16 Νοεμβρίου, 2014

Ο Σταύρος Θεοδωράκης στη Βέροια

Το Ποτάμι

Σε μια κατάμεστη «Ελιά» στην καρδιά της Βέροιας μίλησε το πρωί ο επικεφαλής του Ποταμιού Σταύρος Θεοδωράκης απαντώντας σε ερωτήσεις τοπικών δημοσιογράφων αλλά και παραγωγών της περιοχής. Ο Επικεφαλής του Ποταμιού μίλησε για τις ευθύνες του παλιού πολιτικού προσωπικού που χρεοκόπησε την χώρα και στην συνέχεια κρύφτηκε πίσω από τους δανειστές γιατί δεν είχε καμία λύση για το αδιέξοδο της χώρας.

Συνομιλώντας με τους πολίτες τους εξήγησε με ξεκάθαρο τρόπο ότι το Ποτάμι θα γίνει ο ενδιάμεσος που χρειάζεται η Ελλάδα για να κυβερνήσουν τη χώρα οι καλύτεροι. Η χώρα δεν σώζεται από τα κόμματα, η χώρα πρέπει να κυβερνηθεί από την εθνική Ελλάδας , από τους ανθρώπους που είναι αστέρια ο καθένας στον τομέα του είπε ο Σταύρος Θεοδωράκης. Στο ερώτημα αν θα πρέπει να σβήσουμε τα παλιά συνθήματα του Πολυτεχνείου "ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΤΟ, ΕΞΩ ΟΙ ΗΠΑ", ή να προσθέσουμε σε αυτά και "ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ Ε.Ε." ο Σταύρος Θεοδωράκης απάντησε λέγοντας πικρές αλήθειες που ελάχιστα έχουν ακουστεί στη χώρα μας αυτά τα 41 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου.

“Η εξέγερση των φοιτητών στο Πολυτεχνείο και στη Νομική ήταν μια πολύ ηρωική και θρασύτατη ενέργεια απ’ την πλευρά των νέων εκείνης της εποχής, που πήγε κόντρα ακόμα και στους κομματικούς μηχανισμούς της εποχής που τότε λέγανε “όχι στο Πολυτεχνείο”. Οι οργανωμένοι κομμουνιστές τότε λέγανε “όχι στο Πολυτεχνείο, θα αποπροσανατολίσει την δράση μας”, οι σοσιαλιστές, οι λίγοι εκείνης της εποχής, λέγανε “όχι στο Πολυτεχνείο γιατί είναι ανεξέλεγκτοι οι φοιτητές”. Οι φοιτητές, όμως, τότε, ευτυχώς, δεν είχαν κομματικές οργανώσεις. Αν υπήρχαν κομματικές οργανώσεις το ’73, θα είχαν αποτρέψει το Πολυτεχνείο. Το Πολυτεχνείο, λοιπόν, έγινε και καλώς έγινε από ένα αυτόνομο δυναμικό κίνημα, το οποίο είπε “έξω οι Αμερικάνοι, έξω η χούντα, έξω το ΝΑΤΟ”, και τότε πραγματικά ήταν το σωστό σύνθημα. Σήμερα, το να λέει κάποιος στη χώρα μας “έξω οι Αμερικάνοι”, θα γελάνε. Δεν το λέει και κανείς. Γιατί δεν υπάρχει κάποιο ζήτημα επικυριαρχίας των Αμερικανών στην ελληνική πολιτική σκηνή. Η άποψή μου για το ΝΑΤΟ είναι σαφής. Ότι αυτή την στιγμή η χώρα καλά θα κάνει να ξεμπερδέψει πρώτα με τα δικά της προβλήματα, να ξεμπερδέψει με τα προβλήματα της οικονομίας, των παιδιών της που μεταναστεύουν, τις πληγές της οικονομίας και να μην νομίζει ότι εδώ στην Ελλάδα υπάρχει ο Τσε Γκεβάρα της Ευρώπης. Είναι αστείο το φαινόμενο βουλευτών που σηκώνονται στα έδρανα της βουλής και λένε θα καταργήσουμε το ΝΑΤΟ. Είναι και επικίνδυνο, εκτός από αστείο, σε μια εποχή που ξέρουμε ότι είναι αρκετά δύσκολα τα πράγματα και στα σύνορά μας και η Ελλάδα χρειάζεται να είναι μέρος ενός συμφώνου.”

Όταν ρωτήθηκε ο επικεφαλής του Ποταμιού αν εκείνος θα αυξήσει τις συντάξεις αν το Ποτάμι βρεθεί την επόμενη μέρα στο τιμόνι της χώρας ο Σταύρος Θεοδωράκης δεν μάσησε τα λόγια του:

“Εγώ θέλω να είμαι απολύτως ειλικρινής. Αυτή τη στιγμή η χώρα έχει μεγάλο πρόβλημα στο ασφαλιστικό της. Θα καταρρεύσουμε. Σε 16 μήνες, λένε, τελειώνουμε. Θες να μην είναι 16 και να είναι 18; Σημασία έχει ότι δεν έχει περιθώρια. Κι αυτά που λένε κάποιοι για αυξήσεις στους συνταξιούχους, εάν δεν έχουν βρει καμία “λεφτουριά” να την τινάξουν να πάρουν τα λεφτά, να τα δώσουν, σημαίνει νέα δεινά για τον ελληνικό λαό. Δεν υπάρχουν λεφτά. Πώς θα δώσουν λεφτά λοιπόν στους συνταξιούχους; Εγώ λέω το εξής: στους συνταξιούχους δε μπορούμε να δώσουμε αυτή τη στιγμή παραπάνω λεφτά. Μπορούμε όμως να δώσουμε λεφτά στα παιδιά τους και νομίζω ότι αυτό τους ενδιαφέρει περισσότερο. Εάν ο Έλληνας συνταξιούχος καταλάβει ότι το παιδί του έχει μια καλύτερη τύχη σ’ αυτή την κοινωνία, είναι αυτό που τον ενδιαφέρει. Αυτό τον ενδιαφέρει. Το παιδί και το εγγόνι να έχει δουλειά, να έχει μισθό. Να μην αναγκάζεται να τσοντάρει ο παππούς στις σπουδές του παιδιού. Άρα, η δική μας μεγάλη προσπάθεια είναι να δημιουργήσουμε δουλειές για τα παιδιά.

Τώρα για τον κατώτατο μισθό και αυτά που υπόσχονται κάποιοι. Δεν πας σε μια οικονομία η οποία φυτοζωεί να πεις σε μια μέρα αύξηση 25% του μισθολογικού κόστους.Εμάς, λοιπόν, δε μας ενδιαφέρει να κλείσουμε επιχειρήσεις. Δεν μας ενδιαφέρει να δημιουργήσουμε νέες στρατιές ανέργων. Άρα οι αυξήσεις που θα πρέπει να υπάρξουν-, θα πρέπει όντως να υπάρξουν γιατί δε ζει κάποιος με 500 ευρώ, όπως δε ζει και με 700- πρέπει να υπάρξουν ως αποτέλεσμα της ύπαρξης πραγματικής οικονομίας. Αυτό είναι το ζήτημα. Να δημιουργήσεις τις συνθήκες για να αυξηθεί η δύναμη της ελληνικής οικονομίας.”

Ο Σταύρος Θεοδωράκης μίλησε ανοιχτά και για την κυβερνητική πρόταση που έχει το Ποτάμι.

“Ένα δυνατό Ποτάμι, δεν θα επιτρέψει να υπάρχει κομματική δημοκρατία. Η άποψή μου είναι σαφής. Η χώρα ζει υπό κομματικό ζυγό σήμερα. Το κόμμα αποφασίζει για τη Δημόσια Διοίκηση, το κόμμα αποφασίζει στα Πανεπιστήμια, το κόμμα αποφασίζει για τις επιδοτήσεις και τις χορηγίες, σε αυτό εμείς δεν θέλουμε να επιστρέψουμε. Οι κυβερνητικές θέσεις δεν είναι των πολιτών, του Σταύρου και των εθελοντών του Ποταμιού. Προφανώς κάποιοι απ’ τους ανθρώπους που είναι στο Ποτάμι θα είναι ικανοί να πάρουν κάποια πόστα, αλλά η λογική μας θα είναι πάντα ν’ αναλάβει τα ηνία της χώρας η δημιουργική Ελλάδα. Εμείς λέμε, λοιπόν, κατάργηση του θεσμού του αναπληρωτή υπουργού, κατάργηση των υφυπουργών κι ο κάθε τομέας έχει μονοπρόσωπη ευθύνη. Μονοπρόσωπη ευθύνη σ’ ένα ισχυρό κράτος. Αυτό είναι το μοντέλο που έχουμε εμείς. Λίγοι υπουργοί, ο καθένας σε κάποιο τομέα, κάποιοι μόνιμοι υπουργοί σε πόστα Παιδεία, Υγεία, Εμπόριο, Άμυνα,
σταθερή φορολογία, μόνιμοι υπουργοί που θα είναι πρόσωπα οικουμενικής αποδοχής. Αυτό, λοιπόν, είναι το μοντέλο και βέβαια το μοντέλο προεκτείνεται και στη δημόσια διοίκηση για να βγάζουμε επιτέλους με αξιοκρατικές διαδικασίες διευθυντές.”

Σαφής ήταν ο Σταύρος Θεοδωράκης και στο θέμα της Παιδείας και της έλλειψης εκπαιδευτικών στα σχολεία. Όπως είπε, το πρόβλημα στα σχολεία μπορεί να λυθεί αύριο, και εξήγησε πώς.

“Αύριο, λοιπόν, κοινή συναινέσει, ο Τσίπρας, ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος και ο Κουβέλης και ο Καμμένος, να αποφασίσουν ότι οι μισοί, όχι πολλοί-, οι μισοί εκπαιδευτικοί που έχουν αποσπαστεί στα πολιτικά γραφεία θα επιστρέψουν στα σχολεία. Υπάρχουν αυτή τη στιγμή χιλιάδες, δε θέλω να πιστέψω το νούμερο, ισχυρίζονται κάποιοι ότι είναι 18,000 συνολικά εκπαιδευτικοί που είναι σε πολιτικές δραστηριότητες. Βγήκε το Ποτάμι. Πήρε αυτό το 6,6%, και μας είπαν ότι δικαιούμαστε 40 αποσπασμένους υπαλλήλους. Εμείς, λοιπόν, είπαμε ότι το Ποτάμι προτείνει και το προτείνει και από τη Βέροια σήμερα, αύριο να αποφασίσουν τα κόμματα το 1/3 των υπαλλήλων τους που είναι εκπαιδευτικοί να το επιστρέψουν στα σχολεία. Αυτό σημαίνει πατριωτική ευθύνη. Αυτό σημαίνει να μην πιστεύεις στους κομματικούς μηχανισμούς και να πιστεύεις ότι μια κοινωνία πρέπει να λειτουργήσει δημοκρατικά.”

Δείτε απόσπασμα της ομιλίας στη Βέροια:

Διαβάστε ολόκληρη την απομαγνητοφώνηση εδώ:

Σ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Λίγες γυναίκες βλέπω, είναι στο σπίτι; Γιατί αυτό είναι λίγο δυσανάλογο με τα ποσοστά μας, είμαστε κόμμα των γυναικών και των νέων, πού τους κρύβετε;
Όπως ίσως θυμάστε πριν 9 μήνες- είναι μόνο 9 μήνες από τότε που ξεκινήσαμε- τώρα που το σκέφτομαι δεν είναι κακή επίδοση κιόλας, 9 μήνες 10%. Αρκεί να συνεχιστεί, να είναι 12 μήνες 12% κτλ. Όταν θα φτάσουμε στις εκλογές που θα είναι 15 μήνες από τότε που βγήκαμε, θα έχουμε 15%.
Όταν ξεκίνησα το Φλεβάρη, είπα μια κουβέντα που δεν άρεσε πάρα πολύ στην Αθήνα, ότιαυτή η χώρα αν σωθεί θα σωθεί από το χώμα, τον ήλιο και τη θάλασσα. Λέγοντας δηλαδή ότι αυτή η δύναμη που υπάρχει στην Ελλάδα είναι συνάρτηση του χώματος που πατάμε, του ήλιου και της θάλασσας. Και αυτό το επαναλαμβάνω συχνά.
Κάποιοι βέβαια δυσκολεύονται να το καταλάβουν και θεωρούν ότι είναι παλιό να μιλάς για το χώμα στην Ελλάδα του 2014. Πιστεύω ότι αν αυτή η χώρα δεν επιστρέψει στη δύναμή της, στα χέρια της και δε φτιάξει μια επιχειρηματικότητα συνδυασμένη με τα μεγάλα της πλεονεκτήματα, που είναι το χώμα, ο ήλιος και η θάλασσα, δε θα μπορέσει ποτέ να ζήσει χωρίς δανειστές.
Όταν βέβαια σήμερα μιλάς για το χώμα δε μιλάμε μόνο για το χώμα, μιλάς για όλο αυτό που χτίζεται δίπλα απ’ το κόμμα. Η επιχειρηματικότητα, η καινοτομία, οι εξαγωγές, όλα αυτά τα πράγματα που θα πρέπει να κάνουμε για να πάμε μπροστά. Τα στοιχεία, όπως ξέρετε, δεν είναι καλά. Υπήρξε ένας μικρός πανηγυρισμός τον Οκτώβριο γιατί υπάρχουν διάφοροι δείκτες στην οικονομία. Ένας από αυτούς είναι ότι αγοράσαμε αμάξια.
Τον Οκτώβριο λοιπόν αυξήθηκε όπως ξέρετε, η πώληση αυτοκινήτων στην Ελλάδα και υπήρξε μια συζήτηση και στα τηλεοπτικά πάνελ αν η οικονομία άρχισε να πηγαίνει καλά, γιατί ο κόσμος αγοράζει αυτοκίνητα, αν πάμε πάλι σε εισαγωγές. Το στοιχείο αυτό θα ήταν θετικό εάν η ελληνική οικονομία έβγαζε παραπάνω λεφτά. Αλλά τα σημαντικά στοιχεία είναι ότι το 8μηνο του 2014, δηλαδή αυτό το 8μηνο που περάσαμε, είχαμε μείωση των ελληνικών εξαγωγών σε σχέση με το εξάμηνο του 2013.
Είχαμε μείωση περίπου στο 4%. Μιλάμε για κάποιες εκατοντάδες εκατομμύρια. Αυτό είναι το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας, αυτό είναι το πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας. Ότι παρά την προσπάθεια 4 ετών, η οικονομία μας δε μπορεί να γίνει θελκτική στο εξωτερικό, δε μπορεί να πουλήσει και εάν δεν πουλήσει δε θα υπάρξει ποτέ ανάσταση.
Η υπόθεση με τα δανεικά θα τελειώσει μόνο εάν φύγουμε από τις συζητήσεις για τον τόκο. Πρέπει να τις κάνουμε, αλλά δεν είναι το σημαντικότερο. Το πόσα σε δανείζει ο τραπεζίτης είναι σημαντικό αλλά δεν είναι το σημαντικότερο. Το σημαντικό είναι να υπάρχουν και άλλοι πόροι εκτός από τα δανεικά.
Εμείς έχουμε ένα ολόκληρο πλαίσιο θέσεων για το πώς μπορεί η ελληνική οικονομία να ορθοποδήσει, πώς μπορεί να εξάγει, και πώς μπορεί να γίνει ξανά θελκτική. Υπάρχει μια πολύ μεγάλη αδυναμία όμως, υπάρχει ένα πολιτικό σύστημα που δεν καταλαβαίνει. Ένα πολιτικό σύστημα που είτε του αρέσει να διαχειρίζεται τη μιζέρια όπως είναι η σημερινή κυβέρνηση, είτε ένα πολιτικό σύστημα που θέλει να επιστρέψει στο παρελθόν και θεωρεί ότι η λύση στην Ελλάδα του 2014 είναι να ξαναγίνουμε όλοι δημόσιοι υπάλληλοι.
Είναι ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα που προσπαθούμε να ξεπεράσουμε και να δούμε πώς θα το ξεπεράσουμε. Γιατί αυτή η χώρα πρέπει να κυβερνηθεί και μέσα από συνεργασίες. Πάντως, και θα πάμε στην κουβέντα για να δώσουμε εκεί τις σημαντικές απαντήσεις σ’ αυτά που θέλετε εσείς, το ΠΟΤΑΜΙ μετά από πολλές δεκαετίες νομίζω, είναι ένα κίνημα που πιστεύει στη δύναμη της χώρας.
Είναι ένα πατριωτικό κίνημα που πιστεύει στο χωράφι, ένα πατριωτικό κίνημα που πιστεύει στη δουλειά, ένα πατριωτικό κίνημα που πιστεύει ότι οι τύχες της χώρας πρέπει να είναι στα χέρια των ανθρώπων που έχουν δουλέψει και όχι στα χέρια των κομματικών μηχανισμών. Το πώς θα τα επιτύχουμε όλα αυτά θα το δούμε στην πορεία.

