27 Μαρτίου, 2017

Η αξία κι όχι η γνωριμία πυξίδα επιλογής στελεχών εκπαίδευσης

Τομέας Παιδείας

Στην Ημερίδα που οργανώθηκε στις 24 Μαρτίου 2017 από το Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών «Εκπαιδευτική Πολιτική και Διοίκηση της Εκπαίδευσης» (ΕΠΔΕ) του Τμήματος Φ.Π.Ψ. του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και την Επιστημονική Εταιρεία Οργάνωσης και Διοίκησης της Εκπαίδευσης (ΕΟΔΕ), με θέμα «Επιλογή Στελεχών στην Εκπαίδευση: Δημοκρατική ή Τεχνοκρατική ανασυγκρότηση; Δίλημμα ουσίας ή άνευ σημασίας;», το ΠΟΤΑΜΙ εκπροσώπησε η υπεύθυνη του Τομέα Παιδείας κ. Γερούκη Μαργαρίτα.

Η κ. Γερούκη ξεκίνησε την τοποθέτησή της περιγράφοντας τους άξονες – προαπαιτούμενα πάνω στους οποίους το ΠΟΤΑΜΙ χτίζει τις προσεγγίσεις του στη δημόσια διοίκηση. Αυτοί είναι: η αξιοκρατία, η διαφάνεια και η λογοδοσία σε ένα σταθερό πλαίσιο. Υπό το πρίσμα αυτό ζήτησε να ερμηνευτούν η στάση, οι προτάσεις και φυσικά η κριτική του ΠΟΤΑΜΙΟΥ σε μέχρι τώρα πεπραγμένα παλαιότερων και σημερινών κυβερνήσεων. Ταυτόχρονα επέρριψε ευθύνες στα πολιτικά κόμματα αλλά και τους συνδικαλιστικούς φορείς που διαχρονικά χειρίστηκαν την τύχη αυτού του τόπου. Τόνισε ότι ως ΠΟΤΑΜΙ θεωρούμε ότι μόνο με προ-διασφαλισμένες διαφανείς διαδικασίες σε κάθε βήμα, έχοντας ως οδηγό αξιοκρατικά κριτήρια και ως φύλακα μια διαδικασία συνεχούς λογοδοσίας θα θεραπευτεί αυτή η κακοδαιμονία.

Το ΠΟΤΑΜΙ δηλώνει ότι χρειαζόμαστε Στελέχη στην εκπαίδευση κι όχι άτομα που τυχαία καταλαμβάνουν θέσεις ευθύνης μόνο και μόνο επειδή έχουν κομματικές περγαμηνές ή γνωριμίες. Χρειαζόμαστε άτομα αυξημένων προσόντων και δεξιοτήτων που θα αναλάβουν την εφαρμογή της εκπαιδευτικής πολιτικής και θα οδηγήσουν την εκπαίδευση σε θετικό πρόσημο. Τα άτομα αυτά είναι φυσικό να προέρχονται από μια διαδικασία επιλογής διότι μόνο έτσι είναι υποχρεωμένα και να λογοδοτήσουν.

Όσο αφορά στην επιλογή των στελεχών της εκπαίδευσης η κ. Γερούκη ανέφερε ότι η συνέχεια του τίτλου της ημερίδας «Δημοκρατική ή Τεχνοκρατική ανασυγκρότηση», μας βρίσκει ως ΠΟΤΑΜΙ μάλλον αντίθετους. Η λογική των δίπολων: μαύρο ή άσπρο, δημοκρατική ή τεχνοκρατική, ή εμείς ή αυτοί, είναι η λογική που δημιούργησε τις χρόνιες αγκυλώσεις στην άσκηση της πολιτικής στην Ελλάδα κι όχι μόνο για τα εκπαιδευτικά θέματα. Ως ΠΟΤΑΜΙ θεωρούμε ότι μια τέτοια λογική μας εγκλωβίζει. Ναι λοιπόν και τεχνοκρατική και δημοκρατική, τόνισε η υπεύθυνη του Τομέα Παιδείας, με την έννοια της ανοιχτής και διαφανής διαδικασίας. Το ζητούμενο βρίσκεται στην αναλογία και στο βαθμό που ο συνδυασμός τους θα φέρει το προσδοκώμενο αποτέλεσμα.

Και εδώ ακριβώς έρχεται το άλλο μεγάλο πρόβλημα, η δεύτερη κακοδαιμονία ανέφερε η κ. Γερούκη. Ποιο είναι το προσδοκώμενο αποτέλεσμα; Με άλλα λόγια τι σχολείο θέλουμε; Τα παιδιά μας που ξεκίνησαν φέτος το δημοτικό θα είναι ενήλικοι πολίτες το 2028. Τι γνώσεις και δεξιότητες θα χρειάζονται τότε και πώς η ελληνική πολιτεία θα φροντίσει γι’ αυτές. Η λογική του «μέχρι τότε ποιος ζει ποιος πεθαίνει», λογική που ακόμη και πρόσφατα ακούσαμε και από πολιτικά στελέχη του υπουργείου παιδείας είναι η λογική που μας οδηγεί σε αποτυχία, γιατί η εκπαιδευτική πολιτική μέχρι τώρα μόνο αδρανής δεν υπήρξε. Το αντίθετο!

