25 Ιουνίου, 2017

Ένας θάνατος, μια γέννηση, μια ανάσταση

Λίνα Παπαδάκη

Αυτές τις ημέρες στην Ευρώπη είχαμε έναν θάνατο και μία γέννηση. Τον θάνατο ενός πρώην Γερμανού καγκελάριου και τη γέννηση ενός νέου προέδρου τns Γαλλικής Δημοκρατίας.

Ο Χέλμουτ Κολ θα κριθεί φυσικά από την Ιστορία και όχι από μένα, αλλά νομίζω πως όλοι συμφωνούν ότι επρόκειτο για έναν αυθεντικό ευρωπαϊστή. Σε μένα είχε εντυπωθεί μια απλή και όμορφη φράση, που είχε πει για να αιτιολογήσει την προσήλωσή του στο ευρωπαϊκό ιδεώδες.

Στη γέφυρα του Ρήνου, που ενώνει τη Γερμανία με τη Γαλλία πολέμησε ο πατέρας μου στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Σε αυτήν, πολέμησα εγώ παιδί στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και σήμερα κάθε μέρα την περνά ο γιος μου με το ποδήλατο του για να εργαστεί απέναντι. Νομίζω είναι η πιο ευρωπαϊκή φράση που έχω ακούσει.

Ο Μακρόν επίσης, δεν θα κριθεί από μένα, αλλά από το μέλλον του. Όμως κι εδώ μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι ο πυρήνας της πολιτικής του πρότασης ήταν ο αταλάντευτος ευρωπαϊσμός.

Δεν είχε ζήσει, φυσικά, πόλεμο, όπως ο Κολ ώστε να νιώθει ως φρικτό βίωμα την αναγκαιότητα της ενωμένης ηπείρου, αλλά αντιλαμβάνεται με σύγχρονους όρους ότι αυτή η κληρονομιά των ηγετών, που τον έζησαν των ιστορικών αρχιτεκτόνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι πολύτιμη και πρέπει να διαφυλαχθεί. Και στη χρονική συγκυρία αυτός ο θάνατος και αυτή η γέννηση φαντάζουν σαν σκυταλοδρομία της ευρωπαϊκής φλόγας. Γιατί σήμερα, περισσότερο παρά ποτέ τα τελευταία χρόνια η φλόγα αυτή φαίνεται να ξαναφουντώνει.

Η Γαλλία ήταν το τελευταίο και μάλλον το πιο επίφοβο οχυρό που άντεξε. Αν θέλαμε με μία φράση να περιγράψουμε την εκλογή, αυτή θα ήταν ότι ηττήθηκαν οι αντιευρωπαϊκές δυνάμεις -η Λεπέν και ο Μελανσόν με διαφορετικό τρόπο ο καθένας, την ιδέα της Ευρώπης πριόνιζαν. Στην Ιταλία ο Πέπε Γκρίλο, αφού διέγραψε μια απειλητική τροχιά αντιευρωπαϊκού κομήτη προσγειώθηκε στο ριζοσπαστικό του περιθώριο.

Στην Ισπανία, οι Podemos γοήτευσαν και απογοήτευσαν μέσα σε ελάχιστο ιστορικό χρόνο και από κόμμα, που διεκδίκησε την εξουσία ξανάγιναν χώρος διαμαρτυρίας.

Στη Μεγάλη Βρετανία ο Φάρατζ εξαφανίστηκε μετά το Brexit και ο Κόρμπιν αναστήθηκε όταν έμεινε ο τελευταίος που το πολέμησε, η Μέι ψαλιδίστηκε άγρια όταν έγινε η πρωθιέρεια της εξόδου. Στη Γερμανία θα αναμετρηθούν η γυναίκα που κράτησε ψηλά την μπλε σημαία με τα 27 αστέρια στο προσφυγικό με τον τέως πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου, ενώ εκεί, δίπλα στην Αυστρία και στην Ολλανδία ηττήθηκαν ήδη οι ευρωσκεπτικιστές ακροδεξιοί.

Στην Ελλάδα κυβερνούν δύο κόμματα με σχιζοειδή αντίληψη της Ευρώπης. Τη λοιδορούν και την εξευμενίζουν ταυτοχρόνως. Εκπαιδεύουν τους οπαδούς τους στον αντιευρωπαϊσμό, αλλά την ίδια στιγμή τους καλούν να υπομείνουν για πολλά χρόνια τα σκληρά προγράμματα που οι ίδιοι συμφώνησαν με τους Ευρωπαίους. Στο τέλος, παίρνουν χρήματα και λένε ότι νίκησαν οι δυνάμεις του καλού.

Από τις δυνάμεις του κακού δηλαδή τότε γιατί τα παίρνουν. Όταν είχαν καταλάβει την εξουσία είχαν τη φιλοδοξία να αλλάξουν, όχι μόνο τη χώρα αλλά και την Ευρώπη. Τότε γελάσαμε. Τώρα καταλαβαίνουμε ότι ίσως είχαν δίκιο. Δεν ξέρω πόσο μεγάλη συμβολή, είχαν στη φιλοευρωπαϊκή αναδίπλωση των ευρωπαϊκών κοινωνιών είναι πάντως σίγουρο, ότι λειτούργησαν σαν σκιάχτρο.

Η καταστροφή που επέφεραν στη χώρα με την αποσυνάγωγη και αντιευρωπαϊκή πολιτική τους της πρώτης κυρίως περιόδου, έκανε πολλούς Ευρωπαίους να σκεφτούν ότι η ευρωπαϊκή ιδέα είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την εμπιστευτείς σε αντιευρωπαϊστές. Έτσι η γειτονιά μας η πιο ευημερούσα, η πιο προστατευτική και η πιο ασφαλής για τους κατοίκους της γειτονιάς του πλανήτη άρχισε πάλι, να εκτιμάει τον εαυτό της. Και αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι ο ΣΥΡΙΖΑ ίσως έβαλε ένα λιθαράκι σε αυτό.

* Η Λίνα Παπαδάκη είναι διευθύντρια του γραφείου τύπου του Ποταμιού

Πηγή: Κυριακάτικη Ελευθερία του Τύπου