17 Μάρτιος, 2019

H κοινωνική συνοχή απαραίτητος πυλώνας της βιώσιμης ανάπτυξης

Γιώργος Μαυρωτάς

Ομιλία του Γιώργου Μαυρωτά στην ημερίδα με θέμα «ΛΙΤΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ» που διοργάνωσε η Εταιρία Ελλήνων Δικαστικών Λειτουργών για τη Δημοκρατία και τις Ελευθερίες

Για την ανάγκη ενίσχυσης της κοινωνικής ανάπτυξη παράλληλα με την οικονομική, έκανε λόγο ο βουλευτής Αττικής και αντιπρόεδρος του Ποταμιού Γιώργος Μαυρωτάς στην ημερίδα με θέμα «ΛΙΤΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ» που διοργάνωσε η Εταιρία Ελλήνων Δικαστικών Λειτουργών για τη Δημοκρατία και τις Ελευθερίες και έλαβε χώρα στην αίθουσα της Γερουσίας στη Βουλή.

Με γνώμονα τις Ευρωεκλογές του Μαΐου, αναφέρθηκε σε πολιτικές που πρέπει να συμπεριλαμβάνουν στα κριτήρια λήψης απόφασης τόσο κριτήρια ανισοκατανομής του εισοδήματος όσο και περιβαλλοντικού αποτυπώματος, προκειμένου οι τρεις πυλώνες της βιώσιμης ανάπτυξης (οικονομική ανάπτυξη, κοινωνική συνοχή, σεβασμός στο περιβάλλον) να αναπτύσσονται ομοιόμορφα.

Στο πνεύμα αυτό ανέφερε ότι το Ποτάμι θεωρεί την πλατφόρμα του Γάλλου Προέδρου Μακρόν για Ευρωπαϊκή Αναγέννηση ως ένα συμβατό πλαίσιο για μια Ευρωπαϊκή βιώσιμη ανάπτυξη και ότι η πλατφόρμα αυτή αποτελεί μια ενωτική πρόταση για όσους θεωρούν ότι η απάντηση στα ζητήματα της Ευρώπης δεν είναι η περιχαράκωση στα εθνικά σύνορα αλλά περισσότερη Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της ομιλίας του κ. Μαυρωτά:

Ευχαριστώ πολύ την Εταιρία Ελλήνων Δικαστικών Λειτουργών για τη Δημοκρατία και τις Ελευθερίες και τον Πρόεδρό της κ. Μιχάλη Πικραμένο για την πρόσκληση. Στο πλαίσιο «Λιτότητα και κοινωνικά Δικαιώματα» θα αναφερθώ σε ορισμένα ζητήματα που κατά τη γνώμη μου (και κατά τη γνώμη του Ποταμιού) έχουν κομβική σημασία για τις κοινωνίες που θέλουμε και για τις Ευρωεκλογές που έχουμε μπροστά μας. Έννοιες όπως η λιτότητα, τα κοινωνικά δικαιώματα, η βιώσιμη ανάπτυξη, η κοινωνική συνοχή, οι θεσμοί κ.λπ. Ας ξεκινήσουμε από τη λιτότητα. Με τον όρο λιτότητα εννοούμε μια δημοσιονομικά αυστηρή πολιτική που συνήθως περιλαμβάνει περικοπές μισθών και αυξήσεις φόρων, αυτά δηλαδή που ζούμε τελευταία. Πώς επηρεάζει η λιτότητα τα κοινωνικά δικαιώματα; Είναι εύκολο να δει κάποιος την άμεση σχέση;

Η επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης ενός πολίτη ρίχνει το επίπεδο διαβίωσής του και αυτό έχει αντίκτυπο και στα δικαιώματά του.
Σε μία δύσκολη οικονομική κατάσταση, τα δικαιώματα τείνουν να «ξεθωριάσουν». Όχι μόνο τα εργασιακά δικαιώματα που είναι τα πιο ευάλωτα, αλλά και το δικαίωμα στη μόρφωση, σε ιατρικές υπηρεσίες, στην προσφυγή στη δικαιοσύνη, στον αθλητισμό. Κάτι που μπορεί να ήταν πριν φυσιολογικό, σε συνθήκες οικονομικής στενότητας μπορεί πλέον να μην αποτελεί προτεραιότητα.

Εκτός όμως από την άμεση σχέση επιρροής των δικαιωμάτων από τη λιτότητα υπάρχει και μια έμμεση. Η λιτότητα μπορεί να απελευθερώσει και να εντείνει υπάρχουσες παθογένειες. Η οικονομική δυσπραγία γεννάει ανασφάλεια, φόβο, μισαλλοδοξία, ροπή στα άκρα, ρατσισμό, ρητορική μίσους. Ο λαϊκισμός, η συνωμοσιολογία βρίσκουν έτσι γόνιμο έδαφος και σε ένα τέτοιο κλίμα ο εχθρός είναι ο διαφορετικός.
Η ισότητα, η διαφορετικότητα, το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού μπαίνουν στο στόχαστρο. Και επιτρέψτε μου να συμπληρώσω με μια δόση περηφάνιας, ότι το Ποτάμι στο θέμα των Δικαιωμάτων στη Βουλή αλλά κι εκτός Βουλής έχει δώσει τα διαπιστευτήριά του, πολλές φορές πηγαίνοντας και κόντρα στο ρεύμα. Σε συνθήκες λιτότητας επίσης μπορεί να μπαίνει στο στόχαστρο το δικαίωμα στον καθαρό αέρα ή στο καθαρό νερό και γενικά στο καθαρό περιβάλλον. Επιτρέψτε μου και μια μικρή προσωπική παρένθεση. Μια «παράπλευρη απώλεια» της λιτότητας είναι και το δικαίωμα να μπορείς να απολαύσεις το ποτό σου ή το φαγητό σου χωρίς να υφίστασαι τα τσιγάρα των διπλανών σου. Η κυριότερη δικαιολογία που ακούγεται είναι ότι «αν εφαρμόσω τον αντικαπνιστικό νόμο θα κλείσει το μαγαζί» και δεν είναι καιροί για τέτοια. Το κακό είναι ότι γίνεται πιστευτή αυτή η δικαιολογία εξ’ ου και τα στραβά μάτια στην εφαρμογή του.

Πώς εκφράζεται όμως σε ποσοτικούς όρους η λιτότητα; Η λιτότητα στη σημερινή Ελλάδα μπορεί να εκφρασθεί από τα ψηλά πρωτογενή
πλεονάσματα που είμαστε αναγκασμένοι να παράγουμε. Γιατί; Για να είναι σίγουροι οι εταίροι μας που μας δάνεισαν, ότι πρωτογενώς τα έσοδα του κράτους θα είναι περισσότερα από τα έξοδά του ώστε να μπορούμε να αποπληρώνουμε το χρέος (τόκους). Το χρέος όμως είναι ένα σταθερό απόλυτο νούμερο, σήμερα κοντά στα 315 δις. Αυτό όμως που έχει σημασία είναι ο λόγος, το κλάσμα χρέος προς ΑΕΠ που είναι κοντά στο 180%. Για να βελτιώσουμε, να μικρύνουμε αυτό το κλάσμα εκτός από το να μειώνουμε το χρέος τον αριθμητή πρέπει να αυξάνουμε τον παρονομαστή το ΑΕΠ. Η προσπάθεια αύξησης της πίτας του ΑΕΠ πρέπει λοιπόν να είναι το βασικό ζητούμενο.
Πρώτα παράγουμε, μετά μοιράζουμε. Έτσι και τα πρωτογενή πλεονάσματα ως ποσοστό του ΑΕΠ θα μπορέσουν να μειωθούν, ώστε να αντιστοιχούν στο ίδιο απόλυτο νούμερο. Κι επειδή γίνεται κουβέντα τελευταία, μόνο έτσι, δηλαδή με σαφείς ενδείξεις αύξησης του ΑΕΠ θα μπορέσουμε να πείσουμε τους εταίρους μας να χαμηλώσουν τα πλεονάσματα. Δηλαδή να αυξηθεί ο παρονομαστής έτσι ώστε να μπορεί να μειωθεί ο αριθμητής και να οδηγούν στο ίδιο απόλυτο νούμερο. Για να αυξηθεί όμως η εγχώρια παραγωγή το ΑΕΠ χρειάζονται επενδύσεις
Και σε μια χώρα που έχει χρεωκοπήσει, οι επενδύσεις θα έρθουν κυρίως από το εξωτερικό και θα πρέπει να κατευθυνθούν σε εμπορεύσιμους κλάδους. Τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας μας τα ξέρουμε μην τα επαναλάβω, το κυριότερο όμως είναι το ανθρώπινο κεφάλαιο που προσανατολίζει σε μια οικονομία έντασης γνώσης σε όλους τους τομείς.

Για να γίνουμε όμως ελκυστικοί για επενδύσεις πρέπει να κάνουμε τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Πέραν των άλλων, η βασική μεταρρύθμιση κατά τη γνώμη μου είναι να τελειώνουμε με το πελατειακό κράτος αυτήν τη διαχρονική παθογένεια του πολιτικού συστήματος.
Η έλλειψη αξιοκρατίας και θεσμών στοιχίζει σε πόρους και ανθρώπους και δεν έχουμε την πολυτέλεια να αιμορραγούμε άλλο. Οι ι & Robinson στο περίφημο βιβλίο τους «Why nations fail» καταλήγουν στο ότι η ειδοποιός διαφορά των πετυχημένων από τα αποτυχημένα κράτη είναι οι ανοιχτοί και οι κλειστοί θεσμοί αντίστοιχα. Όταν υπάρχει μόνο επετηρίδα, οικογενειοκρατία, περιχαράκωση, δηλαδή οι θεσμοί είναι κλειστοί, τα συστήματα μένουν στάσιμα και αργά ή γρήγορα καταρρέουν. Όταν υπάρχει αξιοκρατία, ίσες ευκαιρίες, καθαροί κανόνες δηλαδή οι θεσμοί είναι ανοικτοί τα συστήματα προοδεύουν.

Δηλαδή το όπλο απέναντι στη λιτότητα είναι τελικά η αξιοκρατία η οποία πρέπει να διαχέεται από πάνω προς τα κάτω στην πυραμίδα της κάθε διοίκησης. Και όντως, όσα συστήματα καλλιέργησαν κουλτούρα αξιοκρατίας άντεξαν στην κρίση. (π.χ. ο αθλητισμός όπου η αξιοκρατία είναι εγγενής, η μεζούρα και το χρονόμετρο δεν λένε ψέματα…).

Ας δούμε όμως λίγο και τα δικαιώματα σαν συνάρτηση της οικονομικής πραγματικότητας. Δράττομαι της ευκαιρίας να χρησιμοποιήσω κάποια στοιχεία από τη θητεία μου τα τελευταία 4 χρόνια στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης. Το Συμβούλιο της Ευρώπης είναι ο κατεξοχήν θεσμός για τα δικαιώματα, τον κανόνα δικαίου και τη δημοκρατία. Στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση η συζήτηση είναι συνεχής πάνω σε αυτά τα θέματα στην μεταβατική εποχή που ζούμε. Το Συμβούλιο της Ευρώπης δεν ασχολείται τόσο πολύ με θέματα ανάπτυξης -αυτό το κάνει κυρίως η Ευρωπαϊκή Ένωση- αλλά όταν έρχεται η κουβέντα στη σχέση του μοντέλου ανάπτυξης με τη δημοκρατία τα δικαιώματα, τους κανόνες δικαίου και τους θεσμούς η συζήτηση είναι ζωηρή και πλούσια. Ένα από τα αγαπημένα θέματα είναι η λεγόμενη βιώσιμη ανάπτυξη, το ιερό δισκοπότηρο των σημερινών κοινωνιών. Να κάνω μια μικρή εισαγωγή. Όταν ήμουν φοιτητής στο Πολυτεχνείο (πριν ~30 χρόνια) στα προβλήματα βελτιστοποίησης που αντιμετωπίζαμε, το βασικό κριτήριο λήψης απόφασης ήταν το οικονομικό. Δειλά-δειλά άρχισε να εμφανίζεται και το περιβάλλον. Σήμερα, ως καθηγητής πια διδάσκω στους φοιτητές για τα τρία κριτήρια της βιώσιμης ανάπτυξης: το οικονομικό, το κοινωνικό και το περιβαλλοντικό.

