριακο και τώρα. Με συνέτριψε η φοβερή αυτή ιστορία του φόνου του Ζακ. Το στομάχι μου δεν ξεσφίγγει.

Ακόμη κι αν ξεχάσω ποιος ήταν ο Ζακ (που δεν υποχρεούνται όλοι να τον ξέρουν ή να ασπαστούν την όποια "αγιογραφία" του) κι αν δεν υποθέσω ποιος είναι ο κοσμηματοπώλης (που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ένας εντιμότατος "νοικοκύρης" ή ένας από τους συνηθισμένους ενεχυροδανειστές της Ομόνοιας που ζεί με τα τιμαλφή που ανταλλάσσουν διάφοροι απελπισμένοι - αδιάφορο, δεν είμαι δικαστής), με πείραξε η μικρογραφία του όχλου γύρω τους. Συμμετοχή στο έγκλημα ενός τρίτου (κι έπειτα και μερικών ακόμη) και εκκωφαντική απραξία των λοιπών παριστάμενων και διερχόμενων. Γιά την ζωή και την συνείδηση δεν έκανε κανείς ένα βήμα που να τον ξεχωρίσει από τον όχλο! Μιά γυναίκα, στο τέλος.

Και μόνον αυτή. Κι έπειτα με πείραξε ο παράλληλος όχλος εδώ. Το ξέσπασμα γιά την διάχυτη ανομία, γιά την διάλυση, γιά την απουσία του (κοινωνικού και του αστυνομικού σε αυτή την περίπτωση) κράτους, γιά τον φόβο. Το ξέσπασμα όμως ως επιδοκιμασία ενός άνανδρου φόνου. Το κλωτσοκόπημα μέχρι θανάτου ενός ανθρώπινου ράκους ως άμυνα απέναντι σ' αυτή την απουσία και σ' αυτόν τον φόβο. Η σαπίλα της έλλειψης μέτρου, όχι από αυτόν που ενδεχομένως θα δικαιούτο να έχει ψυχικό βρασμό, αλλά από τον όχλο εδώ μέσα που επικροτεί ότι "γιά την τάξη και την ησυχία μας" το τίμημα μπορεί να είναι η ζωή ενός ανθρώπου. Γι αυτούς που αποκαλούν έναν συνάνθρωπό τους "πρεζόνι", όχι ως εξωτερική περιγραφή, αλλά ως στίγμα γιά κάθε περίπτωση. Όπως ίσως παλιά θα έλεγαν οι ίδιοι "φιλήσυχοι" άνθρωποι "κομμουνιστής" ή "συμμορίτης", ως ψόγο πάνω από το δίκαιο και τον νόμο. Κι ανάμεσα στους "φιλήσυχους" ας ήταν και κανένας μαυραγορίτης ή τσολιάς - μπροστά στον φόβο δεν μετρούσε. Ό,τι κι αν βρει η δικαιοσύνη ότι διέπραξαν ή δεν διέπραξαν ή είχαν ή δεν είχαν σκοπό να διαπράξουν ο Ζακ και ο κοσμηματοπώλης με τον συνεργό του, αυτά είναι νομικά σημαντικά, αλλά κοινωνικά αδιάφορα. Γιά την συζήτηση που κάνουμε εδώ εντελώς αδιάφορα. Διότι δεν με απασχολεί τόσο η κρίση γιά τους πρωταγωνιστές - γι αυτά υπάρχει το δικαστήριο και πρέπει με κάθε θυσία να είναι σεβαστό. Όμως με απασχολούν οι ένοχοι απαθείς θεατές του επεισοδίου και οι χυδαίοι τιμητές των καναλιών και του διαδικτύου. Αυτοί με συνέτριψαν. Ιδίως όταν κατάλαβα πόσοι πολλοί και πόσο μισάνθρωποι είναι. Και κάποιοι και πόσο θεωρητικοί (συγκεκαλυμμένα ή ανοιχτά), δηλαδή πραγματικά απειλητικοί γιά το μέλλον των ανθρώπων.

Είναι πολύ δύσκολο μερικές φορές να πεις αν σιχαίνεσαι ή αν φοβάσαι.

Ακολουθεί η σχετική ανάρτηση στο Facebook: