23 Απρίλιος, 2019

Η αναγέννηση του πολιτισμού

Ξένη Μπαλωτή

Αν ήταν κουίζ, το ερώτημα θα ετίθετο ως εξής: Ποιος τομέας της ευρωπαϊκής οικονομίας είχε το 2012 κύκλο εργασιών 536 δισ. ευρώ, η βιομηχανία του είναι ο 3ος εργοδότης στην Ευρώπη, μετά τον τουριστικό, απασχολεί 2,5 φορές περισσότερους εργαζομένους από τη βιομηχανία του αυτοκινήτου, 5 φορές περισσότερο από τη χημική βιομηχανία, 7 φορές περισσότερο από τις τηλεπικοινωνίες και συνεισφέρει οικονομικά περισσότερο από τη σιδηρουργία και τη βιομηχανία τροφίμων;

Ποιος; Ο φτωχός συγγενής, στη συνείδηση των περισσοτέρων, τομέας του πολιτισμού. Το ξέρω ότι θα εκπλαγείτε και θα διερωτηθείτε «πώς είναι δυνατόν; Γιατί συμβαίνει αυτό;». Γιατί απλά ο πολιτισμός, αυτός που ενώνει όλους τους ανθρώπους και το διαπιστώσαμε με τον πλέον τραγικό τρόπο με αφορμή την πυρκαγιά στην Παναγία των Παρισίων, έχει τεμαχιστεί σε 27 εθνικές πολιτικές που στην πραγματικότητα παραμένουν ελάχιστα αποδοτικές.

«Και η Ευρώπη γιατί δεν κάνει κάτι;» θα πείτε. Γιατί από συστάσεώς της, το 1957, οι Ιδρυτικές της Πράξεις άφησαν τον πολιτισμό εκτός του άμεσου ενδιαφέροντός της. Ηταν μια συνειδητή επιλογή που η Ευρώπη πλήρωσε ήδη πολύ ακριβά γιατί αποστέρησε από τους πολίτες της τη δημιουργία κοινής ευρωπαϊκής συνείδησης και υπεράσπισης του μοντέλου της διαβίωσής μας και των αξιών της κοινωνίας μας.

Όμως, έφτασε η ώρα, και είναι η μοναδική φορά που συμβαίνει, ο "πολιτισμός" να προτείνεται να αναδειχθεί σε κεντρικό πολιτικό άξονα της E.E. Αυτό γίνεται μέσα από τις προτάσεις που διατύπωσε ο γάλλος πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν στις ομιλίες του στην Πνύκα και στη Σορβόννη το 2017 και επανέρχεται με το "Σχέδιο για την Αναγέννηση της Ευρώπης" που κατέθεσε το 2019.

Αυτή η ευκαιρία δεν πρέπει να χαθεί γιατί θα είναι μοιραία για την ήπειρό μας. Στο πλαίσιο αυτό, προτείνουμε, επιπρόσθετα:
- Την τροποποίηση της ιδρυτικής Συνθήκης της E.E. ώστε ο Πολιτισμός να ορισθεί θεμελιώδης άξονάς της,
- δημιουργία ενός πανευρωπαϊκού, με εθνικά παραρτήματα, φορέα παροχής γνώσεων και καλλιέργειας κοινής ευρωπαϊκής συνείδησης,
- αξιοποίηση των φοιτητών σε πανευρωπαϊκές πολιτιστικές πρωτοβουλίες, όπως π.χ την έκδοση μιας μηνιαίας πανευρωπαϊκής εφημερίδας με θέματα που απασχολούν κάθε κράτος-μέλος της E.E.
- Συγγραφή ενός ενιαίου σχολικού εγχειριδίου για την ευρωπαϊκή ιστορία,
- χρηματοδότηση της ευρωπαϊκής πολιτιστικής πολιτικής από τα έσοδα της φορολόγησης των GAFA,
- δημιουργία ευρωπαϊκού τηλεοπτικού καναλιού με προγράμματα από όλες τις χώρες,
- μετατροπή της Βαβέλ των γλωσσών από μειονέκτημα σε πλεονέκτημα γνώσης και αλληλοκατανόησης,
- νομικά κατοχυρωμένη ελάχιστη δυνατή φορολόγηση των τομέων του πολιτισμού και των υπηρεσιών του,
και, τέλος, αλλά πρωταρχικό στην αντίληψή μου, την υπεράσπιση των υπηρεσιών που απολαμβάνει και προσφέρει ο κόσμος των αναγνωστών, των βιβλιοπωλών και των εκδοτών με δράσεις και οικονομικά κίνητρα.

Ο ολοκληρωτισμός έρχεται όταν οι άνθρωποι δεν διαθέτουν γνώσεις, άρα επιχειρήματα και μπροστά στο αδιέξοδό τους επιλέγουν να μη σκέπτονται.

Αν μπορούμε να ονειρευόμαστε ότι θέλουμε η Ευρώπη να γίνει μια σύγχρονη αριστοτελική "Περιπατητική Σχολή", μπορούμε και να τη φτιάξουμε. Το Ποτάμι θέλει να είναι στην Ευρωβουλή για να στηρίξει την ευρωπαϊκή πολιτική του πολιτισμού. Ο ρεαλισμός είναι η εύκολη πλευρά της ζωής, το όνειρο είναι το δυσκολότερο.

ΠΗΓΗ: ΤΑ ΝΕΑ

* Η Ξένη Μπαλωτή είναι ιστορικός και υποψήφια ευρωβυολευτής με το Ποτάμι