11 Νοέμβριος, 2015

Γιατί ανεχόμαστε τα κόμματα στα πανεπιστήμια;

Guest Αρθρογράφος

Δεκαετίες τώρα τα κόμματα χτίζουν κομματικούς στρατούς στα Πανεπιστήμια. Το Ποτάμι όχι μόνο έχει καταγγείλει αυτή την τακτική αλλά έχει ζητήσει από όλα τα κόμματα να σέβονται την αυτονομία του φοιτητικού κινήματος, να φύγουν από τους χώρους εκπαίδευσης και να αναζητήσουν αλλού ...στρατιώτες. Η σημερινή κυβέρνηση μεταξύ άλλων, κατήργησε την ηλεκτρονική ψηφοφορία για την ανάδειξη των Πρυτανικών Αρχών. Και να σκεφτεί κανείς ότι αυτό το μέτρο αποφασίστηκε για να ληθούν προβλήματα που είχαν προκύψει με την παρεμπόδιση της ψήφου των καθηγητών από μικρές ομάδες φοιτητών. Η κατάργηση της ηλεκτρονικής ψήφου ήταν μια συνειδητή πολιτική επιλογή επιστροφής που οδηγεί σε παθογένειες όπως αυτή της εξυπηρέτησης απαιτήσεων μικρών ομάδων συμφερόντων. Στο κείμενο που ακολουθεί ο Φοιτητής πληροφορικής,Application developer, Πέτρος Δημητρακόπουλος θέτει το ερώτημα: Γιατί ανεχόμαστε τα κόμματα στα Πανεπιστήμια και περιγράφει την εμπειρία του στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το κείμενο δημοσιεύεται στο http://www.huffingtonpost.gr/ και πρέπει να διαβαστεί. Για τους καχύποπτους να αναφέρουμε ότι ο συντάκτης δεν είναι μέλος ή εθελοντής του Ποταμιού.

Από της αρχές του Οκτωβρίου είμαι φοιτητής του τμήματος Πληροφορικής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΟΠΑ τέως ΑΣΟΕΕ).

Έτσι, κάπου στα μέσα του Σεπτέμβρη πήγα με κάποιους φίλους-συμφοιτητές για να γραφτούμε. Ήταν η πρώτη φορά που πατούσαμε το πόδι μας στη σχολή, ωστόσο δεχτήκαμε το κομματικό «βάπτισμα του πυρός».

Με άλλα λόγια, δεχτήκαμε «επίθεση φιλίας» από «ηγέτες» και μέλη διαφόρων κομματικών-πολιτικών παρατάξεων. Μάλιστα, πολλοί από αυτούς μας πλησίαζαν με μία τάση προσηλυτισμού και χωρίς φυσικά να ξεκαθαρίζουν άμεσα ότι προέρχονται από πολιτικές παρατάξεις. Στη συνέχεια, οι «ηγέτες» αυτοί προσπαθούσαν να συγκεντρώσουν τα στοιχεία και τα τηλέφωνα των νέων φοιτητών για να τους βοηθήσουν -δήθεν- μελλοντικά σε όποια δυσκολία ενδεχομένως αντιμετώπιζαν.

Οι φίλοι μου και εγώ ήμαστε ήδη πληροφορημένοι για αυτή την κατάσταση απο γνωστούς και φίλους σε μεγαλύτερα έτη. Έτσι, αποφύγαμε εντέχνως να δώσουμε το οποιοδήποτε στοιχείο μιας και γνωρίζουμε ότι άπαξ και τους δώσεις τηλέφωνο γίνονται τρομακτικά ενοχλητικοί. Τότε ο κλοιός στένεψε ακόμη περισσότερο. Άρχισαν να μας αποκαλούν προκατειλημμένους ενώ το σκηνικό επαναλαμβανόταν καθημερινά, χωρίς οι ίδιοι να έχουν δώσει πολιτικό ή κομματικό στίγμα, παρόλο που ήταν πασιφανές.

