7 Οκτωβρίου, 2018

Ελλάδα και Βόρεια Μακεδονία - Η αυτοψία της δύσκολης Συμφωνίας των Πρεσπών

Μίλτος Κύρκος

Ομιλία του ευρωβουλευτή με το Ποτάμι, κ. Μίλτου Κύρκου, στην παρουσίαση του βιβλίου του πρέσβη επί τιμή, Αλέξανδρου Μαλλία, "Ελλάδα και Βόρεια Μακεδονία - Η αυτοψία της δύσκολης Συμφωνίας των Πρεσπών".

Ακολουθούν ορισμένα από τα κυριότερα σημεία:

Μήπως έπρεπε να είχαμε πάρει το Πακέτο Πινέιρο, τη δεκαετία του 1990; Μήπως η μετακύλιση, η καθυστέρηση, το “έχει ο Θεός αύριο”, διότι - όπως είπε ένα από τα μεγάλα κόμματα - “θα βρούμε καλύτερη συγκυρία μεθαύριο, όχι τώρα που θέλει η Ευρώπη και το ΝΑΤΟ, κάποια άλλη στιγμή”. Μήπως αυτό έχει οδηγήσει όλους - όπως εμάς, το Kοινοβούλιο - να υποδεχόμαστε τον Ζάεφ ως Μακεδόνα πρωθυπουργό; Γίνεται παντού αποδεκτός ως Μακεδόνας και οι κάτοικοι της χώρας του ως Μακεδόνες. Της χώρας του, η οποία με τη Συμφωνία επίσημα θα λέγεται Βόρεια Μακεδονία. Ενώ τώρα λέγεται απλώς Μακεδονία. Ο Αλέξανδρος αναφέρει ότι από το 1992 παλεύουμε για το σύνθετο όνομα. Χωρίς να έχουμε εξηγήσει ότι αυτό το σύνθετο όνομα, το καταραμένο σύνθετο όνομα, περιέχει και ένα “Μ”. Ο περισσότερος κόσμος θεωρεί πως η σύνθετη ονομασία είναι κάποια σύνθεση από περίεργες λέξεις, αλλά δεν περιέχει το γράμμα “Μ”, δηλαδή τη Μακεδονία. Δεν είναι μόνο το όνομα, αλλά είναι και το erga omnes, που πήραμε. Είναι ότι βγήκε από το Σύνταγμα ο αλυτρωτισμός. Τώρα πρέπει να πούμε και για τη γλώσσα... Πρέπει; Ο κύριος Βενιζέλος ήταν ξεκάθαρος: “μπορούσαμε να έχουμε καλύτερους όρους”. Θα μπορούσαμε να έχουμε και χειρότερους. Θα μπορούσαμε να μην έχουμε Συμφωνία. Και πρέπει να δούμε τι κερδίζουμε από αυτήν. Ο αλυτρωτισμός μπαίνει στο χρονοντούλαπο. Αυτό είναι το σημαντικό που πρέπει να κρατήσουμε από την ιστορία με τη Συμφωνία. Αυτό είναι το κέρδος της πατρίδας μας.

Για το τι μας προσφέρει η Συμφωνία, αφήνω την Μογκερίνι να μιλήσει: “Mετατρέπει την Ελλάδα από μέρος ενός προβλήματος, σε όχημα της Ευρωπαϊκής ανέλιξης της γειτονικής χώρας. Σε μία περιφερειακή δύναμη που θα οδηγήσει τις χώρες στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όταν και εφόσον τα κριτήρια της Κοπεγχάγης πληρούνται”. Διότι δεν σημαίνει ότι από αύριο, αν υπάρχει η Συμφωνία των Πρεσπών εν ισχύ, χώρες των Δυτικών Βαλκανίων θα μπουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο δρόμος είναι πάρα πολύ δύσκολος. Η Τουρκία έχει δεκαετίες που το παλεύει και από ό,τι φαίνεται πάει προς τα πίσω.