Θέλω να πάμε σ’ ερωτήσεις. Εμείς τα κάνουμε όλα δημόσια, όπως ξέρετε. Είναι εδώ κάποιοι δημοσιογράφοι από την Περιφέρεια, μπορούμε να ξεκινήσουμε με δικά τους ερωτήματα και μετά να ρωτήσει ο καθένας ό,τι θέλει.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Το μεγάλο ερώτημα από τη στιγμή που ήρθε στη ζωή μας το μνημόνιο και βάλαμε στο κεφάλι μας την τρόικα, είναι τι χρωστάμε, πού χρωστάμε, αν τα χρωστάμε, γιατί τα χρωστάμε και πώς μπορούμε να μην τα χρωστάμε και να φύγουμε απ’ αυτή την ιστορία. Πάνω σ’ αυτό το θέμα, επειδή ακούγονται διάφορες απόψεις, οι μεν παραδέχονται και λένε ότι θα πληρώσουμε ακόμα και να μη χρωστάμε, οι άλλοι λένε δε θα πληρώσουμε ακόμα και αν χρωστάμε κι έχουμε καταμπερδευτεί. Τι λες εσύ;
Σ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Κοίτα, θέλω να κάνω μια μικρή διόρθωση. Δεν ήρθε το μνημόνιο, ήρθε η κρίση κι έφερε το μνημόνιο. Κάποια στιγμή οι έξυπνοι οι πολιτικοί, διαπίστωσαν ότι το Ταμείο είναι άδειο. Και δεν είχαν άλλη λύση από το να καταφύγουν σε μια συμφωνία για να δανειστεί η χώρα από τους εταίρους. Δε μπορούσε να βρει λεφτά η χώρα στο εξωτερικό, δε μπορούσε να βρει λεφτά στις αγορές και ήταν η στιγμή που κατέβηκαν τα ρολά για τη χώρα. Και αναγκαστήκαμε να δανειστούμε από τους εταίρους.
Εγώ να ξεκαθαρίσω δυο τρία πράγματα. Πρώτον, η μεγάλη ευθύνη είναι ξεκάθαρη, είναι αυτού που άδειασε το Ταμείο. Άρα η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ έχουν τη μεγάλη ευθύνη που άδειασαν το Ταμείο, που δε φρόντισαν να υπάρχουν λεφτά στη χώρα. Αυτό είναι ξεκάθαρο. Και η ευθύνη τους είναι τεράστια.
Υπάρχει όμως και μια μεγαλύτερη ευθύνη. Και αυτό αφορά επίσης τα δυο κυρίως κυβερνητικά κόμματα. Ότι όταν το Ταμείο άδειασε, όταν είδαν ότι δεν υπάρχουν λεφτά για τις συντάξεις, για τους μισθούς, για τις επενδύσεις, για τίποτα, σήκωσαν τα χέρια ψηλά. Δεν είχαν καμία λύση. Και πήγαν στους υφυπουργούς της Μέρκελ, πήγαν στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, και είπαν «παιδιά έχετε καμία συνταγή για τη χώρα; Γιατί εμείς δεν ξέρουμε τι να κάνουμε».
Αυτό είναι το πρόβλημα της χώρας, αυτή είναι η μεγάλη ευθύνη της πολιτικής. Είναι διπλή. Δεν είναι μόνο ότι ξεπουλήσανε τη χώρα, ότι την άφησαν χωρίς λεφτά, είναι ότι την κρίσιμη στιγμή δεν είχαν καμία λύση για τη χώρα και σήκωσαν τα χέρια ψηλά και άκουγαν τους άλλους που προσπαθούσαν, πειραματιζόμενοι να δώσουν κάποιες λύσεις στο οικονομικό πρόβλημα της χώρας.
Ήρθε ο άλλος που είχε ζήσει στην Αργεντινή την κρίση και είπε «μια καινούργια χώρα, η Ελλάδα, τι θα κάνουμε, ό,τι κάναμε στην Αργεντινή». Αυτό. Ότι η χώρα έπρεπε να μπει σ’ ένα πατριωτικό σχέδιο, δηλαδή να φτιάξει αν θέλεις αυτό που λέω εγώ, το δικό της μνημόνιο, έπρεπε να το κάνει. Γιατί υπήρχαν αξεπέραστα οικονομικά προβλήματα. Είναι πολύ απλό, οι περισσότεροι εδώ πέρα είναι άνθρωποι της δουλειάς.
Είναι πολύ απλό, η χώρα παρήγαγε 6 και κατανάλωνε 10, αυτή ήταν η αναλογία. Άρα δεν υπήρχε περίπτωση να συνεχίσει έτσι. Το θέμα είναι ότι έπρεπε να τεθεί ένα πατριωτικό σχέδιο δικό μας με τους δικούς μας λεβέντες μπροστά και όχι κρυμμένους πίσω από τους δανειστές. Μας δάνεισαν οι Ευρωπαίοι και μας δάνεισαν φθηνά οι Ευρωπαίοι. Είναι ντροπή για κάποιο τμήμα της αντιπολίτευσης να μιλάει για τοκογλύφους. Το 2,5% που μας δανείζει η Ευρώπη δεν είναι τοκογλυφικό. Και πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι. Ούτε το 4,5% του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου είναι τοκογλυφικό.
Βέβαια ο δανειστής βάζει τους όρους του. Και πολλοί από τους όρους που έβαλε ο δανειστής ήταν λάθος. Και ήταν λάθος γιατί δεν είχε υποχρέωση να κάνει σωστή πρόταση. Δεν ξέρει τη δύναμη της χώρας, δεν ξέρει πού πρέπει να γίνουν περικοπές. Είπε οριζόντια. Κόψτε οριζόντια κάτι. Αυξήστε τους φόρους. Και υπήρξε μια αντιγραφή ξένων μοντέλων που αντί να λύσει τα προβλήματα της χώρας την ταλαιπώρησε και δημιούργησε πολλές πληγές.
Το θέμα είναι τι κάνουμε. Πρώτον: σήμερα ακόμα και αυτοί που μέχρι χτες έλεγαν ότι η χώρα δε χρωστάει ή τέλος πάντων θα κάνουμε μονομερείς ενέργειες, κάτι τέτοιο κτλ., βγαίνουν σήμερα και τ’ αλλάζουν το παραμύθι. Έτσι άκουσα τον κ. Δραγασάκη που είπε ότι «εμείς μονομερή ενέργεια; Εμείς θα συνεχίσουμε να πληρώνουμε τις δόσεις μας μέχρι να έρθει μια καινούργια συμφωνία». Αυτή είναι η επίσημη πρόταση του οικονομικού συμβούλου του κ. Τσίπρα.
Και χαίρομαι γιατί είναι μια προσγείωση στην πραγματικότητα. Μια προσγείωση στην πραγματικότητα που λέει ότι η Ελλάδα θα πρέπει ν’ αλλάξει τους όρους αλλά οι όροι αλλάζουν μέσα από συζητήσεις με τους Ευρωπαίους, δεν αλλάζουν μέσα από συγκρούσεις. Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι έχουν δημιουργήσει στο λαό ένα ψεύδος λέγοντας όλα αυτά, πώς το έχει πει ο Τσίπρας από τη Θεσσαλονίκη ότι η πλειοψηφία του χρέους δεν αναγνωρίζεται τέλος πάντων, είναι απεχθής κτλ..
Δημιούργησαν μια ψευδαίσθηση στον κόσμο ότι μπορεί να έρθει μια μέρα που μια κυβέρνηση θα πει «δε χρωστάμε, δεν πληρώνουμε, ξαναδώστε μας λεφτά να συνεχίσουμε». Προσγειώνονται στην πραγματικότητα όσο πλησιάζουμε προς την εκλογική μάχη και λένε τα πράγματα που περίπου λέει το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού συστήματος. Γιατί πραγματικά αυτή τη στιγμή η χώρα αυτό που έχει περιθώριο να κάνει είναι να διαπραγματευθεί καλύτερα το χρέος της. Αυτό έχει περιθώριο να κάνει. Δε μπορεί ν’ αρνηθεί ένα χρέος. Πρέπει να το επαναδιαπραγματευθεί.
Εμείς έχουμε μια συγκεκριμένη πρόταση η οποία διαφέρει από των άλλων κομμάτων. Πρώτον, εμείς λέμε ότι αυτή τη στιγμή δεν είναι η χώρα δυνατή να συζητήσει για το χρέος. Δηλαδή δεν πρέπει αυτή τη στιγμή να θέτει η χώρα ζήτημα συνολικής συζήτησης του χρέους. Είναι απλός ο υπολογισμός και το καταλαβαίνουν όσοι έχουν δοσοληψίες με τις Τράπεζες.
Την διαπραγμάτευση την κάνεις όταν νιώθεις δυνατός. Αυτή τη στιγμή η χώρα δεν είναι όσο δυνατή πρέπει για να κάνει τη διαπραγμάτευση. Άρα εμείς λέμε ότι η χώρα θα πρέπει να μπει σε μια διαπραγμάτευση για το χρέος τη στιγμή που θα νιώσει δυνατή και τη στιγμή που θα υπάρχει πίσω μια πατριωτική πρόταση. Δηλαδή δε μπορεί ένας Σαμαράς του 25% ή ένας Τσίπρας του 30% να γίνει πιστευτός από τους Ευρωπαίους ως μέγας διαπραγματευτής. Γιατί δεν εκφράζει το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας.
Εμείς λοιπόν λέμε ότι πρέπει να υπάρχει μια πατριωτική πρόταση, η οποία να είναι αποδεκτή από τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, είναι αυτό που λέω το 51% και να πας έξω και να πεις ότι οι Έλληνες έχουν αποφασίσει αυτά να κάνουν για τη χώρα τους. Το έχουμε αποφασίσει όλοι, το έχουμε συζητήσει, άρα κάνε κι εσύ φίλε Γερμανέ, Ολλανδέ, Δανέ, Γάλλε, κάνε κι εσύ κάποιες ρυθμίσεις.
Όταν η Ευρώπη θα έχει απέναντι το 51% των Ελλήνων, τα πράγματα θα είναι καλύτερα. Άρα οι κυβερνήσεις μειοψηφίας είναι καλό να μη διαπραγματευθούν αυτή τη στιγμή το χρέος.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Αν αύριο ο λαός σας εκλέξει με 10% όπως είπατε, ίσως και παραπάνω, με ποιον θα μπορούσατε να συνεργαστείτε καλύτερα; Με τη Νέα Δημοκρατία ή με το ΣΥΡΙΖΑ;
Σ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Θα σου εξηγήσω γιατί τα πράγματα είναι λίγο πιο πολύπλοκα. Καταλαβαίνω βέβαια, το ερώτημα είναι σωστό και έτσι πρέπει να τίθεται, αλλά η πραγματικότητα είναι πιο πολύπλοκη.
Το ΠΟΤΑΜΙ είναι ένα κίνημα με πολύ συγκεκριμένες αρχές και μ’ έναν διαφορετικό τρόπο δράσης της πολιτικής. Διαφέρουμε ριζικά από τη Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ και το ΣΥΡΙΖΑ στο πώς βλέπουμε την πολιτική και πώς βλέπουμε τη διακυβέρνηση της χώρας. Αυτοί όλοι, κι εδώ τους βάζω στο ίδιο τσουβάλι όλους, θεωρούν ότι η χώρα μπορεί να σωθεί από τα κόμματά τους. Και όταν λένε κόμματά τους δεν το εννοούν επειδή τα κόμματά τους είναι μεγάλα, εννοούν ότι έχουν τους ανθρώπους, ξέρουν, έχουν τους μηχανισμούς να σώσουν τη χώρα.
Εμείς λοιπόν λέμε κάτι εντελώς διαφορετικό. Λέμε ότι η χώρα δε σώζεται από τα κόμματα. Η χώρα δε σώζεται από το ΠΟΤΑΜΙ, ακόμα και αν το ΠΟΤΑΜΙ αύριο πάρει 40% το ΠΟΤΑΜΙ δε θα συμπεριφερθεί όπως τα παλιά κόμματα. Πώς συμπεριφέρονται τα παλιά κόμματα; Τα παλιά κόμματα συμπεριφέρονται ως εξής, όλα τα κόμματα: Έχουν κάποια στελέχη τα οποία κατά κανόνα είναι αποκομμένα από τον ελληνικό λαό, είναι αποκομμένα από την παραγωγή, είναι αποκομμένα από τη δράση, από τη δημιουργία και τους αναθέτουν διαφόρους τομείς. Είναι αντιληπτό σε αυτούς που ξέρουν τη δουλειά, ότι οι άλλοι Υπουργοί στην Αθήνα δεν ξέρουν τη δουλειά.
Εμείς λοιπόν, η βασική μας διαφορά με τ’ άλλα κόμματα είναι ότι λέμε ότι αυτή η χώρα πρέπει να κυβερνηθεί από την Εθνική Ελλάδος. Δηλαδή από τους ανθρώπους που ο καθένας στον τομέα του είναι αστέρι.
Όλοι μπορούμε εδώ ν’ αναγνωρίσουμε ότι υπάρχουν 20 Έλληνες, ένας στη Δικαιοσύνη που έχει δώσει δείγματα γραφής και μη υπακοής, ένας στο εμπόριο που έχει δείξει ότι με μια ενεργειακή δράση στην επιχείρησή του πήγε πολύ καλά, ένας στην άμυνα που έχει δείξει ότι έχει πατριωτικό φρόνημα, υπάρχουν αυτοί οι Έλληνες οι οποίοι θα πρέπει να κυβερνήσουν τη χώρα.
Αυτή λοιπόν είναι η μεγάλη μας διαφορά, ότι αυτοί φτιάχνουν κόμματα με κομματικούς μηχανισμούς και κομματικούς στρατούς για να κυβερνήσουν αυτή τη χώρα, για να καρπωθούν αυτή τη διακυβέρνηση ενώ το ΠΟΤΑΜΙ λέει ότι εμείς θα γίνουμε οι ενδιάμεσοι για να κυβερνήσει ο λαός τη χώρα. Τι σημαίνει αυτό τώρα στις εκλογές που εσύ βλέπεις μπροστά σου: Σημαίνει ότι όταν έρθει η στιγμή, εμείς θα πάμε στο πρώτο κόμμα με τη δύναμη ενός μεγάλου ποσοστού, γιατί η χώρα εξαρτάται και από αυτό, αν έχεις 5% θα σου πουν «πήγαινε πάρε μου τσιγάρα», αν έχεις 15% θα καθίσει προσοχή.
Με τη δύναμη ενός μεγάλου ποσοστού που προσδοκούμε και που φανερώνεται σιγά -σιγά στην κοινωνία, το μαρτυρούν οι αντίπαλοί μας, βγαίνουν οι δημοσκοπήσεις στις αντίπαλες εφημερίδες και λένε «παράξενο, πώς το ΠΟΤΑΜΙ έχει 10%, 11%.. Παράξενο πώς, θα το δείτε και στη συνέχεια πόσο παράξενο.. Και το 11% και το 12% και το 13% και το 14% και το 15%. Γιατί ο κόσμος έχει απηυδήσει από την παλιά πολιτική. Τέλος πάντων.
Εμείς λοιπόν με τη δύναμη του μεγάλου ποσοστού που θα έχουμε θα πάμε στο πρώτο κόμμα και θα του πούμε: «Αντιλαμβάνομαι και αντιλαμβανόμαστε ότι ο κόσμος επέλεξε εσένα πρώτο, δεν επέλεξε εμένα, άρα υποχρεούμαι να σεβαστώ τη νομιμότητα του εκλογικού αποτελέσματος και να σεβαστώ την πρωτοκαθεδρία του πρώτου κόμματος, όποιο και αν είναι αυτό. γιατί έχουμε καιρό ακόμα μέχρι τις εκλογές. Αλλά δε θα συνηγορήσει το ΠΟΤΑΜΙ στην επανάληψη των λαθών του παρελθόντος».
Δηλαδή δε θα πάρουμε εμείς δυο Υπουργεία, εγώ μια Αντιπροεδρία και τη μεγάλη Mercedes, γιατί ξέρεις, η μεγαλύτερη Mercedes είναι του Αντιπροέδρου, του Πρωθυπουργού και μετά είναι του Αντιπροέδρου. Λοιπόν, επειδή εγώ δεν έχω ανάγκη από λιμουζίνες, επειδή εγώ δε λιγουρεύομαι την εξουσία το έχω ξεκαθαρίσει ότι εγώ ο ίδιος δεν ενδιαφέρομαι για υπουργικά αξιώματα. Το ίδιο και οι συνεργάτες μου.
Αλλά δε θα βοηθήσω τα παλιά κόμματα, κι εδώ περιλαμβάνουμε και το ΣΥΡΙΖΑ, να φέρουν τη διακυβέρνηση της χώρας στα μέτρα του κόμματός τους. Η διακυβέρνηση της χώρας πρέπει να περιλαμβάνει τη δύναμη της Ελλάδας. Γι’ αυτό επιμένω πάρα πολύ στα πρόσωπα. Εμείς λοιπόν θα πάμε με μια σειρά από θέσεις, αυτά που λέμε κόκκινες γραμμές και με μια σειρά από πρόσωπα.
Και η ευθύνη της άρνησης θα είναι δική τους, ν’ αρνηθούν δηλαδή η χώρα να κυβερνηθεί από τους πραγματικούς δημιουργούς Έλληνες και να πουν, η χώρα θα κυβερνηθεί από τους κομματικούς μηχανισμούς. Να δούμε τότε τι θα πει η κοινωνία.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Είμαστε χώρα συνταξιούχων και ανέργων και χαμηλόμισθων ή απλήρωτων εργαζομένων. Ήθελα να μου πείτε δυο λόγια για το πώς σκέφτεται το ΠΟΤΑΜΙ να το αντιμετωπίσει όλο αυτό με δεδομένο ότι οι συντάξεις είναι πλέον στο μισό, δε μπορούν οι συνταξιούχοι να ζήσουν αξιοπρεπώς και το γνωρίζουμε. Θέλω να μου πείτε αν σκέφτεστε ν’ αυξήσετε τον κατώτερο μισθό γιατί το ακούμε και αυτό, να μου πείτε δυο λόγια για το πώς θα καταπολεμήσουμε την ανεργία και αν με κάποιο πρόγραμμα, αν έχετε κατά νου να καταπολεμήσετε και τη μετανάστευση. Ευχαριστώ.
