16 Μαρτίου, 2017

Εσύ κι εγώ

Ανδρέας Κοσμάτος

Εσχάτως άκουσα από κάποιο θαυμαστή του Ανδρέα Γ. Παπανδρέου ότι ήταν χαρισματικός, έξυπνος, είχε όραμα, αλλά κάποιοι (έτσι αόριστα το είπε) δεν τον άφησαν να ολοκληρώσει το έργο του. Μου θύμισε η συζήτηση αυτή, κάποιες παρόμοιες, με οπαδούς άλλων πρωθυπουργών που κατά καιρούς θήτευσαν στην Ελλάδα με μεγάλη επιτυχία, τα αποτελέσματα της οποίας απολαμβάνουμε όλοι μας σήμερα.

Σημειώστε τις δικαιολογίες… τον Σημίτη δεν τον άφησε το βαθύ ΠΑΣΟΚ να ολοκληρώσει τον εκσυγχρονισμό του, διότι θα του χαλούσε το πάρτι που είχε στηθεί γύρω από το δημόσιο. Τον Κ. Καραμανλή δεν τον άφησαν οι Αμερικάνοι, επειδή έκανε στρατηγική στροφή προς τη Ρωσία. Τον Γεώργιο Α. Παπανδρέου δεν τον άφησε ο Βενιζέλος και οι εσωκομματικοί του αντίπαλοι να ολοκληρώσει το μεταρρυθμιστικό του έργο. Τον Σαμαρά δεν τον άφησε ο Τσίπρας να φέρει την ανάπτυξη, προκαλώντας εκλογές με το θέμα του προέδρου της δημοκρατίας. Τον Τσίπρα… θα δούμε! Κάποιο αντίπαλο δέος θα βρεθεί και για τον ΠφΑ (πρώτη φορά αριστερό) πρωθυπουργό! Άφησα επίτηδες το Κ. Μητσοτάκη εκτός, διότι εκείνον αποδεδειγμένα δεν τον άφησε ο Σαμαράς να ολοκληρώσει την τετραετία του.

Έρχομαι λοιπόν ο μωρός και αναρωτιέμαι πιο είναι το γονίδιο στο DNA μας, που δε μας αφήνει να βλέπουμε τα πράγματα ως έχουν, αλλά τα τυλίγουμε με μυθοπλασίες προκειμένου, εύθραυστα γαρ, να μη σπάσουν στην προθήκη της μνήμης μας. Τι μας κάνει να προσκολλούμαστε σε ηγέτες με πήλινα πόδια, οι οποίοι έβαλαν το λιθαράκι τους για να φτάσει η χώρα μας στο κατάντημα που έχει. Γιατί δεν αποδίδουμε τα «του καίσαρος τω Καίσαρι» και να πηγαίνουμε παρακάτω ψάχνοντας το καλύτερο, αλλά προσπαθούμε συνεχώς να «ανασταίνουμε» πολιτικά πτώματα;
Εγώ, εσύ, ο διπλανός μας, είναι λιγότερο άξιος από το μαχητή του Μπαϊρακτάρη ή τον χορευτή των ζεϊμπέκικων; Μάλλον όχι, απλά εμποδίζουμε τον εαυτό μας να κάνει ένα βήμα μπροστά, πρώτα απ’ όλα με το δισταγμό και γιατί όχι, με την μετριοφροσύνη μας. «Ποιος είμαι εγώ να σώσω την Ελλάδα;»… ΟΧΙ… ποιοι είναι αυτοί που τους αφήσαμε τις τύχες μας στα χέρια τους! Επειδή είχαν ένα όνομα λένε κάποιοι, ανήκαν σε ένα τζάκι, ο υιός του τάδε … σημάδι υποταγής που θυμίζει εποχές τουρκοκρατίας… είχαν ένα όνομα, που πολλοί ακόμα το ψιθυρίζουν σαν προσευχή.

Για καλό ή για κακό, ο Σταύρος Θεοδωράκης έκανε ένα βήμα από το πουθενά και υπερέβη τα εσκαμμένα… Έβαλε μπροστά το άσημο (στην πολιτική) όνομά του και πήρε τις ευθύνες του ως ενεργός πολίτης. Μαζί του μερικές εκατοντάδες απλών, επίσης άσημων, συμπολιτών του! Δεν ξέρω αν θα φτάσουμε ποτέ στον προορισμό που έχουμε καθορίσει, διότι δεν ταυτίζουμε τον εαυτό μας οπωσδήποτε με τον Οδυσσέα, που πρέπει να βρει την Ιθάκη (για το καλό της πατρίδας του). Είμαστε όμως το καράβι του, που ανοίγει το δρόμο στις θάλασσες και παλεύει να μείνει στον αφρό όσο περισσότερο μπορεί, για να είναι ασφαλές το πολύτιμο φορτίο που καβαλάει και αυτό το φορτίο είναι το απλό μήνυμα: «Εσύ κι εγώ πρέπει να βγούμε μπροστά και να βελτιώσουμε την κατάσταση στην Ελλάδα, γιατί κανείς άλλος δε θα το κάνει για μας!».

* Ο Ανδρέας Κοσμάτος είναι μέλος της ΜΕΣΥΑ.

Σχετικά