7 Αυγούστου, 2017

Η αριστεία ως «ρετσινιά» και η αριστεία «υπό όρους»

Γιάννης Κωνσταντινίδης

Τα «μικρά θέματα» δείχνουν τελικά τις πιο «μεγάλες αλήθειες»

Είναι αλήθεια σημαντικό το ποιος θα κρατά τη σημαία σε μια σχολική παρέλαση; Ή σε μια δοξολογία ανήμερα της γιορτής του πολιούχου της πόλης, όπως αναρωτήθηκε ανώτερο στέλεχος-και μάλιστα της κατά σύμβαση αποκαλούμενης φιλελεύθερης πτέρυγας-της Νέας Δημοκρατίας; Για πολλούς, το θέμα είναι ελάσσονος σημασίας συγκρινόμενο με τα πλείστα προβλήματα του περιεχομένου και της λειτουργίας της δημόσιας παιδείας στη χώρα. Η επικέντρωση της προσοχής των κομμάτων στο θέμα μάλιστα εκλαμβάνεται ως άλλη μια ένδειξη αποξένωσης της πολιτικής ελίτ από την καθημερινότητα των πολιτών. Η επικοινωνιακά επιβεβλημένη χρήση της ατάκας από τη μία και την άλλη πλευρά επιτείνει την εικόνα της ενασχόλησης με ένα ζήτημα χαμηλής πολιτικής λόγω ανικανότητας διαχείρισης των μεγάλων θεμάτων –στην περίπτωση της κυβέρνησης-αλλά και λόγω ένδειας στην παραγωγή λύσεων-στην περίπτωση της αντιπολίτευσης.

Όμως αυτή είναι μια εύκολη και αδιαφοροποίητη κριτική στις πολιτικές δυνάμεις. Το «ζήτημα των σημαιοφόρων» φέρνει στην επιφάνεια σημαντικές διαφορές στην ουσία των αξιακών θέσεων των πολιτικών δυνάμεων της χώρας. Από τη μία, ο ΣΥΡΙΖΑ επιλέγει να υπογραμμίσει την αξία της ισότητας δίνοντας σε όλους τους μαθητές την ίδια πιθανότητα επιλογής τους ως σημαιοφόρων. Περιβάλλει μάλιστα το επιχείρημά του με αναφορές στο «δικαίωμα όλων να σηκώσουν το εθνικό σύμβολο», πιθανώς σε μια προσπάθεια να ικανοποιήσει τον ευαίσθητο σε εθνικοπατριωτικά ζητήματα κυβερνητικό του εταίρο, για χάρη του οποίου μάλλον λησμόνησε επίσης και τα πάγια-και δίκαια-αιτήματα της αριστερής διανόησης για κατάργηση των παρελάσεων και εύρεση ενός διαφορετικού τρόπου κινητοποίησης της συλλογικής μνήμης στις εθνικές επετείους. Από την άλλη, η Νέα Δημοκρατία επιλέγει να υπογραμμίσει την αξία της παράδοσης και των συμβόλων που πλήττονται από την αλλαγή στον τρόπο απονομής της σημαίας, από την κατάργηση της πρωινής προσευχής ή από την απαλλαγή της υποχρέωσης παρουσίας του σημαιοφόρου στη δοξολογία. Και σε δεύτερο πλάνο, υπόκωφα, στελέχη της Νέας Δημοκρατίας επιλέγουν να τονίσουν τη σημασία της απονομής της σημαίας σε μαθητές συγκεκριμένης καταγωγής και θρησκεύματος. Για τους μεν, σημαιοφόρος πρέπει να είναι ο τυχερός. Για τους δε, σημαιοφόρος πρέπει να είναι ο, με την πιο κλειστή έννοια της λέξης, Έλληνας. Για τους μεν, η ισότητα είναι συνώνυμη του εξισωτισμού. Για τους δε, η ισότητα είναι μια υπό συνθήκη αξία.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου εδώ.

* Ο Γιάννης Κωνσταντινίδης είναι διευθυντής του Ινστιτούτου Π² – Πρόοδος στην Πράξη