Σ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Εννοείς τη μετανάστευση των Ελλήνων ;
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Των Ελλήνων και περισσότερο των νεαρών επιστημόνων.
Σ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Δε νομίζω ότι μπορώ να κάνω πολλά πράγματα για τους συνταξιούχους,. Και θέλω να είμαι ειλικρινής.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Είναι καταδικασμένοι εννοείτε;
Σ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Να σας πω την άποψή μου, δε μ’ αρέσει να λέω όμορφα λόγια και να τάζω. Αν και έχω μια ωραία παρέα μπροστά μου από καλοσυνάτα πρόσωπα, εγώ θέλω να είμαι απολύτως ειλικρινής.
Αυτή τη στιγμή η χώρα έχει μεγάλο πρόβλημα στο Ασφαλιστικό της. Θα καταρρεύσουμε, σε 16 μήνες λένε, τελειώνουμε. Θέλεις να μην είναι 16 και να είναι 18; Σημασία έχει ότι δεν έχει περιθώρια. Και αυτά που λένε κάποιοι για αυξήσεις στους συνταξιούχους, εάν δεν έχουν βρει χρήματα να τα δώσουν, σημαίνει νέα δεινά για τον ελληνικό λαό. Δεν υπάρχουν λεφτά. Πώς θα δώσουν λεφτά λοιπόν στους συνταξιούχους;
Εγώ λέω το εξής: Στους συνταξιούχους δε μπορούμε να δώσουμε αυτή τη στιγμή παραπάνω λεφτά, μπορούμε όμως να δώσουμε λεφτά στα παιδιά τους. Και νομίζω ότι αυτό τους ενδιαφέρει περισσότερο. Εάν ο Έλληνας συνταξιούχος καταλάβει ότι το παιδί του έχει μια καλύτερη τύχη σ’ αυτή την κοινωνία, είναι αυτό που τον ενδιαφέρει. Αυτό τον ενδιαφέρει. Το παιδί και το εγγόνι να έχει δουλειά, να έχει μισθό. Να μην αναγκάζεται να τσοντάρει ο παππούς στις σπουδές του παιδιού.
Άρα η δική μας αυτή τη στιγμή μεγάλη ανάγκη και μεγάλη προσπάθεια είναι να δημιουργήσουμε δουλειές για τα παιδιά. Να δώσουμε στους νέους τη δυνατότητα της δημιουργίας. Και μέσω αυτού, να ενισχύσουμε τα Ταμεία. Κι όταν τα Ταμεία ενισχυθούν, θα νιώσουν και οι συνταξιούχοι πιο ασφαλείς. Καταλαβαίνεις το λέω. Είναι οι εισφορές. Αυτό είναι το πρώτο μέλημα του Ποταμιού.
Τώρα, πώς δημιουργείς δουλειές; Θα σας πω. Πώς δημιουργείς δουλειές και με τι μισθούς; Λένε κάποιοι: Ο μισθός να γίνει 900 ευρώ από 700, τα λέω απλουστευτικά τα νούμερα, έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να δοθούν οπότε μπορούμε να τα λέμε και γενικά. Άλλωστε νομίζω ότι θ’ αρχίσουν κι αυτό να το παίρνουν πίσω και λένε ότι αυτό θα γίνει σε κάποιο βάθος χρόνου.
Λοιπόν, λένε: Εν μια νυκτί, ένας νόμος, μια μέρα, θ’ αυξήσει τους μισθούς. Τι εννοούν; Εννοούν δηλαδή στη Βέροια, αυτός που έχει μια μικρή επιχείρηση με 10 εργαζομένους, κερδίζει σήμερα περίπου 40%; Το κέρδος μιας επιχείρησης στη Βέροια είναι σήμερα 40%; Γιατί είναι 40%; Μπορεί να κάνει και αύξηση του μισθολογικού κόστους 25% και να του μένει ένα 15%.
Ξέρουν όμως ποια είναι η κατάσταση στην αγορά. Ξέρουμε ότι όλες οι επιχειρήσεις είναι στο μεταίχμιο, είναι μία η άλλη. Άντε να κερδίζουν και κάτι. άρα δεν πας σε μια οικονομία η οποία φυτοζωεί, να πεις σε μια μέρα αύξηση 25% του μισθολογικού κόστους. Θ’ αναγκαστείς ν’ αγοράσεις ως κράτος πολλά λουκέτα και να τα μοιράζεις δωρεάν στον κόσμο γιατί ο κόσμος δε θα έχει τη δυνατότητα ν’ αγοράσει ούτε τα λουκέτα για να κλείσει τις επιχειρήσεις του.
Εμάς λοιπόν δε μας ενδιαφέρει να κλείσουμε επιχειρήσεις, δε μας ενδιαφέρει να δημιουργήσουμε νέες στρατιές ανέργων. Άρα οι αυξήσεις που θα πρέπει να υπάρξουν, θα πρέπει όντως να υπάρξουν γιατί δε ζει κάποιος με 500 ευρώ όπως δε ζει και με 700. Οι αυξήσεις που πρέπει να υπάρξουν πρέπει να υπάρξουν ως αποτέλεσμα της ύπαρξης της πραγματικής οικονομίας. Αυτό είναι το ζήτημα, να δημιουργήσεις τις συνθήκες για ν’ αυξηθεί η δύναμη της ελληνικής οικονομίας.
Διαφωνώ με τις προσλήψεις στο Δημόσιο. Γιατί ο Έλληνας έχει καταλάβει, η πρόσληψη στο Δημόσιο είναι τα λεφτά που δίνεις από την άλλη τσέπη. Δεν τα πληρώνει κάποιος τρίτος. Αν είχαμε βρει έναν κανόνα που έλεγε ότι οι προσλήψεις στο Δημόσιο πληρώνονται από μια πηγή η οποία δεν επιβαρύνει τον ελληνικό λαό να το συζητήσουμε.
Οι προσλήψεις στο Δημόσιο επιβαρύνουν τον ελληνικό λαό. Υπάρχει αυτή η δυνατότητα αυτή τη στιγμή να επιβαρυνθεί ο ελληνικός λαός με κάποια λεφτά για προσλήψεις; Και να σας πω και κάτι: Το Δημόσιο δε θεωρώ ότι αυτή χρειάζεται προσλήψεις. Το Δημόσιο χρειάζεται μια τολμηρή πολιτική αξιολόγησης, όχι μόνο των προσώπων αλλά και των δομών, κυρίως των δομών ώστε το Δημόσιο να γίνει ο μοχλός ενίσχυσης της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και όχι ανάσχεσης της ιδιωτικής πρωτοβουλίας.
Η γραφειοκρατία είναι ακόμα απίστευτη. Οι νεκρές Υπηρεσίες που λειτουργούν μόνο και μόνο για να βολεύονται οι «ημέτεροι», είναι ακόμα πολλές. Χρειαζόμαστε ένα καλύτερο Δημόσιο, δε χρειαζόμαστε καινούργιους δημοσίους υπαλλήλους. Εάν βέβαια η οικονομία φύγει μπροστά, παράγει, έχουμε πλεόνασμα τέτοιο που να επιτρέπει ν’ αναπτύσσουμε καινούργιες δράσεις, βεβαίως και να το κάνουμε.
Αλλά αυτή τη στιγμή είναι θηλιά στην πραγματική οικονομία οποιαδήποτε πρόταση για αύξηση του Δημοσίου. είναι πολύ απλό και υπάρχει μια αλητεία αυτών που το προτείνουν. Θα έπρεπε να συμπληρώνουν τη φράση τους: «Προσλήψεις στο Δημόσιο και παραπάνω φόροι». Όποιος λέει για προσλήψεις στο Δημόσιο εννοεί παραπάνω φόρους, για να πληρωθούν αυτές οι προσλήψεις.
Όταν λες τη μισή πρόταση, προσλήψεις στο Δημόσιο, μπορεί να τσιμπάς από μερικούς που λένε «προσλήψεις στο Δημόσιο, τι ωραία», αλλά να σου κρύβουν την επόμενη πρόταση, που σημαίνει αύξηση των φόρων. Κι αυτό είναι πολιτική αλητεία.
Είναι από τα λίγα πράγματα που θα πρέπει ο ελληνικός λαός, ανεξαρτήτως αν είναι στο ΠΟΤΑΜΙ, δεν το λέω αυτό, ο Δεξιός, ο Αριστερός, ο σκεπτόμενες πολίτης, στο ερώτημα προσλήψεις στο Δημόσιο που έρχεται και λέει εδώ ένας πολιτικάντης, να του πει αμέσως μετά ποιος θα τις πληρώσει τις προσλήψεις στο Δημόσιο. Εσύ, ο πατέρας σου, ο παππούς σου ή εγώ; Αυτή η απάντηση πρέπει να δίνεται.
Και μιλάμε σε μια χώρα που ο στόχος μας πρέπει να είναι πολύ συγκεκριμένος και άμεσος, η μείωση των φόρων. Αυτή είναι η άποψή μου. Θα το συζητήσουμε στην πορεία, ας μην το συζητήσουμε τώρα, αλλά αυτή είναι η άποψή μου. Όχι ότι δεν πρέπει να πάμε σε αυξήσεις φόρων. Νομίζω ότι η Ελλάδα για ν’ αναστηθεί θα πρέπει να έχει μείωση των φόρων.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Μέρες που είναι, αύριο έχουμε 17 Νοέμβρη. Στην πύλη του Πολυτεχνείου υπήρχαν δυο συνθήματα: «Έξω το ΝΑΤΟ», «Έξω οι ΗΠΑ». Πιθανά άμα γινόταν και στις μέρες μας θα υπήρχε ακόμα ένα σύνθημα, «Έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση». Η θέση η δική σας σαν ΠΟΤΑΜΙ ποια είναι πάνω σ’ αυτά τα συνθήματα; Να τα σβήσουμε; Να βάλουμε κάποια άλλα;
Σ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Η εξέγερση των φοιτητών στο Πολυτεχνείο και στη Νομική ήταν μια πολύ ηρωική και θρασύτατη ενέργεια από την πλευρά των νέων εκείνης της εποχής, που κόντρα, όπως ξέρεις ακόμα και στους κομματικούς παράνομους μηχανισμούς τότε, επειδή φαίνεται ότι ξέρεις λίγο ιστορία, οι κομματικοί μηχανισμοί τότε έλεγαν «όχι στο Πολυτεχνείο». Το ξέρεις αυτό, έτσι; Όχι στο Πολυτεχνείο. Οι κομμουνιστές τότε οι οργανωμένοι έλεγαν «όχι στο Πολυτεχνείο, θα προσανατολίσεις τη δράση μας».
Οι σοσιαλιστές οι λίγοι οι οργανωμένοι εκείνης της εποχής έλεγαν «όχι στο Πολυτεχνείο γιατί είναι ανεξέλεγκτοι οι φοιτητές». Οι φοιτητές όμως τότε ευτυχώς δεν είχαν κομματικές Οργανώσεις. Αν υπήρχαν κομματικές Οργανώσεις το’ 73 θα είχαν αποτρέψει το Πολυτεχνείο. Το Πολυτεχνείο λοιπόν έγινε και καλώς έγινε από ένα αυτόνομο, δυναμικό κίνημα το οποίο είπε «έξω οι Αμερικάνοι, έξω η χούντα, έξω το ΝΑΤΟ». Που τότε πραγματικά ήταν το σωστό σύνθημα.
Σήμερα το να λέει κάποιος στη χώρα μας «έξω οι Αμερικάνοι», φαντάζομαι θα γελάσει. Δεν το λέει και κανείς. Και δεν υπάρχει κάποιο ζήτημα επικυριαρχίας των Αμερικανών στην ελληνική πολιτική σκηνή. Η άποψή μου για το ΝΑΤΟ είναι σαφής, ότι αυτή τη στιγμή η χώρα καλά θα κάνει να ξεμπερδέψει με τα δικά της προβλήματα, να ξεμπερδέψει με τα προβλήματα της οικονομίας των παιδιών της που μεταναστεύουν, τις πληγές της οικονομίας και να μην πετάει τη σκούφια της θεωρώντας ότι εδώ στην Ελλάδα υπάρχει ο Τσε Γκεβάρα της Ευρώπης.
Είναι αστείο το φαινόμενο Βουλευτών που σηκώνονται στα έδρανα της Βουλής και λένε «θα καταργήσουμε το ΝΑΤΟ». Αν και είναι επικίνδυνο εκτός από αστείο, σε μια εποχή που ξέρουμε ότι είναι αρκετά δύσκολα τα πράγματα και στα σύνορά μας. Και η Ελλάδα χρειάζεται να είναι μέλος ενός Συμφώνου. Εάν με ρωτάς ιδεατά, θα ήθελα να μην υπάρχει ΝΑΤΟ. Θα ήθελα να μην υπάρχουν στρατιωτικοί μηχανισμοί.
Θα πρέπει η Ελλάδα να γίνει μέρος μιας προσπάθειας για επίλυση διαφορών παντού στον κόσμο ειρηνικά. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι εγώ σήμερα καταθέτω τα όπλα και λέω, είμαι το παιδί των λουλουδιών. Είναι υποχρεωμένη η Ελλάδα να μετέχει σε δυνατούς σχηματισμούς.
Τώρα για την ΕΟΚ, που είναι το τελευταίο: Εγώ είμαι με την Ευρώπη. Είμαι με την Ευρώπη παρά το ότι εκνευρίζομαι από κάποιους πλούσιους, υποτίθεται, θείους οι οποίοι διαφεντεύουν την Ευρώπη και την οδηγούν σε λάθη. Αλλά η χώρα δεν έχει πολλές επιλογές. Δεν έχει πολλές επιλογές για τα προϊόντα της, δεν έχει πολλές επιλογές για τη δανειοδότησή της έξω από την Ευρώπη.
Και είδατε ότι στην αγαπημένη μας κοντινή και μαρτυρική Κύπρο, χρειάστηκαν ελάχιστα λεφτά. 7 δις ήταν αυτά που έπρεπε να πάρουν. Και είπαν κάποιοι αμέσως, «παιδιά, μην πέσετε τώρα στα χέρια των Ευρωπαίων, πηγαίνετε να τα πάρετε από τους Ρώσους. Και είπαν οι Ρώσοι «είμαστε έτοιμοι να τους δώσουμε 400 εκατομμύρια με 5%». Πηγαίνετε πάρτε τα από τους Κινέζους. Είπαν οι Κινέζοι ότι «δε δανείζουμε κράτη». Και αναγκάστηκε η Αριστερή Κύπρος, η Κεντρώα Κύπρος, η Δεξιά Κύπρος, εννοώ το σύνολο σχεδόν του κυπριακού πολιτικού συστήματος να πει «θα πάρουμε τα λεφτά από την Ευρώπη γιατί δεν έχουμε άλλη λύση». Και πήγαν κι αυτοί στην Ευρώπη και πήραν τα λεφτά.
Εννοώ ότι η Ευρώπη πρέπει ν’ αλλάξει. Πρέπει να πάμε σε μια πιο δίκαιη Ευρώπη, σε μια Ευρώπη που δε θα έχει τέτοιο χάσμα βορρά και νότου. Σε μια Ευρώπη που θα πρέπει να περιοριστεί η φοροκλοπή των πλουσίων. Γιατί υπάρχει φοροκλοπή στην Ευρώπη. Και δεν εννοώ των πλουσίων με την έννοια τη δική μας, πλούσιος είναι όποιος έχει μια καλή δουλειά, εννοώ των πολυεθνικών κολοσσών που δραστηριοποιούνται στην Ευρώπη, δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα, κερδίζουν από μας αλλά οι φόροι τους δεν πληρώνονται. Και φεύγουν τα λεφτά και πάνε σε κάποια νησιά.
Η Ευρώπη λοιπόν πρέπει να βρει τρόπο να περιορίσει αυτή τη φοροκλοπή, να επιστρέψουν τα λεφτά στον ελληνικό λαό. Αλλά εάν με ρωτάς τελικά ναι, είμαι με την Ευρώπη αλλά με μια πιο δίκαιη Ευρώπη.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ («faretra.info»): Εάν υποθέσουμε ότι θα έχετε μια νικηφόρο πορεία σε 51 μήνες από τότε που ιδρύσατε το κίνημα σύμφωνα με τη δική σας ρήση, εν δυνάμει θα μπορούσε να γίνει κάτι πάρα πολύ γρήγορα και να πάρετε τη διακυβέρνηση της χώρας, κατά πόσο είστε έτοιμοι να επανδρώσετε το κυβερνητικό σκάφος; Θα στηριχτείτε σ’ εθελοντές και τεχνοκράτες; Έχετε ανθρώπους στην επιστημονική κοινότητα; Στη διανόηση; Έχω μια αίσθηση ότι κάπως έτσι κινείστε. Έχω ακούσει και συνεντεύξεις σας.
Σ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Είπα και πριν, σε καμία περίπτωση, όσο δυνατό και να είναι το ΠΟΤΑΜΙ, δε θα επιστρέψει σε μια λογική κομματικής δημοκρατίας. Η άποψή μου είναι σαφής: Η χώρα ζει υπό κομματικό ζυγό σήμερα. Το κόμμα αποφασίζει στη Δημόσια Διοίκηση, το κόμμα αποφασίζει στα Πανεπιστήμια, το κόμμα αποφασίζει για τις επιδοτήσεις και τις χορηγίες.
Σε αυτό εμείς δε θέλουμε να επιστρέψουμε. Άρα, σε μια πιθανή μονοκομματική κυβέρνηση ΠΟΤΑΜΙ που δεν υπάρχει αυτό το σενάριο βέβαια, είναι φανταστικό αλλά το κάνουμε για να συνεννοηθούμε, η κυβερνητικές θέσεις δεν είναι των πολιτών του Σταύρου και των εθελοντών του Ποταμιού. Προφανώς κάποιοι από τους ανθρώπους που είναι στο ΠΟΤΑΜΙ θα είναι ικανοί να πάρουν κάποια πόστα. Αλλά η λογική μας θα είναι πάντα ν’ αναλάβει τα ηνία της χώρας η δημιουργική Ελλάδα.
