12 Φεβρουαρίου, 2018

Η σχέση της Novartis με τα μνημόνια

Γιώργος Στρατόπουλος

Από την υπόθεση Novartis, εκτός του τοξικού πολιτικού κλίματος, αντλούμε και χρήσιμα συμπεράσματα

1: Η ανάγκη των μνημονίων
Τον τελευταίο καιρό, η κυβέρνηση δείχνει απολύτως εξοικειωμένη με την άποψη ότι το ελληνικό Δημόσιο ζημιώθηκε κατά €23 δισ.1 από την αυξημένη φαρμακευτική δαπάνη την περίοδο 2000-2009, ότι μόνο από τη Novartis η ζημιά ανέρχεται στα €3 δισ. και ότι πολιτικά πρόσωπα και κρατικοί αξιωματούχοι έλαβαν μίζες περί τα €40 εκατ. μέχρι το 2010.

Πιθανότατα, τα νούμερα είναι ανακριβή, φουσκωμένα, αν όχι εντελώς λανθασμένα, ωστόσο η υπόθεση συνεισφέρει στη συλλογική αυτογνωσία.

Πρώτον, διότι η κυβέρνηση, επιτέλους, εντόπισε τα 23 από τα €150 δισ. της αύξησης του δημόσιου χρέους στο διάστημα 2000-2009! Πρόκειται για σπατάλες και κακοδιαχείριση στη φαρμακευτική δαπάνη. Περιέργως, αυτό δεν εντοπίστηκε στην ενδελεχή έρευνα της Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του Χρέους της Ζωής Κωνσταντοπούλου, παρά την υποστήριξη του ΠτΔ, του Πρωθυπουργού και του Σταμάτη Κραουνάκη.

Σήμερα λοιπόν, που καταλάβαμε ότι για το 1/6 του επιπρόσθετου χρέους ευθύνεται ένας μόνο λογαριασμός, που συνιστούσε μόλις το 3% του Προϋπολογισμού, είμαστε έτοιμοι να κάνουμε και το επόμενο βήμα: να αναγνωρίσουμε ότι η πτώχευσή μας οφείλεται περισσότερο στη φαρμακευτική σπατάλη και λιγότερο στις αμυντικές δαπάνες ή τους Ολυμπιακούς!

Σήμερα, επίσης, ακούμε πως οι «πολιτικές» μίζες της περιόδου ανέρχονται σύμφωνα με τους μάρτυρες, μόλις στο 0,2% της συνολικής ζημιάς από το φάρμακο ή, αλλιώς, στο 1,3% της ζημιάς από τη Novartis, ανάλογα με το νούμερο στον παρονομαστή. Οπότε, και πάλι είμαστε έτοιμοι να κάνουμε το επόμενο βήμα: να αναζητήσουμε την υπόλοιπη ζημιά στα κέρδη των φαρμακοβιομηχάνων, των προμηθευτών και σε έμμεσα ή άμεσα benefits πλήθους γιατρών, φαρμακοποιών, διοικητικών υπαλλήλων και κρατικών αξιωματούχων, χωρίς να παραλείψουμε και την εθελοντική συμμετοχή ακόμα μεγαλύτερου πλήθους ασφαλισμένων στην υπερσυνταγογράφηση.

Αυτές είναι οι σημερινές αντιλήψεις. Γιατί το 2011 και το 2012 ήμαστε στις πλατείες, κάναμε αντίσταση στη βαρβαρότητα των μνημονίων που απαιτούσαν και περικοπή της φαρμακευτικής δαπάνης. Και από το 2015 που συνθηκολογήσαμε -ας όψεται ο δυσμενής συσχετισμός δυνάμεων στην Ευρώπη!- δακρύζουμε που δεν καταργήσαμε τις μνημονιακές περικοπές. Και φτάσαμε στο 2018, να θεωρήσουμε αυτονόητο ότι με ή χωρίς μνημόνια, οι περικοπές στη φαρμακευτική δαπάνη ήταν αναγκαίες. Και, τουλάχιστον για το φάρμακο, δικαιώνεται εκείνο το σύνθημα που τόσο χλευάστηκε: «Κι αν δεν υπήρχαν τα μνημόνια έπρεπε να τα εφεύρουμε».

Αυτό είναι το πρώτο χρήσιμο συμπέρασμα από την υπόθεση Novartis.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου εδώ.

* Ο Γιώργος Στρατόπουλος είναι στέλεχος του χρηματοοικονομικού τομέα

Σχετικά