28 Σεπτεμβρίου, 2018

Η αριστερά του Τσίπρα αποδείχθηκε ελλιπής

Μίλτος Κύρκος

Ραδιοφωνική συνέντευξη του Μίλτου Κύρκου στον ρ/σ Αθήνα 9.84

Ο ευρωβουλευτής του "Ποταμιού" Μίλτος Κύρκος μίλησε στον δημοσιογράφο Ηλία Κανέλλη και τον Αθήνα 9.84,για τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, τον καίριο ρόλο που διαδραμάτισε το "Ποτάμι" στην θέσπιση κοινωνικών μέτρων, καθώς και το επερχόμενο συνέδριο του "Ποταμιού".

Ακολουθούν τα κύρια σημεία της συνέντευξης:

"Ο Αλέξης Τσίπρας είχε μία μοναδική ευκαιρία, να αλλάξει όλα αυτά που δεν δημιούργησε ο ίδιος και η παράταξή του. Για να μην φτάσω να πω “η παράταξή μας”. Αλλά δεν το έκανε. Βολεύτηκε, αγκάλιασε, χάιδεψε, κληρονόμησε. Έχει μία σχέση με την σοσιαλδημοκρατία σε ευρωπαϊκό επίπεδο, όπου οι διαχωριστικές γραμμές είναι αλλού. Αλλά εδώ;

Χθες διάβασα τον Γενικό Γραμματέα Υπ. Υγείας να λέει: “υποχρεωτικοί οι εμβολιασμοί, αλλά στην κρίση του γονιού”. Δεν γίνεται όλο αυτό. Δεν γίνεται να μη δυσαρεστείς κανέναν. Δεν γίνεται να μην παίρνεις αποφάσεις. Δεν γίνεται να τα στέλνεις όλα στο μέλλον. Δεν θα έπρεπε να γίνεται, και η Αριστερά στη χώρα μας αυτό το "δεν γίνεται" το έκανε δυνατό. Αγόρασε χρόνο, τον οποίο δεν χρησιμοποίησε. Και μετά περιμένει πια τις εκλογές, και τίποτε δεν θα γίνει μέχρι τις εκλογές.

Το “ολιστικό σχέδιο”, αν το θυμάστε, το “ολιστικό σχέδιο” ανάπτυξης που θα μας έβγαζε από την κρίση. Θα έπρεπε ήδη να έχει κινητοποιηθεί ο κρατικός μηχανισμός, να στηρίξει αυτό το ολιστικό σχέδιο ανάπτυξης. Ξεχάστηκε από όλους, με πρώτο τον Τσακαλώτο που υποτίθεται το συνέθεσε. Δυστυχώς, αυτή η Αριστερά δεν έχει καταλάβει ότι κρίνεται από το έργο της. Και κρίθηκε. Και φάνηκε ελλιπής.

Το “κάνω προγράμματα και μετά τα ξεχνάω” είναι ελληνική πατέντα, δεν είναι ευρωπαϊκή. Στην Ευρώπη κρίνεσαι από το πώς υλοποιείς αυτά που πρότεινες. Και κρίνεσαι επίσης από τον ρεαλισμό αυτών που προτείνεις. Εμείς στην Ελλάδα ψηφίζουμε αρχηγούς, ψηφίζουμε να φύγουν κάποιοι, πάντα κάποιοι, και ας έρθουν οι άλλοι. “Τι χειρότερο μπορούν να κάνουν;” Αλλά το χειρότερο δεν έχει πάτο. Γιατί μέσα σε αυτή την οξεία πόλωση που περιγράψατε, ελλοχεύουν και οι εκλογές με απλή αναλογική, από την οποία η μοναδική μαθηματική λύση που μπορεί να έρθει, είναι μία κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού. Για την Ευρώπη δεν είναι πρόβλημα αυτό, αλλά για την ελληνική πραγματικότητα, που κινούμαστε μεταξύ προδοτών και απογόνων του εμφυλίου που δήθεν θέλουν να πάρουν πίσω την Ελλάδα, είναι πολύ δύσκολο να σκεφτείς ότι θα υπάρξει φυσιολογική λύση.

