15 Σεπτεμβρίου, 2017

Η πλήρης απομαγνητοφώνηση της συνέντευξης τύπου του Σταύρου στη ΔΕΘ

Το Ποτάμι

Λ. ΠΑΠΑΔΑΚΗ: Καλησπέρα σας. Ευχαριστούμε πολύ που είστε εδώ. Ξεκινάμε τη συνέντευξη Τύπου του Σταύρου Θεοδωράκη. Εμείς θα απαντήσουμε σε όλες τις ερωτήσεις χωρίς καμία διάθεση αποκλεισμού με όλο το χρόνο δικό σας. Εξάλλου γνωρίζετε όσοι παρακολουθείτε από κοντά και το Σταύρο και όλη την πορεία μας, ότι εμείς αγαπάμε πάρα πολύ το διάλογο. Μαζί μας σήμερα είναι τα στελέχη από την ομάδα στήριξης της υποψηφιότητας του Σταύρου για την ηγεσία του κεντρώου χώρου. Είναι ο Γιάννης Κωνσταντινίδης που είναι υπεύθυνος της καμπάνιας και της επικοινωνίας. Ο Νίκος Νυφούδης είναι από το επιτελείο του Σταύρου στον πολιτικό σχεδιασμό και στην προσπάθεια όλη αυτή, του αγώνα για τη διεκδίκηση του κέντρου. Ο Πέτρος Τερζής που είναι ο επικεφαλής της νεολαίας. Των νέων παιδιών. Και βεβαίως η Ζωή Αποστολοπούλου που είναι εκπρόσωπος της υποψηφιότητας του Σταύρου στον αγώνα αυτό. Ευχαριστούμε πολύ και πάλι όλους εσάς που είστε εδώ. Ευχαριστούμε και τον Γιώργο Αμυρά το βουλευτή του Ποταμιού που δίνει και αυτός τον αγώνα στο πλευρό του Σταύρου Θεοδωράκη για την διεκδίκηση του κέντρου. Ξεκινάμε. Το συντονισμό θα τον κάνει ο Νίκος Νυφούδης.

ΣΤ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Να πω κάτι. Είναι πιο ωραίο να απαντώ σε ερωτήσεις. Κάθε φορά στη ΔΕΘ αυτό κάνω. Δεν κάνω ομιλίες. Υπάρχει μια συμβουλή του πατέρα μου. Ξέρετε υπήρχε μια εποχή που τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών δεν την είχε το ίντερνετ, την είχαν οι γονείς. Υπάρχει μια συμβουλή του πατέρα μου από πολύ μικρός που ήταν περίπου αυτή: κοίταξε να είσαι στη ζωή σου ευτυχισμένος και χρήσιμος. Νομίζω ότι εάν εξαιρέσεις μικρές – μικρές περιόδους που αναγκάστηκα να θυσιάσω κάποια πράγματα, νομίζω ότι το έχω καταφέρει. Έχω υπάρξει ευτυχισμένος και χρήσιμος. Βέβαια, όπως όλοι οι άνθρωποι, κάποιες εποχές δίνουν προτεραιότητα στην ευτυχία τους και κάποιες εποχές στη χρησιμότητά τους. Νομίζω ότι είμαστε στη δεύτερη εποχή. Θεωρώ ότι θα είμαι πολύ χρήσιμος σε ένα νέο ρόλο ως ηγέτης μιας μεγάλης, κεντρώας, μεταρρυθμιστικής, προοδευτικής παράταξης. Γι’ αυτό αποφάσισα να κάνω αυτό το δύσκολο, αλλά τελικά ωραίο αγώνα. Σας ακούω.

Λ. ΠΑΠΑΔΑΚΗ: Στο τέλος, αφού ολοκληρωθούν όλες οι ερωτήσεις τα στελέχη μας που είναι εδώ, ο Γιάννης δηλαδή, ο Νίκος και ο Πέτρος θα έχουν ένα δίλεπτο για να τοποθετηθούν και να μιλήσει ο καθένας και να απαντήσει σε ό,τι άλλο χρειάζεται. Ευχαριστούμε πολύ.

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΗΣ (Ν. ΝΥΦΟΥΔΗΣ): Καλησπέρα και από εμένα. Καλώς ήρθατε.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ («ΝΕΑ»): Καλησπέρα. Κύριε Πρόεδρε, στις προηγούμενες εκλογές η συγκρότηση κυβέρνησης είναι πολύ πιθανόν να εξαρτάται απόλυτα από το νέο φορέα του πολιτικού κέντρου που δημιουργείται αυτή τη στιγμή. Μπροστά σε μια τέτοια εξέλιξη, αν την επόμενη Κυριακή είχαμε εκλογές με εσάς στο τιμόνι ενός τέτοιου φορέα, ποια απόφαση θα παίρνατε; Θα στηρίζατε μια κυβέρνηση υπό τον Αλέξη Τσίπρα; Ή μια υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη;

ΣΤ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Με πάτε κατευθείαν στο τέλος. Και εγώ νόμιζα θα μου πείτε πώς θα κερδίσεις αυτό τον αγώνα κλπ. Να σας πω. Πρέπει να σκεφτούμε ότι έχουμε πάρα πολύ χρόνο μπροστά μας που θα είναι καθοριστικός για τις αποφάσεις μας. Και το πως θα είναι αυτό το νέο προοδευτικό κίνημα, πόσο μεγάλο θα είναι, επίσης θα καθορίσει και την απόφασή μας. Ο στόχος μας είναι ένα μεγάλο κίνημα που δεν θα είναι τσόντα ούτε δεξιά, ούτε αριστερά. Δεν θα είναι τσόντα ούτε στους λαϊκιστές, ούτε στους συντηρητικούς. Ένα μεγάλο κίνημα. Ένα μεγάλο κίνημα αλλαγής όπως κατά περιόδους το έχει ζήσει αυτή η χώρα και δεν αναφέρομαι μόνο στα μεταπολιτευτικά χρόνια. Αναφέρομαι και στα χρόνια που αυτή η χώρα στήθηκε όρθια. Αυτός είναι ο μεγάλος στόχος. Υπάρχει μια φράση του θεμελιωτή της δημοκρατικής μεταρρυθμιστικής παράταξης, του Ελευθέριου Βενιζέλου. Νομίζω ότι το είχε πει το 1910, ότι η κυβέρνηση είναι το μέσο και δεν είναι ο σκοπός. Εννοώ τι; Και τι πιστεύω ότι εννοούσε και ο εθνάρχης. Ότι αυτό που μας απασχολεί είναι πού πάμε, τι σκοπό έχουμε. Αυτό που θα προσπαθήσουμε εμείς από την επόμενη μέρα της νίκης, είναι να συζητήσουμε με μεταρρυθμιστικές δυνάμεις από όλο το πολιτικό φάσμα για τις λύσεις που έχει ανάγκη ο τόπος. Ο σκοπός είναι αυτός που θα μας οδηγήσει στις τελικές αποφάσεις. Πάντως για να μη θεωρηθεί ότι δεν μιλώ και για τα επίκαιρα. Αυτό το σχήμα που έχει δημιουργηθεί ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ που είναι ουσιαστικά ένα κόμμα, μια ψυχή, μια κίνηση, μια πρόταση, δεν είναι στον ορίζοντά μας για να συνεργαστούμε για να λύσουμε τα προβλήματα της χώρας μαζί. Θεωρούμε ότι είναι ένα εθνικολαϊκιστικό μόρφωμα επικίνδυνο αυτή τη στιγμή για τη χώρα, θα μας δοθεί ίσως η δυνατότητα να σας πω συγκεκριμένα πράγματα που τεκμηριώνουν αυτή την άποψη. Άρα δεν υπάρχουν περιθώρια με τους ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ να βρούμε μια κοινή οδό για να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα της χώρας. Προφανώς και δεξιά υπάρχουν αντίστοιχα προβλήματα, υπάρχουν συντηρητικοί, υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν αντιληφθεί τα λάθη τους στο παρελθόν, αλλά δεν μπορεί να υπάρξει κενό. Ένα μεγάλο μεταρρυθμιστικό κίνημα στο κέντρο πρέπει να δώσει κυβερνητική λύση. Και θα τη δώσει.

ΧΡ. ΚΑΤΣΙKΟΓΙΩΡΓΟΣ («TV 100»): Κύριε Θεοδωράκη καλησπέρα. Σε ό,τι αφορά την πιθανή αποχώρηση της Eldorado Gold από τη Χαλκιδική, είναι το θέμα των ημερών και καταλαβαίνετε ότι θα πρέπει να σας ρωτήσουμε γι’ αυτό. Εσείς δηλώσατε ότι ο λογαριασμός θα σταλεί σε 4.000 οικογένειες και κατηγορήσατε ουσιαστικά την κυβέρνηση ότι καταστρέφει μεγάλες δουλειές στις επενδύσεις στη χώρα. Αυτό που θέλω να σας ρωτήσω είναι αν μπορεί μια εταιρεία ιδιωτική, ιδιωτικών συμφερόντων, να εκβιάζει – απειλεί την εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση και να της ζητά να παραβιάσει τη νομιμότητα; Ένα το κρατούμενο. Και δεύτερο, αν κατά τη γνώμη σας, μπορούν να μπούνε στην ίδια ζυγαριά, οι θέσεις εργασίας και η ανεπανόρθωτη οικολογική καταστροφή.

ΣΤ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Προσέξτε, να σκεφτούμε τι είναι πάνω από όλα. Πάνω από όλα για μένα δεν είναι το χρήμα. Πάνω από όλα δεν είναι τα συμφέροντα μιας εταιρείας. Πάνω από όλα τι είναι; πάνω από όλα είναι η πατρίδα μας που σημαίνει ότι είναι το περιβάλλον, παράλληλα με κάτι που είναι πάρα πολύ αναγκαίο. Είναι οι δουλειές. Δεν μπορεί να υπάρξει παραγωγή θέσεων εργασίας εν κενώ. Πρέπει να υπάρχουν δραστηριότητες. Έχουμε πει από την πρώτη στιγμή στην κυβέρνηση να ξεκαθαρίσει πώς είναι τα πράγματα. Θέλει τη μεταλλευτική δραστηριότητα στη Χαλκιδική; Εάν τη θέλει, εάν τη βεβαιώνουν οι υπηρεσίες ότι αυτή η μεταλλευτική δραστηριότητα παραγωγής χρυσού είναι προς όφελος της κοινωνίας και δεν καταστρέφει το περιβάλλον, πρέπει να αποσύρει τους γραφειοκράτες, τους κομματάρχες, όλους αυτούς που εμποδίζουν αυτή τη δραστηριότητα.Δεν έχουμε πάρα πολύ χρόνο ξέρετε στην Ελλάδα και αυτό που με εκπλήσσει είναι ότι διακρίνω μια πολύ χαλαρότητα στα κυβερνητικά στελέχη, που προφανώς δεν έχουν και λόγο να βιάζονται, γιατί οι μισθοί τους τρέχουν. Αλλά κάποιου άλλου κόσμου οι μισθοί διακινδυνεύουν. Τι λέω λοιπόν; Λέω ότι εμείς πιστεύουμε ότι μπορεί να υπάρξει επιχειρηματική δραστηριότητα στη Χαλκιδική. Οι οργανώσεις και τα υπουργεία που είναι υπεύθυνα να μας πούνε με ποιους όρους αυτή η δραστηριότητα θα υπάρχει, πρέπει να το πούνε ξεκάθαρα. Οι γραφειοκράτες και το κομματικό κράτος του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να κάνει πέρα και να εγκρίνει αυτές τις επιστημονικές αποφάσεις.

Με εκπλήσσει ότι παραμένει, από ότι έμαθα, στη θέση του, ο κ. Καρανίκας. Με εκπλήσσει πραγματικά. Ο κ. Καρανίκας είναι σύμβουλος του Πρωθυπουργού. Πληρώνεται από ότι έχω μάθει και με κάποιες παχηλές υπερωρίες, αλλά αυτή είναι μια άλλη συζήτηση. Και τουιτάρει σε μια συζήτηση φίλων του «στα τσακίδια η τάδε επένδυση». Έχει άποψη. Είναι άποψη του Πρωθυπουργού; Ο Υπουργός Υγείας βλέποντας τη χώρα μας να κατρακυλάει στον πίνακα, το είδατε σήμερα το στοιχείο; Κατρακυλάει η υγεία στην Ελλάδα. Από την 27η θέση στις σύγχρονες χώρες πήγε 41η θέση. Ο κ. Πολλάκης όμως έχει τη δική του ατζέντα. Λέει και αυτός το δικό του «στα τσακίδια» στους επενδυτές. Αυτό που λέω εγώ, οι επαϊοντες ας αποφασίσουν. Οι επιστήμονες ας αποφασίσουν και η κυβέρνηση ας μην κρύβεται πίσω από το κομματικό της δυναμικό. Να πάρει μια απόφαση ξεκάθαρη γιατί έχουμε ανάγκη τις δουλειές στη Χαλκιδική και δεν έχω στο νου μου ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα προσλάβει αυτούς τους 2.000 3.000 ανθρώπους, όσοι είναι τέλος πάντων, για δικές του δουλειές.

Γ. ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ («ΑΝΤ1»): Καλημέρα και καλώς ήρθατε. Να μείνω στο θέμα των ημερών που έχει να κάνει με τη δημιουργία του νέου πολιτικού φορέα. Έχουμε δυο αφηγήματα, νομίζω. Από τη μία έχουμε την κυρία Γεννηματά που λέει νέα διακυβέρνηση με ένα κεντροαριστερό πρόσημο. Ακούμε εσάς που λέτε ότι θα πρέπει να έχουμε ένα πρόσημο από το κέντρο, όπως ο Μακρόν. Ο Μακρόν βέβαια δεν είναι και πολύ κέντρο, άποψή μου επίσης. Και θα σας ρωτήσω ευθέως, σας κατηγορούν οι συνυποψήφιοί σας ότι θα είστε το δεκανίκι της Ν.Δ. Τι απαντάτε εσείς;

ΣΤ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω ακούσει κανέναν συνυποψήφιο να με λέει ότι είμαι δεκανίκι κάποιου, αλλά θα το θεωρήσω ως μέρος του ερωτήματός σας. Προσέξτε. Όταν μπήκα στην πολιτική ζωή το σύστημα ταράχτηκε. Και προσπάθησε να πει από την πρώτη στιγμή και κάθε μέρα και κάτι άλλο, ότι ο Σταύρος είναι το δεκανίκι κάποιου. Κάποτε μας λέγανε ότι είμαστε το δεκανίκι αριστερών απόψεων, μετά δεξιών απόψεων, μετά επιχειρηματιών. Όταν τελειώνουν όλα τα παραμύθια, πρέπει κάτι καινούργιο να εφεύρουν κάθε φορά να πούνε. Είναι απλά τα πράγματα. Εμείς δεν χρωστάμε σε κανέναν, ούτε την πολιτική μας ζωή, ούτε βέβαια την επιχειρηματική μας δραστηριότητα. Δεν χρωστάμε σε κανέναν, δεν χρωστάμε σε συμφέροντα. Δεν χρωστάμε σε συντεχνίες, δεν έχουμε προστάτες, εννοώ πολιτικούς και είμαστε αποφασισμένοι κάθε φορά να λέμε το σωστό για τη χώρα. Οι αποστάσεις μας και οι συγκρούσεις μας από τη συντηρητική πολιτική είναι απόλυτη και δεν υπάρχει λόγος να περιαυτολογώ, αρκεί να δει κάποιος τη συμπεριφορά των βουλευτών μας και με πόσο συντηρητισμό του παρελθόντος έχουν συγκρουστεί. Ταυτόχρονα όμως επειδή υπάρχει ένα συντηρητικό παρελθόν, δεν θα ταυτιστούμε με ένα λαϊκίστικο μέλλον. Άρα είμαστε απέναντι και με τους ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Απόλυτα. Τώρα, το τι θα κάνουμε και τι αποφάσεις θα παίρνουμε κάθε φορά σε ένα μεγάλο νέο προοδευτικό κίνημα, θα εξαρτάται από έναν και μόνο έναν παράγοντα. Ούτε από τα εικονίσματα του παρελθόντος, ούτε από τις ιδεοληψίες μας, ούτε από αυτές τις ταπεινές απόψεις που έχουν συνήθως οι κομματικοί μηχανισμοί για να επιβιώσουν. Από το συμφέρον των πολιτών.Υπάρχει μια ανάγκη να υπάρχει ένα κίνημα που λογοδοτεί κυρίως στους πολίτες και όχι σε μηχανισμούς, όχι σε προστάτες, όχι σε συμφέροντα είτε δεξιά, είτε αριστερά.

