12 Απριλίου, 2017

Η πολιτική πρέπει να είναι ο δρόμος να χάσεις, όχι να κερδίσεις χρήματα

Το Ποτάμι

Συνέντευξη του Σταύρου Θεοδωράκη στο myportal.gr

Mια διαφορετική συνέντευξη έδωσε ο Σταύρος Θεοδωράκης στη Μαρία Σαμολαδά, στο myportal.gr. Ο επικεφαλής του Ποταμιού «εξομολογήθηκε» για το πως βλέπει «την πολιτική από τα μέσα», και για τα άγχη του ως γονιός και πολιτικός και η κουβέντα επεκτάθηκε στην αγαπημένη του δουλειά, στο τρέξιμο, τους Αγανακτισμένους που έγιναν υπουργοί, στην Κρήτη και τη Θεσσαλονίκη.

Αναλυτικά ο επικεφαλής του Ποταμιού είπε:

Για το αν προτιμά τη δημοσιογραφία, τη συγγραφή ή την πολιτική:

«Δημοσιογράφος είσαι με την έννοια ότι θες πάντα να ερευνάς, θες πάντα να κάνεις ρεπορτάζ γι΄αυτά που λες. Αλλά για μένα η μαχητική δημοσιογραφία έχει τελειώσει. Τώρα υπάρχει μια μαχητική πολιτική παρουσία –ελπίζω».

Για το ποια ήταν η αγαπημένη του δουλειά:

«Οι "Πρωταγωνιστές" ήταν μια αρρώστια. Χιλιάδες ώρες γυρισμάτων, μοντάζ, συνεντεύξεων. Νομίζω ότι έκανα ότι καλύτερο μπορούσα και νιώθω υπερήφανος που με τη βοήθεια των συνεργατών μου ανέδειξα κάποια θέματα, που η κοινωνία δεν θέλει να απαντά και να σκέφτεται. Σημασία έχει στη δημοσιογραφία και να ενοχλείς και να σπας στερεότυπα και να αλλάζεις τις απόψεις του κόσμου».

Για την αδυναμία μας να ακούσουμε άλλες απόψεις:

«Για να σκεφτείς πρέπει να αποφασίσεις ότι πρέπει να ακούς. Ένα μεγάλο πρόβλημα και των πολιτικών και των δημοσιογράφων αλλά και του κόσμου γενικά είναι ότι έχει κλειστά τα αυτιά του. Ο πολιτικός νομίζει ότι τα ξέρει όλα, ο δημοσιογράφος νομίζει ότι αυτόν πρέπει να ακούσουμε για να τα μάθουμε όλα και ο πολίτης πολλές φορές πιστεύει ότι δεν έχει λόγο να προβληματιστεί με παραπανίσιες απόψεις. Αυτό είναι λάθος. Δεν μπορεί να είσαι πολίτης ενεργός εάν δεν ακούς όλες τις απόψεις, εάν δεν προβληματίζεσαι».

Για τους λόγους που έκανε το Ποτάμι:

«Το έκανα γιατί είχα δύσκολο ύπνο και σκεφτόμουν πως ως δημοσιογράφος, έλεγα ότι θα πρέπει να αλλάξουν τα πράγματα, να εκσυγχρονίσουμε την κοινωνία μας, να γίνουμε νεωτεριστές, μοντέρνοι, αλλά να αγαπάμε την πατρίδα και να σκεφτόμαστε το μέλλον της. Και αναρωτιόμουν: «Ποιος μπορεί να το κάνει αυτό;» Και απαντούσα, «Ο ένας όχι, γιατί έχει εξαρτήσεις από το παρελθόν. Ούτε ο άλλος γιατί βούλιαξε τη χώρα στο παρελθόν. Και ο άλλος όχι, γιατί είναι παιδί του κομματικού σωλήνα». Και έτσι είπα: «να μαζευτούμε κάποιοι που ξέρουν από δουλειά, που το έχουν αποδείξει για να μπορέσουμε να το κάνουμε για τη χώρα».

Για τις προτεραιότητες που πρέπει να έχει μια κυβέρνηση:

«Η πρώτη προτεραιότητα μιας σύγχρονης προοδευτικής κυβέρνησης πρέπει να είναι η δημιουργία θέσεων εργασίας. Πρέπει κάθε μέρα να λες: "πόσες θέσεις εργασίας δημιούργησα σήμερα;" και όχι "πόσα επιδόματα ανεργίας θα δώσω". Αν δεν εξασφαλίσεις μια σιγουριά στον κόσμο, ζει σε μια συνεχή ανασφάλεια. Βυθίζεται η δημοκρατία».