Εγώ περιμένω από το Συνέδριο του Ποταμιού να εξηγήσουμε στον πολίτη γιατί ένα κόμμα σαν το Ποτάμι, είναι απαραίτητο για την πολιτική ζωή του τόπου. Ήταν απαραίτητο το 2015 που παρέσυρε και τα άλλα κόμματα να ψηφίσουμε το μνημόνιο Τσίπρα σώζοντας την χώρα από την ανεξέλεγκτη έξοδο από την ΕΕ, αποδείχθηκε απαραίτητο τα 4 αυτά χρόνια, όπου όλα τα κοινωνικά μέτρα πέρασαν με το Ποτάμι και εξαιτίας του Ποταμιού. Και θα είναι πολλαπλά απαραίτητο και στην επόμενη Βουλή, όπου οι αντιθέσεις θα είναι τεράστιες. Αυτό είναι το δικό μου μήνυμα προς τους πολίτες.

Ένα από τα πρόσωπα που εξέφρασαν το Ποτάμι και συμβόλισαν αυτήν την ελπίδα που έφερε στον μεσαίο χώρο όταν εμφανίστηκε και τα πρώτα χρόνια της ύπαρξής του, είναι ο ευρωβουλευτής του κόμματος κ. Μίλτος Κύρκος ο οποίος έχει και διακριτή παρουσία στην Ευρώπη και σαφή θέση για το τι πρέπει να γίνει με τον μεσαίο χώρο στην χώρα μας.

 

Ακολουθεί το ηχητικό απόσπασμα:

Ολόκληρο το κείμενο της συνέντευξης:

Καλημέρα σας, τι κάνετε; Είστε στις Βρυξέλλες;

Ναι, είμαι στις Βρυξέλλες και δυστυχώς αυτά που περιγράψατε δεν απέχουν από την αλήθεια. Τα μικρότερα κόμματα φαίνεται, πως σ’ αυτές τις συνθήκες πόλωσης, δοκιμάζονται. Ήταν αναμενόμενο και τώρα ζούμε μια τέτοια επαλήθευση των προβλέψεων. Έπρεπε να είχαμε κάνει πολλά βήματα, πολύ πιο πριν ώστε να μπορέσουμε να μη φτάσουμε σε αυτό το σημείο. Δεν αναφέρομαι φυσικά στους ΑΝΕΛ, οι οποίοι δεμένοι με την κυβερνητική καρέκλα έχουν έναν τρόπο επιβίωσης που είναι χαρακτηριστικός. Αναφέρομαι στο δικό μας κόμμα που είναι αυτό που με νοιάζει.

Κύριε Κύρκο, εσείς είσαστε ένα πρόσωπο που ανέκαθεν θέλατε τον αυτοπροσδιορισμό του Ποταμιού. Θέλατε, δηλαδή να είναι διακριτή η πολιτική του και προς τον ΣΥΡΙΖΑ και προς τη ΝΔ, αλλά και προς το ΠΑΣΟΚ. Γι αυτό τον λόγο αντιταχθήκατε στην ένταξή του σε αυτό το μεγάλο σχήμα του ΚΙΝΑΛ; Μόνο για αυτό;

Οχι. Σαφώς και κοιτάζω πρώτα τα του οίκου μου και είναι λογικό να προσπαθώ να εμβαθύνει τις αναλύσεις του και να προτείνει πραγματικά ρεαλιστικά πράγματα. Αλλά η απόσταση από το ΚΙΝΑΛ δημιουργήθηκε επειδή δεν βάλαμε πρώτα το τι θέλει αυτή η ένωση των κομμάτων και των προσώπων να κάνει. Αντί να καταθέσουμε δηλαδή πέντε συγκεκριμένες προτάσεις για το μέλλον της Ελλάδας, όχι σαράντα που είναι το πρόγραμμα “Ευρώπη”, ούτε ενενήντα εννιά που ήταν οι δικές μας. Πέντε: αναδιοργάνωση της Διοίκησης- που είναι το βασικό, και μετά Ενέργεια, Τουρισμός, Γεωργία που είναι οι τομείς που η Ελλάδα έχει χρήματα. Προτεραιότητες στο τι θα κάνουμε αναλυτικά σε αυτούς τους τομείς, ως συγκολλητική ουσία για να μπορέσουμε να πάμε στην επόμενη ημέρα, οποιωνδήποτε εκλογών.