Καλώς ή κακώς μίλησαν  "οι ξένοι"; Εδώ πάλι θα διαφωνήσω, και σας είδα να κουνάτε το κεφάλι σας, γιατί: ” Όταν ο Βαλκάνιος έχει τον ξένο να του κουνάει το δάχτυλο”, τον ξένο - προσοχή είναι ο κακός ο ξένος, “τότε αντιδρά και υπερασπίζεται την ταυτότητά του”. Έχει καθήκον η Δύση, όπως είχε με τον Αλέξη Τσίπρα. Είχαν καθήκον  όλοι οι ηγέτες, οι σοσιαλδημοκράτες πρώτοι, αλλά όλοι οι ηγέτες και ο Γιούνκερ, να το εξηγήσουν: Το δημοψήφισμα θα έχει κόστος και το κόστος θα είναι η συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ή έστω, στην Ευρωζώνη, αλλά από κει και πέρα ανοίγει ο ασκός του Αιόλου. Έχουν καθήκον οι Ευρωπαίοι ηγέτες, έχουν καθήκον οι ηγέτες να μην χαϊδεύουν τα αυτιά του λαού, έχουν καθήκον να θέτουν τα θέματα ακριβώς όπως είναι, ώστε κανείς να μην μπορεί να πει “δεν ήξερα”. Και αν την επομένη του  δημοψηφίσματος, που ήταν συμβουλευτικό, το VMRO αποφασίσει να πάει σε εκλογές με σύνθημα “ψηφίστε μας για να μην σας βάλουμε στην EE  και για να μη σας βάλουμε στο ΝΑΤΟ”, ώρα του καλή. Ο Ανδρέας  Παπανδρέου το έκανε μία φορά αλλά ήξερε πάρα πολύ καλά ότι δεν ετίθετο θέμα συμμετοχής της Ελλάδας στην EE και μπορούσε να το χρησιμοποιήσει ως ένα σύνθημα ζύμωσης για να περάσει αυτά που ήθελε. Αλλά να φανταστώ στις εκλογές, όπου κρίνονται οι βουλευτές και το μέλλον των παιδιών των ψηφοφόρων, θα κατέβουν με σύνθημα “ψήφισέ με για να μη σας βάλω στην EE” πραγματικά ξεφεύγει από τη φαντασία μου. Αλλά εάν γίνει, τότε ο καθένας πιά ξέρει τι διακυβεύεται.

Εδώ μέσα θυμόμαστε σίγουρα τους έξι σημαντικότατους συμπολίτες μας, εκ των οποίων μόνο μία ζει: τον Ελύτη, τη Μελίνα, τον Τσάτσο, τον Μάνεση, την Αρβελέρ και τον Γιωργάκη. “Το όνομά μας είναι η ψυχή μας. Δεν το δίνουμε”. Ευτυχώς, από το χώρο μιας διαφορετικής αριστεράς - και το τονίζω - ήρθε ο αντίλογος: “Δεν είναι το όνομά μας, η ψυχή μας. Ειδικά αυτό, που το μοιραζόμαστε και με άλλους. Αλλά είναι η ιστορία μας, η δημοκρατική και ανθρωπιστική μας παρουσία, η συμβολή στην ειρήνη και τη συνεργασία”. Καθαρός αντίλογος,όμως όχι συγκρουσιακός. Ένας αντίλογος ο οποίος δεν καταγγέλλει τον άλλο για προδότη. Ένας αντίλογος ο οποίος κατατίθεται για να προχωρήσει το ζήτημα προς τα μπρος.

Δεν θα μπορούσε ο ΣΥΡΙΖΑ να έχει ακολουθήσει έναν άλλο δρόμο στη συγκρότηση της Συμφωνίας. Ένα κόμμα που ήταν εναντίον όλων των άλλων κομμάτων μέσα από τους αγανακτισμένους, εναντίον των ευρωπαίων εταίρων μέσα από τις επιθέσεις στην τρόικα, στην "κυρία Μέρκελ", σε όλους τους Ευρωπαίους αξιωματούχους , και εναντίον της λογικής της ίδιας με το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Πιστεύετε ότι οι πολίτες τώρα περιμένουν εμάς να τους το επισημάνουμε για να ανακαλύψουν το συγκρουσιακό χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ που τον έφερε στην εξουσία; Η δε Νέα Δημοκρατία ξέχασε το φιλελεύθερο πρόσωπο με το οποίο κατέβηκε ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Σε όλη την αντιπολιτευτική της πορεία αυτά τα τέσσερα χρόνια μας έδειξε ένα άλλο πρόσωπο, το οποίο δεν ψήφισε σημαντικά νομοσχέδια που κατατέθηκαν και που στο φιλελεύθερο χώρο  - αυτόν που εγώ και ο κύριος Κουμουτσάκος έχουμε γνωρίσει στην Ευρώπη - είναι κατάκτηση και του Λαϊκού Κόμματος φυσικά. Όπως η καύση των νεκρών, το τέμενος, η ιθαγένεια, το σύμφωνο συμβίωσης. Όλα δήθεν θυσία στο "να φύγουν".

