8 Μάιος, 2019

Η Ελευθερία ως κόκκινη κλωστή που συνδέει φάσεις ζωής

Αντιγόνη Λυμπεράκη

Άρθρο της βουλευτή Β' Αθήνας, Αντιγόνης Λυμπεράκη, στην εφημερίδα ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ

Σχεδόν κάθε νέο κόμμα αυτοσυστήνεται ως ‘μετα-ιδεολογικό’. Όταν κάποιος μεταπηδάει από ένα κόμμα σε άλλο, γίνεται ‘προδότης της ιδεολογίας’. Το δικό μου κόμμα, το Ποτάμι, στην προσπάθειά του να τηρήσει τις ιδρυτικές του αρχές κατηγορείται ότι είναι ‘ανερμάτιστο’ ή ότι ‘θολώνει τα νερά ανεπίτρεπτα’.

Είναι η ιδεολογία πυξίδα προσωπικής συνέπειας ή μήπως απλώς ακολουθεί το βόλεμα ή το ‘δίκαιο του ισχυρού’; Περιστασιακό ρόπαλο ή εργαλείο προσανατολισμού;

Ξεκινώντας από την ΚΝΕ της δεκαετίας του 1970, σήμερα είμαι στο φιλελεύθερο Κέντρο. Οι ερωτήσεις για την ιδεολογία δεν είναι ρητορικές: Είμαι σχιζοφρενική, υπερ-ρεβιζιονίστρια ή απλώς φτερό στον άνεμο;

Οφείλω μια εξήγηση – πάνω από όλα για τον εαυτό μου. Υπάρχει κόκκινη συνδετική κλωστή; Πώς έφτασα εδώ;

Αυτό που με καθοδηγούσε – τότε και τώρα – είναι η έννοια του ανοίγματος. Η ύπαρξη πραγματικών επιλογών. Η ανοικτή κοινωνία.

Στη δεκαετία του 1970, τα μυαλά έκλεινε η ‘Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών’, η αυτάρεσκη Δεξιά. Τότε το λάβαρο του ανοίγματος το κατείχε η Αριστερά. Θέλαμε ελευθερία να εκφραστούμε, να σκεφτούμε, να συναναστραφούμε. Πειστήκαμε ότι η Ελευθερία πρέπει να είναι ουσιαστική – ότι ο οικονομικός καταναγκασμός την περιορίζει με τρόπο πιο ύπουλο από τις αστυνομικές απαγορεύσεις.

Η ορθή αυτή επισήμανση έγινε κερκόπορτα για να κυριαρχήσει ο κρατισμός και να χειραγωγηθεί η αλληλεγγύη προκειμένου να υποστηρίξει γεωπολιτικές σκοπιμότητες (υπαρκτός σοσιαλισμός κλπ). Πάλι δηλαδή κλείσιμο – άλλου είδους.

Η ελευθερία οφείλει να αναφέρεται στο άτομο. Η συλλογικότητα εύκολα καταλαμβάνεται από λάτρεις της εξουσίας. Η σοσιαλδημοκρατική διάσταση της φιλελεύθερης δημιουργικότητας φαινόταν στα τέλη της δεκαετίας του 1990 ως η οδός προς την ανοικτή κοινωνία. Με την κρίση, η ελευθερία απαιτούσε απελευθέρωση από τους μύθους, τις παρεξηγήσεις και τις υποκρισίες που μας χρεωκόπησαν -τότε η φιλελεύθερη Δράση είχε την καθαρότερη φωνή. Το Ποτάμι ένωσε το παζλ. Και ελευθερία, και αλληλεγγύη. Και άτομο και κοινωνία. Και πρωτοπορία και λαϊκότητα. Ευρώπη ως κρίσιμο συστατικό της ελληνικής ταυτότητας.

Ελευθερία λοιπόν είναι η κόκκινη κλωστή που με οδήγησε στο Ποτάμι. Ελευθερία ουσιαστική, κοινωνική, ευρωπαϊκή – και ατομική.

ΠΗΓΗ: ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