Γι’ αυτό προτείνουμε αρχικά ένα μικρότερο υπουργικό σχήμα όπως ξέρεις, προτείνουμε ένα σχήμα χωρίς αναπληρωτές Υπουργούς και χωρίς υφυπουργούς. Γιατί υπάρχει αυτό το κόλπο, το ξέρεις τώρα, έτσι; Για να είναι όλοι ευχαριστημένοι, μπαίνει ένας Υπουργός από ένα κόμμα κι ένας αναπληρωτής απ’ το άλλο κόμμα. Που σημαίνει, μισές προσλήψεις θα κάνεις εσύ μισές προσλήψεις θα κάνω κι εγώ.
Εμείς λέμε λοιπόν: κατάργηση του θεσμού του Αναπληρωτή Υπουργού, κατάργηση των Υφυπουργών και ο κάθε τομέας έχει μονοπρόσωπη ευθύνη. Δηλαδή ο κύριος εδώ αναλαμβάνει τον τομέα της έρευνας. Δε μπορεί να πει αύριο ότι «το έχω δώσει στον Υφυπουργό μου και δεν ήξερα τι έκανε». Μονοπρόσωπη ευθύνη σ’ ένα ισχυρό κράτος, αυτό είναι το μοντέλο που έχουμε εμείς.
Λίγοι Υπουργοί, ο καθένας σε κάποιον τομέα, κάποιοι μόνιμοι Υπουργοί σε πόστα παιδεία, υγεία, εμπόριο, άμυνα, φορολογία.. Μόνιμοι όταν λέω δεν εννοώ εφ’ όσου ζωής, εννοώ ότι έχουν μια θητεία η οποία δεν ανασχηματίζεται, είναι πρόσωπα οικουμενικής αποδοχής. Είναι τρελό.
Μίλαγα πριν από λίγο καιρό, έχουν περάσει 3 χρόνια, είχε αναλάβει τότε ένας καινούργιος Υπουργός Υγείας. Και τον ρώτησα για ένα θέμα για τις γυναίκες για τις καισαρικές που θέλαμε να κάνουμε κάτι να μη γίνεται αυτό το έγκλημα που γίνεται στην Ελλάδα, είναι μια μεγάλη υπόθεση και λέει «τι λες, εγώ χθες ανέλαβα. Θέλω 6 με 8 μήνες να ενημερωθώ τι γίνεται στην υγεία και μετά θ’ αρχίσω να παίρνω αποφάσεις».
Αυτό είναι η Ελλάδα. 6 με 8 μήνες κάποιος ενημερώνεται για το Υπουργείο του, μετά 2 μήνες κάνει προσλήψεις για να ισχυροποιηθεί λίγο στα πόδια του και μετά ανασχηματίζεται. Αυτό είναι.
Εμείς λέμε ότι σ’ αυτούς τους τομείς πρέπει να υπάρχουν μόνιμοι Υπουργοί, επιλεγμένοι από την πλειοψηφία ει δυνατόν, του εκλογικού σώματος. Δηλαδή περισσότερο από ένα κόμμα. Αυτό είναι το μοντέλο. Και βέβαια το μοντέλο προεκτείνεται ότι στη Δημόσια Διοίκηση θα πρέπει με αξιοκρατικές διαδικασίες να βγάλουμε επιτέλους Διευθυντές.
Θα σας πω κάτι τώρα. Το ΠΟΤΑΜΙ είναι της μόδας, έρχονται όλοι και μας συναντάνε Υπουργοί από το εξωτερικό, Πρέσβεις.. Έρχεται λοιπόν μια πολιτική αντιπροσωπεία από την Κύπρο και είχαμε μια συζήτηση με την τρόικα της Κύπρου, δεν είναι ακριβώς τρόικα αλλά τέλος πάντων με τους ανθρώπους που εκπροσωπούν τους δανειστές στην Κύπρο. Λέω «ποιοι μετέχουν σ’ αυτές τις συναντήσεις;». Γιατί εδώ βλέπουμε ποιοι μετέχουν.
Λέω «ποιοι μετέχουν;». Μου λέει «μετέχει ο Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Εμπορίου, ο Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Οικονομικών».. Λέω «ποιοι είναι αυτοί;». Μου λέει αυτοί είναι «Γενικοί Διευθυντές», είναι τ’ ανώτατα πρόσωπα της ιεραρχίας. Και μετέχει βέβαια ο Υπουργός, μαζί με έναν σύμβουλό του που τον πληρώνει από την τσέπη του. Γιατί δεν υπάρχει στην Κύπρο η δυνατότητα οι σύμβουλοι των Υπουργών να διοριστούν έστω και προσωρινά στο Υπουργείο.
Και η Κύπρος εκπροσωπείται σ’ αυτά τα τραπέζι από ανώτατους υπαλλήλους οι οποίοι βέβαια, η Κύπρος έχει μια σφιχτή Διοίκηση, δεν είναι υπάλληλοι διορισμένοι από τα κόμματα. Αλλά καταλαβαίνετε τη διαφορά της νοοτροπίας; Εδώ έχουμε ένα πολιτικό προσωπικό συμβούλων, Γενικών, υπό, διορισμένο από το κόμμα ή από τον Υπουργό και στην άλλη μεριά, στη μικρή φτωχή, υποτίθεται Κύπρο, έχουμε μια αγγλικής λογικής Διοίκησης με Γενικούς Διευθυντές οι οποίοι διευθύνουν τα Υπουργεία ανεξαρτήτως αν είναι το ΑΚΕΛ ή ο Αναστασιάδης.
Το μοντέλο το δικό μας λοιπόν είναι Διοίκηση η οποία θα είναι ανεπηρέαστη από τα κόμματα και οι Υπουργοί θα παίρνουν την ευθύνη, την προσωποποιημένη ευθύνη ενός τομέα.
Π. ΤΟΥΤΟΥΖΙΔΗΣ («ΗΜΕΡΗΣΙΑ»): Σας άκουσα στην εκπομπή του κ. Χατζηνικολάου και είπατε «εγώ είμαι πραγματιστής και οραματιστής». Σας δίνουν και στην τελευταία δημοσκόπηση ένα πολύ σημαντικό ποσοστό. Αρκεί και μόνο αυτό που λέτε, «πραγματιστής και οραματιστής» ή πρέπει να έχετε και σαν ΠΟΤΑΜΙ ένα ιδεολογικό στίγμα; Ευχαριστώ.
Σ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Είναι σωστό αυτό που λες. Ο ρεαλισμός είναι μόνο η αρχή. Αλίμονο αν πορεύεσαι μόνο με το ρεαλισμό. Αλλά πρέπει να ξεκινάς από το ρεαλισμό. Αυτή είναι η διαφορά μας με το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα και κυρίως με το σύστημα που θέλει να έχει να κυβερνήσει. Πρέπει να ξεκινάς από το ρεαλισμό, να λες ότι αυτό είναι ποτήρι και να μη λες ότι είναι μπιμπελό φτιαγμένο στη Σοβιετική Ένωση, να λες ότι είναι ποτήρι φτιαγμένο στο Αιγάλεω, να ξέρεις τι είναι.
Από εκεί ξεκινάς, ξεκινάς από το ρεαλισμό. Και αν δεν ξεκινάς από το ρεαλισμό και την πραγματικότητα, θα οδηγηθείς σε λάθος συμπεράσματα. Από κει και πέρα βέβαια κάνεις πολύ σωστά που το επισημαίνεις, ο ρεαλισμός δεν είναι αρκετός. Γιατί κι εγώ μπορεί να είμαι ρεαλιστής κι εσύ μπορεί να είσαι ρεαλιστής κι εσύ να θέλεις να πας τη χώρα στους ολιγάρχες κι εγώ θέλω να πάω τη χώρα υπέρ των πολλών.
Αλλά μετά το ρεαλισμό υπάρχουν οι πολιτικές αρχές. Υπάρχουν οι ιδέες οι πολιτικές. Οι πολιτικές ιδέες δεν πέθαναν. Και ποτέ δεν είπα ότι πέθαναν οι πολιτικές ιδέες. Πέθαναν οι παλιές ιδεολογίες. Είναι εντελώς διαφορετικό. Ο γενικός τίτλος «Αριστερός» στην Ελλάδα δε σημαίνει τίποτα, γιατί μπορεί να σημαίνει και κρατιστής. Και Αριστερός και κρατιστής είναι έννοιες αντιμαχόμενες.
Εγώ λοιπόν λέω ότι μαζί με το ρεαλισμό το ΠΟΤΑΜΙ έχει ιδέες. Βασική ιδέα, η υπεράσπιση των πολλών. Η υπεράσπιση των πολλών έναντι των συμφερόντων που ξέρουμε και έναντι των συντεχνιών. Επίσης ξέρουμε. Γιατί το πολιτικό σύστημα της χώρας είναι είτε δέσμιο κάποιων συμφερόντων, απλουστευτικά δηλαδή οι Δεξιοί έχουν τους δικούς τους ανθρώπους που τους στηρίζουν, είναι αυτό που λέμε μεγάλα συμφέροντα και οι Αριστεροί έχουν συντεχνίες. Θα τα βάλουμε με τους Καθηγητές; Δε γίνεται. Θα τα βάλουμε με τους γιατρούς; Δε γίνεται.
Λοιπόν, εμείς λέμε όχι στις συντεχνίες, όχι στα συμφέροντα, ένα κίνημα υπέρ των πολλών με πρώτη ανάγκη την εξυπηρέτηση των ασθενέστερων της κοινωνίας. Και όχι μόνο για λόγους φιλανθρωπίας. Η ανάγκη μας να ενισχύσουμε τους ασθενέστερους της κοινωνίας δεν ξεκινά από το ότι είμαστε καλά παιδιά και λέμε «το φτωχό το κορίτσι να έχει να φάει», ξεκινά από το ότι εάν μια κοινωνία δεν αναστηθεί από τα κάτω, ποτέ δε θα παράγει πραγματικό κέρδος.
Εάν δηλαδή δεν ενταχθούν τα στρώματα στην παραγωγή, δε βγάλουν λεφτά, δε ζει ο κόσμος, δεν καταναλώνει, ποτέ δε θα έρθει μια πραγματική οικονομία. Άρα σωστά το λες και το επισημαίνεις, ξεκινάμε από το ρεαλισμό, περνάμε στον ανθρωπισμό, περνάμε στο συμφέρον των πολλών, περνάμε σε μια δίκαιη κοινωνία. Κι όταν λέω δίκαιη κοινωνία δεν εννοώ μόνο δικαστικά δίκαιη. Φορολογικά δίκαιη, ηλικιακά δίκαιη, η Δικαιοσύνη.
Και όπως ίσως έχεις δει, το ΠΟΤΑΜΙ δεν είναι μόνο του. Το ΠΟΤΑΜΙ λέει από κάτω «κίνημα για τη δικαιοσύνη, την εργασία, την παιδεία». Αυτό είναι το ΠΟΤΑΜΙ.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ:
Να μας πεις πρώτα – πρώτα γιατί το ονόμασες ΠΟΤΑΜΙ, τι έννοια έχει. Εγώ κάτι σκέφτομαι, αλλά ήθελα ν’ ακούσω κι από σας και μετά να προχωρήσω αμέσως λίγο παρακάτω.
Σ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Πες το παρακάτω.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Το παρακάτω είναι πώς μπορούμε να πολεμήσουμε τη φθηνή εργασία σήμερα στην Ελλάδα, η οποία ούτε πληρώνει φόρους και γίνεται ανταγωνιστική πουλώντας εργασία ακόμη και στα Σκόπια όπως λένε για τους οδοντίατρους και λοιπά γιατί οι οδοντίατροι από τα Σκόπια πηγαίνουν εδώ, στα καράβια πηγαίνουν αιγύπτιοι, αλλού δουλεύουν αλβανοί και λοιπά με τη μισή εργασία, τι πρέπει, εμείς να φτηνύνουμε τη δική μας εργασία, τι πρέπει να γίνει; Είναι ένα μεγάλο πρόβλημα..
Σ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Σας ευχαριστώ πολύ. Οικονομολόγος ήσασταν;
ΕΡΩΤΗΣΗ: Δάσκαλος.
Σ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Δάσκαλος! Για να πάρουμε μερικά πράγματα. Λοιπόν, το ΠΟΤΑΜΙ γεννήθηκε ως ΠΟΤΑΜΙ, γιατί ήθελε ένα δυνατό σύμβολο της δύναμης και της καθαρότητας του Έλληνα και δεν ήθελα να γυρίσω στις παλιές λέξεις, δε σημαίνουν τίποτα. Άντε σκέψου να έλεγα τώρα το ΠΟΤΑΜΙ Δημοκρατική Παράταξη..
Λοιπόν ήθελα κάτι που να του δώσουμε εμείς περιεχόμενο, γιατί οι λέξεις δυστυχώς στην Ελλάδα έχουν κακοφορμήσει, έτσι; Δε σημαίνουν οι λέξεις τίποτα, δηλαδή λες σοσιαλιστές και σου λέει ο άλλος δηλαδή εννοείς τον Άκη Τσοχατζόπουλο; Δηλαδή δεν είναι εύκολο να χρησιμοποιήσεις μια λέξη και να νοιώσεις υπερήφανος για τη λέξη.
Γι΄ αυτό λοιπόν σκέφτηκα να βρούμε μια καινούρια λέξη και να της δημιουργήσουμε εμείς το περιεχόμενο και βρήκα το δυνατό στοιχείο της χώρας και το δυνατό στοιχείο της χώρας είναι ο ποταμός, τα καθαρά νερά ενός ποταμιού, έτσι; Το ρυάκι που το παίρνουμε το νερό και ποτίζουμε το χωράφι.
Η μνήμη η δική μου ήταν πολύ κοντά συνδυασμένα με καθαρά αν και όχι μεγάλα, γιατί δεν έχουμε στην Κρήτη μεγάλα ποτάμια, με καθαρά μικρά ποτάμια. Αυτή ήταν η σχέση μου και γι΄ αυτό έφτασα στο ΠΟΤΑΜΙ.
Τώρα, τι κάνουμε με αυτό που λες, είναι πολύ σημαντικό. Είναι δύσκολα σκέλη από ότι καταλαβαίνω, το ένα είναι η μαύρη εργασία. Το πρόβλημα της χώρας, που είναι και μια έμμεση απάντηση και στο δικό σας ερώτημα, δεν είναι μόνο η ανεργία και βεβαίως είναι η ανεργία ένα μεγάλο πρόβλημα της χώρας κυρίαρχο.
Είναι και η μαύρη εργασία, η οποία ουσιαστικά είναι μία σκλαβιά, έτσι; Μία δέσμευση ενός κόσμου να δουλεύει χωρίς δικαιώματα και χωρίς καμία συνεισφορά στο κρατικό ασφαλιστικό σύστημα και η αντιμετώπιση της μαύρης εργασίας πρέπει να είναι μια μόνιμη προσπάθειά μας.
Από κει και πέρα, υπάρχει ένα πρόβλημα με το τι υπηρεσίες πρέπει να παρέχει η χώρα. Η χώρα δεν μπορεί να γίνει πιο φτηνή από τα Σκόπια, δεν μπορεί να γίνει πιο φτηνή από την Αλβανία ή από τη Βουλγαρία και αλίμονο εάν γίνουμε, γιατί δεν μπορούμε να υπηρετήσουμε αυτό το κακό βιοτικό επίπεδο, είναι εντελώς διαφορετικό το βιοτικό επίπεδο αυτών των χωρών με το δικό μας.
Άρα ο ανταγωνισμός δεν μπορεί να είναι προς τα κάτω, ο ανταγωνισμός πρέπει να είναι προς τα πάνω, πρέπει να είναι με την ποιότητα των Υπηρεσιών μας, πρέπει να είναι με ξεχωριστά προϊόντα που αναδεικνύουν τη δύναμη της χώρας.
Τουριστικά προϊόντα, Βεργίνα; Ανεκμετάλλευτη η Βεργίνα θα έλεγα εγώ, με την έννοια ότι μιλάμε για έναν κορυφαίο προορισμό ο οποίος δε συνεισφέρει τίποτα σε εκείνη την περιοχή, τίποτα. Εντάξει, έρχονται τα πούλμαν και παίρνουν και μερικούς καφέδες από τη Βέροια, αλλά ουσιαστικά, δε θέλω να σας τρομάξω, αν δείτε το ισοζύγιο των κερδών της λειτουργίας αυτού του υπέροχου αρχαιολογικού χώρου, μιλάμε για κάποια χιλιάρικα.
Ένα πράγμα που έπρεπε να αφήνει στη χώρα και ειδικά αν καλλιεργήσουμε και συνεχίσουμε και καλλιεργούμε το μύθο της Μακεδονίας και η αφορμή τώρα είναι πολύ μεγάλη και δε θα πρέπει να το βλέπετε ανταγωνιστικά, όσο καλλιεργείται ο μύθος της Ελλάδας, ο μύθος της Μακεδονίας, αν είμαστε έξυπνοι μπορούμε να κερδίσουμε όλοι, να κερδίσει δηλαδή και η Βεργίνα που είναι βέβαια το κορυφαίο εύρημα στη μακεδονική γη.
Θα πρέπει λοιπόν να αξιοποιήσουμε τα πλεονεκτήματα της χώρας, για υπηρεσίες όχι φθηνότερες, ποιοτικότερες και καλά αμειβόμενες. Θα ξαναεπιστρέψω σε αυτό, αλλά δε θα συνεχίσουμε το διάλογο, μετά δάσκαλε μετά, να μιλήσουν κι άλλοι.
Παρακαλώ.
ΕΡΩΤΗΣΗ: Αγαπητέ συνάδελφε καλώς ήρθες, καλή επιτυχία. Από αυτή την αίθουσα έχουν περάσει τα προηγούμενα χρόνια στα 25 χρόνια που δημοσιογραφώ στο Ράδιο Νάουσα, μεγάλες προσωπικότητες της πολιτικής ζωής του τόπου, Κωστής Στεφανόπουλος, Δημήτρης Αβραμόπουλος, Αντώνης Σαμαράς και πολλοί και Σταύρος σήμερα Θεοδωράκης.
Ήθελα λοιπόν να ρωτήσω, γιατί φαίνεται ότι θα παίξετε καθοριστικό ρόλο μετά τις εκλογές στον τόπο, αυτό το μεγάλο θέμα που τόσα χρόνια στην Ελλάδα μας βασανίζει όλους ότι δέκα οικογένειες κυβερνούν τον τόπο, ο Τσίπρας λοιπόν στη Θεσσαλονίκη μας είπε ότι “ξεκινάει ο πόλεμος”.
Εσείς αγαπητέ συνάδελφε κατηγορηθήκατε κατά καιρούς ότι δουλεύατε σε ένα από τα μαγαζιά αυτά, πως θα το αντιμετωπίσετε αυτό το θέμα και καλώς πράττετε και λέτε ότι φταίγανε τα κόμματα μέχρι τώρα, από τα τώρα και μετά ποιος θα φταίει;
Σ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Για να είμαι ειλικρινής τον πυρήνα του ερωτήματος δεν τον έχω καταλάβει, δηλαδή είναι σωστές οι επισημάνσεις, αλλά θα ήθελα να ρωτήσεις κάτι ευθέως. Δηλαδή αυτό που σε απασχολεί να μάθεις από μένα ποιο είναι;
ΕΡΩΤΗΣΗ: Πως αντιμετωπίζεις τους διαπλεκόμενους;

