16 Απριλίου, 2014

Η Ευρώπη που ονειρευόμαστε

Δημήτρης Κοντοπίδης

Υπάρχει διέξοδος στα προβλήματα των ευάλωτων ομάδων και ονομάζεται Ευρωπαϊκή Ένωση. Η διασυνοριακή φροντίδα, τα κέντρα και δίκτυα αναφοράς, οι βιοτράπεζες, οι εφαρμογές ηλεκτρονικής υγείας και η διευκόλυνση στην πρόσβαση σε νέες και καινοτόμες θεραπείες, δεν είναι απλές διακηρύξεις, είναι λύσεις που εφαρμόζονται αποτελεσματικά σε κάποιες ευρωπαϊκές χώρες.

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Η Ελλάδα που ονειρευόμαστε, μέσα σε μια Ευρώπη χωρίς ανισότητες, θα γίνει πραγματικότητα μόνο μέσα από την ενεργή συμμετοχή μας. Σε αυτό το πλαίσιο, είναι ενδεικτικό το παράδειγμα της κυστικής ίνωσης. Μία χρόνια ασθένεια άγνωστη για τους πολλούς, κι όμως ένα από τα πιο διαδεδομένα κληρονομικά νοσήματα. Επιφέρει βραδύ θάνατο από την συσσώρευση βλέννας σε όλα τα όργανα και υπολογίζεται ότι ο μέσος όρος ζωής σε ευρωπαϊκό επίπεδο υπερβαίνει τα 40 έτη. Όχι όμως και στην Ελλάδα, όπου οι ασθενείς υπολογίζεται ότι ζουν δέκα χρόνια λιγότερο.

Τα αίτια της μεγάλης αυτής απόκλισης έχουν να κάνουν με τον συνολικό τρόπο που αντιμετωπίζονται στην Ελλάδα οι χρόνιες παθήσεις. Δεν υπάρχει οργανωμένο κέντρο περίθαλψης, λείπουν οι εξειδικευμένοι επαγγελματίες υγείας, ενώ η κοινή γνώμη αγνοεί πρόληψη και θεραπεία. Η μεταμόσχευση πνευμόνων δεν αποτελεί επιλογή για όποιον δεν διαθέτει την προκαταβολή που πρέπει να δώσει σε συγκεκριμένο κέντρο στην Αυστρία. Με λίγα λόγια, η δεύτερη ευκαιρία στη ζωή δεν προσφέρεται στην Ελλάδα.

Υπάρχει όμως διέξοδος στα προβλήματα των ευάλωτων ομάδων και ονομάζεται Ευρωπαϊκή Ένωση. Η διασυνοριακή φροντίδα, τα κέντρα και δίκτυα αναφοράς, οι βιοτράπεζες, οι εφαρμογές ηλεκτρονικής υγείας και η διευκόλυνση στην πρόσβαση σε νέες και καινοτόμες θεραπείες, δεν είναι απλές διακηρύξεις, είναι λύσεις που εφαρμόζονται αποτελεσματικά σε κάποιες ευρωπαϊκές χώρες.

Και δεν είναι μόνο τα θέματα υγείας. Οι κοινωνικές ανισότητες δεν περιορίζονται σε ένα ποσοστό αναπηρίας ή σε μια ομάδα ασθενών. Η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική αλλά κυρίως ανθρωπιστική και αγγίζει πρώτα τις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, Για την αντιμετώπισή τους υλοποιούνται δράσεις από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς που μας αφορούν και μας θέλουν συνδιαμορφωτές της ευρωπαϊκής ατζέντας.

Είναι λοιπόν στο δικό μας χέρι, των νέων ανθρώπων, να καταργήσουμε τις αποστάσεις από την απόφαση στην πράξη και να καταρρίψουμε τα προγνωστικά της “χαμένης γενιάς της κρίσης”. Είμαστε άνθρωποι που έχουμε ανάγκη να επικοινωνήσουμε, να συνεργαστούμε και να βρούμε τις δικές μας, καινούργιες, λύσεις χωρίς στερεότυπα. Η κρίση δεν είναι μόνο έρημο τοπίο. Είναι και μια ευκαιρία για καινοτομία και ανάπτυξη, στην υπηρεσία του ανθρώπου. Αυτό είναι το στοίχημα της δικής μας γενιάς. Όταν αρχίσουν οι άνεργοι να επιχειρούν, οι νέοι να καινοτομούν και οι ασθενείς να τολμούν, τότε θα θέσουμε τα δικά μας θεμέλια για μία Ευρώπη χωρίς κοινωνικές ανισότητες. Τολμήστε το!