19 Δεκέμβριος, 2015

Γράμμα στον Αη Βασίλη

Πέτρος Ι. Μπούγιας

Η μανιβέλα της αυτοσχέδιας χρονομηχανής γύρισε.

Η αναγκαιότητα ενός ταξιδιού στα παιδικά χρόνια, τις ημέρες των εορτών πιο επιτακτική. Για να αναγνωσθεί η σημερινή πραγματικότητα μέσα από πρωτόλεια συναισθήματα, υπό το πρίσμα του αγνού βλέμματος και της καθαρής ψυχής.

«Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη,
Δεν ξέρω αν είναι καλή ιδέα να έρθεις φέτος σπίτι μας, για να φέρεις δώρα. Φοβάμαι ότι μόλις προσγειωθείς από την καμινάδα στο εσωτερικού του σπιτιού μας, μπορεί να αντικρίσεις άδεια κουφάρια ή άλλους ενοίκους. Η μαμά και ο μπαμπάς με δακρυσμένα μάτια, μας είπαν ότι μπορεί να μετακομίσουμε εξαιτίας των πλειστηριασμών. Στο σχολείο δεν μάθαμε ακόμη αυτή τη λέξη, αλλά φαντάζομαι θα ναι κάτι παρόμοιο με τους  σεισμούς. Αυτούς που ταρακουνάνε τα θεμέλια των οικογενειακών εστιών και φοβερίζουν αδύναμους ανθρώπους, κάνοντάς τους να το βάλουν στα πόδια.

Ωστόσο ακόμη και εκεί να είμαστε δεν επιθυμώ για δώρο κάποιο παιχνίδι.  Θα σου ζήταγα στρατιωτάκια, αλλά πώς να έχουμε διάθεση να παίξουμε  πόλεμο με τους φίλους μου, όταν στα αλήθεια γίνεται πόλεμος στη Συρία και σε τόσες άλλες χώρες του πλανήτη και σκοτώνονται παιδιά σαν εμάς; Θα ήθελα ένα παιχνίδι βάρκα για να ταξιδεύω  νοερά στις ωραίες μας θάλασσες, αλλά πονάει η ψυχή μου όταν βλέπω βάρκες με πρόσφυγες να χαροπαλεύουν στο Αιγαίο.

Ονειρευόμουν ένα ταξίδι στη Disneyland, στο εξωτερικό αλλά θα  φύγει στα ξένα το αδελφάκι μου, που δεν βρίσκει δουλειά εδώ και θλίβομαι. Ο μεγάλος μας αδελφός που ξενιτεύτηκε μας μιλάει μόνο μέσω Skype και δεν βρίσκει χρόνο να γυρίσει στην Ελλάδα. Και ξέρεις η αγκαλιά στον υπολογιστή που βλέπω το πρόσωπο του, δεν είναι η ίδια με την πραγματική…

Ίσως σου παρείγγελνα πολλά φαγητά και εδέσματα, αλλά ο μισθός του μπαμπά κόπηκε, η μαμά απολύθηκε από τη δουλειά της και οι σακούλες από το σούπερ μάρκετ έρχονται όλο και πιο «μετρημένες». Η γιαγιά και ο παππούς που μας έδιναν χαρτζιλίκι, το έχουν περιορίσει και από του χρόνου μου λένε με τον νέο ασφαλιστικό, θα αναγκαστούν να το κόψουν γιατί δεν θα τους φθάνουν ούτε για τα γηρατειά τους, οι συντάξεις. Ούτε τι είναι ασφαλιστικό μάθαμε ακόμη στο σχολείο για να καταλάβω τι εννοούνε και όταν ρώτησα τη δασκάλα, μου είπε να μην ανησυχώ να καταλάβω γιατί όταν μεγαλώσω, δεν θα υπάρχουν καν συντάξεις όπως πάνε τα πράγματα…