Σ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Λοιπόν προσέξτε, θα πάρω τη βοήθεια του κοινού. Λοιπόν μιας και ο λόγος περί διαπλοκής, κρατική οικονομική ενίσχυση στα πολιτικά κόμματα, Υπουργείο Εσωτερικών, Νέα Δημοκρατία 2.200.000, Ελιά-ΠΑΣΟΚ 1.800.000, ΣΥΡΙΖΑ 1.300.000, ΚΚΕ 550.000, ΠΟΤΑΜΙ με βάση τα αποτελέσματα 210 χιλιάρικα. Δεν πήραμε καμία δραχμή προκαταβολικά, αυτοί τα πήραν προκαταβολικά, εμείς με το 6,6 πήραμε 210 χιλιάρικα.
Σήμερα στις εφημερίδες θα δείτε ότι πέρα από την κρατική οικονομική ενίσχυση υπάρχουν κάποια στοιχεία για τον τραπεζικό δανεισμό όλων των κομμάτων, πλην του Ποταμιού, έτσι; Όλα τα κόμματα αριστερά-δεξιά χρωστάνε στις τράπεζες και βέβαια χρωστάνε έχοντας εξασφαλίσει ότι δε θα πληρώσουν, το ξέρετε.
Και η τελευταία απόφαση του Κοινοβουλίου είναι ότι αυτή η αποζημίωση την οποία παίρνουν δεν μπορεί να την κατάσχει κανείς, δηλαδή αν έχω εγώ ή εσύ απαιτήσεις που πούλησες κάτι εσύ στο ΣΥΡΙΖΑ ή πούλησες κάτι στο ΠΑΣΟΚ και δε σε πληρώνουν, δεν μπορείς να πας να κατασχέσεις τα λεφτά της αποζημίωσης που παίρνουν. Δηλαδή..
Το πολιτικό σύστημα λοιπόν τι κάνει; Το πολιτικό σύστημα ζει με τα εκατομμύρια των Ελλήνων φορολογούμενων, με τα εκατομμύρια των τραπεζών, με τα εκατομμύρια της τηλεοπτικής διαφήμισης. Το είδατε αυτό; Το κατήγγειλα προεκλογικά, τα κανάλια πρέπει να πληρώνουν συχνότητες. Το MEGA πρέπει να πληρώνει τη συχνότητα που χρησιμοποιεί, ο ΑΝΤ1 πρέπει να πληρώνει τη συχνότητα που χρησιμοποιεί.
Μαζεύτηκαν λοιπόν κάποια λεφτά, μαζεύτηκαν περίπου αν δεν κάνω λάθος γύρω στα 6 εκατομμύρια, τα οποία έπρεπε να δοθούν το Φλεβάρη από τα κανάλια στο κράτος, συμφωνείτε; Είναι ο φόρος συχνοτήτων. Λοιπόν και τα κόμματα αποφασίσανε αυτά τα λεφτά να μη δοθούν στα δημόσια ταμεία, αλλά να δοθούν στα ίδια ως τηλεοπτική διαφήμιση.
Κι έτσι στις εκλογές πήρε η Νέα Δημοκρατία 1.640.000, ο ΣΥΡΙΖΑ 830.000 και το ΠΟΤΑΜΙ πήρε λεφτά, πόσα πήρε, 29.000 για μισό τηλεοπτικό σποτ που παίξανε. Και είπαμε ξεκάθαρα από τότε κι εδώ φαίνεται ποιος υπηρετεί τι, είπαμε ξεκάθαρα από τότε ότι αυτά τα λεφτά δεν ανήκουν στα κόμματα, τα κόμματα δε θα πρέπει να παίρνουν τηλεοπτική διαφήμιση εις βάρος της εισφοράς που θα κατέληγε στα δημόσια ταμεία.
Η άποψή μας λοιπόν είναι απόλυτη, η χώρα θα πρέπει να αποτινάξει από πάνω της τον μικρό και μεγάλο παρασιτισμό. Ο μικρός παρασιτισμός είναι ο καθημερινός, ο παρασιτισμός των συντεχνιών, ο παρασιτισμός των δωροδοκούμενων υπαλλήλων, των δωροδοκούμενων στελεχών.
Και αντίστοιχα υπάρχει και ο μεγάλος παρασιτισμός των εταιρειών που τρέφονται από το κράτος και κυρίως από την πολιτική κι εκεί θα πρέπει να υπάρχει μια μεγάλη σύγκρουση.
Επισκέφθηκα όπως ίσως ξέρετε, μάλλον δεν το ξέρετε γιατί δεν το έδειξαν και οι τηλεοράσεις πολύ, επισκέφθηκα τον κ. Στουρνάρα και του έθεσα ένα πολύ σοβαρό ζήτημα: Ότι στη χώρα υπάρχουν περίπου χίλιες εταιρείες μεγάλες, κολοσσιαίες, οι οποίες συνεχίζουν και δανείζονται από τις τράπεζες ενώ δεν προσφέρουν τίποτα στον ελληνικό λαό, δηλαδή εννοώ εταιρείες οι οποίες δε δανείζονται για να παράγουν, δε δανείζονται γιατί είναι σε μία καλή πορεία, αλλά δανείζονται γιατί είναι κατάλοιπα πολιτικών σχέσεων του παρελθόντος.
Και είπαμε και το δήλωσα μετά και στα κανάλια, αλλά δεν παίχτηκε, ότι είναι για μας μεγάλη πολιτική προτεραιότητα το τραπεζικό σύστημα να στραφεί στην πραγματική οικονομία και να πάψει να δανείζει τα καλά παιδιά των μεγάλων κομμάτων, να πάψει να δανείζει αυτούς που καθημερινά συναλλάσσονται με τους πολιτικούς και που ουσιαστικά δεν προσφέρουν τίποτα στην οικονομία πέρα από τη στήριξη συγκεκριμένων πολιτικών προσώπων.
Υπάρχουν πολλές τέτοιες εταιρείες, μιλάμε για πολλά δισεκατομμύρια που φεύγουν και που εδώ είμαστε απόλυτοι και είμαστε και σε σύμφωνη γνώμη με την προσπάθεια των ξένων να βρεθούν αυτές οι εταιρείες και να σταματήσει επιτέλους η δανειοδότησή τους, γιατί είναι μια δανειοδότηση σε ένα τσουβάλι τρύπιο.
Τα ξέρετε καλύτερα εσείς που δουλεύετε στην οικονομία, πόσες εταιρείες υπάρχουν και συνεχίζουν να υπάρχουν, απλά και μόνο από την καλή καρδιά που δείχνουν οι τραπεζίτες και το πολιτικό σύστημα απέναντί τους.
Παρακαλώ.
Γ. ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ: Καλησπέρα, μιας και είμαστε στην Ημαθία κι επειδή μιλήσατε για γη και χώμα και θάλασσα, η θάλασσα βέβαια δεν ισχύει εδώ, ήθελα να σας κάνω..
ΕΡΩΤΗΣΗ: Έχουμε ΠΟΤΑΜΙ όμως.
Γ. ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ: ΠΟΤΑΜΙ έχουμε αλλά το ΠΟΤΑΜΙ καμιά φορά κατεβάζει και πέτρες.
Λοιπόν δεν ξέρω αν γνωρίζετε ότι πολλοί από τους αγρότες και γενικά η αγροτική τάξη όταν παραδίδει τη σοδιά της πληρώνεται πολύ αργότερα γι΄ αυτήν, πολλές φορές και την επόμενη χρονιά, με τα έξοδα να τρέχουν της επόμενης χρονιάς και ότι αυτό συνεπάγεται.
Ένα δεύτερο πρόβλημα είναι ότι όταν άρχισαν να έρχονται οι μετανάστες εδώ οι ίδιοι οι αγρότες βολεύτηκαν με ένα σύστημα και τους πλήρωναν αν πούμε με την ισοτιμία τη σημερινή 3 ευρώ για ολόκληρη την ημέρα, το οποίο έχει σχέση με την επισήμανση που έκανε ο δάσκαλος για τη φτηνή εργασία.
Άρα τη φτηνή εργασία εδώ εν μέρει την προκαλέσαμε κι εμείς, δίνοντας χαμηλά μεροκάματα και εκμεταλλευόμενοι τους μετανάστες και οι μετανάστες τώρα έχουν αρχίσει να φεύγουν, οπότε παίρνουμε εμείς τη θέση τους, άρα κι εμείς δεν μπορούμε να πάρουμε τη θέση τους με μεγάλα μεροκάματα. Αυτό είναι φαντάζομαι εμφανές το τι συμβαίνει.
Πως θα μπορέσει το ΠΟΤΑΜΙ να λύσει αυτό το πρόβλημα και πως θα μπορέσει να βοηθήσει τους ανθρώπους να ασχοληθούν με τη γη, όχι μόνο σε επίπεδο επιχειρηματικότητας και σε επίπεδο λειτουργικότητας.
Κι ένα τελευταίο που μου έχει κάνει εντύπωση με το σήμα σας, είναι ότι μου θυμίζει πάρα πολύ το λογότυπο από την ταινία «το κύμα», χωρίς να υπονοώ ότι είναι ναζιστική οργάνωση απλά έτσι μου θυμίζει το κύμα που ήταν ένα πείραμα.
Σ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Εμένα μου θυμίζει το χωριό μου, δηλαδή το σήμα αυτό έγινε σε μια νύχτα από ένα φίλο και μου λέει τι θέλεις να έχει το σήμα πάνω; Και του λέω θέλω να έχει την αίσθηση του ποταμού που ρέει και θέλω να βάλεις και λίγο χώμα μέσα. Μου λέει τι χώμα με ΠΟΤΑΜΙ βρε φίλε δε γίνεται και τέλος πάντων έκανε αυτή την απόδοση που είναι αυτό.
ΕΡΩΤΗΣΗ: Εγώ κάτι άλλο σκέφτηκα.
Σ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Τι σκέφτηκες; Λοιπόν ο δάσκαλος να μας πει τι σκέφτηκε βλέποντας το σήμα.
ΕΡΩΤΗΣΗ: Σκέφτηκα ότι το ΠΟΤΑΜΙ πρέπει να είναι ο Αλφειός που κατά τον Ηρακλή καθάρισε την κόπρον του Αυγείου….
Σ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Ευχαριστώ, ευχαριστώ. Καλό είναι αυτό και θα το χρησιμοποιήσουμε και θα πω ότι το σκέφτηκα εγώ..
Σ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Τι με ρωτήσατε, για τους μετανάστες. Δεν ξέρω αν υπήρξαν ημερομίσθια 3 ευρώ..
ΕΡΩΤΗΣΗ: Δεν υπήρξαν.
Σ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Έχω ξανάρθει στην περιοχή σας, ας μην το συζητήσουμε αυτό, έχω ξανάρθει στην περιοχή σας και προ κρίσης, δεν ξέρω αν υπήρξαν τόσο χαμηλά ημερομίσθια.
Εμείς έχουμε μία ξεκάθαρη θέση για τους μετανάστες, γιατί υπάρχουν πολλές παράξενες απόψεις που ακούγονται κατά καιρούς. Οι μετανάστες είναι πολύ χρήσιμοι σε μία κοινωνία, η προσφορά εργατικών χεριών κατά εποχές αυξάνεται και θα πρέπει να υπάρχει ένας καινούριος κόσμος ο οποίος θα πρέπει να πάρει μέρος.
Κι είναι κι ένα ωραίο στοιχείο ανανέωσης της ελληνικής κοινωνίας, πιστεύω δηλαδή ότι όταν προστίθεται ο μετανάστης φέρνει την κουλτούρα του και μαθαίνει και ζει μαζί μας, βγαίνουμε κερδισμένοι. Θα πρέπει όμως αυτό να γίνεται με κάποιους όρους, τους οποίους έθεσα ξεκάθαρα.
Σε όλη την Ευρώπη οι μετανάστες ζουν και παίρνουν άδειες και παραμένουν στη χώρα μαθαίνοντας τη γλώσσα της χώρας και τασσόμενοι στη ζωή της χώρας, όχι στο περιθώριο της χώρας. Μας ενδιαφέρει λοιπόν και το έχω πει ότι τα παιδιά των μεταναστών που γεννιούνται εδώ και πηγαίνουν εδώ σχολείο και τελειώνουν εδώ σχολείο, είναι Έλληνες όσο και το δικό μου παιδί.
Και είμαι μαζί με τον Κωστή Στεφανόπουλο που είχε πει τότε ότι αυτό είναι το σημαντικότερο, «η ελληνική παιδεία κάνει τον Έλληνα και όχι μόνο η φλέβα», συμφωνώ απόλυτα.
Αλλά από την άλλη μεριά δεν μπορώ να δεχτώ κάποιες απόψεις επιπόλαιες που ακούγονται και ακούστηκαν και τώρα πρόσφατα από την πλευρά της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, ότι θέλουν ανοιχτά σύνορα προς Τουρκία, ότι δεν πρέπει να υπάρχουν έλεγχοι στο θέμα των μεταναστών, να φύγει η Frontex να μην υπάρχει Σέγκεν.
Είναι δυνατόν αυτή η χώρα, αυτή τη χρονική στιγμή να δεχτεί τα 2,5 εκατομμύρια προσφύγων και μεταναστών που περιμένουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Τουρκία; Είναι δυνατόν να λέει κάποιος που θέλει να κυβερνήσει στη χώρα ότι “αυτή η χώρα μπορεί να αντέξει κάποιους ακόμα εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες”;
Άλλο το καθήκον μας απέναντι στην προσφυγιά, που είπα ότι είναι ευρωπαϊκό καθήκον και θα πρέπει να υπάρχει η Ευρώπη να αναλάβει την ευθύνη των προσφύγων, γιατί ο πρόσφυγας δεν έρχεται στην Ελλάδα, ο πρόσφυγας έρχεται κυνηγημένος από τους πολέμους στην Ευρώπη. Το ότι έρχεται στην Ελλάδα είναι επειδή είναι το πρώτο «δωμάτιο» της Ευρώπης, έτσι;
Και είπαμε εμείς λοιπόν ότι την Ευρώπη θα πρέπει να την αναλάβει η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι πρόσφυγες που έρχονται στη χώρα θα πρέπει να φέρνουν άσυλο ευρωπαϊκό όχι ελληνικό και να μπορούν να μετακινούνται στις χώρες της Ευρώπης και να μοιράζονται στις χώρες της Ευρώπης οι πρόσφυγες.
