24 Νοέμβριος, 2019

Η ώρα της αξιοπρέπειας έφτασε!

Κυριάκος Καραγιώργης

Σταύρο Θεοδωράκη,

‘’Ξεκινάμε’’, είχες γράψει πριν από πέντε περίπου χρόνια, σηκώνοντας εξαιρετικούς ανθρώπους από τη βολή του καναπέ τους, σε ένα ταξίδι που ολοκληρώνει, τουλάχιστον για μένα , τον κύκλο του σε λίγες ώρες.

Το μεσημέρι της Κυριακής, ανεξάρτητα από το τι θα αποφασίσουν με την ψήφο τους οι φίλοι συνοδοιπόροι που έμειναν στο ποτάμι, πιστεύω να θυμάσαι ποιοι και πόσοι έφυγαν, για μένα κλείνει  οριστικά ο κύκλος  της κομματικής μου συμμετοχής και παρουσίας.

Όλα αυτά τα χρόνια ήμουν πάντα εκεί, με όλη τη δύναμη της ψυχής μου, στηρίζοντας και πιστεύοντας πως μπορούμε να δούμε την Ελλάδα αλλιώς.

Ήμουν στο Λαύριο, στο ίδρυμα Κακογιάννης, στο Περιστέρι, στο Χυτήριο, και όπου αλλού είχα την  άποψη πως μπορούσα να βοηθήσω με τη φωνή , τη γνώμη και την παρουσία μου.

Για όλη αυτή τη διαδρομή είμαι περήφανος και χαρούμενος –και σ΄ ευχαριστώ πολύ για όλα- γιατί είχα την τύχη να γνωρίσω σημαντικούς ανθρώπους και σπουδαίες προσωπικότητες που μπήκαμε στο ποτάμι, ακούγοντας το κάλεσμα σου, αλλά και το ένστικτο μας.

Μέσα από νίκες και χαρές, ήττες  και στενοχώριες, με βελούδινους και επώδυνους αποχωρισμούς, δοκιμάσαμε όλοι τις αντοχές μας και γίναμε θέλω να πιστεύω λίγο καλύτεροι και αρκετά σοφότεροι.

Όμως , φίλε Σταύρο, για να δανειστώ ένα σύνθημα που ακουγόταν στα χρόνια της εφηβείας μας- εκτός από τον ιμπεριαλισμό υπάρχει και η μοναξιά. Εκτός από την πολιτική υπάρχει και η αξιοπρέπεια.

Σταύρο, αύριο δε θέλω να είμαι εκεί. Θα κρατήσω-σαν γλυκές αναμνήσεις- όλες τις στιγμές που μας έκαναν περήφανους για όλα όσα καινοτόμα έφερε το ποτάμι μας, στην ελληνική πολιτική σκηνή.

Δε θέλω να είμαι εκεί, γιατί δε θέλω να ακούσω τίποτα που να με πληγώνει αλλά και να μου θαμπώσει την εικόνα που έχω για όλα τα σπουδαία πράγματα που πέτυχε το ποτάμι. Η δωρεά μισού εκατομμύριου ευρώ στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο δεν έγινε με δανεικά από τράπεζες, θα θυμίζει πάντα πόσο συνεπής ήταν η στάση σου και του ποταμιού με τις εξαγγελίες του.

Είμαι σίγουρος Σταύρο, πως μαθαίνουμε όλοι από τα λάθη μας-και κάναμε πολλά- και η ζωή μας δίνει καθημερινά καινούργια μαθήματα. Για αυτό θα ήθελα το κλείσιμο του κύκλου που κάνει το ποτάμι, να είναι τέτοιο που να μας αξίζει.  Γιατί όπως είπε και μια φίλη καλή, βλέποντας τις μετακινήσεις σε άλλους πολιτικούς χώρους εκλεκτών πρώην φίλων, φαίνεται πως το ποτάμι δε μας άξιζε , τουλάχιστον τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Ίσως δεν άξιζε και στην Ελληνική Ιστορία, αλλά εγώ είμαι περήφανος για όσα δείξαμε με το παράδειγμά μας.

Και είμαι σίγουρος, πως ο ιστορικός του μέλλοντος θα καταγράψει ανεπηρέαστος , πως σταθήκαμε στη σωστή μεριά των συμφερόντων της πατρίδας μας κι ας μην εκτιμήθηκε από τους πολίτες που ψηφίζουν.

Καλέ μου φίλε Σταύρο, επιστρέφω μόλις από το δωμάτιο ενός Νοσοκομείου , όπου δίνει άνιση μάχη ένας δικός μου νέος  μάλιστα άνθρωπος κι ίσως  είμαι επηρεασμένος κι από αυτή τη δυσάρεστη πραγματικότητα.

Όμως θέλω να σου θυμίσω μια σκηνή από την ταινία του Παντελή Βούλγαρη ‘’όλα είναι δρόμος’’, όπου ο σπουδαίος ηθοποιός Γιώργος Αρμένης λέει την ατάκα   ’’ –Ηλία, ρίχτο!!! ’’

Κάνε αυτό που σου λέει η καρδιά σου, άκου για μια ακόμη φορά το ένστικτό σου, αλλά προχώρησε ένα βήμα παραπέρα. Προστάτευσε το ποτάμι που μας εμπνέει και μας κάνει υπερήφανους. Τράβηξε το καλώδιο από την πρίζα, ο ασθενής δεν έχει πλέον καμμιά ελπίδα.

-Σταύρο , κλείστο !!! Το ποτάμι, διακόπτοντας οριστικά τη λειτουργία του, θα συνεχίσει  να μας θυμίζει πως η ζωή συνεχίζεται να μάχεται μέσα στην κοινωνία , ακόμη κι όταν η κοινωνία αρνείται να δει την αλήθεια.

Ακόμη κι όταν η κοινωνία κάνει λάθος, εμείς θα φταίμε για αυτό. Κι εσύ ξέρεις να αναλαμβάνεις ευθύνες. Πάντα με ψηλά το κεφάλι.