19 Ιουνίου, 2017

«Οι άσημοι ιδεολόγοι, οι γιαλαντζί και η σπίθα»

Παναγιώτης Πιλάτος

Ήταν 29 Ιουνίου 2014 . Η τελευταία ημέρα του ιδρυτικού συνεδρίου του Ποταμιού. Είχα ξυπνήσει νωρίς εκείνο το πρωί θα εκλέγαμε τα όργανα και θα επικυρώναμε τον Σταύρο Θεοδωράκη ως Επικεφαλής – 3 ημέρες γεμάτες από αισιοδοξία, συγκίνηση και καινούργιες γνωριμίες.

Το Ποτάμι είχε καταφέρει το αδιανόητο για πολιτικό σχηματισμό στην νεότερη πολιτική ιστορία της χώρας. Χωρίς υποδομές στην περιφέρεια με μηχανισμούς χρόνων απέναντί του να κατέβει στις Ευρωεκλογές να αποσπάσει το 6,6% της ψήφου των Ελλήνων Πολιτών και να εκπροσωπείται με 2 έδρες στο Ευρωκοινοβούλιο – ένα μικρό θαύμα, δεν το πίστευε κανείς.

Στο συνέδριο του Λαυρίου είχαμε πάει για το "Αύριο" όπως ήταν και το μότο του συνεδρίου μας, άνθρωποι από όλη την Ελλάδα διατεθειμένοι να βγουν από το safe zone της καθημερινότητας και να εκτεθούν ρισκάροντας τα πάντα, από τον προσωπικό ελεύθερο χρόνο – την δουλειά τους και τα σχέδιά τους.

Ο Πρώτος που ρίσκαρε τα πάντα και έβαλε κυριολεκτικά το κεφάλι του στον ντορβά ήταν ο ίδιος ο Σταύρος Θεοδωράκης και οι πρώτοι 42 υποψήφιοι που στελέχωναν το ψηφοδέλτιο των Ευρωεκλογών. Κάποιοι από αυτούς τα παράτησαν πολύ γρήγορα και κάποιοι άλλοι συνεχίζουν μέχρι και σήμερα.

Το Ποτάμι κατάφερε να εντάξει στις τάξεις του αξιόλογο ανθρώπινο δυναμικό, ανθρώπους νέους, άσημους φλογερούς ιδεολόγους – πραγματικούς μαχητές.

Εκείνη την τελευταία Κυριακή του πρώτου συνεδρίου: Θυμάμαι ομιλητές με πάθος να ανεβαίνουν και να καταθέτουν την ψυχή τους στα 3 λεπτά που είχαμε διαθέσιμα .Από τότε όμως διαφάνηκε ένας διαχωρισμός. Κάποιοι ήταν οι ντίβες της πολιτικής αρένας – υπήρχαν οι άσημοι ιδεολόγοι και οι γιαλαντζί ιδεολόγοι (αυτοί που έβλεπαν και βλέπουν Το Ποτάμι ως ευκαιρία ανέλιξης τους, μικρής ή μεγάλης δεν έχει σημασία).

Εγώ ανήκω σε αυτούς τους λεγόμενους με άγνοια κινδύνου, που πίστευαν και πιστεύω ακόμα (δυστυχώς για μένα) πως με τις ιδέες σου και την καθαρότητα του λόγου σου σε σέβονται και σε εκτιμούν. Σαν εμένα υπάρχουν και άλλοι, λίγοι ωστόσο. Όταν ακούστηκε το όνομά μου για να ανέβω στο βήμα του συνεδρίου, εκείνη την στιγμή όλες μου οι αισθήσεις ήταν σε εγρήγορση. Ανέβηκα λοιπόν σε εκείνο το ιστορικό βήμα για εμένα και για το ίδιο

Το Ποτάμι και είπα «Όσοι πιστεύουν ότι "δεν γίνεται" ας κάνουν στην άκρη για να μην εμποδίζουν αυτούς που το κάνουν!».

Δίπλα μου ήταν η Ζαχαρούλα και ο Νίκος κοιταχτήκαμε στα μάτια καθώς κατ έβαινα και είπαμε πολλά μόνο με το βλέμμα μας. Κάθισα στη θέση μου ένιωσα ένα χέρι να με ακουμπά στον ώμο. Ήταν η Φωτεινή που μου ψιθύρισε: τελικά είσαι κρυφό ταλέντο. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτές τις στιγμές.

Ένα νεοσύστατο κίνημα που δημιουργήθηκε από το πουθενά, έδωσε την ευκαιρία σε άσημους όπως εγώ να ακουστώ σε ένα ακροατήριο που δεν είχα την ευκαιρία να απευθυνθώ και –δεν αναφέρομαι στις ντίβες εκείνου το καλοκαιριού αλλά στους απλούς ανθρώπους που μαζί με εμένα μοιραζόμασταν τις ίδιες αγωνίες.

Γιατί σας τα λέω όλα αυτά;

Διότι δεν πίστευα ποτέ πως η ενασχόληση με την πολιτική θα ήταν τόσο μα τόσο δύσκολη. Αλήθεια σκέφτηκα πολλές φορές να τα παρατήσω ακόμη και τώρα που γράφω αυτές τι γραμμές, κυρίως διότι σιχαίνομαι τους ανθρώπους που κάνουν τους ιδεολόγους – πως και καλά μοιράζονται τις ίδιες αξίες μαζί με εσένα και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η βόλεψη τους, ο εαυτούλης τους να είναι καλά και να επιβιώνουν σε βάρος αυτών που καθημερινά είναι στην πρώτη γραμμή της πολιτικής και προσωπικής έκθεσης.