Οι τρεις πυλώνες δηλαδή της βιώσιμης ανάπτυξης: η οικονομική ανάπτυξη, η κοινωνική συνοχή και ο σεβασμός στο περιβάλλον (τελευταία έχει αρχίσει να διαμορφώνεται κι ένας τέταρτος πυλώνας αυτός της προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς που για τη χώρα μας έχει μεγάλη σημασία). Όταν λοιπόν παύει να είναι αποκλειστικό κριτήριο λήψης απόφασης το οικονομικό κριτήριο αλλά μας ενδιαφέρει και η κοινωνική συνοχή τότε αυτό σημαίνει ότι μας ενδιαφέρουν και οι θέσεις εργασίας αλλά και η μείωση της ανισοκατανομής του εισοδήματος, των ωφελειών δηλαδή από την παραγωγή πλούτου και άλλες κοινωνικές παράμετροι. Σήμερα πλέον έχουμε και τα εργαλεία για να ποσοτικοποιήσουμε τέτοιες έννοιες όπως οι επιπτώσεις στο περιβάλλον ή στην κοινωνία. Αν λοιπόν μαζί με τους δείκτες ανάπτυξης, οικονομικής απόδοσης (όπως η ΚΠΑ), συμμετέχουν ως κριτήρια λήψης αποφάσεων και δείκτες απασχόλησης ή ανισοκατανομής του εισοδήματος όπως είναι ο δείκτης Gini ή ο δείκτης S80/S20, οδηγούμαστε σε πιο εύρωστες, πιο βιώσιμες αποφάσεις που διαρκούν στο χρόνο. Και εδώ κομβικό ρόλο παίζει η εκπαίδευση που είναι και το βασικό όχημα κοινωνικής κινητικότητας. Παρένθεση: Μην έχουμε αυταπάτες, Οι εισοδηματικές ανισότητες δεν θα εξαλειφθούν ποτέ, πάντα θα υπάρχουν. Είναι άλλωστε η κινητήριος δύναμη στην ελεύθερη οικονομία. Άλλωστε στο μυαλό μου, η ισότητα -για να μιλήσω με αθλητικούς όρους- σημαίνει όλοι στην ίδια γραμμή στην εκκίνηση και όχι όλοι στην ίδια γραμμή στον τερματισμό. Αλλιώς αν η ισότητα είναι στον τερματισμό κανένας δεν θα τρέχει, όλοι θα περπατάνε. Το κίνητρο λοιπόν να βελτιωθείς και η ατομική φιλοδοξία όχι μόνο είναι θεμιτά αλλά είναι απαραίτητα για την πρόοδο. Αυτό που δεν είναι θεμιτό είναι η απληστία. Η απληστία που κάνει κάποιον να παραβιάζει τους κανόνες, να «κόβει δρόμο» να δρα σε βάρος των γύρω του. Γι αυτό η δικαιοσύνη ως θεσμός είναι κομβικός στο να λειτουργεί σωστά το σύστημα. Αυτά σε ότι αφορά την κοινωνική συνοχή.

Πάμε και στις ευρωεκλογές. Στις πιο κρίσιμες ευρωεκλογές των τελευταίων δεκαετιών όπου θα φανεί προς τα που θα πάει η Ευρώπη.
Θα πάει σε περισσότερη ολοκλήρωση ή περισσότερη διάσπαση. Κι εδώ το οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο παίζει πρωτεύοντα ρόλο. Η βιώσιμη ανάπτυξη, το βασικό ζητούμενο που ευαγγελίζεται και η κεντρική γραμμή της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) όπως είπαμε έχει τρεις πυλώνες:
- Την οικονομική ανάπτυξη,
- την κοινωνική συνοχή και
- τον σεβασμό στο περιβάλλον.
Απαραίτητη προϋπόθεση κατά τη γνώμη μου για να πετύχει το project Ευρώπη είναι να αποδώσει περισσότερη βαρύτητα στην κοινωνική συνοχή που έχει τα τελευταία χρόνια υποχωρήσει, με αποτέλεσμα να ξεφυτρώνουν ακραίες απόψεις ξενοφοβίας και μισαλλοδοξίας με απώτερο σκοπό την επιστροφή στα εθνικά κράτη. Έτσι η οικονομική ανάπτυξη θα συμπορεύεται με την κοινωνική συνοχή. Αλλιώς μια κοινωνία με μεγάλες ανισότητες είναι ευάλωτη στον λαϊκισμό. Θεωρώ ότι είναι σημαντικός ο κίνδυνος αυτός γιατί ακριβώς ο λαϊκισμός είναι το βιτριόλι της δημοκρατίας.