ΣΤ. ΑΝΤΩΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ («ΕΡΤ3»): Κύριε Θεοδωράκη ο Πρωθυπουργός την περασμένη Κυριακή από τη Θεσσαλονίκη εξέφρασε τον προβληματισμό του για τον αριθμό των υποψηφιοτήτων που διεκδικούν την ηγεσία της κεντροαριστεράς, λέγοντας μάλιστα ότι δεν υπάρχει ακόμη ταυτότητα του νέου φορέα και ότι την διεκδικείτε πολλοί. Συμμερίζεστε αυτή την ανησυχία; Και το ρωτάω αυτό διότι υπάρχουν στελέχη της Δημοκρατικής Συμπαράταξης που έχουν εκφράσει φόβους ότι πιθανότατα να εκδηλωθούν φυγόκεντρες τάσεις αντί για την απαραίτητη συσπείρωση.

ΣΤ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Πρώτον πόσοι υποψήφιοι θα είμαστε θα το μάθουμε όταν τελειώσει η διαδικασία υποβολής υποψηφιοτήτων με την έννοια εννοώ τις υπογραφές κλπ. Γιατί όλα αυτά τα πρόσωπα έχουν εκφράσει την επιθυμία να είναι υποψήφιοι. Πρέπει να τεκμηριωθεί αυτό από τον κ. Αλιβιζάτο. Σε κάθε περίπτωση εμείς λέμε ότι και εδώ μπορούμε να αφήσουμε κάθε λουλούδι, ή λιγότερο λουλούδι να ανθίσει. Ο καθένας μπορεί να θέσει μια υποψηφιότητα. Σημασία έχει να αναμετρηθούμε όμως όχι σε μια πασαρέλα και σε μια διαδικασία καλλιστείων, ή δημοσίων σχέσεων, αλλά να αναμετρηθούμε με τις απόψεις μας. Εγώ αυτό που καλώ την κυρία Γεννηματά που είναι η Πρόεδρος του άλλου κοινοβουλευτικού κόμματος, αλλά και όλους τους άλλους υποψηφίους, είναι να πούνε ξεκάθαρα τα πράγματα σε δυο ζητήματα. Το ένα είναι τι κόμμα θέλουν και το άλλο είναι τι χώρα θέλουν. Αυτά πρέπει να απαντηθούν όχι μέσα από γενικές λέξεις. Δηλαδή το να λες θέλω ένα ωραίο μεγάλο κόμμα, είναι προφανές. Θέλω μια χώρα που όλοι να περνάνε καλά, επίσης προφανές. Όλοι αυτό θέλουμε. Εγώ , την Κυριακή παρουσίασα ξεκάθαρα στην ελληνική κοινωνία τα 15 πιστεύω μου. Ξεκάθαρα πράγματα. Τα οποία κάποια ενοχλούν κάποιους ενώ κάποιοι τα χειροκροτούν. Αλλά είναι μια ξεκάθαρη πολιτική τοποθέτηση και μέχρι τις εκλογές, μέχρι το Νοέμβριο δεν θα κρυφτώ. Σε όλα τα ζητήματα θα έχω ξεκάθαρες απόψεις είτε ενοχλούν, είτε χειροκροτούνται. Το ίδιο ζητάω από όλους τους υποψήφιους. Να κάνουμε δηλαδή ένα πραγματικό debate απόψεων μέσα στην ελληνική κοινωνία γιατί είμαστε στην εποχή που χρειάζονται αποφάσεις. Δεν μπορούμε να χάνουμε άλλο χρόνο. Κάτι τελευταίο. Νομίζω ότι ένας θα είναι ο κριτής αυτής της διαδικασίας και ένας μπορεί να εγγυηθεί την ενότητα του καινούργιου Κόμματος, του καινούργιου Κινήματος -μου αρέσει πιο πολύ η λέξη «Κίνημα» εμένα γιατί το Κόμμα μου θυμίζει λίγο μηχανισμούς- ένας μπορεί να το εγγυηθεί. Αυτός δεν είναι η Φώφη, αυτός δεν είναι ο Σταύρος. Αυτός που μπορεί να εγγυηθεί αυτή τη διαδικασία, είναι ο Κεντρώος πολίτης. Εάν στις κάλπες ψηφίσουν 200.000 άνθρωποι και πάνω -θυμάστε ότι ήταν ο αρχικός μου στόχος το λέγαμε και πέρυσι, εγώ δεν έχω παρεκκλίνει- ακόμα και 300.000 - αυτό το Κόμμα θα είναι ένα μεγάλο δυνατό Κόμμα ενότητας. Εάν ψηφίσουν κάποιες δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, αν δεν υπάρξει ανταπόκριση του κόσμου και είναι ένα Κόμμα που ψηφίζουν μόνο οι μηχανισμοί προφανώς κάποιοι θα αρχίσουν να ψιθυρίζουν «Γιατί είμαστε εδώ, πως είμαστε, που πάμε…». Άρα: Ψήφισε κόσμε, κόσμε του Κέντρου, της Σοσιαλδημοκρατίας, Φιλελεύθεροι, Κεντροαριστεροί, Οικολόγοι, ακτιβιστές του Κέντρου, ψήφισε να δημιουργήσεις στην πράξη ένα μεγάλο Κίνημα, που κανείς δεν θα τολμήσει να διαφωνήσει.

Ε. ΓΚΕΛΗ («FOCUS FM»): Θα ήθελα απλά να σας κάνω μια ερώτηση που θα είναι διπλή. Πρόσφατα σε συνέντευξή σας σε εμάς στον «Focus FM», είπατε ότι η χώρα χρειάζεται μια μεταρρυθμιστική Παράταξη λογικής και τόλμης. Δεν ξέρω κατά πόσο η λογική με την τόλμη συνάδουν και θα ήθελα να σας ρωτήσω όμως αν εσείς ήσασταν αύριο στην ηγεσία αυτής της χώρας τι θα κάνετε με τόλμη. Γιατί είπατε ότι η νέα Παράταξη χρειάζεται λογική και τόλμη. Εσείς αν αύριο ήσασταν ο νέος Πρωθυπουργός, τι θα κάνατε με τόλμη αφ' ενός. Και βέβαια θα ήθελα να σας πω ότι σας βλέπουμε τολμηρό γιατί στην αρχή κάνατε λόγο για ένα δύσκολο αγώνα και εσείς πριν από τρεις μήνες δώσατε ένα δικό σας δύσκολο αγώνα και ίσως κάποιοι να σκέφτηκαν ότι θα μένατε εκτός και χαιρόμαστε βέβαια που σας βλέπουμε εδώ σήμερα. Ευχαριστώ.

Σ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Τι θα έκανα με τόλμη, για να πάω στα εύκολα. Το άλλο ερώτημα αφορά εμμέσως την υγεία μου εννοείτε, θα σας πω μετά. Να σας πω πρώτα τι θα έκανα με τόλμη, να σας πω μερικά πράγματα που θα έκανα με τόλμη. Θα τελείωνα αυτό το καραγκιοζιλίκι με τις επενδύσεις που γίνονται και δεν γίνονται. Δεν είναι μόνο η Χαλκιδική, άσε την Χαλκιδική μπορεί να επανέλθουμε κάποια στιγμή με το ωραίο ερώτημα του φίλου μου. Να δούμε κι άλλες πτυχές. Ελληνικό. Ο Πρωθυπουργός υπερηφανευόταν πριν δυο χρόνια ότι «εμείς το λύσαμε αυτό το πρόβλημα». Και τελικά συζητούν στα υπόγεια της Κουμουνδούρου ότι εκτός από «αρχαιολογικός χώρος το Ελληνικό, είναι το παλιό δάσος της χώρας και κακώς είχαμε τα αεροπλάνα τόσο καιρό και πήγαιναν και κατέστρεφαν το δάσος». Έχει κολλήσει το Ελληνικό. Έχει κολλήσει η επένδυση στην Κέρκυρα, έχουν κολλήσει όλες οι επενδύσεις για την παραγωγή εναλλακτικού ρεύματος, οι ανεμογεννήτριες. Όλες οι μεγάλες επενδύσεις στη χώρα κόλλησαν. Και χτες έμαθα –δεν τα προλαβαίνω και όλα…!!!- ο κ. Σπίρτζης είπε ότι διαφωνεί πάλι με κάποια πράγματα που αφορούν την ιδιωτικοποίηση των αεροδρομίων. Και θυμάστε ότι ο κ. Τσίπρας υπερηφανευόταν για την υπογραφή, έφερε τους επενδυτές και είπε «εγώ το κάνω» και βγαίνει ο Υπουργός του, λες και δεν περνάει μια μέρα. Δηλαδή λες και ο χρόνος είναι άπειρος στη χώρα και λέει «να ξαναδούμε και το θέμα των αεροδρομίων». Άρα ένα πράγμα: να τελείωνα μέσα σε κάποιες εβδομάδες με κάθε κόστος -εννοώ με συγκρούσεις όπου χρειάζεται με γραφειοκρατία, με Κόμματα, με υπαλλήλους που νυστάζουν και δεν υπογράφουν- τις μεγάλες αποφάσεις που έχει πάρει η Βουλή για τις επενδύσεις. Γιατί πέρα από τους ακριβοπληρωμένους συμβούλους των Κυβερνήσεων υπάρχουν οι άνθρωποι που πρέπει να βρουν δουλειά. Αυτή θα ήταν η πρώτη κίνησή μου. Και μια δεύτερη κίνηση. Πιστεύω πολύ ότι πρέπει να κάνουμε μια τολμηρή πολιτική για τα παιδιά μας, για τους νέους, για τα Πανεπιστήμια. Είναι μια τριπλέτα, θα μας δοθεί ίσως η δυνατότητα να πούμε λεπτομέρειες. Αλλά πάω σε ένα θέμα της επικαιρότητας. Έγινε αυτό που έγινε στην Πάτρα που βγήκαν οι φοιτητικές Παρατάξεις της Δεξιάς αλλά και άλλες –φοιτητικές Παρατάξεις, αυτός είναι ο τίτλος τους- να υπερασπιστούν κάτι ανήθικο που είναι η αντιγραφή. Αυτό τι είναι; Είναι μια μεμονωμένη κακή συμπεριφορά κάποιων παιδιών; Δεν είναι αυτό. Είναι ότι τα Κόμματα στην Ελλάδα ευθύνονται για μια μεγάλη βαθιά και αν θέλετε ανήθικη παρέμβαση μέσα στα Πανεπιστήμια. Η πρότασή μας, η προκλητική, η απόλυτη είναι: δεν είμαι Πρωθυπουργός, δεν είμαι αρχηγός Παράταξης, είμαι αρχηγός ενός μικρού Κόμματος. Να δεσμευτούν οι αρχηγοί όλων των Κομμάτων ότι θα αποσύρουν από τα Πανεπιστήμια τους κομματικούς γκαουλάιντερ. Αυτοί που καθορίζουν τις εξετάσεις, αυτοί που καθορίζουν βαθμολογίες, αυτοί που καθορίζουν ποιος είναι καλός και ποιος είναι κακός στα Πανεπιστήμια. Να, μια απόφαση τολμηρή που θα μπορούσε να πάρει ο κ. Μητσοτάκης, ο κ. Τσίπρας και όλοι οι άλλοι των πολιτικών Κομμάτων: να αποσύρουμε τις πολιτικές κομματικές μας στρατιές από τα Πανεπιστήμια και προφανώς να δώσουμε στους φοιτητές τη δυνατότητα να έχουν τη δική τους δράση. Πήγα στη Σορβόννη, με είχε καλέσει η κα Αρβελέρ. Πέρα από το ότι έπρεπε να εξηγήσω αναλυτικά ποιος είμαι, γιατί τους παραξένεψε ότι πάει ένας πολιτικός μέσα σε ένα Πανεπιστήμιο, όλο το Πανεπιστήμιο ήταν στα χέρια των φοιτητών. Το κυλικείο, η βιβλιοθήκη, οι τουαλέτες, όλα ήταν από ομάδες των φοιτητών που κέρδιζαν κιόλας. Αλλά υπάρχει κάτι στη Σορβόννη που δεν μπορεί κανένα Κόμμα να κάνει: απαγορεύεται η κομματική δραστηριότητα. Η πολιτική δραστηριότητα είναι ελεύθερη, όσον αφορά την κομματική δραστηριότητα, γιατί με προκαλούν πολλοί και λένε «μα σε ποιο Πανεπιστήμιο του κόσμου απαγορεύονται τα Κόμματα;». Σχεδόν σε όλα τα μεγάλα Πανεπιστήμια του κόσμου η κομματική δραστηριότητα απαγορεύεται. Άρα έχουμε λύσεις τολμηρές, εύκολες ακόμη και σήμερα, όχι στο μέλλον που θα είμαστε Πρωθυπουργοί ή στο μέλλον που θα είμαστε αρχηγοί μεγαλύτερων σχημάτων, αρκεί να είμαστε αποφασισμένοι να γίνουμε η αλλαγή που όλοι λέμε ότι πρέπει να συμβεί στη χώρα μας. Για το θέμα της υγείας να σας πω. Πρώτον να σας πω ότι είμαι καλά, είμαι πολύ καλά και το βλέπετε. Με τον καρκίνο δεν ξεμπλέκει κανείς ποτέ, εντελώς. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι που ταλαιπωρούνται στη χώρα μας γνωρίζουν ότι είναι μια συνεχή μάχη, μια παρακολούθηση. Όμως όλα τα δικά μου στοιχεία δείχνουν ότι το αντιμετώπισα γρήγορα. Βοηθάει πάρα πολύ να ξέρετε -τώρα ίσως να μην είναι το θέμα αυτής της συνέντευξης, αλλά επειδή μου το είπες- το να είσαι αποφασισμένος να την αντιμετωπίσεις και δεύτερον να έχεις ένα τρόπο ζωής τέτοιο, που δεν δημιουργεί προβλήματα, δηλαδή να αθλείσαι, να τρως καλά εννοώ να μην τρως ανθυγιεινά. Εγώ επειδή πάντα είχα ένα απόθεμα αυτής της συμπεριφοράς, δηλαδή πάντα ήμουν και λίγο αθλητής, πάντα ήμουν και της υγιεινής διατροφής, συνεργάτες μου αντιδρούν πάρα πολύ γιατί όταν τους καλώ για φαγητό ξέρουν ότι θα φάνε χόρτα και δεν θα φάνε κρέας. Όλα αυτά έχουν βοηθήσει στο να πηγαίνω πάρα πολύ καλά και να μη χρειάζομαι αυτή τη στιγμή καμία ιατρική βοήθεια, καμία ιατρική παρέμβαση. Ευχαριστώ.

Φ. ΔΕΡΓΙΑΔΕΣ («ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ»): Κύριε Πρόεδρε να επανέλθουμε λίγο στο θέμα με τις Σκουριές. Ο κ. Σταθάκης προχθές είπε ότι η εταιρεία, η Eldorado Gold πρέπει να εφαρμόσει τη σύμβαση σε ό,τι αφορά στο περιβάλλον, αλλά και στη μεταλλουργία ώστε να τηρήσει τους όρους και να πληρώνει και φόρους και παρέπεμψε το θέμα στη διαιτησία. Μας κάνει εντύπωση ότι πριν ακόμη το θέμα τεθεί στη διαιτησία και υπάρχει απόφαση, εσείς και οι άλλοι υποψήφιοι της Κεντροαριστεράς, μαζί με τη Νέα Δημοκρατία, σπεύσατε και πήρατε θέση δίπλα στην Eldorado Gold. Θέλω να σας ρωτήσω: συμφωνείτε με τη σύμβαση; Την έχετε διαβάσει; Και επίσης εκτός από τους εργαζόμενους της Eldorado Gold, οι οποίοι κατά την «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» είναι 1.200, στη Χαλκιδική να σας πω ότι ζουν γύρω στους 110.000 κάτοικοι και το καλοκαίρι στη Χαλκιδική γινόμαστε περίπου μισό εκατομμύριο. Η πλειοψηφία αυτών των πολιτών και κατοίκων είναι ενάντια στην εξόρυξη, ή τέλος πάντων ανησυχούν και προβληματίζονται. Εσείς γι' αυτούς τους ανθρώπους τι απαντάτε; Τι λέτε; Δεν πρέπει να ανησυχούν; Και ένα τελευταίο σχόλιο. Όλοι αυτοί οι κάτοικοι και οι πολίτες εμείς στη Θεσσαλονίκη, που έχουμε και συγγενείς Α βαθμού στη Χαλκιδική και ανησυχούμε, έχουμε αρκετή ενημέρωση και από Καθηγητές του ΑΠΘ. Επειδή και το θέμα της υγείας είναι τεράστιο και εύχομαι περαστικά σε εσάς, είναι ένα θέμα το οποίο απασχολεί πολύ κόσμο και θα πρέπει να απαντήσετε γι' αυτό. Ευχαριστώ.

Σ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Δεν μου αρέσει να διορθώνω τους συνομιλητές μου, αλλά θα μου επιτρέψετε να σας κάνω μια μικρή διόρθωση. Δεν είμαι στο ποτάμι κανενός επιχειρηματία, δεν είμαι στο πλευρό κανενός επιχειρηματία, είπατε κάποια στιγμή ότι «είμαστε στο πλευρό της Eldorado ή κάποιας άλλης εταιρείας». Εμείς ως Ποτάμι έχουμε συγκρουστεί στη Βουλή με πολλούς επιχειρηματίες και με πολλές συμπεριφορές. Θα θυμάστε ίσως τη σύγκρουση είναι κι εδώ σήμερα ο Γιώργος Αμυράς που έκανε τη μεγάλη σύγκρουση όταν εκτιμήσαμε ότι κάποιες αποφάσεις της Κυβέρνησης ήταν χαριστικές προς τον κ. Μπόμπολα, είναι ο άνθρωπος που έκανε τη μεγάλη σύγκρουση στη Βουλή. Έχουμε κάνει όλες τις δυνατές συγκρούσεις με τους επιχειρηματίες, όταν βλέπουμε ότι αυτό που κάνουν δεν είναι προς το συμφέρον των πολιτών. Πάω στο συγκεκριμένο ζήτημα που αφορά τη Χαλκιδική. Δεν ξέρω με ποια στατιστική λέτε ότι η Χαλκιδική δεν θέλει αυτή την επένδυση. Δεν υπάρχει εν γνώσει μου κάποια τέτοια στατιστική ότι δεν θέλει η Χαλκιδική αυτές τις θέσεις εργασίας. Να σας θυμίσω και μάλλον το ξέρετε ότι σε εκείνη την περιοχή πάντα υπήρχε μεταλλευτική δραστηριότητα, πάντα υπήρχε εξόρυξη. Οι παππούδες δηλαδή των παιδιών που σήμερα δουλεύουν εκεί, το έκαναν πάντα, απλά υπήρχε τα τελευταία χρόνια μια τουριστική ανάπτυξη. Μπορούν να συνυπάρξουν αυτά τα δυο πράγματα; Η επιστήμη λέει ναι. Και να σας πω κάτι. Γνωρίζετε προφανώς ότι ένα από τα πιο δημοφιλή τουριστικά μέρη της Ελλάδας είναι το Ιόνιο. Η Κυβέρνηση υπέγραψε και συμφωνεί να πάμε σε εξορύξεις πετρελαίου στο Ιόνιο, στη νότια Κρήτη. Δηλαδή σε περιοχές πολύ μεγάλου τουριστικού ενδιαφέροντος. Τι εννοώ; Μπορούμε πάντα με τα όπλα της επιστήμης να συνδυάσουμε και την εξόρυξη και τον τουρισμό. Ακούγοντας ποιους, όμως αγαπητέ μου φίλε, εδώ ίσως φαίνεται η διαφωνία μας. Ακούγοντας τους ακριβοπληρωμένους συμβούλους που χτες έλεγαν «η καριέρα είναι χολέρα» αλλά τώρα πίνουν φραπέ κάθε μέρα στο Μαξίμου και τουιτάρουν «στα τσακίδια» ή ακούγοντας τους ειδικούς; Εμείς λέμε ακούγοντας τους ειδικούς. Και η εκτίμησή μας με όσα έχουν εμφανιστεί, είναι ότι μπορεί να υπάρχει δραστηριότητα εξόρυξης στη Χαλκιδική, η οποία θα παρακολουθείται βέβαια συνέχεια και από τις Οργανώσεις και από τα αρμόδια Υπουργεία. Από τον κ. Σταθάκη θέλω ένα πράγμα και νομίζω ότι το θέλει όλος ο ελληνικός λαός: να ασχοληθεί λίγο με την υπόθεση. Τι εννοώ; Το να παραπέμπει σήμερα στην Ελλάδα τις υποθέσεις στη διαιτησία, είναι σα να παραπέμπεις αυτές τις υποθέσεις στις καλένδες. Εσείς δεν σας αρκεί η δημοσιογραφία και αύριο θέλετε να κάνετε μια δραστηριότητα στο κέντρο της Χαλκιδικής ή στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, θέλετε μια σύντομη απάντηση από το Δήμο, από τη Νομαρχία από το κράτος «μπορώ να κάνω αυτή τη δραστηριότητα ή όχι;». Αν σας πουν «προσφύγετε στα Δικαστήρια, προσφύγετε στη διαιτησία» σε μια χώρα που όλα αυτά είναι βυθισμένα σε ένα γραφειοκρατικό βούρκο και δεν παίρνετε ποτέ καμία απάντηση, θα μου πείτε «δεν θα κάνω καμία δραστηριότητα, δεν θα διακινδυνεύσω να φυλακίσω λίγα χρήματα κάπου, όταν μου λες ότι κάποια στιγμή κάποιο όργανο θα αποφασίσει τι θα γίνει». Λυπάμαι που πρέπει να ξαναπώ, ο κ. Σταθάκης πρέπει να πάρει το βάρος της απόφασης. Να μη φοβάται. Να μελετήσει και ν’ αποφασίσει και να πει: «Δε θέλουμε να το κάνετε αυτό, φεύγετε ή περιορίζεστε ή θέλουμε να το κάνετε». Το άλλο κόλπο, δηλαδή κλείνω το μάτι στους επενδυτές, τρώω με τους επενδυτές, συζητάω με τους επενδυτές αλλά για να ικανοποιήσω κι ένα κομματικό ακροατήριο λέω, ας αποφασίσει κάποιος άλλος για την επένδυση, δεν είναι η τολμηρή πολιτική που έχει σήμερα ανάγκη η χώρα. Και υπάρχει και κάτι άλλο ξέρετε. Ο κ. Καρανίκας έπρεπε να έχει εκδιωχθεί - δε θα πω τη λέξη που θα χρησιμοποιούσε ο κ. Πολάκης όταν λέει τη λέξη «διώξιμο» - απ’ του Μαξίμου για έναν ακόμη λόγο: Όπως αποκαλύφθηκε από πολύ σοβαρούς ερευνητές, ακολουθώντας την παλιά λογική των ψεύτικων ειδήσεων, χρησιμοποίησε φωτογραφίες που καμία σχέση δεν έχουν με την εξόρυξη, καμία σχέση δεν έχουν με αυτή τη δραστηριότητα και είναι ψεύτικες ως προς τη σύνδεσή τους με το γεγονός. Είναι οι φωτογραφίες από την πλημμύρα. Βγήκαν οι ίδιοι οι πιλότοι που είχαν τραβήξει αυτές τις φωτογραφίες και είπαν ότι αυτό αφορά τις πλημμύρες που συνέβησαν στην περιοχή, μακριά και καμία σχέση από τις δυο περιοχές που γίνονται οι έρευνες. Ο σύμβουλος λοιπόν του Πρωθυπουργού, προσέξτε, γιατί δε μιλάμε για ένα κομματικό στέλεχος, χρησιμοποιεί ψεύτικες φωτογραφίες για έναν ισχυρισμό. Και παραμένει σύμβουλος του Πρωθυπουργού… Προφανώς, μπορεί να υπάρχει κάποια παγκόσμια συνωμοσία. Αλλά σας λέω, δείτε τις μαρτυρίες των πιλότων…

Ν. ΡΟΥΜΠΟΣ («ΑΘΗΝΑΪΚΟ ΚΑΙ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ»): Θέλω να ρωτήσω το εξής: Αν εκλεγείτε επικεφαλής του νέου φορέα, θα τον πάτε Κέντρο ή Κεντροαριστερά; Και αν θεωρείτε ότι είναι προϋπόθεση, αν επιμένετε ακόμα, να διαλυθούν οι ήδη υφιστάμενοι κομματικοί Οργανισμοί.

ΣΤ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Ο νέος φορέας, το νέο μεγάλο κίνημα στο Κέντρο, το μεταρρυθμιστικό κίνημα όπως το φανταζόμαστε εμείς έχει χώρο και για κεντρώους και για σοσιαλδημοκράτες και για φιλελεύθερους και για κεντροαριστερούς και για ακτιβιστές του Κέντρου. Έχει χώρο για λογικούς, τολμηρούς ανθρώπους που θέλουν λύσεις τώρα. Και πιστεύω ότι μπορούμε να συνυπάρξουμε. Όχι πιστεύω ότι μπορούμε να συνυπάρξουμε, το έχω κάνει. Όταν ιδρύσαμε το Ποτάμι, συνυπήρξαμε άνθρωποι που κάποιοι ήταν Κεντροδεξιοί, κάποιοι ήταν Κεντροαριστεροί. Αλλά πάνω απ’ όλα ήταν τολμηρά μυαλά, λογικοί άνθρωποι που έλεγαν αυτό που πρόσφατα είπε και ο Μακρόν στη Γαλλία: Ότι ο καθένας μπορεί να έχει την ιδεολογία του, να είναι Αριστερός ή Δεξιός. Αλλά οι λύσεις πια δεν είναι αριστερές ή δεξιές. Αυτό είναι η μεγάλη μας διαφορά από πάρα πολλούς στο πολιτικό σύστημα. Δεν είμαστε δέσμιοι των παλιών βιβλίων και των παλιών εικονισμάτων. Πιστεύουμε ότι οι λύσεις σήμερα μπορεί να είναι σύγχρονες και με επίκεντρο κάθε φορά τον άνθρωπο. Ο ανθρωπισμός είναι η ταυτότητα ενός κινήματος στο Κέντρο. Νομίζω ότι αν τα καταφέρουμε και ηγηθούμε του κεντρώου μεταρρυθμιστικού χώρου, θα δώσουμε ένα δείγμα, το οποίο θα είναι ζηλευτό κατά την εκτίμησή μου. Θα δείξουμε πώς μπορούν σ’ ένα χώρο να συνυπάρχουν άνθρωποι από διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες αλλά με κοινούς στόχους. Τα καινούρια κόμματα, οι σύγχρονες κινηματικές μορφές, δεν μπορεί να είναι δέσμιες των ιδεολογιών του 19ου αιώνα. Πρέπει να απαντούν στα προβλήματα του μέλλοντος.

Ν. ΡΟΥΜΠΟΣ: (Ερώτηση εκτός μικροφώνου)

ΣΤ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Να συνδέσω λίγο αυτό που με ρωτάς, με κάτι άλλο που σκέφτηκα: Ο Γιώργος Θεοτοκάς, ένας από τους πιο μεγάλους διανοητές, έχει γράψει ένα πολύ μικρό κείμενο για το κέντρο, μιλάμε για το 1950. Και λέει το εξής: «Το κέντρο είναι η παράταξη που πιστεύει στην ανθρώπινη προσωπικότητα». Και το αναλύει. Θέλω με κάποιον τρόπο να το επαναλάβω. Τί εννοώ… Προσέξτε τί λέει: «Στην ανθρώπινη προσωπικότητα». Δε λέει απλώς «στον άνθρωπο». Λέει δηλαδή ότι πρέπει να αξιολογούμε τους ανθρώπους σε σχέση με την ποιότητά τους. και αυτό μπορεί να συμβαίνει παντού. Μπορεί να συμβαίνει στο Δημόσιο, μπορεί να συμβαίνει στα όργανα των κομμάτων. Θα πρέπει δηλαδή να ενισχύσουμε το ρόλο της ανθρώπινης προσωπικότητας στη σημερινή μας κατάσταση. Δε θα βγούμε από την κρίση μιλώντας μόνο για αφηρημένα σχήματα και αριθμούς. Πρέπει να πιστέψουμε στην ποιότητα των ανθρώπων και να ενισχύσουμε τις διαδικασίες όπου οι ανθρώπινες προσωπικότητες θα έχουν μια μεγαλύτερη ανταμοιβή, άρα κι έναν μεγαλύτερο λόγο να μετέχουν στα της δημόσιας ζωής. Με ρωτάτε: «Τι θα γίνει με τα κόμματα». Το Ποτάμι όπως και η ΔΗΣΥ ψηφίστηκαν από κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων. Μέχρι τις βουλευτικές εκλογές, θα υπάρχουν. Οι δυο κοινοβουλευτικές ομάδες θα συνεργάζονται, θα προσπαθούν να βρουν έναν κοινό τόπο κάθε φορά. Αλλά στις επόμενες εκλογές, και αυτή είναι η συμφωνία μας με την κυρία Γεννηματά - γιατί σημασία έχει να συμφωνούν οι Πρόεδροι των δύο κοινοβουλευτικών κομμάτων - αυτοί που παίρνουν το βάρος της μεγάλης απόφασης. Στις επόμενες εκλογές δε θα υπάρχει υποψήφιος από το Ποτάμι ή υποψήφιος από τη Δημοκρατική Συμπαράταξη, θα υπάρχει ο αρχηγός που θα έχει εκλεγεί στη διαδικασία του Νοεμβρίου κάτω από έναν καινούργιο, εντελώς καινούργιο τίτλο. Αν κερδίσει ο ένας αρχηγός έχει τη δυνατότητα να ονομάσει το κόμμα του όπως αυτός το πιστεύει με βάση τη δική του παρακαταθήκη ιδεών και αν κερδίσει ένας άλλος αρχηγός, θα το ονομάσει με κάποιο άλλο όνομα. Το όνομα το λέω γιατί είναι συμβολικό της δημιουργίας ενός εντελώς καινούργιου χώρου. Κι αν είδατε και τη διακήρυξη του κ. Αλιβιζάτου, είναι απόλυτος. Δε μιλάμε για νέο Ποτάμι, δε μιλάμε για νέα Δημοκρατική Συμπαράταξη, δε μιλάμε για νέα Ένωση Δημοκρατική Συμπαράταξη – Ποτάμι. Μιλάμε για ένα εντελώς νέο κόμμα που μετά την εκλογή αρχηγού, θα έχει νέα ηγετική ομάδα, νέα όργανα δηλαδή, νέο καταστατικό, νέες πολιτικές θέσεις, που σας είπα, είναι λογικό να έχουν σχέση με την ταυτότητα ουσιαστικά υποψηφίου που θα κερδίσει αυτή τη μάχη.

Ν. ΡΟΥΜΠΟΣ: (Ερώτηση εκτός μικροφώνου)

ΣΤ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Κάθε κόμμα έχει υποχρεώσεις απέναντι στην κοινωνία. Άρα τα κόμματα παραμένουν. Ως Οργανισμοί τα κόμματα παραμένουν. Σημασία έχει ότι στο πολιτικό πεδίο η συμφωνία είναι απόλυτη. Στις επόμενες βουλευτικές εκλογές κατεβαίνει μόνο το καινούργιο κόμμα, το καινούργιο κίνημα υπό την ηγεσία του αρχηγού που θα εκλεγεί.

Ν. ΚΙΟΣΕΣ («STAR ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ»): Πρόεδρε, επεκτείνοντας την απάντησή σας, θέλω να σας ρωτήσω αν θεωρείτε ότι την επομένη των εσωκομματικών εκλογών, πρέπει με κάποιον τρόπο πέραν της συμφωνίας με την κα Γεννηματά να διασφαλιστεί αυτή η ενότητα ώστε οι 9 στους 10 υποψηφίους να είναι και αυτοί στρατιώτες στο νέο φορέα όπως είπατε. Και κάτι ακόμη: Ο Δήμαρχος Αθηναίων, υποστηρίζει ότι είναι ο εκφραστής του ΝΑΙ. Εσείς τί είστε, τί εκφράζετε;

ΣΤ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Λέτε για τη δήλωση του κ. Καμίνη, ότι είναι ο ηγέτης του «ναι». Κοιτάξτε, εγώ ήμουν στρατιώτης του «ναι», όπως και οι βουλευτές μου, όπως και τα στελέχη μου ήταν οι στρατιώτες σε μια πολύ μεγάλη μάχη, την οποία στην ουσία την κερδίσαμε, να κρατηθεί η Ελλάδα στο κέντρο της Ευρώπης και να μην επιστρέψει σ’ ένα βαλκανικό άσχημο παρελθόν. Τι κερδίσαμε μ’ αυτή τη μάχη: Δώσαμε μάχη με την παραπληροφόρηση, με τα τέρατα, νομίζω ότι αυτή η μάχη όμως στην ουσία κερδήθηκε. Αλλά ας μη μιλάμε άλλο για το παρελθόν. Τι θα κάνουμε για την ενότητα του χώρου: Εμείς έχουμε ένα συγκεκριμένο σχέδιο το οποίο ίσως να μην είναι της ώρας να σας το παρουσιάσω. Αλλά από την επόμενη μέρα εκλογής αρχηγού, θα πρέπει να υπάρξει μια δυναμική έκφραση, ένας ζωηρός κινηματικός φορέας, όπου θα έχει μέσα του πολλή από την τόλμη του αρχηγού, γιατί εμείς ελπίζουμε ότι θα είμαστε εμείς, γι’ αυτό το λέω και βέβαια θα προσπαθήσει να ενώσει όλη την παράταξη. Όλοι, όπως σας είπα πριν, έχουν θέση. Αλλά δεν έχουν θέση ως απεσταλμένοι κομματικών μηχανισμών. Πρέπει ν’ ανοίξουμε τις διαδικασίες. Εμείς λέμε ότι το νέο κίνημα πρέπει ν’ αποκτήσει όργανα τα οποία θα βγουν από την κοινωνία. Το θέμα δεν είναι τα κόμματα να στέλνουν απλώς απεσταλμένους. Γιατί τι θα στέλνουν; Ο καθένας θα στέλνει τους κολλητούς του. Σημασία έχει να τ’ αλλάξουμε όλα, να υπάρξει ένα κόμμα ανοιχτό. Γι’ αυτό μιλάμε για ένα κίνημα ανοιχτό. Να σας πω δυο τρία πράγματα: Θα πρέπει να δώσουμε προτεραιότητα στη στελέχωση του νέου Κινήματος με ανθρώπους που είναι κάτω των 40 ετών. Να μην είναι τα παππούδια στην ηγεσία ενός κόμματος. Δε θέλω να καλυφθώ, προφανώς ο καθένας έχει τη συμβολή του. Η εμπειρία είναι χρήσιμη. Αλλά η εμπειρία δεν είναι αρκετή. Πρέπει να μπει νέο αίμα μέσα στο φορέα. Άλλωστε γι’ αυτό και για να γίνει ξεκάθαρο, έχω πει ότι κι εγώ θεωρώ τον εαυτό μου ότι πρέπει ν’ ανοίξω κυρίως το δρόμο για τους καινούριους. Μπαίνω σε αυτή τη διαδικασία για να βοηθήσω στη ανανέωση. Κι όπως έχω πει όταν μπήκα στην πολιτική πριν τρία χρόνια, μπαίνω στην πολιτική για 10 χρόνια. Με ρώτησε κάποιος δημοσιογράφος πριν, μου λέει «το κοντέρ μηδενίζεται αν εκλεγείτε Πρόεδρος, θα είστε άλλα 10 χρόνια;». Το κοντέρ δε μηδενίζεται. Εγώ ζήτησα 10 χρόνια και αντέχω 10 χρόνια για να είμαι και ειλικρινής. Είναι πολύ κουραστική δουλειά ξέρετε. Αντέχω 10 χρόνια. Μετά πρέπει να έρθει η επόμενη γενιά που θα αμφισβητήσει το Σταύρο. Ένα τέτοιο Κίνημα έχω στο μυαλό μου. Και βέβαια ένα κίνημα με απόλυτη διαφάνεια σε όλα τα επίπεδα. Επιτρέψτε μου να υπερηφανευτώ για κάτι, το οποίο το έχετε αρκετοί από σας επισημάνει κατά καιρούς, ανεξαρτήτως αν συμφωνείτε μαζί μας. Είμαστε το μόνο κόμμα που όταν μπαίνει κάποιος στο site, στο Ποτάμι βλέπει από πού παίρνει τα λεφτά και πού τα ξοδεύει. Το κάνουμε. Κι ο νέος φορέας πρέπει να το κάνει. Ο νέος φορέας δε θα δημιουργεί χρέη στα χέρια μας. Και να το πάω και λίγο παραπάνω, γιατί το θέμα είναι σημαντικό για την κοινωνία. Έχω μια άποψη: Δεν μπορούμε να έχουμε χρεοκοπημένα κόμματα και πλούσιους αρχηγούς. Η πρότασή μας είναι σαφής: Οι αρχηγοί των κομμάτων εγγυώνται με την προσωπική τους περιουσία τα χρέη του κόμματός τους. Τι είναι ένας Πρόεδρος ενός κόμματος; Στην ουσία είναι ένα Διευθύνων Σύμβουλος, έτσι δεν είναι; Διοικεί ένα ολόκληρο σύστημα, πέρα από τις πολιτικές του απόψεις. Άρα, είναι υποχρεωμένος το ταμείο κάθε χρόνο να μην είναι μείον. Γιατί, όταν είναι μείον το ταμείο, ο ελληνικός λαός πληρώνει. Εμείς λοιπόν, το φτωχό Ποτάμι με τις μικρές επιχορηγήσεις και τις καθυστερημένες επιχορηγήσεις γιατί ξέρετε, στην Ελλάδα οι επιχορηγήσεις είναι με βάση και τα ιστορικά δικαιώματα των κομμάτων, όσο πιο παλιός είσαι τόσο πιο πολλά παίρνεις. Εμείς έχουμε καταφέρει να έχουμε μια υγιή δραστηριότητα. Με λίγα έσοδα, και λίγα έξοδα. Προτείνω λοιπόν να κάνουμε όλοι μια νέα αρχή. Δεν ξέρω πώς γίνεται νομικά, αλλά στα κόμματα, αν εξαιρέσουμε τα χρέη του παρελθόντος που δε μπορούμε να πούμε πώς θα τα καλύψουν, γιατί χρωστάει κάποια εκατομμύρια ο ΣΥΡΙΖΑ, χρωστάει κάποιες δεκάδες εκατομμύρια η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, χρωστάνε. Αλλά από ένα σημείο και μετά, τα κόμματα που δημιουργούνται, ή από ένα σημείο και μηδέν που μπορούμε να καθορίσουμε, οι αρχηγοί πρέπει να εγγυώνται με την προσωπική τους περιουσία τα χρέη των κομμάτων τους.

Β. ΣΤΟΛΑΚΗΣ («ΚΑΡΦΙΤΣΑ»): Καλησπέρα κ. Πρόεδρε. Θέλω να σας κάνω δυο ερωτήσεις: Έχουμε την εκλογική διαδικασία του Νοεμβρίου και όλοι οι υποψήφιοι, τουλάχιστον όσους σας ακούω εγώ, λέτε ότι «θα τα συζητήσουμε μετά την ανάδειξη του αρχηγού». Πώς θα ονομάσετε εσείς το νέο αυτό φορέα; Αν έχετε σκεφτεί ενδεχομένως το νέο όνομα του κόμματος. Και θέλω να σας ρωτήσω, αν χάσετε τις εκλογές και δεν τις κερδίσετε, τι σκοπεύετε να κάνετε; Θα παραιτηθείτε από Πρόεδρος του Ποταμιού; Γιατί είπατε ότι τα κόμματα θα συνεχίσουν να υπάρχουν ως Οργανισμοί. Εσείς προσωπικά τί σκοπεύετε να κάνετε; Ευχαριστώ.

ΣΤ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Εάν πας στα αποδυτήρια ενός αγώνα μπάσκετ ή ενός μεγάλου αγώνα ποδοσφαίρου και πεις στους παίκτες εάν χάσετε πώς θα φύγετε από το γήπεδο, νομίζω ότι θα δυσκολευτείς εσύ να φύγεις από τα αποδυτήρια. Τι εννοώ; Ότι αυτή δεν είναι η σκέψη μας αυτή τη στιγμή. Η σκέψη μας είναι ότι θα μπούμε, θα πούμε, θα ενώσουμε, θα αγωνιστούμε και θα κερδίσουμε. Προφανώς αυτός που πήρε την απόφαση και αυτός είμαι εγώ, να μπει σε ένα τέτοιο αγώνα, εάν ηττηθεί πρέπει να αναλάβει όλη την ευθύνη με πολλούς και διάφορους τρόπους που δεν είναι του παρόντος. Αλλά υπάρχει κάτι σημαντικότερο σε αυτό που με ρωτάς, νομίζω. Υπάρχει μια πρωτόγνωρη διαδικασία και ο Αλιβιζάτος που του αρέσουν αυτά, μου είπε ότι το έψαξε και είναι παγκόσμια πρωτοτυπία. Δεν έχει ξανασυμβεί, μου λέει, να ιδρυθεί ένα κόμμα αφού εκλέξουμε τον αρχηγό. Δεν είχαμε όμως άλλο τρόπο, γι’ αυτό είμαι χαρούμενος που έγινε αποδεκτή η πρότασή μας από την κυρία Γεννηματά. Γιατί παλαιότερα τι μας λέγανε; Ελάτε στη ΔΗΣΥ. Το ξέρετε. Ή μας λέγανε να συνεργαστούμε εμείς οι δυο και να φτιάξουμε ένα συνέδριο κλπ. Όλα αυτά τι οσμή έχουν; Οσμή μηχανισμών. Εγώ θα έστελνα κάποιους στο συνέδριο και η κυρία Γεννηματά θα έστελνε κάποιους άλλους στο συνέδριο. Άρα θα παζαρεύαμε μεταξύ μας τις θέσεις. Και δεν θα υπήρχαν κενές θέσεις για κάποιους καινούργιους. Εμείς λέμε ότι υπάρχει μια σύγκρουση εποικοδομητική αρχηγών, εκλέγεται ένας αρχηγός και με βάση όλο αυτό που κουβαλάει αυτός ο αρχηγός, τις απόψεις του, χτίζεται μετά ένα κίνημα. Σε ό,τι αφορά εμάς, χτίζεται και μια διάθεση ενότητας, όπως σας είπα πριν και εντοπισμού των ανθρώπων που είναι ικανοί να οδηγήσουν τα πράγματα σε μια μεγάλη νέα αρχή.
Είναι πολύ εύκολο να συμβεί, αρκεί όλοι να το πιστέψουμε. Και εδώ αναφέρομαι και σε αυτούς που κατεβαίνουν σε αυτή τη μάχη. Δεν πρέπει να καταντήσει αυτή η μάχη μια εσωτερική υπόθεση των κομμάτων. Είπα κάτι την Κυριακή που ενόχλησε πολλούς στο κέντρο και γενικά νομίζω και πολλούς από τους υποψηφίους. Είπα ότι απευθύνομαι σε αυτούς που φλερτάρουν με το ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτούς που φλερτάρουν με τη Ν.Δ. δεν απευθύνομαι στον κομματικό μηχανισμό του ΠΑΣΟΚ, του Ποταμιού, της ΔΗΜΑΡ. Απευθύνομαι στο μεγάλο χώρο του κέντρου, σε αυτούς που λοξοκοιτάνε δεξιά ή αριστερά επειδή πιστεύουν ότι δεν έχουν μεγάλη λύση στο κέντρο. Και τους λέω ότι εσύ μπορεί να γίνεις το κέντρο της αλλαγής. Εσύ μπορείς να πάρεις την απόφαση. Η επιτυχία μου ή η αποτυχία μου θα είναι να ψηφίσουν, όπως σας είπα, πάνω από 200.000 άνθρωποι στις εκλογές του Νοεμβρίου.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Το όνομα;

ΣΤ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Το όνομα; Το έχω σκεφτεί το όνομα, αλλά δεν θα στο πω. Δηλαδή αστειεύομαι γιατί η υπόθεση του ονόματος θα είναι κάτι πιο δυνατό από μια σκέψη του Σταύρου. Το όνομα πρέπει να δίνει μια νέα ορμή, ένα ζωηρό κίνημα, όχι ένα κοιμισμένο κίνημα του κέντρου. Αραχνιασμένο. Ένα ζωηρό κίνημα. Ένα τολμηρό κίνημα. Και συγνώμη γιατί το ξέχασα και θέλω να το πω. Είπε μια φίλη προηγουμένως. «Είστε λογικός, μπορεί να είστε και τολμηρός;». Αυτά εάν δεν πάνε μαζί δεν έχουν καμία αξία. Η τολμηρότητα και η λογική πρέπει να πηγαίνουν χέρι – χέρι. Εάν είσαι απλώς τολμηρός αλλά παράλογος, βάζεις σε κίνδυνο τη χώρα. Εάν είσαι μόνο λογικός και καθόλου τολμηρός, σε τρώει η φθορά. Δεν προχωράς. Δεν νικάς. Μένεις πίσω. Άρα για μας είναι η λογική και η τόλμη πηγαίνουν χέρι – χέρι. Το νέο κίνημα θα έχει ένα νέο όνομα, αλλά δεν είναι του παρόντος να μπούμε σε μια ονοματολογία.

Μ. ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ («ΤΗESTIVAL»): Κύριε Πρόεδρε, στην περίπτωση που η κάλπη για τον επικεφαλής του νέου φορέα της κεντροαριστεράς δεν σας προκρίνει στη δεύτερη Κυριακή, ποιον από τους δυο που προηγούνται στις δημοσκοπήσεις θα στηρίξετε; Την κυρία Γεννηματά, ή τον κ. Καμίνη; Ευχαριστώ.

ΣΤ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Τι θα ψηφίσω στο δεύτερο γύρο; Θα επιμείνω σε κάτι που ακούγεται στερεότυπο. Πιστεύω ότι θα είμαστε νικητές. Και γιατί πιστεύω ότι θα είμαστε νικητές; Μάλλον, θα είμαστε νικητές εάν αυτή η υπόθεση αποκτήσει μεγάλο κοινό. Εάν ενδιαφερθούν οι πολίτες. Εάν δεν ενδιαφερθούν οι πολίτες και ψηφίσουν μόνο οι κομματικοί μηχανισμοί, θα ηττηθούμε. Θα ηττηθούν οι νέες ιδέες και δεν θα διαδοθούν σε νέα εδάφη. Εάν όμως ψηφίσει πολύς κόσμος, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, όπως έχω πει, πιστεύω ότι η επιλογή θα είναι τόλμη, λογική, μεταρρυθμίσεις. Πράγματα που έχουμε εκφράσει αυτά τα χρόνια, τα λίγα χρόνια που μπήκαμε στην πολιτική.

Δ. ΣΥΡΜΑΤΣΗΣ («ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ THESSNEWS – Ρ/Σ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ»): Καλησπέρα κ. Θεοδωράκη. Θα παραμείνω και εγώ στις εκλογές για την κεντροαριστερά και θέλω να ρωτήσω ποιο πιστεύετε ότι είναι το προσωπικό σας ατού σε αυτή την κούρσα των υποψήφιων αρχηγών και τι κόμμα έχετε στο μυαλό σας; Ένα Ποτάμι με υποψήφιους βουλευτές την κυρία Γεννηματά, τον κ. Ανδρουλάκη, τον κ. Καμίνη;

ΣΤ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Έχεις δίκιο και είναι ένα ερώτημα που πρέπει να απαντήσουμε όλοι. Τι κόμμα έχουμε στο μυαλό μας. Εγώ έχω ένα ανοιχτό κόμμα. Κατηγορούν πολλοί το Ποτάμι. Τι λένε πολλοί για το Ποτάμι σήμερα; Ότι εντάξει καλή η προσπάθεια, αλλά βρε παιδί μου δεν έκανε οργανώσεις, δεν έκανε γραφεία σε όλη τη χώρα. Και εγώ επιμένω να λέω ότι γι’ αυτό υπερηφανεύομαι. Και να σας πω κάτι ακόμα. Το Ποτάμι, όπως ξέρετε, δεν έχει αποσπάσει όλους τους υπαλλήλους που του δίνει δικαίωμα ο νόμος. Ο νόμος δίνει δικαίωμα στα κόμματα να αποσπάσουν δημοσίους υπαλλήλους για τους βουλευτές, για τα γραφεία τους. Εμείς έχουμε αποσπάσει πολύ λιγότερους από το όριο που μας δίνει ο νόμος. Κάναμε κάτι πολύ τολμηρό, πολύ πιο πριν από αυτή τη διαδικασία. Αποχαιρετήσαμε τους φίλους μας που τους είχαμε αποσπάσει και είπαμε θα έρθουν καινούργιοι και κάναμε πάλι μια δημόσια προκήρυξη στη βουλή, ποιος θέλει να δουλέψει στο Ποτάμι, να αποσπαστεί από την υπηρεσία του; Να έρθει. Ξέρετε γιατί το κάναμε αυτό; Που το κάναμε με πόνο ψυχής. Γιατί στα δυο τρία χρόνια έχεις γνωρίσει και κάποιους ανθρώπους. Τους αγαπάς, τους έχεις εκτιμήσει και τους είπαμε παιδιά, εμείς δεν θα γίνουμε ένα κόμμα με τους ανθρώπους να κάθονται στις καρέκλες, γιατί μετά από λίγο μερικά πράγματα, ακόμα και να μην το θέλουμε γίνονται. Αποκτά ο άλλος μια κομματίλα. Είναι μέρος ενός μηχανισμού. Και μπήκαμε λοιπόν στη δυσάρεστη θέση να αξιολογήσουμε τους ανθρώπους που φέραμε από το δημόσιο, να αποχαιρετήσουμε φίλους και να έρθουν νέα παιδιά σε αυτές τις θέσεις.