Είναι και ερευνητικά αποτυπωμένο το ελληνικό φαινόμενο της «μεταρρυθμιστικής λαγνείας» όσο αφορά τα εκπαιδευτικά θέματα, με πενιχρά συνήθως αποτελέσματα. Το εκπαιδευτικό μας σύστημα και ακριβό είναι, αν συνυπολογίσουμε τις δαπάνες των νοικοκυριών στη φροντιστηριακή παιδεία και χαμηλά αποτελέσματα φέρνει, αν δούμε τις θέσεις μας στις κατατάξεις μαθητικής επίδοσης.

Στο ΠΟΤΑΜΙ θεωρούμε ότι πρέπει να προηγηθεί μέσα από μια σειρά διαφανών και συναινετικών διαδικασιών μια σοβαρή, ανοιχτή υπερκομματική συζήτηση που θα αφορά το σχολείο που θέλουμε και σε επίπεδο γνώσεων, και σε επίπεδο δεξιοτήτων και σε επίπεδο αξιών. Αν καταλήξουμε και ΔΕΣΜΕΥΤΟΥΜΕ, θα μπορέσουμε στη συνέχεια να περιγράψουμε τα κριτήρια επιλογής των Στελεχών του. Για παράδειγμα, αν θέλουμε ένα σχολείο ανοιχτό στην ευρωπαϊκή προοπτική και στις συνεργασίες μεταξύ των κρατών, όπως το οραματιζόμαστε στο ΠΟΤΑΜΙ, θα πρέπει τα Στελέχη μας να γνωρίζουν ξένες γλώσσες, άρα η γλωσσομάθεια αντίστοιχα θα πρέπει να μοριοδοτείται με αυξημένο συντελεστή βαρύτητας. Αν μας ενδιαφέρει τα Στελέχη μας να έχουν αυξημένα ακαδημαϊκά προσόντα σε παιδαγωγικά θέματα μοριοδοτούμε αντίστοιχα μεταπτυχιακά και διδακτορικά διπλώματα. Σύμφωνα με τη δική μας λογική και πρόταση δεν πρέπει η «αρχαιότητα» (η επετηρίδα) να κυριαρχεί στη μοριοδότηση, με την έννοια ότι στο ΠΟΤΑΜΙ δε πιστεύουμε ότι απαραίτητα τα χρόνια προϋπηρεσίας, ειδικά στη χώρα μας χωρίς κάποιου είδους αξιολόγηση, αντιστοιχούν οπωσδήποτε σε επιτυχημένη θητεία.

Η επιλογή των Στελεχών εκπαίδευσης για εμάς τόνισε η κ. Γερούκη είναι θέμα ουσίας αλλά σε καμία περίπτωση δίλημμα. Γίνεται δίλημμα όταν καθίσταται παιχνίδι συντεχνιακών και μικροκομματικών συμφερόντων. Είναι ένα παιχνίδι που ξέρουμε ότι παίζεται πολύ καλά στους διαδρόμους των υπουργείων και οι παίχτες ονομάζονται διαδρομιστές! Είναι όμως ένα κακό παιχνίδι για τη χώρα και το μέλλον της.
Έχοντας ως προαπαιτούμενα λοιπόν το τρίπτυχο διαφάνεια, αξιοκρατία, λογοδοσία, και ως βάση συζήτησης το τι ακριβώς επιθυμούμε ως πολιτεία από τα Στελέχη μας, δηλαδή μια σαφή περιγραφή της θέσης, των υποχρεώσεων και των καθηκόντων τους, όπως επίσης και των προσδοκώμενων αποτελεσμάτων, ως ΠΟΤΑΜΙ θεωρούμε ότι τα Στελέχη εκπαίδευσης στα οποία συμπεριλαμβάνονται και διευθυντικά στελέχη που ως τώρα θεωρούνταν «πολιτικές επιλογές» θα πρέπει να συγκεντρώνουν τρία θεμελιώδη και ισοδύναμα προσόντα:
• υψηλή επιστημονική και παιδαγωγική κατάρτιση
• χαρακτηριστικά προσωπικότητας που επιτρέπουν την άσκηση των καθηκόντων τους
• θετική αξιολόγηση της εκπαιδευτικής και ακαδημαϊκής τους πορείας

Ο τρόπος με τον οποίο τα προσόντα αυτά θα αποτυπωθούν «τεχνοκρατικά» δηλαδή σε μετρήσιμα κριτήρια θα πρέπει να είναι αποτέλεσμα της επιστημονικής συζήτησης στα πλαίσια μιας δημοκρατικής κοινωνίας. Είναι ευχής έργο να υπάρξουν συγκλίσεις αν και η εμπειρία μας έως τώρα δείχνει ότι οι προθέσεις της κυβέρνησης δεν είναι προς την ίδια κατεύθυνση.

Τελειώνοντας η υπεύθυνη του Τομέα Παιδείας έκανε αναφορά στον Αλ. Δελμούζο λέγοντας ότι εβδομήντα χρόνια από το 1947 κι ακόμη δυστυχώς έχει νόημα η παρότρυνσή του «να πάψει το εκπαιδευτικό πρόβλημα να γίνεται ποδόσφαιρο ανάμεσα στα κόμματα και τις κενοδοξίες ανίδεων ανθρώπων που τυχαίνει να διευθύνουν το υπουργείο της παιδείας. Ανίερο δηλαδή παιχνίδι με την πιο ιερή υπόθεση του έθνους, που στη ράχη της δοκιμάζεται ένα αδιάκοπο ράβε ξήλωνε».

Δείτε το βίντεο:

Σχετικά

PHP Code Snippets Powered By : XYZScripts.com