Οι μετανάστες έρχονται στη χώρα όταν υπάρχουν δουλειές, εντάσσονται στο ασφαλιστικό σύστημα, δε θα πρέπει να επιτρέπουμε τη μαύρη εργασία των μεταναστών γιατί αυτό δημιουργεί ένα φαύλο κύκλο, αποδυναμώνουμε τα ταμεία μας, νοθεύουμε τον ανταγωνισμό, γιατί η μία εταιρεία έχει νόμιμους εργαζόμενους και η άλλη έχει παράνομους εργαζόμενους και κερδίζει περισσότερα.
Είμαστε λοιπόν υπέρ της νομιμότητας και υπάρχουν λύσεις στην Ευρώπη που μπορούμε να αντιγράψουμε και για το θέμα των μεταναστών και για το θέμα των προσφύγων.
Βέβαια το μεγάλο πρόβλημα της χώρας αυτή τη στιγμή είναι ότι εξάγει μετανάστες, έτσι; Και δυστυχώς εξάγει πολλές φορές τα καλύτερα μυαλά της, έτσι; Δηλαδή άνθρωποι ιατρικής, άνθρωποι που έχει σπουδάσει ο ελληνικός λαός με το υστέρημά του στα δημόσια πανεπιστήμια φεύγουν για να πάνε να παίρνουν μεγαλύτερους μισθούς σε μια βόρεια χώρα.
Αυτό δεν είναι τρομακτικό, εάν γίνεται σε λογικά πλαίσια, γιατί πάντα υπήρχαν μετακινήσεις πληθυσμών κι αυτό είναι ωραίο, κάποιοι φεύγουν, φέρνουν και κάτι καινούριο μετά στη χώρα μας, αλλά πλέον γίνεται επιδημία, πλέον φεύγει μια γενιά κι αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα της χώρας.
Να αναστραφεί μόνο αν δώσουμε κίνητρα στη νεανική επιχειρηματικότητα, μόνον εάν δοκιμάσουμε κι εδώ να εντάξουμε τους νέους σε καινούριες παραγωγικές μορφές δράσης. Μόνο τότε θα σταματήσει αυτή η δραστηριότητα και μόνο όταν ανοίξουμε λίγο παραπάνω σε πολλά επίπεδα τις δουλειές μας.
Θέλω να σας πω κάτι που είχα προτείνει παλαιότερα. Από την πρώτη στιγμή για το ΠΟΤΑΜΙ ξέρετε, διάφοροι λένε ότι μα τι λέει το ΠΟΤΑΜΙ και υπονοούν ότι επειδή το ΠΟΤΑΜΙ δεν εντάσσεται σε μια ταμπέλα αριστερά και σε μια ταμπέλα δεξιά δε λέει και τίποτα.
Το ουσιαστικό δεν είναι να ενταχθείς σε μια ταμπέλα, το ουσιαστικό είναι να λες πράγματα για τη χώρα σου. Εγώ έχω πει λοιπόν ότι η Μακεδονία είναι σε μια πολύ μεγάλη ευκαιρία με την ευθύνη της Νέας Δημοκρατίας του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ και ίσως σε αυτό το σημείο πρωτευόντως του ΣΥΡΙΖΑ όπως εξελίσσονται τα πράγματα και ξέρεις ποια είναι αυτή η ευκαιρία;
Να είναι η Μακεδονία το κέντρο των βαλκανικών σπουδών, να γίνει η Μακεδονία το σημείο συνάντησης των νέων όλης της Βαλκανικής, όλης της Ανατολής και όλης της Βόρειας Αφρικής. Έπρεπε πολύ νωρίς να επιτρέψουμε τη λειτουργία μη κρατικών πανεπιστημίων στη χώρα μας, από εκεί… ιδρύματα.
Κι εδώ τι έχουμε; Έχουμε Καθηγητές που Ελλάδα τη Δευτέρα Τρίτη Τετάρτη Πέμπτη αγωνίζονται ενάντια στα μη κρατικά πανεπιστήμια και Πέμπτη Παρασκευή Σάββατο Κυριακή πηγαίνουν και διδάσκουν σε ιδιωτικά πανεπιστήμια στα Τίρανα στην Κωνσταντινούπολη και στην Κύπρο.
Κι έχουμε κάποιους ανεκδιήγητους πρώην Πρυτάνεις, οι οποίοι έχουν και κουνάνε πολιτικές κομματικές σημαίες και τις κουνούσαν κι όταν ήταν και Πρυτάνεις. Και τις κουνούσαν κι όταν ήταν και Πρυτάνεις τις κομματικές σημαίες, έτσι; Άλλο πράγμα του κομματικού ζυγού.
Και οι οποίοι λέγανε «ντροπή τα ελληνικά πανεπιστήμια, καταστρέφουν την παιδεία, τα καταστρέφουν όλα» ο διάολος ο ίδιος ήταν και πάνε σήμερα και δουλεύουν στα ιδιωτικά πανεπιστήμια και θα έρθουν πάλι εδώ και θα ξεκινήσουν τον καινούριο αγώνα να μην υπάρξουν, ίσως γιατί είναι καλύτερο ξέρετε να πληρώνεσαι με συνάλλαγμα. Δηλαδή να έχεις τα λεφτά σου στην Κύπρο πιθανόν, κατάλαβες; Αυτό είναι το θέμα.
Εμείς λοιπόν τι λέμε; Μη κρατικά πανεπιστήμια, έπρεπε η Μακεδονία να αποκτήσει μη κρατικά πανεπιστήμια, σήμερα κερδίζει έδαφος η Τουρκία, τα ξέρετε, γιατί υπάρχουν και παιδιά από δω που έμαθα ότι πηγαίνουν στην Κωνσταντινούπολη και σπουδάζουν, υπάρχουν παιδιά που πηγαίνουν στη Σόφια, υπάρχουν παιδιά που πηγαίνουν στα Τίρανα, γιατί; Γιατί; Γιατί υπάρχει η αραχνιασμένη ιδεολογία.
Κάποιοι άνθρωποι έχουν διαβάσει λάθος τον Μαρξ, έχουν μεταφράσει λάθος στην εποχή μας τα βιβλία των παλαιών, τα έχουν μεταφράσει λάθος. Και σου λέει αυτό που πρέπει να κάνουμε σήμερα είναι να απαγορεύσουμε. Όχι, αυτά που πρέπει να κάνουμε σήμερα είναι να ανοιχτούμε σε νέες μορφές της οικονομίας. Αρνούμαστε χιλιάδες Άραβες που θέλανε να σπουδάσουν στην Ελλάδα, χιλιάδες.
Στις στρατιωτικές σχολές πληρώνουν 30 χιλιάδες το άτομο για να έρθουν στην Ελλάδα να σπουδάσουν να πάρουν διπλώματα κι εμείς τους λέμε όχι δε θέλουμε, δε θέλουμε μη κρατικά πανεπιστήμια βρε φίλε, έχουμε λεφτά, πήγαινε κάνε στην Κύπρο, πήγαινε και κάνε στην Τουρκία.
Λοιπόν αυτό το ψέμα πρέπει να τελειώσει και πρέπει να ενωθούμε υπέρ της λογικής, ότι ο τρόπος αυτός για να ξαναπάρει μπροστά χρειάζεται να ξεπεράσει τα δόγματα του παρελθόντος και με ρεαλισμό να βρει που κερδίζει η κοινωνία που κερδίζουν οι πολλοί. Αυτό είναι το σύνθημα του Ποταμιού.
Παρακαλώ θέλεις κι εσύ να ρωτήσεις κάτι;
ΕΡΩΤΗΣΗ: Κύριε Θεοδωράκη, κατ΄ αρχήν σας εύχομαι καλή επιτυχία στο κίνημά σας και θέλω να κάνω μια ερώτηση. Τι σκοπό έχετε να κάνετε για τη φοροδιαφυγή που όντως είναι μεγάλη μάστιγα στη χώρα μας;
Σ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Πρώτον να πούμε ότι είναι 1 παρά είκοσι και 1 παρά πέντε το τελειώνουμε. Έχουμε πολλές προσκλήσεις εμείς θα πάμε σε διάφορα σπίτια να φάμε το ψητό, οπότε 1 παρά πέντε το τελειώνουμε. Να μην φεύγει ένας – ένας να φύγουμε όλοι μαζί, να κάνουμε διαδήλωση.
Πως αντιμετωπίζεται η φοροδιαφυγή. Αν είχα τη λύση …
ΕΡΩΤΗΣΗ: Όλοι ήθελαν να την αντιμετωπίσουν.
Σ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Ναι όλοι ήθελαν και μάλιστα υπάρχει και μια πρωτότυπη ρήση, είναι κάτι σαν ανέκδοτο, που έρχεται ο πολιτικός αρχηγός στη Θεσσαλονίκη και λέει «Θα αντιμετωπίσουμε τη φοροδιαφυγή», έχει κάνει ένας φίλος ένα ωραίο σποτ μετά την ομιλία του Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη που είχε βρει τις ίδιες φράσεις ακριβώς που λέει σήμερα ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, χτες ο Σαμαράς, προχθές ο Παπανδρέου, την προηγούμενη φορά ο Καραμανλής. Οι ίδιες εξαγγελίες, τα ίδια πράγματα και η ίδια πολιτική ουσιαστικά.
Αλλά να σας πω. Η φοροδιαφυγή το πιο εύκολο είναι να πεις ότι θα είσαι πάρα πολύ αυστηρός. Σαφές. Νομιμότητα πάνω απ’ όλα. Σαφές. Πρέπει όμως να βρούμε τρόπο να κάνουμε προσιτή τη φορολογία. Η φορολογία δεν θα αντιμετωπιστεί ποτέ εάν ο επιχειρηματίας, εάν αυτός που δρα νιώθει ότι το κράτος τον κλέβει. Όταν μια δραστηριότητα αποτιμάται ουσιαστικά με βάση και τους φόρους, με βάση και τις εισφορές σε ένα 40% υπέρ του κράτους που πολλές φορές είναι και παραπάνω, είναι μια αλυσίδα στην επιχειρηματικότητα.
Ο τρόπος είναι και αυτό προσπαθούμε να κάνουμε: εκπονούμε μια μελέτη αυτή τη στιγμή, εθνική μελέτη, δεν είναι υποχρέωσή μας. Είμαστε ένα Κόμμα λίγων μηνών, παρ’ όλα αυτά εμείς το έχουμε ανάγκη, εκπονούμε δυο μεγάλα προγράμματα: ένα για τη Δημόσια Διοίκηση και ένα για τη φορολογία. Ότι πρέπει οι φόροι στη χώρα να μειωθούν. Εάν μειωθούν οι φόροι θα κάνουμε πιο προσιτή την φορολογία.
Και βέβαια με απόλυτο τρόπο ότι υπάρχει ένα σημείο μηδέν, ότι δεν συνεχίζει κανείς να κλέβει κανέναν. Πρέπει να γίνει κοινή συνείδηση, θα πρέπει να ελέγχουμε τις δαπάνες και να δούμε αν αυτά έρχονται από το πόθεν έσχες, αλλά το βασικό πράγμα είναι να πιστέψει ο ελληνικός λαός ότι μιλάμε για μια επανεκκίνηση της σχέσης μας με την οικονομία και να είναι πιο κοντά στη Δικαιοσύνη, ο τρόπος που συμπεριφέρεται στα φορολογικά του πράγματα.
ΕΡΩΤΗΣΗ: Και συγνώμη να συμπληρώσω και να βλέπει κυρίως τους φόρους του να επιστρέφουν στην υγεία, γιατί την υγεία την πληρώνουμε, την παιδεία την πληρώνουμε, το δρόμο τον πληρώνουμε.
Σ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Έχεις δίκιο. Και εδώ θέλω να το πω: γίνεται αυτό το πράγμα με την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων. Κάποιοι αντιδρούν. Γίνεται μια συζήτηση με τους φόρους. Κάποιοι στην πράξη αντιδρούν … Δεν δικαιολογούμε κανέναν, αλλά ξέρουμε ότι ο κόσμος έχει μια καχυποψία ότι η χώρα παραμένει κάτω από ένα κομματικό ζυγό που χρησιμοποιεί το δημόσιο χρήμα προς όφελος του Κόμματος και των πολιτών.
Υπάρχει δηλαδή μια αναξιόπιστη πρόταση από αυτούς που κυβερνούν. Γιατί τους έχεις δει να παίρνουν το Ταμείο και να φεύγουν. Άρα δεν τους εμπιστεύεσαι για τη συνέχεια. Το έχω δει, το έχω συζητήσει με τον κόσμο. Πάω σε συναντήσεις, είχα πάει σε μια μεγάλη συνάντηση των καθηγητών και τους είπα ότι «δεν είναι δυνατό να μη δεχτείτε την αξιολόγηση. Δεν μπορεί να αξιολογούμαι εγώ καθημερινά, εσύ, όλοι μας και να μην αξιολογείται ο άνθρωπος που διδάσκει τα παιδιά μου». Έτσι δεν είναι; Και μου λένε «έχεις δίκιο».
Αλλά ποιος έχει δημιουργήσει αυτή την κατάσταση στα σχολεία; Αυτοί που σήμερα θέλουν να τα αξιολογήσουν; Υπάρχει μια καχυποψία δηλαδή του κόσμου ότι το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία ευθύνεται για όλο αυτό το τερατούργημα που έχει δημιουργηθεί στη Δημόσια Διοίκηση και τώρα ξαφνικά εμφανίζονται ως παρθένες και λένε «εμείς φτιάξαμε το κακό, θα σε οδηγήσουμε στο καλό». Αυτό δεν αξιόπιστο.
Και γι’ αυτό πιστεύω ότι το παλιό πολιτικό σύστημα θα γκρεμιστεί τώρα σε αυτές τις εκλογές που έρχονται, και μετά θα συνταξιοδοτηθεί και το υπόλοιπο. Τα επόμενα πέντε χρόνια στην Ελλάδα θα σημάνουν τη γέννηση νέων πολιτικών δυνάμεων. Δεν θα είναι μόνο το ΠΟΤΑΜΙ, θα είναι άνθρωποι οι οποίοι δεν έχουν λερώσει τα χέρια τους, οι οποίοι δεν έχουν ευθύνες γι’ αυτό που έχουμε ζήσει και οι οποίοι θα κινηθούν να πάρουν τις τύχες της χώρας αυτοί στα χέρια τους.