Άρα το ένα, όπως θα το κατάλαβες, είναι αυτή η κυκλικότητα. Κανείς δεν είναι αιώνιος πουθενά. Σας θυμίζω ότι στη χώρα που τα συνέδρια γίνονται κάθε τρία, κάθε πέντε χρόνια και μερικές περιπτώσεις και κάθε δώδεκα χρόνια, εμείς κάναμε δυο ανοιχτά συνέδρια μέσα σε 2,5 χρόνια. Άρα έχεις καταλάβει τι κόμμα θέλουμε. Θέλουμε ένα κόμμα ανοιχτό που το κάθε στέλεχος, το κάθε μέλος να μπορεί να συνομιλεί απευθείας με την ηγεσία χωρίς ενδιάμεσα όργανα. Και κάτι ακόμα. Σας είπα πριν για τη διαφάνεια, ας μη το συζητήσω άλλο και θα πρέπει να βάλουμε στη λογική των νέων κομμάτων τα ηλεκτρονικά δημοψηφίσματα για σημαντικά θέματα, αλλά και το δημόσιο διάλογο της ηγετικής ομάδας μέσα στο διαδίκτυο. Έχουμε ήδη συζητήσει, αλλά μας προλάβανε οι πολιτικές εξελίξεις, είχαμε συζητήσει ο Γιώργος Αμυράς μπορεί να σας πει λεπτομέρειες, είχαμε συζητήσει ότι αυτό το φθινόπωρο θα παραδίδαμε τους βουλευτές και τον αρχηγό στα social media. Τι εννοώ; Θα κάναμε κύκλους συζητήσεων για τα πεπραγμένα τους, παρατηρήσεις, διορθώσεις. Γιατί πια ο διάλογος έχει μεταφερθεί. Δεν είναι πια ο διάλογος όπως ήταν παλιά ο διάλογος του καφενείου. Υπάρχουν μεγάλα καφενεία ηλεκτρονικά στη χώρα. Άρα πρέπει ένα κόμμα να σεβαστεί τα καινούργια. Να σεβαστεί, τη διαφάνεια, τα στελέχη να ανακυκλώνονται και να μην είναι καρφωμένα στις θέσεις τους και να συνομιλούμε συνέχεια, να κάνουμε διάλογο με την κοινωνία για να διορθωνόμαστε. Το προσωπικό μου ατού; Το προσωπικό μου ατού. Τώρα αυτό όπως και να το πω θα είναι εις βάρος μου. Εάν πω κάτι μειωμένο, θα πούνε κοίτα μόνο αυτό πιστεύει. Εάν πω κάτι πολύ θα πεις κοίτα να δεις τι λέει ο Σταύρος για τον εαυτό του. Να σου πω κάτι που μπορεί να πούνε εχθροί και φίλοι; Είμαι επίμονος. Τελειώνω τη δουλειά. Πολύ σημαντικό στις μέρες μας. Δεν μου αρέσουν οι εκκρεμότητες, ούτε στα μικρά, ούτε στα μεγάλα και είμαι πολύ ανοιχτός στις τεκμηριωμένες νέες ιδέες. Όταν βγήκε το Ποτάμι είπα κάτι που πολλοί το σατίρισαν αρνητικά. Ότι αρκεί να κοιτάξουμε προς την Ευρώπη, να πάρουμε τα καλά παραδείγματα και να τα φέρουμε εδώ. Εννοώντας τι; Ότι σε μια κοινωνία που εξελίσσεται και δεν είναι μόνο δική μας, είναι ευρωπαϊκή, είναι παγκόσμια, υπάρχουν λύσεις για όλα αυτά που ζούμε. Πρέπει λοιπόν ο άνθρωπος που κάθεται σε μια ηγετική καρέκλα να μη νιώθει ότι είναι ο παντογνώστης, ότι έχει λύσεις αυτός για όλα τα ζητήματα, αλλά να έχει την ικανότητα να μοιράζει τη δουλειά στους ανθρώπους και να αναζητούν όλοι αυτοί οι άνθρωποι τα πετυχημένα παραδείγματα για τα παλιά προβλήματα της χώρας του.

Ζ. ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΥ: Μάλλον αυτό θα με αφήσει να το πω εγώ, γιατί βλέπω ότι είσαι σεμνός πολύ, θα το πω εγώ στο τέλος, εάν μου επιτρέπετε. Όπως τυχόν θα ξέρετε έχω αναλάβει εκπρόσωπος αυτής της καμπάνιας. Είμαι δικηγόρος, εργαζόμενη αρκετά χρόνια και μητέρα δυο παιδιών. Ο Σταύρος έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα που το έχει αποδείξει πολλά χρόνια τώρα. Έχει καταφέρει να είναι δημιουργός ομάδων, να συνθέτει δυνάμεις, να αξιοποιεί δυνάμεις ανθρώπων από όλη τη χώρα. Σας θυμίζω ότι ήταν ο πρώτος που οργάνωσε ομάδες λαϊκής επιμόρφωσης των Ρομά, των πιο αδύναμων και αποκλεισμένων κοινωνικών ομάδων στη χώρα. Δηλαδή ανθρώπους για τους οποίους καμία πολιτική δύναμη δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ. Ότι έφτιαξε το protagon, έφτιαξε το Αλάτσι, έφτιαξε το Ποτάμι, έφτιαξε τους Πρωταγωνιστές. Έχει δημιουργήσει, συνθέτοντας ανθρώπους και δυνάμεις σε όλους τους χώρους και όλες τις φορές με μεγάλη επιτυχία και με μεγάλη τόλμη. Είναι το ατού του ότι είναι πρωτοπόρος, ότι είναι δημιουργός, ότι είναι δοκιμασμένος, ότι μπορεί να συνθέτει και να ενώνει και ότι με αυτό αποδεικνύει με φυσικό τρόπο και περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον την ηγετική του ικανότητα, γιατί αν μου επιτρέπεται, ηγέτης δεν είναι αυτός που προσπαθεί να αξιοποιήσει και να χρησιμοποιήσει τους μηχανισμούς. Ηγέτης είναι αυτός που μπορεί να δημιουργήσει, που μπορεί να ωφελήσει, που μπορεί να ενώσει, που σε κάνει να σηκωθείς από τον καναπέ σου, που σε κάνει να ονειρευτείς και που το έχει αποδείξει. Αυτό είναι το πλεονέκτημα του Σταύρου.

Γ. ΓΙΑΣΚΟΥΡΙΔΗΣ («ΒΕΡΓΙΝΑ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ»): Κύριε Θεοδωράκη επειδή η επόμενη μέρα θα πρέπει να βρει αυτό το φορέα, κόμμα, κίνημα, όπως θέλετε πείτε το, ενωμένο για να πάει προς τις εκλογές και να διεκδικήσει την ψήφο του ελληνικού λαού, θα ήθελα να σας ρωτήσω, είτε εκλεγείτε επικεφαλής είτε όχι, πόσο εύκολο ή δύσκολο θα είναι να συνυπάρξετε μαζί με πρόσωπα τα οποία έχουν διατελέσει στο παρελθόν υπουργοί ή και πρωθυπουργοί και πιθανόν να θελήσουν σε όλο αυτό το φορέα να παίξουν κάποιο ρόλο στην επόμενη μέρα, καθώς επίσης και εάν εσείς σαν Σταύρος Θεοδωράκης δεσμεύεστε ότι -ανεξάρτητα με το αποτέλεσμα της εσωκομματικής διαδικασίας- θα είστε την επόμενη μέρα το ίδιο ένθερμος στρατιώτης, υποστηρικτής όλου αυτού του εγχειρήματος στην πορεία προς τις εκλογές.

ΣΤ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Προσέξτε. Πρέπει, όταν τελειώσει αυτή η ιστορία τον Νοέμβριο, να περάσουμε από τους αρχηγούς στην παράταξη. Και εμείς έχουμε το σχέδιο, έχουμε τον τρόπο. Το νέο Κίνημα δεν θα είναι άθροισμα δέκα ή πέντε αρχηγών, αλίμονό μας. Γιατί ο κάθε αρχηγός έχει μια μικρή οπτική του χώρου που τον υποστήριξε. Εμείς θα προσπαθήσουμε την επόμενη μέρα, νικητές αυτού του χώρου, να δημιουργήσουμε μια παράταξη που θα συμπεριλαμβάνει όλες τις πολιτικές τάσεις, θα σέβεται τις πολιτικές τάσεις, αλλά θα είναι μια παράταξη με τιμόνι. Δεν θα είναι μια παράταξη συνεχούς συζήτησης η οποία δεν θα αποδίδει τίποτε ή τέλος πάντων θα συμψηφίζουμε τα πράγματα, τι λέει ο ένας τι λέει ο άλλος τι λέει ο τρίτος, άρα να το μοιράσουμε στη μέση. Θα είναι μια παράταξη ανοιχτή, ενωτική αλλά με τιμόνι. Έχω την αίσθηση ότι το παρελθόν, το μικρό πολιτικό μου παρελθόν, εγγυάται ότι αυτό μπορεί να συμβεί. Δεν νομίζω ότι κάποιος από αυτούς που κατεβαίνουν σήμερα υποψήφιοι θα αμφισβητήσει το αποτέλεσμα, εάν ψηφίσουν κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες όπως είπα και πριν. Είναι κρίσιμο, αλλά είναι και ειλικρινές. Προφανώς άμα αυτή η διαδικασία δεν τύχει της εκτίμησης του κόσμου, ο καθένας θα αρχίσει να λοξοκοιτάει. Αλλά εάν ψηφίσουν, επαναλαμβάνω, με δυο τρόπους και νομίζω θα μας δοθεί η δυνατότητα να το πούμε, με κάλπες και με ηλεκτρονικό τρόπο εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, τότε όλοι θα σεβαστούν το αποτέλεσμα και θα δώσουν τη μάχη την επόμενη μέρα για την επιτυχία του νέου φορέα. Σε ό,τι αφορά εμένα μπορεί να λέει η Ζωή, αλλά και η πραγματική ζωή, ότι έχω ηγηθεί σε πολλές ομάδες, αλλά σε πολύ περισσότερες ομάδες έχω υπάρξει απλός στρατιώτης.

Μ. ΦΡΑΓΚΙΟΥΔΑΚΗΣ («NEWS 24 - 7»): Καλησπέρα. Οι μέχρι τώρα υποψήφιοι έχουν μεταξύ τους αρκετά διαφορετικά χαρακτηριστικά. Στο παρελθόν επίσης έχετε πει ότι δεν θέλετε να συνεργαστείτε με εκπρόσωπους των παλαιών κομμάτων. Με το να δημιουργείτε ένα Κίνημα χωρίς να έχει δημιουργηθεί το Κίνημα και πρώτα εκλέγεται ο αρχηγός δεν μπορεί να προκύψει μια προσχώρηση; Ας πούμε η κα Γεννηματά από το ΠΑΣΟΚ, να υπάρξει μια προσχώρηση στο ΠΑΣΟΚ. Γιατί όποιος εκλεγεί είπατε ότι θα βγάλει και το όνομα, θα έχει και τις θέσεις θα υπερισχύσουν οι δικές του. Δεν το φοβάστε κάτι τέτοιο;

Σ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Καταλαβαίνω τι λέτε. Ρωτάτε περίπου το εξής: μήπως οι αρχηγοί και κυρίως οι δυο αρχηγοί των κοινοβουλευτικών κομμάτων, που έχουν κόμματα γι' αυτό το λέω, η κα Γεννηματά και ο Θεοδωράκης, μετά τη μεγάλη μάχη επιστρέψουν είτε ως νικητές είτε ως ηττημένοι στους εγωισμούς τους και πει ο καθένας «θα κάνω αυτό και θα επιμείνω σε αυτό που έκανα και πριν την εκλογή». Πιστεύω ότι αυτός ο κίνδυνος δεν υπάρχει γιατί και οι δυο κάναμε μια μεγάλη υπέρβαση. Και θέλω εδώ να αναγνωρίσω στην κα Γεννηματά την τελική της απόφαση ότι ενώ οι σύμβουλοί της ή τέλος πάντων και η ίδια κάποιες στιγμές έλεγε «Ελάτε στη Δημοκρατική Συμπαράταξη και όλα τα άλλα θα τα συζητήσουμε μετά…», αποδέχτηκε κάτι που είναι πολύ τολμηρό γιατί είναι αρχηγός μιας μεγάλης κοινοβουλευτικής δύναμης και θα μπορούσε και αυτή, για να είμαι ειλικρινής, να μείνει στη σιγουριά της. Δηλαδή σου λέει «έχω ένα κόμμα, αρχηγός είμαι, κανείς δεν με αμφισβητεί, γιατί να μπω σε αυτή την περιπέτεια που στο τέλος της μπορεί να έχει και μια ανατροπή;». Η ίδια πιστεύει ότι είναι φαβορί, αλλά κάθε μάχη μπορεί να έχει κι ένα άλλο αποτέλεσμα. Άρα η κα Γεννηματά έδειξε ότι ακούει αυτό που η κοινωνία φώναζε και αυτό που λέγαμε κι εμείς ότι πάμε για κάτι εντελώς καινούργιο, παραμερίζοντας τους μικρούς ή τους μεγάλους εγωισμούς. Νομίζω ότι από τη στιγμή που έχει συμβεί αυτό, δεν γυρνάει πίσω. Ούτε εκείνη ούτε εγώ. Νομίζω θα σεβαστούμε και οι δύο το αποτέλεσμα και θα προσπαθήσουμε να ενισχύσουμε τον νέο φορέα από όποια θέση μας τάξει ο ελληνικός λαός. Σε ό,τι αφορά το παλιό και το καινούργιο. Το Ποτάμι εξ αρχής έλεγε ότι έχουμε ανάγκη την εμπειρία του καλού παλιού. Το πρόβλημα είναι να πιστεύουν όλοι του παρελθόντος ότι είναι καλοί και πετυχημένοι. Εδώ υπάρχει μια διαφορά: η χώρα έχει μεγάλα δομικά προβλήματα τα οποία οφείλονται σε λάθη της Νέας Δημοκρατίας, σε λάθη του ΠΑΣΟΚ, σε λάθη των παλιών κομματικών μηχανισμών, δεν θα το ξεχάσουμε αυτό. Άλλωστε και τμήματα των κομμάτων κάνουν μια αυστηρή κριτική σε σχέση με το παρελθόν. Εμείς λέμε να κρατήσουμε από το παρελθόν τις φλόγες και όχι τις στάχτες. Υπάρχουν φλόγες θετικές, υπάρχουν μεταρρυθμίσεις μεγάλες και επειδή μιλάμε για το χώρο της δημοκρατικής μεγάλης παράταξης υπάρχουν πρόσωπα που μπορώ να αναφέρω. Όταν ο Μπένος έκανε τα ΚΕΠ τον πετροβολούσαν. Μη σας πω για τον Πεπονή, όταν ο Πεπονής εγγυήθηκε στη χώρα ότι μπορεί να υπάρχει ένα αδιάβλητο σύστημα εισαγωγής στο δημόσιο, γκρίνια... κατήφεια στους κομματικούς μηχανισμούς. Το έκανε όμως. Αναφέρομαι σε πρόσωπα που δεν είναι δρώντα τώρα για να μην θεωρηθεί ότι κλείνω το μάτι σε αυτόν που είναι μαζί μου ή στον άλλον και τα λοιπά, επειδή έχουμε και υποστηρικτές από τα παραδοσιακά κόμματα, όπως φάνηκε και από τη συγκέντρωσή μας στην Αθήνα. Μιλώ γι' αυτούς που δεν πρωταγωνιστούν σήμερα. Η σοφία του Αυγερινού… η Διαμαντοπούλου με το νόμο και την πρότασή της για την παιδεία... Υπάρχουν άνθρωποι του παρελθόντος που έχουν δώσει την απαραίτητη φλόγα στην κοινωνία να κινηθεί. Αυτή τη φλόγα εμείς την κρατάμε. Αλλά από την άλλη δεν θέλουμε να τη μπερδεύουμε με τη στάχτη. Γιατί πολλές φορές, αν η στάχτη μείνει κοντά στη φλόγα, όλα γίνονται στάχτη και όχι φλόγα. Γι' αυτό ακριβώς επιμένουμε ότι θα συγκρουστούμε με το κακό παρελθόν. Δεν υπάρχει περίπτωση να υποστείλουμε τη σημαία μας στα μεγάλα ζητήματα που έχουμε πει, επί παραδείγματι τα σκάνδαλα του παρελθόντος. Θα ξέρετε τη μάχη που δώσαμε στη Βουλή για να μην περάσει στο αρχείο η υπόθεση Παπαντωνίου. Για εμάς αυτή η υπόθεση υπάρχει. Δεν θα κάνουμε ποτέ πίσω σε τέτοια θεμελιώδη πράγματα. Αλλά κυρίως θα ασχοληθούμε να πάρουμε τις καλές φλόγες από το παρελθόν και να δημιουργήσουμε πολλές μικρές δεκάδες φλόγες σήμερα, από τα στελέχη που μπορεί να υπάρξουν και να βγουν μπροστά, από νέους ανθρώπους, από δυναμικούς ανθρώπους της παραγωγής.