Και το βλέπουμε και στην Ευρώπη. Πολλές φορές κινήματα που ξεκινούν με δημοκρατική προβιά καταλήγουν στις πιο αυταρχικές, μισαλλόδοξες πολιτικές. Το βλέπουμε αυτό από την άνοδο ακροδεξιών, ξενόφοβων, εθνικιστικών κομμάτων που έχουν στην πυξίδα τους την επιστροφή στο παρελθόν -τότε που οι συνθήκες ήταν πολύ διαφορετικές- και όχι την προσαρμογή στο παρόν και την προετοιμασία για το μέλλον. Το παρελθόν όμως έχει δείξει που οδηγούν οι εθνικοί ανταγωνισμοί, απλώς επειδή έχουν περάσει πολλά χρόνια δεν υπάρχει η συλλογική μνήμη για να αποτραπεί αυθόρμητα και αυτονόητα η επανάληψη τέτοιων συμπεριφορών. Βλέπουμε λοιπόν όλο και συχνότερα ακόμα και στην Ευρώπη κοινωνίες να «αναφλέγονται». Για να πάρει κάτι όμως φωτιά χρειάζεται να υπάρχει η καύσιμη ύλη. Στις περιπτώσεις αυτές η καύσιμη ύλη είναι η απόγνωση λόγω οικονομικής υποχώρησης και η απουσία προοπτικής. Παλιά ήταν μόνο η κατώτερη τάξη που κάθε τόσο εξεγείρετο. Σήμερα είναι και ο κόσμος της μεσαίας τάξης στις ανεπτυγμένες χώρες που βλέπει ότι μέσα από την παγκοσμιοποίηση η ζωή του μάλλον χειροτερεύει. Τα μικρά καταστήματα δεν μπορούν να ανταγωνιστούν τα πολυκαταστήματα (εκτός και
αν ποντάρουν σε κάποια συγκριτικά πλεονεκτήματα), οι υπάλληλοι βλέπουν τις δουλειές τους επισφαλείς. Πώς μπορούν να αντιδράσουν οι δυτικές κοινωνίες σε αυτό το φαινόμενο; Η λύση κατά τη γνώμη μου είναι η ισορροπία των τριών κριτηρίων της βιώσιμης ανάπτυξης σε ένα νέο περιβάλλον. Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Όταν έχει να ανταγωνιστεί χώρες ή περιοχές του πλανήτη όπου η κοινωνική συνοχή και ο σεβασμός στο περιβάλλον υποτιμούνται ως κριτήρια, για να μεγιστοποιηθεί το κριτήριο της οικονομικής ανάπτυξης, ποια πρέπει να είναι η αντίδραση; Να ακολουθήσει η Ευρώπη παρόμοιες πολιτικές ή να παίξει το χαρτί της βιωσιμότητας, έτσι ώστε η ανάπτυξη να αποκτήσει και άλλες διαστάσεις εκτός από την οικονομική. Και εκεί είναι οι μεγάλες προκλήσεις για τις ευρωπαϊκές πολιτικές και τους ευρωπαίους πολιτικούς: πώς θα κάνουν ελκυστικό το Ευρωπαϊκό μοντέλο ισορροπώντας τους τρεις πυλώνες της βιώσιμης ανάπτυξης για να είναι η ανάπτυξη στέρεη και διατηρήσιμη. Κάτι στο οποίο νομίζω θα πρέπει να κληθούν να απαντήσουν με συγκεκριμένες προτάσεις, οι πολιτικοί σχηματισμοί, στις προσεχείς ευρωεκλογές. Μια απάντηση έδωσε πριν δύο εβδομάδες ο Γάλλος Πρόεδρος Μακρόν. Θεωρώ ότι η πλατφόρμα Μακρόν για την ευρωπαϊκή αναγέννηση είναι ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση.