Θυμόσαστε το παράδειγμα της ΔΗΜΑΡ που συμμετείχε σε μια κυβέρνηση για να αποκτήσει ο τόπος σταθερότητα, αλλά δεν ήξερε τι να κάνει. Αυτό πια δεν επιτρέπεται, πρέπει να μαθαίνουμε από την ιστορία. Άρα το Κίνημα Αλλαγής στην πορεία συγκρότησης έπρεπε να πει: Δεν θα αφήσω τους “βαρώνους” μου, όταν θα έρθει η ώρα, να κάνουν ό,τι θέλουν - όπως έγινε με την προηγούμενη κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου - αλλά θα έχω ξεκαθαρίσει από πριν και θα το έχω πει και στον Ελληνικό λαό, έτσι για να έχω μια παραπάνω δέσμευση.
Αυτό, το “κάνω προγράμματα και μετά τα ξεχνάω” είναι ελληνική πατέντα, δεν είναι ευρωπαϊκή. Στην Ευρώπη κρίνεσαι από το πώς υλοποιείς αυτά τα οποία πρότεινες. Και κρίνεσαι επίσης από τον ρεαλισμό αυτών που προτείνεις. Εμείς στην Ελλάδα ψηφίζουμε αρχηγούς, ψηφίζουμε να φύγουν κάποιοι, πάντα κάποιοι, και ας έρθουν οι άλλοι. “Τι κακό μπορούν να κάνουν; Τι χειρότερο μπορούν να κάνουν;” Έχετε δει πού έχουμε οδηγηθεί. Το χειρότερο δεν έχει πάτο.

Φοβάστε, δηλαδή, για το χειρότερο;

Ναι, φοβάμαι για το χειρότερο. Γιατί μέσα σε αυτή την οξεία πόλωση που περιγράψατε, ελλοχεύουν και οι εκλογές με απλή αναλογική από την οποία η μοναδική μαθηματική λύση που μπορεί να έρθει είναι μία κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού.
Δεν είναι για την Ευρώπη σκιάχτρο αυτό. Αλλά για την Ελληνική πραγματικότητα, που κινούμαστε μεταξύ προδοτών και απογόνων του εμφυλίου που δήθεν θέλουν να πάρουν πίσω την Ελλάδα , είναι πολύ δύσκολο να σκεφτείς ότι θα υπάρξει φυσιολογική λύση. Για αυτό κι εγώ έχω πει από νωρίς: Ας κουβεντιάσουμε από τώρα για ευρύτερα θέματα που πιθανώς να μας ενώσουν κάποια στιγμή. Χωρίς να ξεχνάμε την πόλωσή μας, τα εργαλεία μας, τους μεσιανισμούς μας.

Κι όχι μόνο.. Ξέρετε κάτι; Έχει προϋπάρξει, μετά την χρεοκοπία της χώρας, όλη αυτή η φοβερή περίοδος φοβερή περίοδος κατά την οποία η Ελλάδα χωρίστηκε σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς, σε συστημικούς και αντι-συστημικούς, σε γερμανοτσολιάδες και πατριώτες. Και αυτός ο χωρισμός αποδεικνύεται βαθύτατος αφενός διότι άφησε πληγές στα χρόνια εκείνα, αφετέρου διότι επί της ουσίας χρησιμοποίησε ως εφαλτήριο ανόδου εξτρεμιστικών λαϊκίστικων δυνάμεων όπως η Χρυσή Αυγή, αλλά και λαϊκίστικων δυνάμεων όπως ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ. Δεν φαντάζομαι ότι διαφωνείτε με αυτή την ανάλυση.

