3 Απρίλιος, 2017

Η εξομολόγηση ενός Συριζαίου

Λίνα Παπαδάκη

Ρεσιτάλ αυτολύπησης και αυτοθυματοποίησης

Ο ΣΥΡΙΖΑ μου θυμίζει την κλασική οδηγία του σκηνοθέτη «βάλε λίγο συναίσθημα». Νομίζει κανείς ότι τα μέλη του δεν γράφονται απλώς στο κόμμα αλλά βαπτίζονται σε κολυμπήθρα δακρύων, και από κει και μετά αντιλαμβάνονται την πολιτική σαν ένα ταξίδι στη σφαίρα του θυμικού, ένα ξεγύμνωμα του ψυχικού τους κόσμου στην κοινωνία ως παντοτινό αυτοαθωωτικό άλλοθι. Είναι ένα είδος εξομολόγησης στον ψηφοφόρο όπως άλλοι κάνουν στον παπά για να λυτρώσουν την ψυχή τους.

Μέχρι τώρα νομίζαμε ότι η πολιτική είναι επιλογές, συγκρούσεις, αποφάσεις και αποτέλεσμα, και ότι η διαφήμιση των ψυχικών χαρισμάτων στον δημόσιο λόγο ανήκε μόνο στο χώρο των καλλιστείων («το μεγαλύτερό μου ελάττωμα είναι ότι είμαι ευαίσθητη»). Με το κόμμα αυτό μάθαμε ότι οι δονήσεις της ψυχής είναι θεμελιώδες συστατικό της πολιτικής δράσης και πολλές φορές το μόνο.

Τους γνωρίσαμε ως αντιπολίτευση να είναι το μόνο ευαίσθητο κόμμα για τα βάσανα του λαού που σπάραζε η καρδιά του (αυτού και κανενός άλλου) για την ανθρωπιστική κρίση, για τις αυτοκτονίες, για τα ατυχήματα από μαγκάλια, για τα παιδιά που λιποθυμούν στα σχολεία. Δεν μιλούσαν με όρους πολιτικής, δεν κατήγγελλαν πολιτικά λάθη και νούμερα που δεν βγαίνουν- ειδικά για νούμερα δεν μίλαγαν ποτέ, τα παραμέριζαν γιατί πίσω απ΄τους αριθμούς κρύβονται άνθρωποι. Εναντίον των αντιπάλων τους χρησιμοποιούσαν κυρίως συναισθηματικής κοπής χαρακτηρισμούς, ανάλγητοι, απάνθρωποι, άκαρδοι,σε αντίθεση ασφαλώς με τους ίδιους που ήταν ψυχοπονιάρηδες, λες και η πολιτική είναι φάσμα ψυχικών χαρισμάτων.

Διαβάστε τη συνέχεια του κειμένου στην Athens Voice

*H Λίνα Παπαδάκη είναι η Διευθύντρια του Γραφείου Τύπου του Ποταμιού