Ανεξάρτητα από το πρόσωπα και τα χρώματα οι τακτικές που ακολουθούν είναι λίγο-πολύ ίδιες. Φαίνεται, πως για τις παρατάξεις αυτό είναι ένα είδος ανταγωνισμού.

Ποιος θα πάρει το μεγαλύτερο μερίδιο από την καινουργια πίτα;
Ποιος θα εγγράψει τους περισσότερους πρωτοετείς φoιτητές;
Ποιος θα μοιράσει τα περισσότερα φυλλάδια;
Το ενδιαφέρον τους εξαντλείται σε αυτά παραγκωνίζοντας τα ουσιαστικά ζητήματα της σχολής. Ας πούμε για εμένα, ζήτημα που αφορά την φοιτητική κοινότητα και επηρεάζει την ποιότητα της σχολής είναι και οι κομματικές αφίσες που πλέον στο πανεπιστήμιο έχουν λάβει την μορφή ταπετσαρίας και καλύπτουν σχεδόν κάθε τετραγωνικό μέτρο το εσωτερικό του κτηρίου. Επίσης, ακόμη σημαντικότερο ζήτημα είναι οι προπαγανδιστικές ανακοινώσεις που κάνουν από μικροφώνου μέσα στα αμφιθέατρα συχνά διακόπτοντας τις διαλέξεις, με αποτέλεσμα να εξοργίζονται καθηγητές και φοιτητές.

Όταν δε, 3-4 φοιτητές από το τμήμα και το έτος μου μετά από πολλή και κουραστική πίεση από συγκεκριμένα «κομματοποιημένα» άτομα αναγκαστήκαμε να διαπληκτιστούμε και να υψώσουμε λίγο τον τόνο της φωνής μας υποστηρίζοντας ότι τα κόμματα δεν έχουν καμία θέση στο πανεπιστήμιο και πως δεν μπορούν να εκπροσωπήσουν αξιοπρεπώς τους φοιτητές με κανένα τρόπο, αφού το κύριο μέλημά τους είναι απλά να δυναμώσουν την παράταξή τους χωρίς να έχουν το οποιοδήποτε ουσιαστικό έργο, μείναμε εμβρόντητοι όταν ακούσαμε πως:

-Η συγκεκριμένη παράταξη είναι εδώ και τρεις δεκαετίες ανεξάρτητη (δεν κρατήθηκα, γέλασα μιας και πρόκειται για παράταξη που συνδέεται εδώ και πολλά χρόνια με συγκεκριμένο κόμμα). Φυσικά, η ερώτηση μου σχετικά με την χρηματοδότηση τόσο για τα events όσο και για το έντυπο υλικό της παράταξης έμεινε αναπάντητη.

-Επειδή είμαστε πρωτοετείς δεν γνωρίζουμε και δεν μπορούμε να καταλάβουμε τα προβλήματα της σχολής. Μόνο αυτοί τα ξέρουν. Συνεπώς, μόνο αυτοί μπορούν να μας εκπροσωπήσουν. Χαρακτηριστικά μάλιστα μας είπαν ότι «θα έχετε άποψη και θα κράζετε από το 2ο έτος και μετά, όταν πια θα έχετε δει τα προβλήματα της σχολής». Λες και δεν τα βλέπουμε καθημερινά στη σχολή με τα ίδια μας τα μάτια!

Εν πάση περιπτώσει το αστειάκι με τις παρατάξεις στα πανεπιστήμια είναι για τους περισσότερους κουραστικό και ενοχλητικό, ενώ για εμένα δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να προσφέρει κάτι ουσιαστικό στην φοιτητική κοινότητα, αφού συνδέεται άμεσα με συγκεκριμένα κόμματα και συχνά εξυπηρετεί συγκεκριμένα (κομματικά) συμφέροντα και σκοπιμότητες.

Είναι κάτι που δεν συμβαίνει σε καμία άλλη ευνομούμενη κοινωνία. Σίγουρα δεν προάγει την παιδεία, παρά συντηρεί το πελατειακό κράτος υποβαθμίζοντας ταυτόχρονα τα εκπαιδευτικά ιδρύματα.

Πέτρος Δημητρακόπουλος

Huffington Post Greece