Παρακολουθείστε το βίντεο της ομιλίας:

Ακολουθεί ολόκληρη η ομιλία:

Το 2014 που γεννήθηκε Το Ποτάμι είχα την μεγάλη τύχη να γνωρίσω πολύ ενδιαφέροντες ανθρώπους. Ένας από αυτούς που από την πρώτη στιγμή δουλέψαμε μαζί - συμπαθηθήκαμε, εκτιμηθήκαμε και δουλέψαμε μαζί σε εκείνες τις εκλογές -  ήταν ο Αλέξανδρος Μαλλιάς. Ήταν ένας συνταξιούχος διπλωμάτης - δεν ήξερα πολλούς - ήταν όμως διαφορετικός από αυτό που φανταζόμουν. Ήταν ένας ενεργός πολίτης. Ένας πολίτης ο οποίος δεν ήθελε να γίνεται αρεστός. Ένας πολίτης ο οποίος ήθελε να καταθέτει την πείρα του, τη γνώση του και να βοηθά να ανοίγουμε δρόμους. Και αυτό ήταν πάρα πολύ ενδιαφέρον, όπως ήταν ενδιαφέρουσα και η πορεία εκείνη του Ποταμιού του 2014. Ανιδιοτελής η προσφορά του. Ποτέ δεν ζήτησε κάτι, αλλά έδωσε πάρα πολλά και συνεχίζει να δίνει, και με τα άρθρα του και με τα βιβλία του. Αξίζει και ένα μπράβο στον εκδοτικό οίκο Σιδέρη που έχει την τόλμη να τα εκδίδει.

Από το βιβλίο και από το τι είπαν οι ομιλητές έχω κρατήσει τρία πράγματα για τα οποία θα ήθελα να μοιραστώ τις σκέψεις μου με σας.

Το πρώτο θέμα. Το ζήτημα της συναίνεσης που αναδείχθηκε ως κυρίαρχο πιο πολύ στον πρόλογο του βιβλίου από τον Βαγγέλη Βενιζέλο και στη συνέχεια εδώ από τον Γιώργο Κουμουτσάκο. Καταρχάς θα ήθελα να συμφωνήσω με τον κύριο Κουμουτσάκο. Αυτός είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν θα μπορούσε ένα κόμμα, το οποίο ήταν εναντίον των άλλων κομμάτων - μέσα από τους αγανακτισμένους, ήταν εναντίον των ευρωπαίων εταίρων- μέσα από τις επιθέσεις και στην τρόικα και στην κυρία Μέρκελ και σε όλους τους Ευρωπαίους αξιωματούχους, ήταν εναντίον της λογικής - με το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, δεν θα μπορούσε ένα τέτοιο κόμμα - και είναι άλλη συζήτηση αν αυτή η αριστερά θα μπορούσε να έχει ακολουθήσει άλλο δρόμο - αλλά από αυτό που είδαμε αυτά τα τέσσερα χρόνια, δεν θα μπορούσε ένα τέτοιο κόμμα να έχει ακολουθήσει  έναν άλλο δρόμο και στην συγκρότηση της Συμφωνίας. Άρα η επανάληψη του ότι αυτό φταίει - εκτός από το ότι μας βολεύει γιατί μπορούμε να πούμε “το έκανες επειδή δεν θα μπορούσες να απαντήσεις για τον Καμμένο, το έκανες επειδή φοβόσουν τις δικές μας σημαντικές τροπολογίες” - τι άλλο μας προσφέρει;