Τ. ΤΑΣΙΟΥΛΑΣ («VORIA.gr»): Αυτός ο πρωθύστερος τρόπος με τον οποίο εξελίσσεται η διαδικασία για την ίδρυση του νέου φορέα δεν σας φοβίζει, αν θα οδηγήσει τυχόν σε ένα νέο αρχηγικό κόμμα με παλαιοκομματικά χαρακτηριστικά; Γιατί ο τρόπος με τον οποίο περιγράψατε τον νέο φορέα, όπως θα προκύψει με την εκλογή πρώτα του αρχηγού που θα έχει έντονα τα χαρακτηριστικά του αρχηγού, παραπέμπει σε αυτό που γνωρίζαμε μέχρι σήμερα ως αρχηγικό κόμμα.

Σ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Όχι, θα μου επιτρέψεις να διαφωνήσω μαζί σου με την εκτίμησή σου. Για πολλά μπορείς να κατηγορήσεις επί παραδείγματι τον Μακρόν. Το κόμμα που έφτιαξε στη Γαλλία είναι ένα παλιοκομματικό κόμμα; Ο δρόμος για να φτιάξεις ένα καινούργιο κόμμα δεν μπορεί να είναι «Ελάτε παιδιά των παλιών κομμάτων, δώστε μου κάποια ονόματα να φτιάξω κάτι καινούργιο». Έτσι δεν είναι; Ο δρόμος για να φτιάξεις κάτι καινούργιο είναι να μπεις σε μια διαδικασία λαϊκής καινούργιας εντολής. Να αναβαπτιστούμε όλοι μέσα στην κοινωνία, να πει η κοινωνία «Προχώρα Σταύρο με τις ιδέες σου και τις πολιτικές αλλά και τις κινηματικές» και με βάση αυτό να χτιστεί ένα νέο κόμμα. Να σας πω κάτι. Εάν υπήρχε ήδη το κόμμα και έβγαινε ο αρχηγός τι θα γινόταν; Ένα συνεχές παζάρι του νέου αρχηγού με τους εκφραστές των δυνάμεων που είναι στο Συνέδριο. Τώρα το παιχνίδι μπορεί να παιχτεί εξ αρχής. Εξαρτάται βέβαια πάρα πολύ -και εδώ έχεις ένα δίκιο- από το ποιος θα είναι ο αρχηγός και τι δείγματα γραφής έχει δείξει στο παρελθόν. Γι' αυτό μπήκαμε σε αυτόν τον αγώνα, γιατί πιστεύουμε ότι μπορούμε να υπερηφανευτούμε για τα δείγματα γραφής που έχουμε μέχρι σήμερα. Λέμε και επιμένουμε ότι μπορούμε να γεννήσουμε ένα καινούργιο προοδευτικό Κίνημα, ένα ζωηρό Κίνημα στο κέντρο με πρώτη μέρα την εκλογή ενός αρχηγού και δεύτερη μέρα την ύπαρξη μιας ηγετικής ομάδας. Γιατί σας είπα ότι εμείς έχουμε ένα σχέδιο πλήρες, δεν σταματάει το Νοέμβριο. Οι σταθμοί είναι τρεις: η εκλογή το Νοέμβριο, η ύπαρξη μιας ηγετικής ομάδας που θα έχει και θετικό παλιό, αλλά θα έχει και νέα πρόσωπα, άρα ένα σύγχρονο ανοιχτό κόμμα και βέβαια το τρίτο μεγάλο βήμα που είναι η σύγκρουσή μας με ό,τι κακό συμβαίνει στη χώρα και οι λύσεις απέναντι στα συγκεκριμένα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε.

Χ. ΧΑΤΖΗΜΙΣΗΣ («ALTAS TV»): Κύριε Θεοδωράκη, την ώρα που ο Πρωθυπουργός πανηγυρίζει για τους ρυθμούς απορρόφησης του ΕΣΠΑ, χιλιάδες άνεργοι έχουν καταθέσει αίτηση επιδότησης μέσω του προγράμματος «Νεοφυούς επιχειρηματικότητας», αλλά εδώ και 18 μήνες δεν έχουν πάρει ούτε ευρώ. Θα ήθελα να σας ρωτήσω τι μπορείτε να πείτε σε αυτούς τους ανθρώπους, αλλά και στους υπόλοιπους νέους της χώρας οι οποίοι σήμερα αναρωτιούνται αν αξίζει να παραμείνουν σε αυτή τη χώρα. Ευχαριστώ.

Σ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Είναι πολύ δραματικές οι στατιστικές και τα νούμερα. Λένε κάποιοι «ακραία φτώχεια έχουν όλες οι χώρες της Ευρώπης σε ένα ποσοστό». Ξέρετε ποια είναι η μεγάλη διαφορά της Ελλάδας από όλες τις χώρες του σύγχρονου κόσμου; Και δεν το έχουμε αναδείξει ούτε εμείς και επιτρέψτε μου ούτε κι εσείς όσο πρέπει. Το μεγάλο πρόβλημα στη χώρα είναι ότι η ακραία φτώχεια στην Ελλάδα είναι νεανική φτώχεια. Το 25% των ανθρώπων κάτω από 30 χρονών, λένε οι στατιστικές, είναι ακραία φτωχοί και μόνο το 2% των ανθρώπων πάνω από 65 χρονών είναι ακραία φτωχοί. Γιατί πολλές φορές με τα ρεπορτάζ σας, με την τυποποιημένη γλώσσα των πολιτικών όταν λέμε ακραία φτωχός, εννοούμε ένα παππού ή μια γιαγιά. Δεν είναι έτσι. Τα επιδόματα μέχρι ενός σημείου έχουν σώσει κάποιους ανθρώπους από την ακραία φτώχεια. Αλλά σκέψου στη νεολαία που δεν υπάρχει κανένα επίδομα, 1 στους 4 είναι ακραία φτωχός. Τι σημαίνει αυτό; Μπορεί να σημαίνει ότι δουλεύει σε μαύρη εργασία με 2 και 3 ευρώ την ώρα, τα ξέρουμε αυτά, ή μπορεί να είναι άνεργος. Τα προβλήματα είναι μεγάλα και για τα οποία πρέπει να αναμετρηθούμε και εγώ νομίζω ότι μπορώ να δώσω λύσεις γιατί τα είχα στο ραντάρ μου από την πρώτη στιγμή. Eίναι η ακραία φτώχεια των νέων, είναι ότι έχουν φύγει 400.000 άνθρωποι και τώρα 4 στους 5 επιστήμονες νέους και τελειόφοιτους Πανεπιστημίων σκέφτονται πώς θα μεταναστεύσουν. Είναι στατιστική της διαΝΕΟσις: 4 στους 5 σκέφτονται σε ποια χώρα θα πάνε. Και μέσα σε όλα αυτά αντιμετωπίουμε την τεράστια υπογεννητικότητα. Την ίδια στιγμή οι πολιτικάντηδες ασχολούνται με το πώς θα επανεκλεγούν, πως θα αποκτήσουν ξανά μια θέση, ενώ η υπογεννητικότητα είναι το μείζον πρόβλημα της χώρας. Κάποια στιγμή, όχι πολύ μακριά, θα είμαστε 8,5 εκατομμύρια, ο πλυθυσμός μας. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό για το ασφαλιστικό; Τι σημαίνει αυτό για το φορολογικό; Είναι η παντελής κατάρρευση της χώρας. Πρέπει να κάνουμε μια πολιτική και να βρούμε λύσεις. Και εμείς νομίζω τις έχουμε στα τρία μεγάλα ζητήματα: ακραία φτώχεια, να κρατήσουμε εδώ ανθρώπους να παράγουν και να δουλεύουν... Γιατί υπάρχει και ένα άλλο θέμα: Το γερμανικό σύστημα, το ολλανδικό σύστημα παίρνει δωρεάν αυτούς που εμείς σπουδάσαμε. Η κινητικότητα πρέπει να υπάρχει. Κάποιος πάντα θα θέλει να φύγει. Άλλο να φύγει όμως υπό διωγμό και άλλο να φύγει σε μια λογική κινητικότητα. Φεύγει ένας Έλληνας και πάει στη Γερμανία κι έρχεται ένας Γερμανός να δουλέψει στην Ελλάδα επειδή του αρέσει το κλίμα. Εδώ μιλάμε όμως για διωγμό της σύγχρονης γενιάς. Πρέπει να τεθεί ένα τέλος. Πρέπει να υπάρξουν πολιτικές δυναμικές, σε ό,τι αφορά την ενίσχυση της επιχειρηματικής δραστηριότητας των νέων, σε ό,τι αφορά τη φορολογία, σε ό,τι αφορά τη σχέση των νέων με τη μεσαία επιχείρηση. Να ξαναμπούμε στο παιχνίδι, χωρίς να περιμένουμε μόνο τις μεγάλες βιομηχανίες και τις επενδύσεις, έτσι ώστε ν’ αντιμετωπίσουμε την ακραία φτώχια στους νέους, να μειώσουμε τη μετανάστευσή τους και τελικά να κάνουμε και παιδιά. Γιατί βέβαια αντιλαμβάνεστε ότι ένα ζευγάρι που σήμερα ξαναρχίζει να μένει με την οικογένειά του, εννοώ παππούδες και γιαγιάδες, δεν έχει ως προτεραιότητά του το να κάνει παιδί. Κι από εκεί που περάσαμε σιγά-σιγά στο ένα παιδί ανά οικογένεια, στην επόμενη δεκαετία θα έχουμε ένα παιδί σε τρεις οικογένειες.

Δ. ΜΑΚΡΗ («DION TV»): Εγώ θα ήθελα να κάνω μια ερώτηση που αφορά τα ΜΜΕ, τα οποία πολύ καλά γνωρίζετε και είστε και εκφραστής τους. Εδώ πέρα έχουμε ένα θέμα το οποίο αφορά πάρα πολύ τα Περιφερειακά Μέσα και την πλατφόρμα Digea. H Digea παίρνει κάθε χρόνο ένα συγκεκριμένο ποσό, μεγάλο θεωρητικά, κάθε μήνα. Για κάθε κανάλι που κλείνει όμως λόγω της δύσκολης οικονομικής κατάστασης, το ποσό αυτό το επιμερίζονται τ’ άλλα κανάλια. Το οποίο σημαίνει ότι αν αυτή η κατάσταση συνεχιστεί, θα εκλείψουμε σιγά-σιγά και του χρόνου δε θα έχετε δουλειά μάλλον εδώ γιατί θα έχουν μείνει πολύ λιγότερα Μέσα Ενημέρωσης. Και αφορά όλους μας, μας αφορά πολύ, όχι μόνο τους δημοσιογράφους και το αν θα έχουμε δουλειά εμείς, αλλά αφορά κυρίως την πολυφωνία και τη δημοκρατία. Ευχαριστώ…

ΣΤ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Θα μου επιτρέψετε να πω ότι αφορά κάτι ακόμα: Δεν είναι μόνο θέμα δημοκρατίας η λειτουργία των Περιφερειακών Μέσων. Αφορά κυρίως την ανάπτυξη των περιοχών. Δηλαδή προσπάθησα από την αρχή να πω ότι η ζωή δεν μπορεί να εξαντλείται στο τρίγωνο το εμπορικό των Αθηνών. Και οι αποφάσεις της Βουλής, οι αποφάσεις των κομμάτων πρέπει να είναι στραμμένες προς την Περιφέρεια. Και γιατί το λέω, -ίσως να το έλεγε ένας πολιτικός και πριν 20 χρόνια και πριν 30 χρόνια για να γοητεύσει την Περιφέρεια «εσείς είστε το κέντρο του κόσμου και δεν είναι η Αθήνα». Τώρα, όπως εξελίσσεται η παγκόσμια ζωή, όπως εξελίσσεται η οικονομική κατεύθυνση της χώρας, δεν θα έχουμε μέλλον εάν δεν υπάρξει μεγάλη περιφερειακή ανάπτυξη. Και αυτό σημαίνει πέρα από τους κεντρικούς νόμους για τη φορολογία, για το ασφαλιστικό, αυτό σημαίνει δυνατή τοπική Αυτοδιοίκηση, δυνατούς Δήμους. Επιμένω στους Δήμους, Δημάρχους δυνατούς που να βγαίνουν με μεγάλες πλειοψηφίες και ν’ αποφασίζουν για όλα τα σημαντικά στην πόλη και δυνατά περιφερειακά Μέσα που θα κάνουν τη συζήτηση, που θα βοηθούν στο να προβληθούν τα τοπικά προϊόντα. Είπαμε λοιπόν και υπάρχουν πρωτοβουλίες όπως ξέρετε και στη Βουλή, που έχουμε κάνει με τους λίγους αλλά πανταχού παρόντες βουλευτές του Ποταμιού, έχουμε κάνει μια πλήρη πρόταση ότι δε μπορούν τα περιφερειακά Μέσα ν’ αντιμετωπίζονται ως μικρά κεντρικά Μέσα. Θα πρέπει δηλαδή και από τους φορείς που μοιράζουν το σήμα Digea, αλλά και από το κράτος, να υπάρχουν αποφάσεις τέτοιες που να ενισχύουν την ύπαρξη δυνατών περιφερειακών Μέσων. Εννοώ και παραδοσιακών Μέσων. Να μην εξαφανιστεί το χαρτί, να μην εξαφανιστεί η εφημερίδα η τοπική. Καλά είναι τα νέα Μέσα και προφανώς έχουν ένα πολύ μεγάλο τμήμα του ενδιαφέροντός μας, αλλά θα πρέπει οι εφημερίδες, όπως συμβαίνει και σε όλο τον κόσμο και τα τηλεοπτικά Μέσα της Περιφέρειας να έχουν ένα δυνατό ρόλο που θα καταλήγει και σε μια οικονομική ισορροπία, να μη χρωστάνε, έτσι ώστε να βοηθούν την τοπική ανάπτυξη.