Όχι, όχι. Πραγματικά αυτά τα εργαλεία χρησιμοποιήθηκαν. Το βλέπουμε και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες ότι η κρίση, που δεν ήταν τόσο οξεία όπως η δική μας, αλλά είχε σαφή χαρακτηριστικά: φτωχοποίηση ενός μέρους του πληθυσμού και κυρίως ανασφάλεια για το αύριο. Αυτή η κρίση λοιπόν επέτρεψε σε ακραίες δυνάμεις, με έναν λαϊκίστικο λόγο που δεν συνάδει με την πραγματικότητα, αλλά ηχεί όμορφα στα αυτιά. Όταν είσαι απεγνωσμένος, το να σου προτείνει ένα πολιτικό στέλεχος, ένα κόμμα που έχει μία λάμψη, ότι όλα είναι εύκολα και αύριο μπορεί τα πετύχεις ψηφίζοντάς το, ε τους ψηφίζεις. Μετά φυσικά ο λογαριασμός είναι πιο βαρύς. Αλλά το μετά δεν το πληρώνουν αυτοί που υποσχέθηκαν. Το πληρώνουν αυτοί που ψήφισαν. Και αυτό γίνεται πάντα.

Μετά ο λογαριασμός έρχεται στον πολίτη. Για αυτό κι εγώ έλεγα - και κατηγορήθηκα ότι πάω στον ΣΥΡΙΖΑ- ότι στο μετεκλογικό τοπίο, οποιοδήποτε και αν είναι αυτό, πρέπει να αποδεχθούμε πως επειδή τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας είναι πολλά, τα πέντε που σας λέω είναι πάρα πολύ σημαντικά. Δεν λέω ότι πρέπει να βρούμε συμπτώσεις. Λέω ότι πρέπει να ανοίξει μία συζήτηση για αυτά. Κι όμως δεν έγινε.

Και αρχίσαμε να προχωράμε, με την συμπίεση των μικρών κομμάτων. Εμείς κάναμε μια προσπάθεια. Με το Συνέδριο, θα χτυπήσουμε και στο συναίσθημα.

Πέντε χρόνια ήμασταν μία ειδική παρουσία μέσα στη Βουλή. Κανείς άλλος δεν μοιάζει με μας. Πέντε χρόνια στηρίξαμε κάθε τι που ήταν σωστό, και πέρασαν με τις δικές μας ψήφους τα κοινωνικά νομοσχέδια. Και καταψηφίσαμε κάθε τι που ήταν λάθος.

Αυτό λοιπόν είναι μία παρουσία που θα έπρεπε να βρίσκεται και στην επόμενη και σε οποιαδήποτε άλλη επόμενη Βουλή.

Εγώ είχα μεγαλύτερες προσδοκίες από το Ποτάμι. Γιατί έβλεπα το ρόλο που μπορούσε να παίξει στην αναδιοργάνωση της Δημόσιας Διοίκησης: τρομακτικό.

Πάρα πολλοί είχαν προσδοκίες από το Ποτάμι, κύριε Κύρκο, και αυτή ενδεχομένως είναι και η ως τώρα αποτυχία του. Το ότι απομακρύνθηκε πάρα πολύς κόσμος. Μάλιστα, πάρα πολλοί θεώρησαν ότι επί της ουσίας ήταν ένα κόμμα ενός προσωποκεντρικού μηχανισμού γύρω από τον κύριο Σταύρο Θεοδωράκη. Εσείς τι λέτε για αυτή την κατηγορία;

Ναι. Το ενδιαφέρον της υπόθεσης, γιατί κι εμένα δεν μου αρέσει να κρύβομαι, είναι πως ήταν και παραμένει ένα προσωποπαγές κόμμα που δεν έχει - να πούμε την αλήθεια - και σχέση με δημοκρατικές διαδικασίες. Όμως ήταν ένας πλούτος ανθρώπων που συγκρότησε αυτό το κόμμα, με αυτόν τον τρόπο. Ήταν μία συμφωνία δηλαδή των ανθρώπων που ήρθαν στο Ποτάμι, ότι δεν υπάρχουν όργανα, δεν υπάρχουν δεσμευτικές αποφάσεις. Αλλά ακριβώς η ένταση των προβλημάτων και ο πλούτος των λύσεων είναι αυτό που σε βοηθάει να ξεπεράσεις αυτό το στοιχείο.

Εγώ βλέπω τα άλλα κόμματα και λέω: Ωραία, δημοκρατικές διαδικασίες που αναπαράγουν ένα φεουδαρχικό κοινοβουλευτισμό. Αυτές δεν είναι πραγματικές δημοκρατικές διαδικασίες, παρόλο που έχουν μία τέτοια επίφαση. Εμείς δεν τις είχαμε. Αλλά είχαμε μία συμφωνία, μία συναίνεση.

Δυστυχώς και πολλούς ανθρώπους απογοητεύσαμε, και πληρώνουμε τα επακόλουθα αυτής της επιλογής. Όταν ο Σταύρος κάνει στροφή, πέφτουν από το πλοίο πολλοί. Αλλά αυτό το στοιχείο, το καθαρό του Ποταμιού, συνεχίζει να το καθορίζει. Παρά τις ενδεχόμενες αστοχίες που στην ουσία εμείς τις πληρώνουμε. Δεν τις φορτώσαμε στην πλάτη κανενός. Εμείς απογοητεύσαμε ανθρώπους, εμείς προσπαθούμε να τους φέρουμε πίσω.

Τι προσδοκάτε; Τι προσδοκάτε από το Συνέδριο, ήθελα να σας ρωτήσω.

Το Συνέδριο να επιβεβαιώσει ότι υπάρχουμε. Θα ήθελα πάρα πολύ να δω τον Σταύρο να ακολουθεί μία πολιτική που δεν ακολούθησε τα τελευταία χρόνια, αλλά δεν έχω τέτοιες ελπίδες.

Εγώ περιμένω λοιπόν από το Συνέδριο να αναβαπτιστεί ο αρχηγό, να πούμε πάμε όλοι μπροστά, να αφήσουμε τις ανοησίες ότι θα δώσουμε λύσεις στα προβλήματα για όλα τα θέματα της κοινωνίας ψάχνοντας να βρούμε άλλες 120 θέσεις πάλι και να δεσμευτούμε σε πέντε απλές, βασικές.

Και κυρίως να δεσμευτούμε ότι θα εξηγήσουμε στον πολίτη γιατί ένα κόμμα σαν Το Ποτάμι - μακάρι να υπήρχαν κι άλλα - είναι απαραίτητο για την πολιτική ζωή του τόπου. Ήταν απαραίτητο το 2015 που παρέσυρε και τα άλλα κόμματα να ψηφίσουμε το μνημόνιο. Ήταν απαραίτητο αυτά τα χρόνια που όλα τα κοινωνικά μέτρα πέρασαν με Το Ποτάμι και εξαιτίας του Ποταμιού. Θα είναι απαραίτητο και στην επόμενη Βουλή που οι αντιθέσεις θα είναι τεράστιες.

Αυτό είναι το δικό μου μήνυμα για τους πολίτες.

Με τα δύο μεγάλα κόμματα, δηλαδή τα δύο κόμματα του διπολισμού που διαμορφώνεται, τι θέση προτείνετε να κρατήσει Το Ποτάμι; Απέναντι στην Νέα Δημοκρατία και απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή.

Μα είναι καθαρές οι θέσεις και δυστυχώς τα κόμματα δεν σε αφήνουν να έχεις και δεύτερες σκέψεις.
Βλέπουμε τον κύριο Μητσοτάκη, στο κατώφλι της εξουσίας όπως δηλώνει, να μας μιλάει για μείωση φορολογικών συντελεστών, μείωση των εισφορών, αναστολή του κοψίματος των συντάξεων. Τρία πράγματα τα οποία τα λέει και ο ΣΥΡΙΖΑ από την πλευρά του.

Δεν έχουν αγγίξει τον πυρήνα του προβλήματος που είναι ότι οι επενδύσεις για 15 χρόνια δεν κινούνται, που είναι το πελατειακό κράτος που οι ίδιοι, μαζί με το ΠΑΣΟΚ συγκρότησαν. Δεν έχουν αντιληφθεί την πραγματικότητα. Δεν έχουν αντιληφθεί γιατί η Moodys δεν μας ανεβάζει βαθμίδα. Που δεν είναι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Είναι τα χάλια της Ελληνικής οικονομίας που κανείς δεν τολμάει να τα κοιτάξει πρόσωπο με πρόσωπο και να πει θα βάλω βαθιά το νυστέρι.

Δεν γίνεται να καιγόμαστε στο Μάτι επειδή 45 Υπηρεσίες δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τις αρμοδιότητές τους. Εκατό νεκρούς είχαμε και δεν άνοιξε μύτη! Τίποτα. Δεν άλλαξε τίποτα, δεν μπήκε καμία σκέψη “μήπως να τ’ αλλάξουμε λίγο βρε παιδιά;”.

Αυτό το “βρε παιδιά” το έλεγε Το Ποτάμι στα πρώτα του στάδια.

Αυτό το “βρε παιδιά” το έλεγε και ο πατέρας σας.

Ναι, η αλήθεια είναι πως είχε πει “Να βάλουμε την Ελλάδα να δουλέψει” - τότε! Την δεκαετία του 80! Το μήνυμα ότι η Ελλάδα πρέπει να δουλέψει, όταν όλοι χάριζαν χρυσά κουτάλια για να φας, ίσως ερμηνεύει και το γιατί περιορίστηκε σε πολύ μικρά ποσοστά η τότε προσπάθεια της Ανανεωτικής Αριστεράς.
Αλλά, τι να κάνουμε; Κάποιοι πρέπει να τα λένε κι αυτά.

Η τωρινή προσπάθεια της εξέλιξης εκείνου του κόμματος; Και μάλλον η τωρινή συγκυρία, η προσπάθεια δηλαδή του κυρίου Τσίπρα να οικειοποιηθεί χαρακτηριστικά σοσιαλδημοκράτη, πώς σας φαίνεται;

Όπως σας είπα πριν, και τα δύο κόμματα κάνουν ό,τι μπορούν για να μην είναι πιστευτά. Ο Αλέξης ο Τσίπρας είχε μία μοναδική ευκαιρία, να αλλάξει όλα αυτά που δεν δημιούργησε ο ίδιος. Και η παράταξή του. Για να μην φτάσω να πω “η παράταξή μας”.

Αλλά δεν το έκανε. Βολεύτηκε, αγκάλιασε, χάιδεψε, κληρονόμησε. Έχει σε ευρωπαϊκό επίπεδο μία σχέση με την σοσιαλδημοκρατία γιατί στην Ευρώπη οι διαχωριστικές γραμμές είναι αλλού. Αλλά δυστυχώς κάθε μέρα βλέπουμε πως στην ελληνική πραγματικότητα δείχνει μία αδυναμία κατανόησης αυτών των πολύ απλών πραγμάτων που σας είπα. Χθες είδα τον Γενικό Γραμματέα του υπ. Υγείας να λέει: “υποχρεωτικοί οι εμβολιασμοί, αλλά στην κρίση του γονιού”. Δεν γίνεται όλο μαζί. Δεν γίνεται να μη δυσαρεστείς κανέναν. Δεν γίνεται να μην παίρνεις αποφάσεις. Δεν γίνεται να τα στέλνεις όλα στο μέλλον. Δεν γίνεται.

Η Αριστερά λοιπόν στη χώρα μας αυτό το "δεν γίνεται" το έκανε δυνατό. Αγόρασε χρόνο, τον οποίο δεν χρησιμοποιεί. Και πια περιμένει τις εκλογές. Τίποτα δεν θα γίνει μέχρι τις εκλογές. Το “ολιστικό σχέδιο”, θυμάστε το “ολιστικό σχέδιο” ανάπτυξης που θα μας έβγαζε από την κρίση; Θα έπρεπε ήδη να έχει κινητοποιηθεί ο κρατικός μηχανισμός, να βοηθήσει αυτό το ολιστικό σχέδιο ανάπτυξης. Αλλά ξεχάστηκε από όλους με π΄ρωτο ξεχασιάρη τον Τσακαλώτο που υποτίθεται πως το έγραψε. Δυστυχώς, αυτή η Αριστερά δεν έχει καταλάβει ότι κρίνεται. Και κρίθηκε. Βρέθηκε ελλιπής. Έπρεπε να έχει κάνει πολύ περισσότερα.

Τελευταία ερώτηση, κύριε Κύρκο. Προσωπικά τι θα κάνετε με την πιθανότητα να μην επανεκλεγείτε στο ευρωκοινοβούλιο; Βάζω βλέπετε αυτή την πολύ αρνητική πιθανότητα, αλλά είναι πολύ πιθανόν όπως καταλαβαίνετε.

Ναι, όπως έχουν γίνει τα πράγματα. Όπως σας περιέγραψα, θα ήταν περίεργο να έλεγα “όλα είναι μαύρα, αλλά εγώ..”

Θα παραμείνετε στην πολιτική;

Εγώ μπήκα στην πολιτική για Το Ποτάμι, δηλαδή για έναν χώρο όπου αυτό που έκανες, μπορούσε να υλοποιηθεί. Δεν είμαι για ένα μεγάλο κόμμα. Δεν είμαι ούτε βαρώνος, δεν είμαι ούτε για να πηγαίνω στις κεντρικές επιτροπές να λέω τη γνώμη μου μία φορά στα δέκα χρόνια. Είμαι ένας άνθρωπος που θέλω να σχεδιάζω πράγματα που μπορούν μέσα σε ορίζοντα ενός-δύο χρόνων να υλοποιηθούν. Αν υπάρχει τέτοια δυνατότητα….

Εγώ πιστεύω πως θα υπάρχει Το Ποτάμι,όμως. Σε αυτό θα διαφωνήσω μαζί σας. Δηλαδή μετά το Συνέδριο, κι αν οι ευρωεκλογές πέσουν μαζί με τις εθνικές, πιστεύω πως το Ποτάμι θα συνεχίσει να υπάρχει τουλάχιστον σε μία Βουλή, μπορεί και σε δύο.

Μένει να δούμε: τι θα γίνει και με τη Συμφωνία των Πρεσπών, που και εκεί Το Ποτάμι έχει αναλάβει ένα δυσανάλογο με το μέγεθός του βάρος. Αν θα κατέβει δηλαδή η Συμφωνία και θα πάμε σε πρόωρες εκλογές, ή αν θα γίνουν όλες μαζί.

Έχουν πολλά πράγματα ακόμα να κυλήσουν. Εμείς παλεύουμε.

Ο ρόλος μας είναι διακριτός, και δεν λέω ο λόγος, οι προτάσεις κλπ, γιατί στο παρά πέντε των εκλογών οι προτάσεις χάνονται αλλά αυτό που μένει είναι η εικόνα και το περιεχόμενο μας. Και πιστεύω πως το δικό μας περιεχόμενο είναι ζηλευτό. Και συνεχίζω να το πιστεύω παρά τα νούμερα που μας δίνουν οι δημοσκοπήσεις - αφήστε που κάποιες μας βάζουν και στο 2,5%, αλλά έχω μάθει να μη βλέπω δημοσκοπήσεις γιατί καταλαβαίνω από πίσω τι μπορεί να υπάρχει.

Η δύσκολη θέση που βρισκόμαστε μπορεί να βοηθήσει και πολλούς πολίτες να πουν: Καλό το “φύγε εσύ, έλα εσύ” αλλά η σταθερότητα χρειάζεται κι έναν καταλύτη. Ε, ας είναι Το Ποτάμι αυτός ο καταλύτης. Δεν βλέπω κανέναν άλλο."