Αυτούς τους ανθρώπους τους συναντάς παντού τους αναγνωρίζεις από τον τρόπο με τον οποίο κινούνται, δεν κριτικάρουν ποτέ τίποτα, όλα τα βρίσκουν καλώς καμωμένα στον πολιτικό σχηματισμό που είναι – τα λόγια τους είναι μέτρια, ανίκανοι να εμπνεύσουν και να συγκρουστούν για το οτιδήποτε, οι λεγόμενοι «ΝΑΙΝΑΙΚΟΙ» σε όλα.

Υπάρχουν σε όλα τα κόμματα αυτού του είδους οι άνθρωποι και δεν αποτελούν το καλύτερο κομμάτι. Τώρα που τα γράφω αυτά που έρχονται στο νου μου τα λόγια της Σοφίας η οποία μου έλεγε πάντα «Παναγιώτη υπάρχουν πράγματα που ούτε λέγονται και ούτε γράφονται» δυστυχώς εγώ τα λέω και τα γράφω και ξέρω πως δεν δημιουργώ συμπάθειες αλλά αντιπάθειες.

Το πρώτο συνέδριο είχε τελειώσει η πολιτική ιστορία το είχε καταγράψει και φτάνουμε στο σήμερα, το όχι και τόσο εύκολο σήμερα και για τη χώρα και για το ίδιο το κίνημα.

Μας λοιδορήσανε, μας κοροϊδέψανε, ακόμη μας αποκάλεσαν ως οι πρόθυμοι των ακραίων δανειστών, ένα ολόκληρο κατεστημένο έπεσε με μένος πάνω σε κάθε έναν άσημο άνθρωπο που τόλμησε να βγει μπροστά και να είναι Το Ποτάμι.

Παιδιά του Μπόμπολα μας έλεγαν έτσι χωρίς αποδείξεις ακόμη και σήμερα δεν έχει αποδειχθεί τίποτα που αφορά σχέσεις του Ποταμιού με μεγαλοεργολάβους.

Σε αντίθεση με τους ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που πάνε χέρι χέρι. Δεν θα χαραμίσω όμως άλλες γραμμές για την πολιτική ντροπή που μας κυβερνά, όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου η ιστορία θα τους κατατάξει στον πάτο όπου και ανήκουν.

Ξέρετε κάτι όμως αν γυρνούσε ο χρόνος πίσω θα το ξανάκανα και πιθανόν θα ήμουν περισσότερο υποψιασμένος.

Υπάρχουν άνθρωποι που σε εμπιστεύθηκαν χωρίς δεύτερη σκέψη από την πρώτη στιγμή να βγεις και να εκθέσεις τις απόψεις στο ευρύ κοινό, τις δικές σου και όχι του κόμματος (Σοφία σε ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη σου). Υπάρχουν αυτοί που τους συνάντησες – τους αγκάλιασες και ήξερες πως είναι το ίδιο με εσένα. Αυτοί που έδωσες τις μάχες μαζί τους καθημερινά και ακούραστα. Αυτοί που σε πίστεψαν και σε πιστεύουν.

Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που θα σε κρίνουν χωρίς καν να μπουν στον κόπο να σε γνωρίσουν, να σε ακούσουν και θα σε κατακρίνουν με την ευκολία της απόλυτης γνώμης τους, αυτούς που λένε «σαν αυτόν το επαρχιώτη πιτσιρικά έχουμε δει δεκάδες», είναι οι τύποι που έχουν διαβάσει πολλά βιβλία και ξέρουν από πολιτική ιστορία, οι λεγόμενοι ξερόλες των κομμάτων – οι οποίοι στην ουσία θρέφουν το ίδιο τους το κόμπλεξ της δήθεν ανωτερότητάς τους.

Ωστόσο…

Αν ποτέ σας δοθεί η ευκαιρία να γίνεται κοινωνός μιας μεγάλης ιδέας και το εσωτερικό σας ρολόι συγχρονιστεί με την φλόγα της ιδέας Κάντε το – τολμήστε το. Αυτόματα εκείνη την στιγμή είστε σπουδαίοι άνθρωποι και ας μην το καταλαβαίνεται στην αρχή. Οι κοινωνίες αλλάζουν πραγματικά όταν άνθρωποι της διπλανής πόρτας μπαίνουν σφήνα στο status quo της κάθε εποχής και διεκδικούν την αλλαγή.

Ο Σταύρος Θεοδωράκης αυτό έκανε. Έβαλε στο παιχνίδι πολλούς τέτοιους ανθρώπους – δυστυχώς υπάρχουν πλέον λίγοι.

Σκεφτείτε όμως μια σπίθα αρκεί να υπάρχει για να δυναμώσει ξανά η φλόγα και αργά η γρήγορα αυτό θα συμβεί. Γιατί οι καλύτερες ιστορίες γράφονται από αυτούς που σκέφτονται και ενεργούν διαφορετικά.

-Ένας πεισματάρης άσημος ιδεολόγος-

* Ο Παναγιώτης Πιλάτος είναι μέλος της ΜΕΣΥΑ και μέλος της Επιτροπής Νεολαίας του Ποταμιού