Και γι’ αυτό δημιουργήθηκε το ΠΟΤΑΜΙ και θέλω να σου πω με αφορμή αυτό: το ΠΟΤΑΜΙ γιατί δημιουργήθηκε; Γιατί ξαφνικά είδαμε και άνθρωποι που είναι εδώ μέσα ότι το παλιό πεθαίνει και εδώ όλοι συμφωνούμε. Παραμένει ο πιο δημοφιλής Πρωθυπουργός να είναι ο Κανένας, στις έρευνες ακόμη και σήμερα. Ο πιο δημοφιλής Πρωθυπουργός είναι ο Κανένας!
Βλέπουμε λοιπόν ότι το παλιό πεθαίνει. Είμαστε ευχαριστημένοι; Ναι, είμαστε ευχαριστημένοι που πεθαίνει το παλιό, αλλά η μεγάλη μας αγωνία είναι ποιο είναι το καινούργιο. Γι’ αυτό φτιάξαμε το ΠΟΤΑΜΙ. Δεν θέλουμε το καινούργιο να είναι η Χρυσή Αυγή, δεν θέλουμε το καινούργιο να είναι οι δογματικοί οι άνθρωποι που δεν βλέπουν την πραγματικότητα της χώρας και δεν σέβονται τη δύναμη και την ιστορία της χώρας. Αυτό είναι το πρόβλημά μας και γι’ αυτό φτιάξαμε το ΠΟΤΑΜΙ. Μια δύναμη, που θέλει να γεννήσει μια καινούργια πολιτική, με τους Έλληνες που έχουν παράγει, με τους Έλληνες που δουλεύουν, με τους Έλληνες που δημιουργούν. Αυτή είναι η λογική του ΠΟΤΑΜΙΟΥ.
Να μπει ξανά στο χορό της πολιτικής αυτός που την έχει εγκαταλείψει επειδή τη θεωρεί κάτι βρώμικο. Και αυτή θα είναι ίσως η επιτυχία μας. Να σας πω κάτι; Θα είναι κι ένα σήμα προς τους παλιούς κομματικούς μηχανισμούς: εάν το ΠΟΤΑΜΙ πετύχει, πιστεύω ότι θα απελευθερώσει θετικές δυνάμεις και στα δεξιά και στα αριστερά. Δηλαδή κάποιοι εγκλωβισμένοι στην Αριστερά οι οποίοι ξέρουμε ότι είναι σοβαροί άνθρωποι, θα απεγκλωβιστούν από τη λογική ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτε καινούργιο και το ίδιο θα συμβεί και με κάποιους δεξιούς γιατί η Ελλάδα πρέπει να αναζητήσει συμμαχίες σε όλη τη μικρή της χώρα. Χωρίς αποκλεισμούς είτε από τη μια μεριά είτε από την άλλη.
ΕΡΩΤΗΣΗ: Το «όχι» στις προσλήψεις στο δημόσιο περιλαμβάνει και την Πρωτοβάθμια και τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, με δεδομένο τις ελλείψεις που υπάρχουν ώστε να οδηγηθούμε σε δημόσιο σχολείο κανονικό ή ιδιωτικό;
Σ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Πρόσεξε, το «όχι προσλήψεις στο δημόσιο» σημαίνει ότι ο ισολογισμός δεν πρέπει να αλλάξει. Δηλαδή συνολικά δεν πρέπει να αυξήσουμε το δημόσιο. Υπάρχουν τρεις τομείς που χρειαζόμαστε ανθρώπους: υγεία και όταν λέω υγεία, δεν εννοώ γιατρούς. Έχουμε πολλούς γιατρούς. Δεν έχουμε νοσοκομειακό προσωπικό και πρέπει να αυξήσουμε το νοσοκομειακό προσωπικό. Οι αναλογίες, τώρα μην σας κουράζω με νούμερα, τις ξέρετε. Έχουμε από τις καλύτερες αναλογίες στην Ευρώπη, ίσως η δεύτερη καλύτερη αναλογία σε γιατρούς και την χειρότερη αναλογία σε νοσηλευτικό προσωπικό. Και αυτό δημιουργεί τα πάρα πολλά προβλήματα στα Νοσοκομεία μας.
Δικαστικούς υπαλλήλους. Έχουμε τους περισσότερους δικαστές και τους λιγότερους υπαλλήλους. Εδώ ίσως είναι και μια δική μας ευθύνη ότι θέλουμε τα παιδιά μας να γίνουν ή γιατροί ή δικαστές. Κάτι ενδιάμεσο δεν το δεχόμαστε με τίποτε. Είναι και δική μας ευθύνη. Αυτή τη στιγμή η Δικαιοσύνη στη χώρα είναι από τις χειρότερες στην Ευρώπη όχι γιατί δεν έχουμε δικαστές, είναι γιατί δεν έχουμε δικαστικούς υπαλλήλους. Και αυτό, δεν είναι θέμα μόνο της Δικαιοσύνης.
Και όσοι παίζουν με επενδύσεις ρισκάρουν τα λεφτά τους, ξέρουν πόσο σημαντικό είναι να υπάρχει Δικαιοσύνη στη χώρα. Υπάρχει μια ευρωπαϊκή μελέτη ότι η χώρα που η απονομή της Δικαιοσύνης είναι πολύ αργή, άρα η Ελλάδα που μια απόφαση τελεσίδικη μπορεί να κάνει οκτώ ή δέκα χρόνια για να βγει, δεν θα έχει ποτέ ανάπτυξη.
Εάν μια εργατική διαφορά κάνει δεκάδες μήνες εάν μια διεκδίκηση ενός χωραφιού ή μια αμφισβήτηση σε μια πράξη του δημοσίου ή οποιαδήποτε πράξη μετράει σε χρόνια, κανείς δεν επενδύει, κανείς δεν έρχεται στην Ελλάδα για να μπλέξει με την ελληνική Δικαιοσύνη. Άρα χρειαζόμαστε ανθρώπους στην Δικαιοσύνη που θα ελαφρύνουν το φόρτο της δουλειάς.
Είναι φοβερό, θα σου αυτό είναι λίγο μυστικό αλλά τα κανάλια είναι… εχέμυθα! Μιλούσα με κάποιους δικαστές που ασχολούνται με την έρευνα του μαύρου χρήματος, τις διαδρομές του μαύρου χρήματος στην πολιτική και τους λέω «Ρε παιδιά τι θέλετε;» επειδή εγώ ελπίζω σε αυτούς τους ανθρώπους γιατί ξέρω ότι τον Τσοχατζόπουλο τον είχε αθωώσει η ελληνική Βουλή. Δεν τον είχε αθωώσει το Κόμμα του, τον είχε αθωώσει η ελληνική Βουλή, το ξέρετε αυτό. Και βρέθηκαν δυο δικαστίνες και έδωσαν μια λύση. το ίδιο συνέβη τώρα και με τον Καρατζαφέρη, η λύση δόθηκε από τις ίδιες δικαστίνες και ελπίζω ότι θα έχουμε και μια συνέχεια.
Και κάποια στιγμή ρώτησα κάποιους δικαστές «Τι θέλετε από εμένα; Τώρα πια είμαι πολιτικός, ας πούμε ότι μπορώ να βοηθήσω, τι θέλετε για να λύσετε πιο γρήγορα κάποιες υποθέσεις να φτάσετε στην πηγή του κακού; Στον πολιτικό που έχει πάρει τα λεφτά και τώρα το παίζει πατριώτης;» και ξέρετε τι μου είπε; «Υπαλλήλους. Θέλω μερικούς υπαλλήλους ακόμη να μπορώ να ερευνώ, να μην πρέπει να γράφω εγώ τη μαρτυρία, να την καθαρογράφω εγώ τη μαρτυρία και να την αρχειοθετώ εγώ τη μαρτυρία». Είναι φοβερό, είναι τραγικό ότι αυτή τη στιγμή η απονομή της Δικαιοσύνης κολλάει στην απουσία κάποιων προσώπων.
Πάμε τώρα στους εκπαιδευτικούς. Έχω μια πρόταση η οποία μπορεί να λύσει αύριο το πρόβλημα στα σχολεία. Αύριο. Όταν λέω αύριο… τι είναι σήμερα; Κυριακή; Ωραία, Δευτέρα πρωί πως μπορεί να λυθεί το πρόβλημα στα σχολεία χωρίς να δώσουμε ένα ευρώ. Ξέρεις; Ξέρω εγώ! Γι’ αυτό έγινα πολιτικός!
Αύριο κοινή συναινέσει και να μην το κάνουμε νόμο, ο Τσίπρας, ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος και ο Κουβέλης και ο Καμμένος να αποφασίσουν ότι οι μισοί εκπαιδευτικοί που έχουν αποσπαστεί στα πολιτικά γραφεία θα επιστρέψουν στα σχολεία. Υπάρχουν αυτή τη στιγμή χιλιάδες –δεν θέλω να πιστέψω το νούμερο, ισχυρίζονται κάποιοι ότι είναι 18.000 συνολικά- εκπαιδευτικοί που είναι σε πολιτικές δραστηριότητες.
Βγήκε το ΠΟΤΑΜΙ, πήρε αυτό το 6,6% εδώ που μιλάμε για παροχές τώρα και μιλάμε ποιος είναι εναντίον ποιου και τι ρόλο παίζει ο καθένας μας. Βγήκαμε λοιπόν εμείς και το πρώτο τηλεφώνημα που μας πήραν ήταν «Κύριε Θεοδωράκη δικαιούστε 40 υπαλλήλους», λέω «40 υπαλλήλους; Τι να τους κάνω 40 υπαλλήλους;» «δικαιούστε 40 υπαλλήλους» μου λέει. Δηλαδή λέω, εγώ που έβγαλα δυο βουλευτές δικαιούμαι 40 υπαλλήλους, δηλαδή ένας που έβγαλε δέκα βουλευτές; 400! Κάνω τον υπολογισμό μέσα μου και τους λέω «Παιδιά…», μου λέει «Προσέξτε, αυτοί οι 40 υπάλληλοι είναι ανεξάρτητα από το τι θα πάρετε στις εθνικές εκλογές. Γιατί αν είχατε πάρει και 7% στις εθνικές εκλογές θα παίρνατε συνολικά περίπου 90 υπαλλήλους, χωρίς αυτούς που θα έπαιρναν οι βουλευτές σας». Το φαντάζεσαι το νούμερο;
Μιλάμε για μια στρατιά υπαλλήλων, η οποία δουλεύει στα Κόμματα, η οποία έχει αποσπαστεί στα Κόμματα και εμείς είπαμε: το ΠΟΤΑΜΙ προτείνει και το προτείνει και από τη Βέροια σήμερα, αύριο να αποφασίσουν τα Κόμματα όχι να τους βγάλουν όλους, το 1/3 των υπαλλήλων τους που είναι εκπαιδευτικοί να το επιστρέψει στα σχολεία. Αυτό σημαίνει πατριωτική ευθύνη. Αυτό σημαίνει να μην πιστεύεις στους κομματικούς μηχανισμούς και να πιστεύεις σε ποια κοινωνία πρέπει να λειτουργήσει δημοκρατικά.
Εμείς έχουμε λύσεις έξω από το κομματικό σύστημα γι’ αυτό βλέπετε ότι κάποια στιγμή είναι πυρ ομαδόν όλοι γιατί τους χαλάμε τη σούπα. Τους τη χαλάμε τη σούπα και θα συνεχίσουμε να τους τη χαλάμε. Γιατί σε αυτό είναι όλοι ενωμένοι. Κόμματα ανύπαρκτα σήμερα στον ελληνικό λαό, που δεν εμφανίζονται πουθενά στις δημοσκοπήσεις έχουν αυτή τη στιγμή λεφτά, χορηγίες και εκατοντάδες δημοσίους υπαλλήλους να τους υπηρετούν.
Εδώ θα πρέπει να μεταφέρετε το μήνυμα στην κοινωνία και της Βέροιας ότι δημιουργήθηκε ένα Κίνημα το οποίο βλέπει τα πράγματα αλλιώς και βλέπει κυρίως τα πράγματα με τη δύναμη της κοινωνίας ότι δεν μπορούμε να ζούμε υπό κομματικό ζυγό και θα πρέπει επιτέλους να δημιουργούμε μικρά Κόμματα με ελάχιστα έξοδα. Εμείς έχουμε ένα γραφείο. Σε όλη την Ελλάδα, όπως ξέρετε έχουμε ένα γραφείο στη Σεβαστουπόλεως.
Ένα γραφείο με 20 ανθρώπους και με 100 εθελοντές που μπαινοβγαίνουν. Αυτό είναι. Και αυτό θα κάνουμε και είναι η δέσμευσή μου ότι το ποσοστό 15% να γίνει; 25% να γίνει; Δεν θα υπάρξει στη Βέροια ταμπέλα που θα λέει ΠΟΤΑΜΙ. Γιατί εάν υπάρχει ταμπέλα που θα λέει ΠΟΤΑΜΙ στη Βέροια, δεν θα την πληρώνει ο Θεοδωράκης από την τσέπη του, θα την πληρώνει ο κρατικός προϋπολογισμός. Αυτά τα αραχνιασμένα γραφεία που είδα εδώ στους κεντρικούς δρόμους τα πληρώνει ο ελληνικός λαός, δεν τα πληρώνουν οι αρχηγοί των Κομμάτων.
Εμείς δεσμευόμαστε ότι δεν θα φτιάξουμε ένα καινούργιο κομματικό μηχανισμό ο οποίος θα καταντήσει να είναι κι αυτός ένας κομματικός ζυγός εις βάρος του ελληνικού λαού.
ΕΡΩΤΗΣΗ: Είναι ένα σοβαρό πρόβλημα με τη Ρωσία με το εμπάργκο με τα προϊόντα μας τα αγροτικά για τις εξαγωγές. Επειδή έχουμε και ευρωβουλευτές πλέον σαν ΠΟΤΑΜΙ τι μπορεί να γίνει. Είναι ένα σημαντικό πρόβλημα αυτό.
Σ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Δεν είχαμε πει να μην το πούμε αυτό γιατί είναι δύσκολο; Είναι όντως ένα μεγάλο πρόβλημα, δεν πρόβλημα καταστροφής και θα ήθελα να φύγουμε από τα θρίλερ και τις μεταδώσεις των καναλιών … γιατί δεν είναι καλό να αυτοκτονούμε κάθε τόσο και να λέμε «χαθήκαμε». Δεν χαθήκαμε. Είναι ένα μεγάλο πρόβλημα και ευτυχώς δεν αφορά τα συσκευασμένα τα οποία συνεχίζουν και πηγαίνουν καλά, τα συσκευασμένα εννοούσα κονσερβοποιία και τα λοιπά, αφορά όμως τα νωπά προϊόντα και είναι μεγάλο πρόβλημα.
Δεν ξέρω και θέλω να είμαι τίμιος τι διαπραγματευτικά ατού έχει η χώρα τη στιγμή που η Ευρώπη αποφάσισε να συγκρουστεί με τη Ρωσία. Η εκτίμησή μου συζητώντας είναι ότι μπορούσε να ζητήσει μερικά πράγματα να γίνουν λίγο διαφορετικά και να μην φτάσουμε σε αυτά τα εμπάργκο, που μας βασανίζουν.