Το τρίπτυχο Ελευθερία, Ισότητα Αδελφοσύνη, 230 χρόνια μετά τη Γαλλική Επανάσταση γίνεται Ελευθερία, Προστασία, Πρόοδος. Ο Μακρόν λέει ότι το ευρωπαϊκό μοντέλο στηρίζεται στην ελευθερία του ατόμου, την ποικιλότητα των απόψεων, την δημιουργία. Η πρώτη ελευθερία, την οποία εξασφαλίζει ο θεσμός της δημοκρατίας, είναι η ελεύθερη επιλογή των κυβερνώντων και εδώ ο Μακρόν αφιερώνει σημαντικό μέρος
στον επηρεασμό της κοινής γνώμης. Μιλάει επίσης για απαλλαγή του ίντερνετ, μέσα από ευρωπαϊκούς κανόνες, από κάθε ρητορική μίσους και βίας. Ο Πρόεδρος Μακρόν λέει επίσης ότι «Πρόοδος και ελευθερία σημαίνει να μπορεί κανείς να εξασφαλίζει τα προς το ζην από την εργασία του: για να δημιουργήσει θέσεις εργασίας, η Ευρώπη πρέπει να προεξοφλήσει το μέλλον» μιλώντας ασφαλώς για την 4 η βιομηχανική επανάσταση και τη μεταβατική κατάσταση την οποία ζούμε κατά τη διάρκεια της οποίας οι θέσεις εργασίας θα αλλάξουν ριζικά μορφή.

Τέλος και σημαντικότερο όπως υποστηρίζει η Ευρώπη πρωτοπορεί σε όλον τον κόσμο: «είναι ο γεωγραφικός εκείνος χώρος που όριζε πάντοτε τους κανόνες της προόδου. Αυτός είναι και ο λόγος που το σχέδιο που θα κληθεί να εφαρμόσει πρέπει να είναι σχέδιο σύγκλισης και όχι ανταγωνισμού: η Ευρώπη, στην οποία γεννήθηκε η κοινωνική πρόνοια, πρέπει να δημιουργήσει για κάθε εργαζόμενο, από την Ανατολή έως τη Δύση και από τον Βορρά έως το Νότο, μια κοινωνική ασπίδα που θα εγγυάται την ίδια αμοιβή στον ίδιο χώρο εργασίας, και έναν ελάχιστο ευρωπαϊκό μισθό που θα προσαρμόζεται σε κάθε χώρα και θα αποτελεί αντικείμενο συλλογικής συζήτησης σε ετήσια βάση». Και βέβαια και για το περιβάλλον μιλάει ο Μακρόν προτείνοντας μια Ευρωπαϊκή Τράπεζα Κλίματος που θα χρηματοδοτεί δράσεις για τη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου και δέσμευση ότι το κλίμα θα είναι υπόθεση όλων των θεσμών της
Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δηλαδή, τους τρεις πυλώνες της βιώσιμης ανάπτυξης για τους οποίους σας μίλησα (οικονομική ανάπτυξη, κοινωνική συνοχή και σεβασμός στο περιβάλλον), τους συναντάμε ξεκάθαρα κι εδώ. Γι όλα αυτά μιλάει και το Ποτάμι στις 13 θέσεις του για τις ευρωεκλογές. Το κλειδί λοιπόν είναι οι τρεις πυλώνες της βιώσιμης ανάπτυξης να είναι πυξίδα σε όλες τις αποφάσεις μας. Σε Ελλάδα και Ευρώπη. Στο μυαλό μου το δικό μου τρίπτυχο για την Ελλάδα του 21 αιώνα είναι:
Δημιουργία - Αξιοκρατία - Δικαιώματα
Η δημιουργία θα παράξει πλούτο
Η αξιοκρατία θα τον αξιοποιήσει δίκαια
Τα δικαιώματα θα εξασφαλίσουν ότι δεν θα μείνει κανένας πίσω…