25 Νοεμβρίου, 2016

Η γυναίκα στην εποχή της κρίσης

Νέοι του Ποταμιού - Κοινότητα Κοινωνικής Δικαιοσύνης

Το φαινόμενο κατά της βίας των γυναικών ακόμη και σήμερα δυστυχώς δεν έχει καταπολεμηθεί και είναι επίκαιρο παρά ποτέ. Με αφορμή την Παγκόσμια ημέρα κατά της βίας των γυναικών όπως έχει οριστεί από τον ΟΗΕ η 25 Νοεμβρίου, κατανοούμε ότι ναι μεν πρέπει να ευαισθητοποιούμαστε και να μην κλείνουμε τα μάτια σε κάτι τόσο σημαντικό, αλλά και να επιδεικνύουμε την αλληλεγγύη μας γενικότερα απέναντι σε μείζονα κοινωνικά προβλήματα ως στάση ζωής. Η βία κατά των γυναικών μπορεί να είναι όχι μόνο σωματική αλλά και λεκτική και κυρίως ψυχολογική. Επίσης αφορά όλες τις γυναίκες ανεξαρτήτου φύλου, καταγωγής, ηλικίας. Σε μια εποχή επίσης που η ελληνική κοινωνία είναι ιδιαίτερα ευάλωτη λόγω της πολλαπλής κρίσης που βιώνει, κυρίως σε ότι αφορά το αξιακό πεδίο, το οικονομικό, αλλά και το μέτωπο της παιδείας. Άλλωστε τα φαινόμενα είναι αλληλένδετα.

Δεν αρκεί όμως να θυμάται κανείς και να συμπονά τα θύματα κακοποίησης μια φορά τον χρόνο. Η ευαισθητοποίηση και η ενημέρωση πρέπει να είναι συνεχής. Το ζήτημα είναι η «καλλιέργεια» συνειδήσεων. Δυστυχώς στην ελληνική κοινωνία πολύ πρόσφατα, δηλαδή τα τελευταία δέκα χρόνια το ζήτημα της κακοποίησης των γυναικών έπαψε να θεωρείται «ταμπού». Είναι λυπηρό και ταυτόχρονα συγκλονιστικό το γεγονός ότι ιδίως στην ελληνική κοινωνία τις δεκαετίες του 1990 αλλά και προγενέστερα το να «χτυπάς» τη γυναίκα σου, η κρούσματα βιασμών που κόρης από πατέρα που αποσιωπούνταν  ήταν κάτι το φυσιολογικό που σχετίζεται βέβαια με την επίδειξη δύναμης και τις πατριαρχικές δομές της κοινωνίας. Μόνο όταν άρχισαν να «βγαίνουν» στο φως οι υποθέσεις άρχισε σιγά σιγά η ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης με τη βοήθεια εθελοντικών οργανώσεων και τις πιέσεις για αλλαγή της νομοθεσίας.

Πλέον σε όλες τις σύγχρονες κοινωνίες το φαινόμενο δεν είναι τόσο έντονο όσο παλαιότερα καθώς τα άτομα εκπαιδεύονται καλύτερα και ο ρόλος της γυναίκας μέσω της συνεισφοράς της εργασιακά έχει αναβαθμιστεί. Παρόλα αυτά είναι κάτι το οποίο δεν έχει καταπολεμηθεί. Αν το τοποθετήσουμε και σε μια πιο φιλοσοφική διάσταση, η φύση του ανθρώπου , του άνδρα συγκεκριμένα που είναι ο θύτης δεν μπορεί να πάψει να προωθεί την επίδειξη δύναμης στο αδύναμο φύλο που υποτίθεται ότι είναι η εκάστοτε γυναίκα, ιδίως σε εποχές κρίσης όπως προαναφέρθηκε. Ιδίως στις μέρες μας η βία είναι κυρίως ψυχολογική. Τα άτομα απομονώνονται ,αισθάνονται ευάλωτα και ξεσπούν. Η ανεργία και η έλλειψη ενδιαφερόντων είναι ο κύριος παράγοντας. Επομένως αυτό που είναι αναγκαίο, είναι η εκάστοτε κοινωνία και ιδίως μια κοινωνία σαν την ελληνική εν καιρώ κρίσης, να παρέχει στους πολίτες της το κατάλληλο περιβάλλον για μια υγιή και ομαλή κοινωνικοποίηση όπου δεν θα οδηγούνται στα άκρα.

Η ύπαρξη εργασίας, η εξάλειψη της ανεργίας, η σωστή εκμετάλλευση των δυνατοτήτων των πολιτών χωρίς να βυθίζονται στη μιζέρια είναι απαραίτητα. Όλα ξεκινούν από την παιδεία που είναι η βάση όλων. Τα παιδιά από μικρή ηλικία πρέπει να κατανοήσουν ότι δεν ζουν σε έναν ουτοπικό κόσμο. Τα ευαίσθητα κοινωνικά ζητήματα όπως αυτό θα πρέπει να αποτελούν και μάθημα ακόμη και στα δημοτικά σχολεία σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη θέση των δύο φύλων. Ο ρόλος των εθελοντικών οργανώσεων είναι καθοριστικός αφού ακόμη και σε τέτοιες εποχές με ελάχιστη οικονομική στήριξη από το κράτος βοηθούν και συμπαραστέκονται στις γυναίκες οι οποίες φιλοξενούνται κιόλας σε κάποιες δομές από αυτές. Εν κατακλείδι η οπτική, η βαρύτητα και η άμεση εξάλειψη είναι καθοριστικά. Το κράτος πρέπει να προλαμβάνει και να μην αποσιωπά, αλλά να αντιμετωπίζει με σθένος τέτοια ζητήματα. Η δημιουργία «ανθρώπων» με ιδεώδη, ιδανικά και αξίες είναι κάτι στο οποίο καμία κοινωνία δεν έχει επενδύσει ως τώρα ουσιαστικά κάτι το οποίο ελπίζω να γίνει στο μέλλον.

* Η Αλεξάνδρα Καλογεράκη είναι μέλος της Κοινότητας Κοινωνικής Δικαιοσύνης με αφορμή την παγκόσμια ημέρα εξάλειψης της βίας κατά των γυναικών.

Σχετικά