Ι. ΜΠΑΝΤΙΟΣ («ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ»): Στην περίπτωση που εκλεγείτε ηγέτης της Κεντροαριστεράς, μπορεί ν’ αποφύγετε να κληρονομήσετε τα εκατοντάδες εκατομμύρια που χρωστάει το ΠΑΣΟΚ εν προκειμένω, αλλά θα κληρονομήσετε στελέχη που συμβολίζουν πολλά. Τί θα κάνετε για παράδειγμα με τη γενιά στελεχών όπως ο κ. Βενιζέλος ή ο κ. Λοβέρδος, οι οποίοι είναι εν ενεργεία βουλευτές και αν εκλεγείτε στην επόμενη μέρα θα συνεργαστείτε κιόλας κοινοβουλευτικά; Κι ένα δεύτερο: Πώς σχολιάζετε την επιλογή της κυβέρνησης να θέσει υπό δημόσιο έλεγχο τις αστικές συγκοινωνίες στη Θεσσαλονίκη και πώς τις οραματίζεστε εσείς;

ΣΤ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Πολύ ενδιαφέρουσες ερωτήσεις. Πάω στην πιο εύκολη –για τις συγκοινωνίες εννοώ: Είναι ο παλιός κακός δρόμος. Υπάρχει κάτι παθητικό, υπάρχει κάτι προβληματικό και το ξανακάνουμε δημόσιο. Και για πόσον καιρό; Δεν μας το λέει κανείς. Γιατί νομίζω ότι δε θα το κάνει και για πολύ καιρό. Αν θα το κάνει. Εμείς είχαμε μια ολοκληρωμένη πρόταση, η οποία ήταν πολύ συγκεκριμένη. Δηλαδή, θα έπρεπε ν’ αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα της συγκοινωνίας στην πόλη, που είχε ξεπεράσει κατά πολύ τα όρια της υπομονής του κόσμου. Είναι τεράστιο το πρόβλημα, υπάρχει και μια ευθύνη των κομμάτων -που έχει καθυστερήσει το μετρό-, αυτή είναι μια γνωστή ιστορία. Πάντως αυτός καθαυτός ο συγκοινωνιακός φορέας είχε προβλήματα και έπρεπε ν’ αλλάξει. Εμείς θα πηγαίναμε σ’ έναν διεθνή διαγωνισμό. Θα ερχόταν το Μιλάνο, λέω τώρα, που έχει καλές συγκοινωνίες και θα έλεγε «θα κάνω εδώ τις συγκοινωνίες στη Θεσσαλονίκη». Με όρους συγκεκριμένους. Το να ξανακάνουμε ένα Δημόσιο, είναι σαν να γυρνάμε στο παρελθόν. Δεν υπερασπίζομαι τις δημόσιες συγκοινωνίες που είναι αναποτελεσματικές για τη χώρα και εις βάρος του εισοδήματος του φτωχού πολίτη. Θέλω συγκοινωνίες σύγχρονες, οι οποίες να μπορούν όμως να είναι υγιείς για να μην απορροφούν συνεχώς κονδύλια από τον προϋπολογισμό. Αυτό είναι το ένα ερώτημα. Το δεύτερο ερώτημα: Η διαφορετικότητα μπορεί να είναι και πλούτος. Δηλαδή δεν θεωρώ, και θ’ αποφύγω να συζητήσω για κάθε πρόσωπο ξεχωριστά, γιατί θα ήταν μια ατέλειωτη κουβέντα και θα έπρεπε να μιλήσω για όλα τα πρόσωπα που υπάρχουν στη Δημοκρατική Συμπαράταξη και στους άλλους φορείς. Και δεν θέλω να γίνω και τιμητής τους τέλος πάντων. Ο καθένας πορεύεται και επιβραβεύεται από την κοινωνία γι’ αυτά που κάνει. Βγαίνεις βουλευτής ή δεν βγαίνεις. Πάντως πρέπει να βρούμε ένα σημείο ισορροπίας, το οποίο είναι ότι, το θετικό παλιό πρέπει να συνδυάζεται με πολύ νέο. Ξέρετε, όταν ξεκίνησε αυτός ο διάλογος για το Κέντρο, ήμουν σε μια συνάντηση που ήταν και η κ. Γεννηματά και είπα ότι «είμαι μέσα, να το κάνουμε, αλλά θέλω να μου κάνετε μια χάρη». Στην πρώτη καρέκλα ήταν κάποιοι βουλευτές μας, κάποιοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, κάποια στελέχη παλιά. Και τους λέω, «θέλω να μου κάνετε μια χάρη: Να σηκωθείτε όλοι και να πάτε μια θέση πίσω, ν’ αφήσουμε λίγες κενές καρέκλες γι’ αυτό που λέμε το καινούργιο». Και προφανώς κάποιοι από το παλιό μπορεί να χρησιμοποιηθούν στο μείγμα. Χρειαζόμαστε μια εμπειρία. Αλλά αν πούμε ότι όλοι έχουμε μια θέση στην πρώτη γραμμή, τότε θα φτιάξουμε κάτι από τα ίδια. Άρα νομίζω ότι με σύνεση, χωρίς αυταρχικές αποφάσεις, με συζήτηση, αλλά κυρίως με την ψήφο των ανθρώπων στις εκλογές και στις βουλευτικές εκλογές, μπορούμε να πετύχουμε την πολυπόθητη ανανέωση.

Χ. ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ («ΠΡΙΝ»): Κύριε Θεοδωράκη, ξανά στο θέμα της εξόρυξης: Στο τελεσίγραφο που εξέδωσε η εταιρεία παίρνετε το μέρος της, παρ’ ότι η πολυεθνική δε μπορεί ν’ αποδείξει ότι η μέθοδος μεταλλουργίας για την οποία έχει δεσμευτεί είναι εφαρμόσιμη, αφού δεν έχει γίνει πουθενά στον κόσμο σε τέτοια συμπυκνώματα με υψηλή περιεκτικότητα αρσενικού. Έτσι, απορρίφθηκε από τους επιστήμονες του Υπουργείου διότι μεταξύ άλλων, ακόμα και αν γίνει θα εκλύονται στην ατμόσφαιρα 20.000 τόνοι αρσενικού το χρόνο, αντί για τα 20 κιλά που είναι το επιτρεπτό όριο. Επίσης με βάση το κρατικό Ινστιτούτο Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών από το έργο θα εκπέμπονται τόνοι του καρκινογόνου αμίαντου. Σημείωση: Ο αμίαντος χαρακτηρίζεται διεθνώς ως ο κρυφός δολοφόνος. Αξίζει να θυσιάσουμε τη δημόσια υγεία και να κυνηγάμε μια τοπική κοινωνία ως τρομοκράτες, για τα κέρδη της εταιρείας και τις επιθυμίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Και γιατί ενώ η εταιρεία στο επενδυτικό της σχέδιο δηλώνει ότι σε πλήρη ανάπτυξη θα έχει 1.300 εργαζομένους, εσείς τους βγάλατε 4.000;

ΣΤ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Να σας πω ότι αυτή η κουβέντα προφανώς δεν μπορεί να οδηγήσει πουθενά. Είπα τις απόψεις μου. Μια εταιρεία έχει πρώτον, τις οικογένειες, τους εργαζομένους, αλλά έχει και τις εργολαβίες που χρησιμοποιούν σε πολλές στιγμές πολλαπλάσιους εργαζομένους. Η εκτίμησή μου πηγαίνοντας μάλιστα και στην περιοχή και συζητώντας με εργαζομένους αλλά και καταστηματάρχες και ανθρώπους, είναι ότι απασχολούνται πολύ πάνω απ’ αυτούς που εσείς αναφέρατε τα 800, 1.000 άτομα, μέσω των εργολαβιών. Και πάλι είναι εργολαβίες στην περιοχή. Kατά κύριο λόγο στη Χαλκιδική και μετά στην υπόλοιπη Μακεδονία. Εγώ θέλω να τελειώνουμε με αυτή την κουβέντα, λέγοντας ότι ούτε εγώ αλλά, επιτρέψτε μου, ούτε εσείς, και θα έλεγα ούτε ακόμα ο κ. Σταθάκης είναι ειδικός περιβαλλοντολόγος. Τί θέλουμε από την κυβέρνηση; Θέλουμε πολύ απλά, να βρει τρεις ανθρώπους χωρίς ιδεοληψίες, με συγκεκριμένα προσόντα, και δεν εννοώ συμβούλους του Πρωθυπουργού, αλλά ανθρώπους που είναι σήμερα στην κυβέρνηση να δώσουν μια ολοκληρωμένη απάντηση στον ελληνικό λαό. Χωρίς αστερίσκους. Να πουν λοιπόν: Τόσα θα κερδίσει η χώρα από τους φόρους, τόσους εργαζομένους θα έχουμε. Αυτές είναι οι δεσμεύσεις των εταιρειών, αυτοί είναι οι ελεγκτές. Αν απαντήσει σ’ αυτά τα τέσσερα ερωτήματα, ο κάθε πολίτης θα πει το «ναι» ή το «όχι». Ωστόσο με γενικές συζητήσεις οι οποίες διαιωνίζονται και δημιουργούν διχασμό στην περιοχή, δεν θα βρούμε ποτέ άκρη. Και να σας πω κάτι: Μου αναφέρατε διάφορα Ινστιτούτα, Ιδρύματα κτλ. Στη χώρα υπάρχει ΣτΕ. Τί μου λέτε; Κι όταν λέω ΣτΕ, για να είμαστε και τίμιοι, το 6ο Τμήμα του ΣτΕ έχει καταγγελθεί απ’ όλες τις κυβερνήσεις ότι μπλοκάρει συνέχεια τα έργα. Τα ξέρετε αυτά, ότι έχουν περιβαλλοντολογικές εμμονές οι σύμβουλοι της επικρατείας. Το 6ο Τμήμα, που έχει μπλοκάρει κατά καιρούς διάφορα έργα. Έχει δώσει πολλές, πάμπολλες φορές το πράσινο φως. Τί είναι αυτοί; Είναι πράκτορες του καναδικού κατεστημένου και των υπογείων της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Άρα δεν μπορώ παρά ν’ ακούω τους συμβούλους Επικρατείας που λένε ότι το έργο πληροί τις προϋποθέσεις για να συνεχιστεί. Από κει και πέρα όμως αντιλαμβάνομαι την ανησυχία κάποιων πολιτών. Ο υπεύθυνος πρέπει ν’ απαντήσει, δεν είναι ο κάθε μαθητευόμενος μάγος της οικολογίας, είναι η επίσημη κυβέρνηση που πρέπει να κάνει τη σούμα. Και θέλω να είμαι τίμιος: Καμία δραστηριότητα, δεν είναι χωρίς κόστος με το περιβάλλον. Ήμουν σ’ ένα νησί το καλοκαίρι λίγες μέρες και μου λένε «κάνε κάτι, θα βάλουν ανεμογεννήτρια εδώ απέναντι». Τους λέω «πού;». «Εκεί στο βάθος». Τους λέω «εντάξει, είναι πολύ βάθος, τί σ’ ενοχλεί;». Μου λένε «θα έχουμε στον ορίζοντα ανεμογεννήτρια;».Τους λέω «ρε φίλε, πρέπει να βγάλουμε μια κοινή θέση. Η Ελλάδα θέλει να μη συνεισφέρει και πολεμάει τον Τραμπ για όλες αυτές τις αποφάσεις του, να φύγει από τη συμφωνία για το κλίμα. Πρέπει να μειώσουμε τις εκπομπές. Όταν οι ανεμογεννήτριες στην Ελλάδα, και εάν πάμε και στον ήλιο, στις άλλες πηγές και τα κύματα είναι πολλαπλάσιες εναλλακτικές πηγές, όλα αυτά θα μας απαλλάξουν από την ανάγκη να έχουμε πολύ πετρέλαιο, πολύ κάρβουνο, πολύ εξόρυξη. Πρέπει να κάνει η κυβέρνηση την τελική σούμα. Εάν είχα σπίτι στη βουνοκορφή προφανώς θα με ενοχλούσε η ανεμογεννήτρια. Αλλά εάν όμως αυτή η ανεμογεννήτρια σημαίνει ότι το νησί μου θα έχει λιγότερη ρύπανση, θα έλεγα να γίνει. Να μην έχουμε, -γιατί έχουμε-, τα εργοστάσια τα μικρά της ΔΕΗ που καίνε μαζούτ στις παραλίες. Τα ξέρετε αυτά, αλλά ας μην τα λέμε τώρα γιατί ακόμα στην τουριστική περίοδο είμαστε, και μολύνουν τις περιοχές. Πρέπει η κυβέρνηση να παίρνει τις τολμηρές αποφάσεις. Όχι μόνο τις εύκολες αποφάσεις. Και εκεί ζητάω μια απάντηση και στο θέμα που θέτετε.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Πάντως σύμφωνα με τους ειδικούς επιστήμονες του Συμβουλίου Περιβάλλοντος του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου αυτή η σκόνη θα φτάνει μέχρι τη Θεσσαλονίκη και πιθανόν να κάνει τον καρκινογόνο αμίαντο.

ΣΤ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Πάντως επειδή μου λέτε για τον αμίαντο και έχετε δίκιο ότι ο αμίαντος είναι ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα, θα παρακαλούσα να είχαμε την προσοχή μας και στο εξής. Υπάρχουν στη χώρα, ακόμα και σήμερα, πολλές πηγές. Και υπάρχει έκθεση αμίαντου σε πολλές πηγές στην περιφέρεια, στα σχολεία, σε ιδρύματα, γιατί ο αμίαντος ήταν ένα υλικό το οποίο χρησιμοποιούσαμε, -τα ξέρετε αυτά-, ως πολύ εύκολο υλικό για τη στεγανότητα. Νομίζω ότι, προφανώς πρέπει να έχουμε ενδιαφέρον για τα μεγάλα και σας είπα ότι εγώ περιμένω τις απαντήσεις της κυβέρνησης. Αλλά επειδή ταραζόμαστε και μιλάμε συνέχεια και επικεντρώνουμε το ενδιαφέρον μας σε ένα θέμα, να δώσουμε την προσοχή μας στα πολύ μεγάλα μικρά θέματα που σε όλη την Ελλάδα μας στοιχίζουν κάτι και στοιχίζουν πολλά στο περιβάλλον και στο μέλλον.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Καλησπέρα κ. Πρόεδρε. Χαρακτηρίσατε τον κ. Μπουτάρη πρόσφατα σύμμαχό σας και αναφέρατε πως σας έσπρωξε ουσιαστικά στην υποψηφιότητα για το νέο πολιτικό φορέα της κεντροαριστεράς. Θεωρείτε ότι ο κ. Μπουτάρης θα σας στηρίξει ανοιχτά στις εκλογές; Και επίσης, πιστεύετε ότι έχετε καλό έρεισμα στη Βόρειο Ελλάδα και στη Θεσσαλονίκη ειδικότερα;

ΣΤ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Δεν έχουμε την απαίτηση από κανέναν Δήμαρχο να μας στηρίξει ανοιχτά. Και πρέπει να σας πω ότι χθες κάναμε μια συνάντηση στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Ήρθαν και δήμαρχοι από άλλες περιοχές που μας σφίξανε το χέρι, μας ευχήθηκαν καλή επιτυχία, μας είπαν ότι τα λέτε σωστά, προχωρήστε, αλλά δεν νομίζω ότι πρέπει να κάνουμε μια πασαρέλα επωνύμων και να αναγκάζουμε τους τοπικούς άρχοντες να παίρνουν το μέρος του ενός, ή το μέρος του άλλου. Προφανώς με τον Μπουτάρη η κατάσταση είναι λίγο διαφορετική γιατί έχουμε μια πολύχρονη φιλία και είναι όντως ένας από αυτούς που επέμενε την άνοιξη ότι πρέπει να κάνω το μεγάλο βήμα και να τολμήσω. Και πιστεύει ότι θα πάμε καλά γιατί συνδεόμαστε με την ίδια λογική, ότι χρειαζόμαστε ένα κέντρο μεταρρυθμιστικό, ένα κέντρο μεγάλο και όχι ένα κέντρο που θα λοξοκοιτάει αριστερά ή θα λοξοκοιτάει δεξιά. Εμείς ζητάμε κάτι από τους τοπικούς άρχοντες, όμως και επιτρέψτε μου να σας πω ότι το ζητάμε και από τους δημοσιογράφους που επίσης δεν ζητάμε υποστήριξη από τους δημοσιογράφους γιατί αλίμονό σας εάν ήσασταν με τον έναν ή με τον άλλον. Ζητάμε όμως, ότι μπορείτε να κάνετε κάτι επ’ ωφελεία του λαού. Να υποστηρίξετε το εγχείρημα της ανοιχτής ψηφοφορίας. Εμείς δίνουμε μια μάχη και επιγραμματικά θα την αναφέρω. Είπαμε ότι θα μπούμε σε αυτή την διαδικασία με τρεις όρους. Πρώτος όρος ότι σε αυτή τη διαδικασία θα ψηφίζουν και μέλη και φίλοι. Θα ψηφίζουν δηλαδή άνθρωποι που έχουν μάθει να είναι σε ένα κόμμα και δηλώνουν ευχαρίστως ότι θα είναι μέλη, αλλά θα ψηφίζουν και όλοι αυτοί που δεν ενδιαφέρονται ίσως για μια κομματική δραστηριότητα, να γίνουν στελέχη σε ένα κόμμα, αλλά θέλουν να πάνε να ψηφίσουν. Αυτοί που λέμε οι φίλοι και ο κ. Αλιβιζάτος έχει εγγυηθεί ότι οι ψηφοφόροι θα πηγαίνουν στην κάλπη, θα δίνουν 2 ευρώ, θα δίνουν την ταυτότητά τους, θα δηλώνουν μέλη ή φίλοι. Τα μέλη θα ξαναενοχληθούν από το κόμμα όταν γίνει. Όσον αφορά τους φίλους, θα καταστραφούν οι καταστάσεις τους, όπως ο νόμος ορίζει και δεν θα έρθουν στη δημοσιότητα τα ονόματά τους. Εμείς το πρώτο που θέλουμε είναι να ψηφίσει πολύς κόσμος. Και ευτυχώς αυτό το αίτημά μας έχει γίνει αποδεκτό.