Το σίγουρο είναι ότι η ελληνική αγορά θα πρέπει να προσπαθήσει να μην είναι δεσμευμένη από μία πηγή. Αυτό είναι το βασικό. Και η αγορά εδώ να μην δεσμευμένη από μία πηγή. Όμως είναι εντελώς διαφορετικό μια προσπάθεια να αλλάξει η Ευρώπη και να σκεφτεί και τον αγρότη στη Βέροια και εντελώς διαφορετικό να πιστεύεις –και εγώ δεν θα πω ψέμα- ότι μπορείς να πας κόντρα σε μια απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και να δημιουργήσεις μια μονομερή σχέση. Αυτή η μονομερή σχέση εάν προσπαθήσεις να τη δημιουργήσεις, μπορεί να σου στοιχίσει πολύ περισσότερα σε άλλους τομείς.
Άρα δεν υπάρχει μαγική λύση, η λύση είναι διερεύνηση άλλων αγορών, η ύπαρξη συνεχών προσπαθειών τα ελληνικά προϊόντα στα ράφια της Ευρώπης να είναι περιζήτητα, να αποκτήσουν μια σφραγίδα και εδώ χρειάζεται η ομπρέλα του ελληνικού κράτους, δηλαδή είναι καλό να βγάλει καλό ροδάκινο και δεν ζητάμε να το εξάγει το κράτος. Αυτός θα το εξάγει, οι αγρότες θα εξάγουν, οι βιομήχανοι θα το εξάγουν.
Αυτό που ζητάμε όμως από το κράτος είναι να δημιουργήσει την ομπρέλα που τα ελληνικά προϊόντα θα είναι σεβαστά και ανωτέρας ποιότητας στα ράφια της Ευρώπης. Και αυτό δεν το έχουμε κατορθώσει. Δεν το έχουμε κατορθώσει με τα λάδια, παράγουμε το καλύτερο λάδι στην Ευρώπη και δεν το λέμε γιατί είμαστε υπερπατριώτες, είναι η πραγματικότητα και το λάδι μας κατά πλειοψηφία φεύγει και πάει χύμα στην Ιταλία για να το συσκευάσουν σε ωραία μπουκαλάκια για να πουλήσουν στο Harrods 10 € το μπουκάλι.
Η μεγάλη ανάγκη μας είναι η ομπρέλα του κράτους στο εξωτερικό να δημιουργήσει brand name Ελλάδα, brand name Βέροια, brand name Μακεδονία και επιμένω στις επιμέρους λέξεις γιατί σήμερα στην Ευρώπη δεν πουλάει το brand name Ελλάδα, όπως δεν πουλάει και το brand name Ιταλία. Δεν υπάρχει brand name χώρας.
Ο κόσμος στρέφεται στην Περιφέρεια, στρέφεται -ακόμη και διαφημιστικά δεν έχει σημασία- στο τοπικό προϊόν, δηλαδή θέλει να ξέρει ότι το ροδάκινο είναι δίπλα από τη Βεργίνα. Αυτό έχει ανάγκη ο κόσμος στη Γαλλία, στην Αγγλία να ξέρει ότι τρώει από τη μακεδονική γη ένα ροδάκινο. Εκεί η ανάγκη είναι πολύ μεγάλη και δεν έχουμε κάνει σχεδόν τίποτε γι’ αυτό. Δεν έχουμε δημιουργήσει ομπρέλες δηλαδή για να είναι περιζήτητα τα προϊόντα μας.
Φ. ΣΙΜΟΠΟΥΛΟΣ: Θα ήθελα να ρωτήσω το εξής: υπάρχει ένα κυρίαρχο ζήτημα στη ελληνική παραγωγή, το ζήτημα της αποτίμησης των προϊόντων, της διάθεσής τους και της τιμής του καταναλωτή. Με απλά λόγια ο γεωργός παίρνει 20 με 30 λεπτά στο ροδάκινο και βλέπουμε το ίδιο ροδάκινο 1,80 να πωλείται στα σούπερ μάρκετ.
Προχθές στη Βέροια είχαμε μια αντίδραση των παραγωγών αιγοπροβάτων και τα λοιπά και το ερώτημα είναι αν θα πρέπει να συνεχίσουν να υπάρχουν ή όχι. Διότι το κόστος παραγωγής είναι τέτοιο, που είναι συνέχεια χρεωμένοι οι άνθρωποι. Τι μπορεί να κάνει το ΠΟΤΑΜΙ; Πως μπορεί να παρέμβει σε αυτό το μεγάλο ζήτημα των μεσαζόντων, δεδομένων ότι δρα αντιπαραγωγικά όπως όλοι ξέρουμε, στην όλη παραγωγική διαδικασία. Αυτό είναι το ερώτημά μου, ευχαριστώ.
Σ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Έχεις δίκιο και είναι ένα πρόβλημα που ξέρω. Χτες είδα και κάποιους ανθρώπους της κτηνοτροφικής παραγωγής αιγοπρόβατα και τα λοιπά που μάλιστα θα έρθουν στην Αθήνα για να κάνουν μια διαδήλωση νομίζω στις 24 του Νοέμβρη γιατί είναι αυτό που λες: ότι η παραγωγή πια έχει γίνει ασύμφορη αλλά δεν την τρώει και φτηνά ο Αθηναίος ή ο Θεσσαλονικιός. Οι τιμές αυξάνονται με βάση τα χέρια, φτάνει ένα σχετικά ακριβό προϊόν στην Αθήνα ενώ ο παραγωγός δεν κερδίζει τίποτε.
Δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις που μπορούμε να κάνουμε. Δεν μπορούμε να πούμε δηλαδή… έγινε. Το θέμα είναι αυτό που υπαινίχθηκα κάποια στιγμή στην αρχή ότι θα πρέπει σε μια οικονομία που δρούσε πολύ παρασιτικά και υπήρχαν πολλοί ενδιάμεσοι πολλά μικρά παράσιτα, είτε τοπικά είτε εθνικά, θα πρέπει να παραμεριστούν, θα πρέπει να διευκολυνθεί ο παραγωγός οι Ενώσεις των παραγωγών, οι καινούργιες μορφές Συνεταιρισμών να προσεγγίσουν την αγορά των Αθηνών από διαφορετικές πύλες.
Και το καλό είναι ότι αυτή τη στιγμή και στην Αθήνα όπως και σε όλες τις μεγαλουπόλεις δημιουργείται μια καινούργια αγορά, που θέλεις το μικρό όνομα του παραγωγού και είσαι διατεθειμένος να πληρώσεις και κάτι παραπάνω για να μάθεις το μικρό όνομα του παραγωγού. Δεν θέλεις το ανώνυμο προϊόν στο σούπερ μάρκετ. Θέλεις να ξέρεις το κατσικάκι που θα φας αν είναι του Μήτσου ή της Λουκίας. Αυτό το πράγμα πρέπει να το εκμεταλλευτεί ο Έλληνας παραγωγός, οι τοπικές Ενώσεις, οι μικρές και μεγάλες συμμαχίες που πρέπει να γίνουν στην Περιφέρεια , είτε οικονομικής μορφής συμμαχίες, είτε συμμαχίες προβολής μέσω των Δήμων μέσω της Περιφέρειας.
Το να παραμερίσουμε τους μεσάζοντες θα συμβεί μόνο εάν λειτουργήσει αυτή η οικονομία. Οι μεσάζοντες με διατάγματα, δεν αντιμετωπίζονται. Έχουν τη δυνατότητα και το έχουν δείξει στο παρελθόν της γένεσης από τις στάχτες τους, δηλαδή ακόμη κι αν κάποια στιγμή τους παραμερίσεις με κάποιες αποφάσεις διοικητικές, να ξαναβρεθούν στο δρόμο σου και να αυξήσουν την τιμή του προϊόντος.
Η λύση είναι η δραστηριοποίηση των ίδιων των παραγωγών σε ομάδες, σε Ενώσεις που θα παρακάμψουν θα κάνουν by pass στο εμπόριο και να φέρουν τα προϊόντα αναγνωρισμένα ως καλύτερα προϊόντα στα ράφια των Αθηνών, στα ράφια της Θεσσαλονίκης, στα ράφια της Ευρώπης.
Η Ελλάδα δεν θα έχει ποτέ τύχη ως παραγωγός φτηνών προϊόντων, γιατί δεν μπορεί να κάνει φτηνά προϊόντα. Μπορούμε να κάνουμε ανταγωνιστικά, αλλά δεν θα κάνουμε ποτέ φτηνά προϊόντα με την έννοια που το λέμε. Μπορούμε να κάνουμε όμως προϊόντα με μεγάλες ευδιάκριτες σφραγίδες. Αυτό είναι το μεγάλο ζήτημα.
Σας ευχαριστώ, θέλω να σας πω μόνο το εξής: εκλογές μπορεί να γίνουν ανά πάσα στιγμή, η εκτίμησή μου είναι ότι μάλλον θα γίνουν το Μάρτιο. Εμείς πρέπει να είμαστε έτοιμοι. Από εσάς θέλω δυο τρία πράγματα και θα σας τα πω. Το ένα είναι ότι να ξέρετε ότι το ΠΟΤΑΜΙ φτιάχνει εκλογικούς συνδυασμούς που θέλουν να είναι εκλογικοί συνδυασμοί με τους καλύτερους Έλληνες.
Έχουμε εθελοντές, έχουμε φίλους αλλά δεν νιώθουμε αυτάρκεις. Δεν λέμε δηλαδή ότι εμείς θα κατεβάσουμε υποψήφιους αυτούς που πρώτοι μπήκαν μέσα στο ΠΟΤΑΜΙ. Όλοι έχουμε αποφασίσει και οι ίδιοι οι εθελοντές του ΠΟΤΑΜΙΟΥ έχουν αποφασίσει ότι θα αναζητήσουν σε κάθε περιοχή τους καλύτερους.
Γιατί είναι υποχρέωσή μας να έχουμε ένα καλύτερο Κοινοβούλιο. Το Κοινοβούλιο που έχουμε σήμερα είναι για κλάματα. Αυτό είναι το ένα λοιπόν. Πρέπει να ενισχύσουμε τους ανθρώπους που θεωρούμε ότι πρέπει να είναι οι νέοι πολιτικοί της χώρας, να μπουν σε αυτή τη διαδικασία αξιολόγησης που κάνει το ΠΟΤΑΜΙ. Να επιλέξουμε και στην Ημαθία, να επιλέξουμε παντού τους καλύτερους.
Και εδώ θέλω τη βοήθειά σας. Να σπρωχτεί αυτός ο κόσμος, ο καλός ο κόσμος, να μπει στην πολιτική. Να πάψει να πιστεύει ότι η πολιτική είναι ένα βρώμικο πράγμα που ασχολούνται μόνο κάποιοι που θέλουν να τα παίρνουν. Αυτό είναι το ένα.
Το δεύτερο είναι ότι το ΠΟΤΑΜΙ έχει ανάγκη το δημόσιο λόγο σας. Είσαστε άνθρωποι με κύκλους, με επαφές, με ανθρώπους. Εμείς δε μπορούμε να φτάσουμε σε όλα τα σπίτια. Εσείς μπορείτε να φτάσετε σε όλα τα σπίτια και να μεταδώσετε το μήνυμά μας. Ότιυπάρχει ένα καθαρό κίνημα, το οποίο μπορεί να κάνει λάθη, το οποίο μπορεί να αστοχήσει αλλά είναι δεδομένο ότι έγινε για να βοηθήσει τη δημιουργική Ελλάδα να βγει μπροστά πρώτα στους κομματικούς μηχανισμούς.
Αυτό το μήνυμα πρέπει να το περάσετε γιατί εμείς, όπως ξέρετε, το ΠΟΤΑΜΙ δε βγαίνει στα Μέσα Ενημέρωσης. Δεν ξέρω αν το έχετε προσέξει με την τηλεόραση τι γίνεται, αν εξαιρέσεις εμένα που δε μπορούν να αρνηθούν την παρουσία μου και όποτε θέλω μπορώ να βγω στην τηλεόραση, αλλά δε μπορώ να βγαίνω κάθε εβδομάδα στην τηλεόραση, και γιατί τους ενδιαφέρουν τα νούμερα κτλ. και με αφήνουν να βγω και δε μπορούν ν’ αρνηθούν σ’ έναν πολιτικό αρχηγό, το ΠΟΤΑΜΙ δεν καλείται στην τηλεόραση.
Τον Οκτώβριο, απ’ όλα τα ιδιωτικά κανάλια είχαμε πέντε προσκλήσεις. Απ’ όλα τα ιδιωτικά κανάλια, όταν η Νέα Δημοκρατία είχε 170 προσκλήσεις, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε 90. Αντιλαμβάνεστε ποια είναι η διαφορά; Δε βγαίνουμε εμείς. Άρα το μήνυμα πρέπει να μεταφέρεται καθημερινά από σας. Να βλέπετε, ν’ ακούτε, να μπαίνετε στο site μας, να βλέπετε ποιο είναι το ΠΟΤΑΜΙ και να μπορέσετε να βοηθήσετε όσο μπορείτε τη διάδοση των ιδεών μας.
Και το τρίτο θέμα που χρειαζόμαστε, είναι τη μικρή οικονομική σας στήριξη. Το ΠΟΤΑΜΙ δε θέλει λεφτά πολλά. Και δε θα δημιουργήσει προεκλογικές καμπάνιες εκατομμυρίων που θα δημιουργήσουν οι άλλοι. Αλλά χρειαζόμαστε κάποια λεφτά για να ζήσουμε. Θέλω να σκέφτεστε δηλαδή μήπως στακτά χρονικά διαστήματα κερνάτε έναν καφέ το ΠΟΤΑΜΙ. Έχουμε βγάλει κουπόνια από τη Βουλή, νόμιμο χρήμα που ελέγχεται, μας κάνουν και έλεγχο τώρα γιατί πρέπει να δουν, κινείται το χρήμα και ήρθαν και μας έλεγξαν.
Εμείς λοιπόν έχουμε ανάγκη απ’ αυτό, από τα 2 ευρώ που θα σκεφτεί κάποιος, τα 5 ευρώ, τα 20 ή τα 50 ευρώ που θα μας δώσει κάποιος άλλος. Έχουμε κουπόνια μέχρι και 500 ευρώ γι’ αυτούς που είναι λίγο πλουσιότεροι Έλληνες. Πρέπει να γίνει συνείδηση ότι το ΠΟΤΑΜΙ πρέπει να ενισχυθεί από όλους μας γιατί έγινε απ’ όλους μας και η λογική του είναι το κοινό καλό και όχι τα συμφέροντα και οι συντεχνίες.
Σας ευχαριστώ.

Φωτογραφίες: Θοδωρής Μανωλόπουλος

veroia2

veroia3