Όποτε ανοίγω την τηλεόραση και ακούω  τους μεγάλους να μιλάνε, λένε συνέχεια ότι η κυβέρνηση είπε ψέματα και δεν εφαρμόζει αυτά που υποσχέθηκε . Το ίδιο θυμάμαι έλεγαν και για την προηγούμενη κυβέρνηση, αλλά και την προπροηγούμενη. Γιατί οι πολιτικοί πρέπει να λένε συνέχεια ψέματα; Σε εμάς στο σχολείο τους ψεύτες τους βάζουν τιμωρία. Αυτοί γιατί δεν τιμωρούνται ποτέ;

Όποτε παρακολουθώ συζητήσεις μεγάλων που είναι σε σπουδαίες θέσεις, δεν τους καταλαβαίνω. Για παράδειγμα τα Μάρμαρα του Παρθενώνα που τα μάθαμε στο σχολείο ότι  μας τα έκλεψαν, παρότι ο ΟΗΕ είπε ότι μας ανήκουν ο Υπουργός Πολιτισμού , είπε ότι δεν θα τα διεκδικήσουμε; To δίκιο μας δεν πρέπει να το απαιτούμε;

Πιάνω το βιβλίο της Ιστορίας να μορφωθώ. Διαβάζω για του Ποντίους, για όσα δεινά υπέστησαν. Ακούω μετά τον Υπουργό Παιδείας να λέει ότι δεν ήταν γενοκτονία, αλλά η κυβέρνηση λέει ότι ήταν γενοκτονία. Μπερδεύομαι πάλι. Ποιον να πιστέψω. Πολύπλοκος ο κόσμος των μεγάλων.Θέλω να κάνω όνειρα. Να μεγαλώσω, να σπουδάσω, να δουλέψω. Όμως όλοι με κοιτούν συμπονετικά όταν τους αραδιάζω τα επαγγέλματα που θέλω.

Φέτος για αλλαγή αν σε βγάλει ο δρόμος από το σπίτι μου, μην αφήσεις στην κάλτσα στο τζάκι κάποιο δώρο. Απλά φερε πίσω το χαμόγελο στην οικογένεια μου. Φερε δουλειές σε όσους το έχουν ανάγκη και ειδικά στους νέους. Βοήθησε να ανακτήσουν την υγεία τους όσοι σωματικά και ψυχικά επλήγησαν από την κρίση.

Οι πόλεμοι να γίνονται μόνο με ξύλινα, στρατιωτάκια  και videogames και όχι στα αλήθεια. Φερε και με το έλκηθρο σου αν έχεις χώρο πολιτικούς που να λένε την αλήθεια. Ας μην είναι πάντα ευχάριστη, αλλά να ξέρω τι όνειρα να κάνω γιατί από παραμύθια χορτάσαμε…»

Η χρονομηχανή σε προσγειώνει πάλι στην πραγματικότητα. Μια χρονιά με ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις, με συνεχόμενες προσφυγές στις κάλπες, κάλπικες προεκλογικές υποσχέσεις, σκληρά φοροεισπρακτικά μέτρα, φθάνει στο τέλος της. Οι θιασώτες του άλλοτε υπαρκτού σοσιαλισμού, πρωταγωνιστές του υπαρκτού σουρεαλισμού. Η ελπίδα που δεν ήρθε από τα αριστερά. Η ελπίδα που όμως δεν πρέπει να χαθεί. Ίσως ασφαλέστερος τρόπος να φθάσει στον προορισμό της είναι να χρησιμοποιήσουμε για όχημα την αγνότητα, την καθαρότητα, την αντικειμενικότητα,την αθωότητα, την αφοπλιστική αλήθεια των παιδιών:για το μέλλον που ονειρεύονται, για τη ζωή που τους αξίζει…

* Ο Πέτρος Μπούγιας είναι εμπειρογνώμονας του τομέα Περιβάλλοντος και Φυσικών Πόρων