Για το αν απομυθοποίησε τη Βουλή μετά την εκλογή του:

«Δεν απομυθοποίησα τη Βουλή γιατί την ήξερα. Αυτό που με τάραξε λίγο είναι ότι ένιωσα σε διάφορες περιπτώσεις πως για κάποιους η Βουλή είναι το παν. Κάποιοι μπαίνουν στην Βουλή και το μόνο τους άγχος είναι πως θα συνεχίσουν να είναι στη Βουλή. Αυτό με ξάφνιασε λίγο. Πίστευα και εδώ είναι η απογοήτευση μου και μια αποτυχία μου, πίστεψα ότι κάποιοι άνθρωποι καινούργιοι θα είχαν απομυθοποιήσει το πόσο σημαντικό είναι να είσαι πολιτικός. Και να το δουν ως μια απογοήτευσή τους απέναντι στον
κόσμο, χωρίς να έχουν πρώτη έγνοια και τελευταία την καρέκλα.
Σε όλα τα κόμματα μπορεί να συμβαίνουν, εμένα με ενόχλησε που ένοιωσα ότι υπάρχει και στο δικό μου κόμμα».

Για τη συμμετοχή του στους Μαραθώνιους:

«Μακάρι να μπορούσα να τρέξω τα 42 χλμ. Τρέχω 10ρια και 5ρια. Το τρέξιμο έχει ένα προσόν. Δεν χρειάζεται πολύ μεγάλη οργάνωση. Οπότε αν αύριο το πρωί έχω μια ώρα μπορώ να φύγω και να πάω να τρέξω. Και το βασικό στο τρέξιμο είναι ότι μέσα απ’ αυτή την «ταλαιπωρία» του σώματος, καθαρίζει το μυαλό σου. Πολλές φορές νιώθω μετά ότι πηγαίνω στο γραφείο, ναι μεν κουρασμένος στα πόδια αλλά ξεκούραστος στο κεφάλι».

Για τα άγχη του ως γονιός και ως πολιτικός:

«Το άγχος μου και το άγχος μας με τα παιδιά πρέπει να είναι διπλό. Το ένα είναι σε τι κόσμο θα ζήσουν. Δηλαδή έχουμε μια αγωνία να μην τα μεγαλώσουμε σε μια χώρα που δεν θα έχει μέλλον, που θα έχει μόνο χρέη, που θα πληρώνουν αυτά ασφαλιστικές εισφορές για να τα παίρνουμε εμείς ως συνταξιούχοι, που θα είναι αναγκασμένα να ξενιτεύονται. Πρέπει όμως να έχουμε και ένα άγχος εσωτερικό: αν στην οικογένειά μας, αν στην παρέα μας, το παιδί παίρνει τα σωστά συστατικά για να γίνει ένας σωστός άνθρωπος. Το τι έγινε ο καθένας από εμάς, δεν το οφείλουμε στον Καραμανλή ή στον Παπανδρέου και σε αυτούς που κυβέρνησαν όταν ήμασταν πιτσιρικάδες. Το οφείλουμε στους γονείς μας, στη διαπαιδαγώγηση που πήραμε από το σπίτι μας».

Για τους πρώην «Αγανακτισμένους»:

« Τα πρωτοπαλίκαρα της πλατείας έγιναν βουλευτές. Μπορώ να θυμηθώ διάφορους υπουργούς που είχαν τραπεζάκια και έκοβαν εισιτήρια στην πλατεία Συντάγματος”.

Για το πότε θα έπρεπε να «φύγει» κάποιος από την πολιτική:

«Πρέπει κανείς να σταματήσει, αν ο κόσμος δεν τον θέλει και δεν τον ψηφίζει. Αλλά ακόμη και αν τον ψηφίζει ο κόσμος πρέπει να σταματήσει κάποια στιγμή. Δεν πιστεύω στους αιώνιους πολιτικούς. Πιστεύω ότι μπορούν να σώσουν τη χώρα και οι επόμενοι. Όταν μπήκα στην πολιτική πριν 3 χρόνια είπα θα μείνω για 8 χρόνια. Θεωρώ ότι δεν πρέπει να μένεις σε ένα τέτοιο πεδίο για πάντα. Ή θα αρχίσεις να χάνεις το ενδιαφέρον σου και θα αρχίσεις να τυποποιείσαι ή θα αρχίσεις να σκέφτεσαι «τι να κάνω για να συντηρηθώ». Καλό είναι να μπαίνεις στην πολιτική να προσφέρεις και να βγαίνεις. Πράγμα σπάνιο συνήθως, γιατί στην πολιτική μπαίνουν κάποιοι και κατσικώνονται, καθώς στην Ελλάδα η πολιτική είναι επάγγελμα ενώ θα έπρεπε να ήταν η ενασχόληση των πετυχημένων –και εννοώ πετυχημένων σε κάθε κλάδο. Άνθρωποι δηλαδή που έχουν δώσει δείγματα γραφής στο δικό τους πεδίο, το αναγνωρίζει η κοινωνία και του λέει πήγαινε εκεί τώρα να μας πεις τι πρέπει να κάνουμε. Η πολιτική πρέπει να είναι ο δρόμος για να χάσεις κάποια χρήματα κι όχι να κερδίσεις κάποια χρήματα.

Δείτε το βίντεο:

Πηγή: myportal.gr