25 Φεβρουαρίου, 2019

Η γενιά των σημερινών βρετανών 20χρονων διαβάζει Μαρξ και έχει παραιτηθεί από τον καπιταλισμό

Οντίν Λιναρδάτου

Ο 19χρονος Άλεξ ζει στο Μπράιτον και το μόνο που θυμάται μεγαλώνοντας είναι οι συνεχείς περικοπές που εφάρμοζαν οι διάφορες βρετανικές κυβερνήσεις.

Όταν ήταν 10 χρονών το κέντρο νέων που τον φιλοξενούσε μετά το σχολείο έκλεισε. Στα 11 του χρόνια η μητέρα του έχασε το επίδομα στέγασης εξαιτίας των μεταρρυθμίσεων - περικοπών στην κοινωνική πρόνοια.
Το μόνο που γνωρίζει στη ζωή του είναι η λιτότητα υποστηρίζει ο Άλεξ και εξηγεί πως δεν γνώρισε ποτέ μία διαφορετική Αγγλία.

Τώρα στα 19 του, αρκετά μεγάλος για να ψηφίζει, προσπαθεί να καλύψει τον χαμένο χρόνο. Έχει ριζοσπαστικοποιηθεί, διαβάζει Μαρξ, αγωνίζεται για ισχυρά εργατικά συνδικάτα και ενημερώνεται κυρίως από τον όμιλο Novara Media.
Οι γονείς του αγόραζαν μία ζωή τη Sun και τη Daily Mail ενώ εκείνος διαβάζει κυρίως τις ειδήσεις που αναρτά αυτός ο ανεξάρτητος, αριστερός όμιλος ενημέρωσης.

Ο Αλεξ είναι το πρώτο μέλος της οικογένειας του που φοιτά σε πανεπιστήμιο αλλά και ο ίδιος όπως και πολλοί συνομήλικοι του τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και στη Βρετανία πιστεύουν ακράδαντα πια πως ο καπιταλισμός δεν μπορεί να προσφέρει στις οικογένειες τους μία αξιοπρεπή ζωή.

Οι εκλογές του 2017 αποκάλυψαν το πιο βαθύ χάσμα γενεών στην πρόσφατη ιστορία της βρετανικής πολιτικής σκηνής.
Οι νέοι ψηφοφόροι στήριξαν μαζικά τον αριστερό Τζέρεμι Κόρμπιν ο οποίος υποσχέθηκε να ξαναχτίσει το κοινωνικό κράτος στο Ηνωμένο Βασίλειο και να ανακατανείμει πιο δίκαια τον πλούτο. Έτσι έστρεψαν το Εργατικό κόμμα προς τα αριστερά οδηγώντας στη σημερινή κρίση.

Οι νέοι και στο ζήτημα της παραμονής της χώρας στην ΕΕ ψήφισαν τελείως διαφορετικά από τους γηραιότερους. Ψήφισαν υπέρ της παραμονής της Βρετανίας στην Ευρώπη αλλά ηττήθηκαν από τους μεγαλύτερους.
Η γενιά του 2000 είναι θυμωμένη με το κράτος γιατί πήρε πίσω όλα τα προνόμια που απολάμβαναν οι γονείς και οι παππούδες τους.

Οι παλαιότεροι είχαν δωρεάν εκπαίδευση και φτηνές κατοικίες.
Οι σημερινοί 30χρονοι γνωρίζουν πως δεν θα μπορέσουν να αποκτήσουν ποτέ δικό τους σπίτι. Το 1/3 θα μένει για πάντα στο ενοίκιο. Και φυσικά ξεκινούν τη ζωή τους χρεωμένοι με 51.000 λίρες, χρήματα που δανείστηκαν για να σπουδάσουν.
Το ποσοστό των Βρετανών βέβαια που φοιτά στα πανεπιστήμια άγγιξε το 49% όμως όλα αυτά τα παιδιά θα αποφοιτήσουν και θα βρεθούν σε μία τελματωμένη αγορά εργασίας με μισθούς μικρούς χωρίς προοπτική αύξησης.

Ο καθηγητής του πανεπιστημίου του Μάντσεστερ Ρόμπερτ Φόρντ θυμάται πως η Μάργκαρετ Θάτσερ επέτρεψε στους χαμηλόμισθους Βρετανούς να αγοράσουν τις εργατικές κατοικίες που νοίκιαζαν από το κράτος στην προσπάθεια της να τους κερδίσει και να τους κάνει "μετόχους" της ελεύθερης αγοράς.

Σήμερα οι 20χρονοι φοιτητές συνειδητοποιούν πως θα τους είναι αδύνατον να αγοράσουν ποτέ σπίτι.
Η κοινωνική κινητικότητα αποτελούσε μάντρα για τους Τόρις.
Ο Ντέιβιντ Κάμερον νόμιζε πως ο τριπλασιασμός των διδάκτρων το 2010 θα βοηθούσε σε αυτό.
Έκανε λάθος όπως άλλωστε και στο ζήτημα του δημοψηφίσματος.

Τα δίδακτρα είναι πάρα πολύ υψηλά και τα ενοίκια όχι μόνο στο Λονδίνο αλλά και σε πόλεις όπως το Μπράιτον οδηγούν τους φοιτητές στην απόγνωση.

Ο Αλεξ αγωνίζεται να πληρώσει το ενοίκιο του και το άγχος τον έπνιγε. Σε αυτή τη φάση τον πλησίασε ένας συμφοιτητής του και του ψιθύρισε "εμείς έχουμε μπουχτίσει. Εσύ;".
Αυτό ήταν. Από εκείνη τη στιγμή αγωνίζεται στο πλευρό του ηγέτη των Εργατικών Τζέρεμι Κόρμπιν να αλλάξει τα πράγματα.
Και φυσικά μελετάει Μαρξ ενώ δουλεύει λάντζα στα Mcdonalds για να πληρώνει το ενοίκιο του ενώ έχει ήδη χρεωθεί 61.000 λίρες για τα δίδακτρα του.

Σχετικά