23 Ιούλιος, 2018

Η ακραία εκδοχή της ευθύτητας

Guest Αρθρογράφος

Τι ήταν τελικά αυτό που ξεχώριζε τον Σταύρο Τσακυράκη ως επιστήμονα, ως δάσκαλο και ως φίλο; Εκτός από τη μοναδική ευφυΐα του, που του επέτρεπε να αντιλαμβάνεται ταχύτερα από τον καθένα μας ποια είναι η ουσία των πραγμάτων, ήταν προπάντων η ειλικρίνειά του.

Ο Σταύρος δεν μπορούσε να υποκριθεί. Δεν μπορούσε να κάνει πως δεν καταλαβαίνει. Ελεγε τη γνώμη του και όποιον πάρει ο χάρος. Εξού και το δέσιμό του με όσους αγαπούσε, αλλά και οι παροιμιώδεις ρήξεις του με όσους κατά καιρούς τον απογοήτευαν. Στην αδυναμία του να υποκριθεί οφειλόταν ακόμη και η απρόβλεπτη σχέση του με την πολιτική. Από τη σαραντάχρονη σχεδόν πείρα μου στη Νομική Σχολή, μπορώ υπεύθυνα να βεβαιώσω ότι κανένας καθηγητής δεν τιμήθηκε εν ζωή από τους μαθητές του όσο ο Τσακυράκης.

Και ο ίδιος το ανταπέδιδε γενναιόδωρα, πάντοτε όμως με αυστηρότητα και δικαιοσύνη. Για όσους από μας συμπορευθήκαμε μαζί του και πολιτικά, ο Σταύρος ήταν μοναδικός για έναν επιπλέον λόγο: συνέθετε όσο κανένας άλλος της γενιάς μας την πνευματική αριστεία με τη γνήσια λαϊκότητα. Μπορούσε να μιλά εξίσου άνετα με τον μεγαλύτερο φιλόσοφο και με τον μανάβη της γειτονιάς. Και τούτο, χωρίς να ενδίδει ποτέ στην εύκολη λύση, δηλαδή τον λαϊκισμό, είτε της Δεξιάς, είτε κυρίως της Αριστεράς, τον οποίο απεχθανόταν.

Και μια πιο προσωπική εκτίμηση, που δεν είμαι βέβαιος ότι θα τον ευχαριστούσε: όσους κεραυνούς και αν κατά καιρούς εξαπέλυε εναντίον της, από την Αριστερά δεν αποκόπηκε τελικά ποτέ. Αραγε θα του το αναγνωρίσει κάποτε;

Συντάκτης: Νίκος Αλιβιζάτος

Πηγή: Καθημερινή