Το δεύτερο είναι ότι τα εκλογικά τμήματα που θα στηθούν σε όλη τη χώρα θα είναι ηλεκτρονικά συνδεδεμένα. Πρακτικά δεν θα υπάρχει η παλιά ευχέρεια του πολιτευτή να βάλει κάποιους φίλους του που σήμερα θα ψηφίζουν στο Πανόραμα το πρωί και το μεσημέρι θα ψηφίζουν στη Θεσσαλονίκη και μετά στην Καλαμαριά. Αυτό δεν θα συμβεί γιατί θα υπάρχει ηλεκτρονική διασύνδεση σε όλες τις κάλπες. Θα ψηφίζει ο Νυφούδης και αμέσως θα σβήνεται από όλους τους καταλόγους. Και το τρίτο που έχουμε πει και που θα επιμείνουμε είναι η ηλεκτρονική ψηφοφορία εξ αποστάσεως. Να δώσουμε το δικαίωμα στους ανθρώπους που ζούνε στο εξωτερικό να ψηφίσουν. Στους ανθρώπους με κινητικά προβλήματα να ψηφίσουν. Κάποια παιδιά που δεν θέλουν να πάνε να στηθούν στις ουρές, να ψηφίσουν. Η επιστήμη τα έχει λύσει τα προβλήματα. Θεωρούμε ότι όποιες αρνήσεις υπάρχουν από κάποιους ανθρώπους πρέπει να ξεπεραστούν και πρέπει να έχουμε μια ανοιχτή ηλεκτρονική ψηφοφορία. Λένε κάποιοι, μα τα κομπιούτερ. Μίλαγα προχθές με τον κ. Δρυμιώτη. Θα θυμάστε το όνομά του. Ο κ. Δρυμιώτης είναι ο πρώτος που το ’81 έκανε τις εκλογές μέσω υπολογιστών. Το ξέρετε. Η πρώτη καταγραφή εκλογικών αποτελεσμάτων έγινε το ’81. Μου λέει, όταν ξεκίνησα εγώ να κάνω αυτό το πράγμα το ’81, -ανάθεση τότε του Καραμανλή, σύμφωνη γνώμη του Παπανδρέου, δηλαδή είχε συμφωνήσει το πολιτικό σύστημα-, υπήρχε η καχυποψία τι είναι αυτό το κουτί που θα βγάλει τα αποτελέσματα. Δέκα χρόνια με τραβολογάγανε στα δικαστήρια οι πολιτευτές ότι τους αλλοίωσε τα αποτελέσματα μέσα από το κομπιούτερ. Μου λέει: για δέκα χρόνια ήμουνα στα δικαστήρια γιατί ένας πολιτευτής πίστευε ότι το δαιμονικό κουτί του αλλοίωσε τα αποτελέσματα. Υπάρχει πάντα ένας φόβος με την τεχνολογία. Ένας φόβος με το καινούργιο. Αλλά αλίμονο εάν στερήσουμε από τα παιδιά, από τους δημιουργικούς Έλληνες τη δυνατότητα να ασχολούνται με την πολιτική με τον τρόπο που αυτοί θέλουν, που αυτός ο τρόπος μπορεί να μην είναι στέκομαι στην ουρά, αλλά συμμετέχω σε ηλεκτρονικά δημοψηφίσματα, ψηφίζω ηλεκτρονικά. Δίνουμε μια μάχη και θα δώσουμε μέχρι τέλους, ώστε να υπάρξει ηλεκτρονική ψηφοφορία. Και σε αυτούς που αντιδρούν λέμε την ηρωική φράση του παρελθόντος. Όπου υπάρχει θέληση, υπάρχει τρόπος. Τελεία.

Μ. ΑΓΡΑΦΙΩΤΗΣ: Δυστυχώς Πρόεδρε επειδή με κάλυψαν οι συνάδελφοι στα περισσότερα ερωτήματα, θα σας βάλω ένα δύσκολο ερώτημα για το τέλος. Εσείς είστε ένα καθαρό κόμμα, ένα κόμμα, όπως είπατε πριν και πράγματι με έσοδα και έξοδα ελεγχόμενα και κανονικά. Γιατί να χρεωθείτε το δάνειο του ΠΑΣΟΚ που πρόκειται για εκατομμύρια ευρώ και να κάθεστε μετά να σπάζετε το κεφάλι σας πως θα τα πληρώσετε; Απλό ερώτημα. Πολλοί μου το ρώτησαν αυτό. Γιατί εμπλέκεται ο Θεοδωράκης σε αυτή τη διαδικασία με το ΠΑΣΟΚ και δεν τα αφήνει πίσω και δεν προχωράει μόνος του;

ΣΤ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Πρόσεξε. Τα κόμματα αρχικά, αυτό που ανέφερες, διατηρούν τα ΑΦΜ τους και θα πρέπει να απαντήσουν σε όλες αυτές τις εκκρεμότητες. Δεν μπορεί ο νέος φορέας να αναλάβει τα χρέη. Υπάρχουν τρόποι. Μην ανησυχείτε. Υπάρχουν τρόποι με τις επιδοτήσεις, τις ιστορικές επιδοτήσεις, τις αμοιβές, τις αποζημιώσεις. Υπάρχουν τρόποι να εξυπηρετούνται τα χρέη, όπως το κάνει άλλωστε σε ένα βαθμό η Ν.Δ. και ελπίζω ότι το κάνει και ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν έχω ακριβή εικόνα, αλλά και αυτός οφείλει γύρω στα 10 εκατομμύρια.
Δεν μπορούμε, όμως, να πιάσουμε ψάρια εάν δεν βραχούμε. Τι εννοώ; Προφανώς υπάρχουν και δύσκολα σημεία σ’ αυτή τη συμφωνία και απόφαση. Θα μπορούσα να επιλέξω τη σιγουριά του Ποταμιού -και περνάγαμε και καλά και δουλεύαμε όλη μέρα, αλλά περνάγαμε καλά γιατί είχαμε αγαπηθεί σε αυτό τον αγώνα. Θα μπορούσα να έχω μια άνετη ζωή, τουλάχιστον μέχρι τις βουλευτικές εκλογές και στο παρά πέντε των βουλευτικών εκλογών να βλέπαμε και εμείς τι θα κάνουμε. Παραμένω πολύ δημοφιλής αρχηγός, οι βουλευτές μας επίσης εισπράττουν μεγάλη δύναμη και αγάπη από τον κόσμο, οπότε θα μπορούσαμε να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε παραμονές εκλογών. Μας το λέγανε πολλοί: «Μείνε μέχρι το παρά πέντε απ’ έξω και λίγο πριν τις εκλογές του 2019 αποφασίζεις τι θα κάνεις. Θα υπάρξουν προτάσεις ανακατανομής». Αυτό θα ήταν μια εύκολη λύση, αλλά η χώρα δεν έχει χρόνο. Αυτό που είπα όταν άφησα τις πετυχημένες επαγγελματικές και προσωπικές μου δραστηριότητες -πράγματα που με γέμιζαν, αλλά και πράγματα που μου έφερναν κέρδη- τα παράτησα. Γιατί; Γιατί είχα την αίσθηση ότι η χώρα δεν έχει χρόνο. Και αυτό λέω και τώρα. Αυτό είπαμε και με τον Παναγιώτη Καρκατσούλη, με τον Αμυρά, με τον Μαυρωτά, με τον Λυκούδη, με τον Ψαριανό, με τον Δανέλλη. Όταν βρεθήκαμε κάποια στιγμή το καλοκαίρι στη γιάφκα μας για να αποφασίσουμε, είπαμε ότι δεν έχουμε χρόνο. Δεν έχουμε χρόνο να έχουμε την πολυτέλεια του καλού κόμματος, που είναι μια νησίδα. Μπορούμε να παίξουμε μπάλα στο μεγάλο γήπεδο; Να κερδίσουμε στο μεγάλο γήπεδο και να κάνουμε νησίδα ένα μεγάλο κόμμα; Αποφασίσαμε να μπούμε σε αυτή την περιπέτεια ξέροντας ότι η χώρα δεν έχει χρόνο. Και αυτό είναι το μόνιμο πρόβλημα, ακόμα και σήμερα, και ιδιαίτερα στο θέμα των επενδύσεων για το οποίο με ρωτάτε. Κάποιοι που δεν έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους, κάποιοι που λέγανε μια ζωή ότι το παν είναι η ιδεολογία, τα κόμματα και το να συζητάμε, κάνουν συνεχώς αυτό που έλεγε ο Λένιν. Ένα βήμα μπρος, δυο βήματα πίσω. Δηλαδή κάνουν τα πάντα αργά – αργά. Δεν υπάρχει αυτό το περιθώριο. Εμείς θέλουμε να είμαστε τρία βήματα μπροστά. Άρα παίρνουμε το ρίσκο, φεύγει ο εγωισμός μας, και πρέπει να δώσουμε τάχιστα μια λύση στην κοινωνία. Αυτή είναι η δική μας απόφαση. Αυτό είναι το πατριωτικό μας χρέος: να μην κοιτάμε τη βόλεψή μας και για άλλη μια φορά να μπαίνουμε σε πολύ βαθύτερα νερά από αυτά που όλοι είχαν προβλέψει. Και νομίζω ότι πλέον ο κόσμος καταλαβαίνει αυτό που κάνουμε και αυτή τη φορά θα πει ναι. Με ρωτάει κάποιος χθες που έκανα βόλτα εκεί στην αγορά: «Πώς είσαι τόσο σίγουρος ότι θα τα καταφέρεις όταν το κόμμα σου από 6%, 7% όταν το ξεκίνησες πήγε στο 3%;». Και αυτό που του είπα είναι ότι πολλές φορές οι καλές ομάδες κουράζονται να παίζουν στο ξερό συνέχεια και αποδίδουν στα μεγαλύτερα γήπεδα. Η Μπαρτσελόνα στο Αιγάλεω μπορεί να ηττηθεί, αλλά στα μεγάλα γήπεδα δεν ηττάται εύκολα. Επειδή, λοιπόν, είμαι σίγουρος για την ομάδα μου, για τους ανθρώπους μου, γι’ αυτούς που προσελκύω σε αυτή τη συζήτηση για το νέο δυναμικό κέντρο, πιστεύω ότι μπορούμε να παίξουμε στο μεγάλο γήπεδο και να κερδίσουμε αυτό τον αγώνα. Σας ευχαριστώ.

Λ. ΠΑΠΑΔΑΚΗ: Θα μας επιτρέψετε στα λίγα λεπτά που μας απομένουν να τα μοιραστούν τα παιδιά που είναι στο τραπέζι, η ομάδα στήριξης του Σταύρου Θεοδωράκη.

Γ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ: Καλησπέρα και από εμένα. Νομίζω πως θα ήθελα να σας μιλήσω ως ένας άνθρωπος που γνώρισε το Σταύρο μόλις πριν από 5 μήνες. Αυτό με κάνει να είμαι πολύ παρόμοιος με πολλούς από τους ανθρώπους των οποίων την ψήφο ο Σταύρος διεκδικεί σε αυτή την διαδικασία. Και αυτοί είναι που θέλουμε να χρησιμοποιήσουν το hashtag στο οποίο έχουμε καταλήξει: #kaitoraStavros. Επιτρέψτε μου σε δυο γραμμές να σας πω ποιοι μπορεί να είναι αυτοί. Είναι και αυτοί οι οποίοι εμφατικά δηλώνουν ότι και τώρα Σταύρος. Αυτοί δηλαδή που στην ουσία καλούνται να επαναλάβουν κάτι το οποίο έκαναν στο παρελθόν και έχουν κάθε λόγο να το κάνουν. Ο Σταύρος δεν έχει αλλάξει διόλου. Έχει ακριβώς τις ίδιες αξίες, έχει ακριβώς την ίδια λογική και την ίδια τόλμη. Δεν υπάρχει λόγος να μην το κάνουν ξανά. Όμως υπάρχουν και αυτοί οι οποίοι περίπου αναρωτιούνται: και τώρα; Και αυτοί δίνουν την απάντηση: Σταύρος. Αυτοί είναι άνθρωποι οι οποίοι θα τον επιλέξουν για πρώτη φορά ουσιαστικά. Είναι μια επιλογή που δεν έχουν δοκιμάσει. Πρόκειται για ανθρώπους που δεν έχουν σκεφτεί να ασχοληθούν με την πολιτική. Έχουν ωστόσο σκεφτεί ότι ο ατομικός τους στόχος μπορεί να είναι στόχος και άλλων, μπορεί να είναι και μια συλλογική στόχευση. Είναι άνθρωποι που φοβούνται την πολιτική, αλλά και άνθρωποι που ενώ έχουν ιδέες και σκέψεις, είτε για τη δουλειά τους, είτε για τη γειτονιά τους, την κοινότητά τους, το σχολείο των παιδιών τους, οι ιδέες τους βρίσκουν κλειστά συστήματα. Και κλειστά συστήματα μπορεί να είναι αυτά που δυστυχώς ορίζουν και περιορίζουν κόμματα, σκουριασμένα μυαλά, ή η αδράνεια, θα πω. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν ευκαιρία. Έχουν αξιοσύνη. Έχουν ευκαιρία να αγωνιστούν για την επινόηση σύνθετων λύσεων και λύσεων συνισταμένων με μόνο ένα κοινό χαρακτηριστικό, τη δίκαιη χώρα. Οι λύσεις αυτές, πολλοί θα σπεύσετε να πείτε ότι δεν είναι εφαρμόσιμες, ότι δεν έχουν μέλλον. Ωστόσο, χρήσιμος είναι ο πολιτικός , ο οποίος καταφέρνει να πείσει για σύνθετες λύσεις, να πείσει την πλειονότητα ακόμη και αν αρχικώς τις λύσεις τις ασπάζεται μόνο η μειοψηφία.

Ν. ΝΥΦΟΥΔΗΣ: Καλησπέρα. Με πολλούς από σας γνωριζόμαστε προσωπικά. Νομίζω ότι ανήκω σ’ αυτό το κομμάτι που θα μπορούσα να πω ότι είναι σε λίγο δύσκολη θέση μ’ αυτή τη νέα κίνηση που κάνουμε. Δύσκολη θέση, γιατί όπως γνωρίζετε πολλοί εδώ, εγώ δραστηριοποιούμουν χρόνια στο χώρο του ΠΑΣΟΚ και όπως έφυγα από την πόρτα από το ΠΑΣΟΚ, δεν είχα σκοπό να γυρίσω απ’ το παράθυρο. Γι’ αυτό πρέπει να ξεκαθαρίσω στον κόσμο, ότι ο Σταύρος και όλοι εμείς, πάμε να κάνουμε κάτι καινούργιο. Δεν πάμε να κάνουμε ένα νέο ΠΑΣΟΚ. Αυτή είναι η απάντηση που καθημερινά πρέπει να δίνουμε στους ανθρώπους που μας ψήφισαν το Γενάρη, το Σεπτέμβρη. Πάμε να κάνουμε ένα νέο μεταρρυθμιστικό κέντρο που χωράει και ο ΠΑΣΟΚος που έχει αλλάξει μυαλό, χωράει και ο Αμυράς, χωράω εγώ, χωράει και ο Σταύρος προφανώς. Και ήθελα να μοιραστώ κάτι προσωπικό μαζί σας: Αυτό που μ’ έκανε να στείλω ένα email στο Σταύρο Θεοδωράκη με το που ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του και να του πω «Σταύρο είμαι δίπλα σου και αν θέλεις δυο μήνες αφήνω τη δουλειά μου για να σε στηρίξω», ήταν όταν τον συνάντησα το καλοκαίρι στην Κρήτη και σε συζήτησή μας γι’ αυτό το εγχείρημα, η απάντησή του ήταν ότι δε φοβάται ότι το Ποτάμι δε θα μπει στη Βουλή, θεωρεί ότι το Ποτάμι θα μπει στη Βουλή μόνο του. Και θα ήταν ο αρχηγός, θα είχε ένα 3%, θα διαπραγματευόταν με την εξουσία, με όποιον θα ήταν κυβέρνηση την επόμενη μέρα. Αλλά εκείνη τη στιγμή μου λέει ότι «είμαστε αντιμέτωποι με μια ιστορικής σημασίας απόφαση». Αυτή τη στιγμή πρέπει το Κέντρο ν’ ανασυσταθεί και μόνο με τη συμμετοχή του Σταύρου θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο.