11 Ιανουάριος, 2019

Η απειλή του «ΣΥΡΙΖΑ ή Συντήρηση»

Θανάσης Χειμωνάς

Υπήρξε κάτι πραγματικά ανατριχιαστικό στην προχθεσινή συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα. Και δε μιλάω φυσικά για τον μακιαβελισμό και την γνωστή χυδαιότητα που επιδεικνύει όταν λέει π.χ. πως η οικονομία είναι το ατού του.

Αυτά τα έκανε πάντα, τον έχουμε συνηθίσει. Αυτό που προσωπικά με τρομοκρατεί είναι το ότι ο ΠΘ συνεχίζει ανενόχλητος την προσπάθειά του να καλύψει όχι μόνο τον μεσαίο και μετριοπαθή χώρο αλλά και την φιλοευρωπαϊκή πτέρυγα του ελληνικού πολιτικού συστήματος.

Τον ακούσαμε να επικρίνει για πρώτη φορά την παροχολογία των κυβερνήσεων της Μεταπολίτευσης- αυτός που παλιά διαχώριζε το ΠΑΣΟΚ στο «καλό» του Ανδρέα που «μοίραζε λεφτά» και το «κακό» των ΓΑΠ- Βενιζέλου που επέβαλε «λιτότητα». Για πρώτη φορά επέρριψε ευθύνες για τον οικονομικό εκτροχιασμό στην κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή ενώ στάθηκε πιο light απέναντι σε εκείνη του Γιώργου Παπανδρέου- αυτόν που παλιά αποκαλούσε «Πινοτσέτ». Πάνω απ’ όλα όμως, ο Τσίπρας αυτολανσάρεται ως ο βασικός εκπρόσωπος της ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας. Ως ο άνθρωπος που κρατάει τη χώρα στην Ε.Ε. και το ευρώ. Ως ο κύριος και μόνος αξιόπιστος συνομιλητής της Μέρκελ, του Μακρόν και -εδώ και πολύ καιρό- των ευρωπαίων σοσιαλδημοκρατών. Θα μου πείτε, είναι ποτέ δυνατόν; Ο Τσίπρας που μας το ‘παιζε αντισυστημικός και ακροαριστερός, που φώναζε "Go back κυρία Μέρκελ", που στήριξε το Όχι στο Δημοψήφισμα και κατεύθυνε την χώρα προς τη δραχμή, που ξεσήκωνε έναν έξαλλο και μισαλλόδοξο όχλο να καταστρέφει την Αθήνα και τόσα άλλα να μας βγαίνει τώρα ως μετριοπαθής και Ευρωπαϊστής; Στην Ελλάδα ζούμε κύριοι. Ο κόσμος έχει μνήμη χρυσόψαρου.

Δεν φταίει ο κόσμος όμως. Τα τελευταία χρόνια ο Τσίπρας παίζει χωρίς αντίπαλο. Τα δύο πάλαι ποτέ κυρίαρχα κόμματα της Μεταπολίτευσης, η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ (που δε ονομάζεται πια καν έτσι) έχουν μετατραπεί σε μια άμορφη μη πολιτική μάζα που ετεροκαθορίζεται βάσει της ατζέντας που επιβάλει το κυβερνών κόμμα ανάλογα με την περίσταση.

Έτσι, το ανθρωπιστικό έγκλημα της Μόριας περνάει σε δεύτερη μοίρα για να ασχοληθούμε με τη βόλτα του Κουφοντίνα στο κέντρο της Αθήνας. Το μνημόνιο του 2015 έχει ξεχαστεί γιατί το μείζον πρόβλημα του ελληνισμού είναι η ανομία στα Εξάρχεια. And so on…

Αλήθεια, δεν σας κάνει εντύπωση το γεγονός ότι ο στυγνός ψηφοθήρας Αλέξης αποφάσισε ξαφνικά να περάσει μια τόσο αντιδημοφιλή συμφωνία όπως είναι αυτή των Πρεσπών; Πολύ απλά, ο Τσίπρας γνωρίζει πως έτσι πετυχαίνει με έναν σμπάρο δυο τρυγόνια. Κερδίζει οριστικά την εμπιστοσύνη των Ευρωπαίων περνώντας ως ένας υπεύθυνος και στιβαρός ηγέτης που λύνει ένα διεθνές πρόβλημα δεκαετιών, αδιαφορώντας για το πολιτικό κόστος. Κυρίως όμως κατορθώνει οριστικά την απόλυτη ανατροπή σκηνικού στη χώρα μεταφέροντας το κόμμα του προς το Κέντρο και την Ευρώπη και εγκλωβίζοντας ουσιαστικά Νέα Δημοκρατία και ΚΙΝΑΛ εκεί που βρίσκονταν μέχρι πρόσφατα οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ: Σε ένα παράλληλο λούμπεν σύμπαν όπου κυριαρχούν η συνωμοσιολογία, οι ψεκασμοί αλλά και ο ευρωσκεπτικισμός. Το έχω ξαναγράψει: Το Μέτωπο των Μένουμε Ευρώπη δεν υπάρχει πια. Στις συγκεντρώσεις του δεν μιλάνε πια ο Καμίνης και ο Μπουτάρης αλλά ο Φραγκούλης Φράγκος και ο Άνθιμος. Η σημαία της Ε.Ε. αντικαταστάθηκε από εκείνη της Βεργίνας. Το φόβητρο της επιστροφής στη δραχμή έχει δώσει τη θέση του στην «προδοσία της Μακεδονίας μας».Ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης θεωρείται πια «αναρχοκομμουνιστής» και την θέση του έχει καταλάβει ο Κωνσταντίνος Κατσίφας.

Ο Τσίπρας ξέρει πως θα χάσει ψήφους. Δεν τον νοιάζει όμως γιατί γνωρίζει πως θα κερδίσει στο μέλλον πολύ περισσότερα. Εδώ και καιρό έχει βρομίσει η πιάτσα πως σκοπεύει να διαλύσει τον ΣΥΡΙΖΑ και να φτιάξει ένα καινούργιο κόμμα από το μηδέν. Ένα κόμμα- μαμούθ. Ένα κόμμα που θα καλύπτει πλήρως όχι μόνο τον αριστερό χώρο αλλά πλέον και τον κεντροαριστερό και τον μεσαίο. Κάτι σαν αυτό που έγινε στο Επινέ με το γαλλικό σοσιαλιστικό κόμμα 1971. Δεν είναι τραγικό; Ο άνθρωπος που αποκαλούσε «Ακραίο Κέντρο» τα ευρωπαϊκά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα και μαζί με τους συντρόφους του έβριζε με τα χειρότερα λόγια τους απανταχού σοσιαλιστές και σοσιαλδημοκράτες να φιλοδοξεί να γίνει ο Έλληνας Φρανσουά Μιτεράν.

Και, δυστυχώς, είναι πολύ πιθανό να τα καταφέρει. Ποιος θα τον σταματήσει; Το ΚΙΝΑΛ που το μόνο που κάνει είναι να περιφέρει τα εικονίσματα του Ανδρέα, του Γεννηματά και του Πεπονή ή η Νέα Δημοκρατία των συλλαλητηρίων και των ομοφοβικών βουνίσιων εξωγήινων; Η «διεύρυνση» έχει ήδη ξεκινήσει. Και όσο θα περνά ο καιρός τα ονόματά της θα γίνονται όλο και πιο ηχηρά. Και σαφώς πιο ελκυστικά.

Τα δύο ισχυρότερα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν έχουν καταλάβει τίποτα. Πιστεύουν πως με τσιτάτα, παροχές και πατριδοκαπηλίες θα κερδίσουν τις επόμενες εκλογές και όλα θα τελειώσουν εκεί. Ο Τσίπρας πολιτεύεται με όρους του 2020 ενώ εκείνοι πορεύονται με ξύλινη γλώσσα, με δεινόσαυρους της πολιτικής και βλαχοδημάρχους που θα μπορούσαν να πρωταγωνιστούν στην παλιά σειρά της ΕΡΤ «Χαίρε Τάσο Καρατάσο». Αύριο, ο Τσίπρας δεν θα παίζει μπάλα με Πολάκηδες. Αυτοί είναι αναλώσιμοι. Όπως άλλωστε συνέβη με τον Αλαβάνο, την Ζωή, τον Βαρουφάκη, τον Λαφαζάνη και εσχάτως τον Καμμένο. Σαν αυγό τους έχει καθαρίσει όλους. Κανείς δεν στέκεται εμπόδιο στον δρόμο του.

Ο Τσίπρας θα βάλει μπροστά νέες φάτσες. Απέναντι στους υπέργηρους και τις κυριούλες των Ν.Δ-ΚΙΝΑΛ θα κατεβάζει έναν τυπά με σκουλαρίκια και τατουάζ ή μια κουκλάρα δυο μέτρα που θα σου λένε: «Εμείς είμαστε με την Ευρώπη». Τι θα κάνει η άλλη πλευρά τότε; Σε ποιον θα απευθυνθεί; Πως θα πολεμήσεις κάποιον που θα λέει αυτά που κάποτε έλεγες εσύ, όταν μάλιστα το κάνει με καλύτερο και πιο πειστικό τρόπο;

Θα το αφήσουμε αυτό να συμβεί έτσι; Θα δώσουμε άφεση αμαρτιών στον άνθρωπο που δίχασε τη χώρα, στοχοποίησε τους πολιτικούς του αντιπάλους, προκάλεσε μια πρωτοφανή για τα δεδομένα της Μεταπολίτευσης έξαρση βίας και κατέστρεψε την οικονομία;

Προφανώς όχι. Ωστόσο η σωστή απάντηση στη δήθεν στροφή του Τσίπρα δεν είναι η ακροδεξιά υστερία των συλλαλητηρίων και η πάση θυσία καταψήφιση της Συμφωνίας των Πρεσπών μόνο και μόνο για «Να πέσει ο Τσίπρας και μετά βλέπουμε». Δεν είναι οι ιαχές για «προδότες» και «ανθέλληνες» που τόσο θυμίζουν τις πλατείες των Αγανακτισμένων του 2011. Δεν είναι η διατήρηση του εμφυλιοπολεμικού κλίματος που πρώτος ο Τσίπρας ξέθαψε το 2010 και που σήμερα συντηρεί με παλαιομοδίτικη αντικομμουνιστική ρητορική η Νέα Δημοκρατία.

Εδώ, ως κομματόσκυλο, θα σας έλεγα: «Ψηφίστε Ποτάμι». Θα είμαι ειλικρινής όμως. Ούτε αυτό φτάνει. Ακόμα και ένα πολύ ισχυρό Ποτάμι στην επόμενη Βουλή δεν θα μπορέσει μόνο του να αντιμετωπίσει τη λαίλαπα του ψευτοσοσιαλδημοκράτη Τσίπρα. Οφείλουμε όλοι εμείς, σε όποιο κόμμα του πάλαι ποτέ «φιλοευρωπαϊκού» τόξου και αν ανήκουμε (δε μιλάω φυσικά για την δεξιά πτέρυγα της Ν.Δ.) να υπερασπιστούμε τον ιδεολογικό μας χώρο. Να μείνουμε ακλόνητοι, πιστοί στις ιδέες μας. Εκείνες του Κέντρου, της Κεντροαριστεράς, του κοινωνικού φιλελευθερισμού αλλά και της Ανανεωτικής Αριστεράς.

Χρόνος πολύς δεν υπάρχει. Σύντομα ο Έλληνας προοδευτικός πολίτης θα αρχίσει να συνθλίβεται σε ένα δίλημμα του τύπου «ΣΥΡΙΖΑ ή Συντήρηση». Οι αντιστάσεις του θα δοκιμαστούν. Από εμάς όλους εξαρτάται να μην αφήσουμε να συμβεί αυτό. Να υπάρχει δηλαδή μια τρίτη, ουσιαστική και υγιής επιλογή. Μια γνήσια προοδευτική επιλογή.

*Ο Θανάσης Χειμωνάς είναι συγγραφέας και στέλεχος του Ποταμιού

Πηγή: Thecaller.gr