Πιστεύετε ότι οι πολίτες τώρα περιμένουν να ανακαλύψουν τον συγκρουσιακό χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ που τον έφερε στην εξουσία; Μήπως εμείς, που κάνουμε αυτή την κριτική, εμφανιζόμαστε να οραματιζόμαστε έναν άλλο κόσμο που είναι εφικτός, αλλά δεν μιλάμε για την πραγματικότητα;

Αλλά και η άλλη πλευρά... Και πρέπει να το πω γιατί βλέπω και τον κύριο Σκυλακάκη, ο οποίος δεν φαντάζομαι ότι πήγε στη Νέα Δημοκρατία για να συμμετέχει σε ένα σκληρό δεξιό νέο κόμμα. Η άλλη πλευρά ξέχασε το φιλελεύθερο πρόσωπο με το οποίο κατέβηκε ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Σε όλη την αντιπολιτευτική της πορεία αυτά τα τέσσερα χρόνια μας έδειξε ένα άλλο πρόσωπο, το οποίο δεν ψήφισε σημαντικά νομοσχέδια που κατατέθηκαν και που στο φιλελεύθερο χώρο  - αυτόν που εγώ και ο κύριος Κουμουτσάκος έχουμε γνωρίσει στην Ευρώπη - είναι κατάκτηση και του Λαϊκού Κόμματος φυσικά. Όπως η καύση των νεκρών, το τέμενος, η ιθαγένεια, το σύμφωνο συμβίωσης.

Βλέπουμε λοιπόν ότι και η αντιπολίτευση ταίριαξε με την κυβέρνηση. Το σύνθημα “θέλουμε εκλογές τώρα” κάλυπτε όλον τον υπόλοιπο αντιπολιτευτικό λόγο. Με εξαιρέσεις πολλών ανθρώπων από τη Νέα Δημοκρατία σε λεπτομέρειες ή σε πιο σημαντικά, μας έδειξε πως αυτή η παράταξη δεν είναι αυτή που βλέπουμε. “Αλλά και η Αριστερά, δεν είναι αυτή που βλέπουμε”, λένε κάποιοι.

Άρα τι έχουμε κάνει; Ζούμε σε ένα κόσμο σκιών που δεν είναι τα πράγματα όπως τα βλέπουμε;

O Αλέξανδρος Mαλλιάς απαντάει: “Όλο το πολιτικό σύστημα έχει πρόβλημα”. Και διακρίνω και μία πικρία μέσα από το βιβλίο του, γιατί μετά από 25 χρόνια δράσης μέσα και κάτω από τις εντολές αυτού του πολιτικού συστήματος, βλέπει τα αποτελέσματα να είναι δυσανάλογα των προσπαθειών. Και υπάρχει αυτή η πικρία κρίνοντας ολόκληρο το πολιτικό σύστημα.

Ας κλείσω το πρώτο μου κομμάτι: Αυτό που χάσαμε είναι το μέτρο στον διάλογο, στο λόγο, στην πολεμική και φυσικά στην προσπάθεια επίλυσης προβλημάτων. Όμως αυτό το μέτρο δεν το έχασε μόνο το πολιτικό σύστημα. Το έχει χάσει όλη η κοινωνία μας.

Το δεύτερο θέμα είναι κάτι πολύ ενδιαφέρον. Όσοι ψάξετε στο διαδίκτυο να βρείτε τα αποτελέσματα δημοψηφίσματος και βάλατε “referendum FYROM” είμαι σίγουρος πως πήγατε σε άλλες περίεργες σελίδες, αλλά όχι στα αποτελέσματα. Διότι δεν υπήρχε ένα site, το οποίο να μην έλεγε - στα αγγλικά τουλάχιστον - “Macedonia referendum, the Macedonians voted such and such”.

Μήπως έπρεπε να είχαμε πάρει το Πακέτο Πινέιρο, τη δεκαετία του 1990; Μήπως η μετακύλιση, η καθυστέρηση, το “έχει ο Θεός αύριο” διότι - όπως είπε ένα από τα μεγάλα κόμματα - “θα βρούμε καλύτερη συγκυρία μεθαύριο, όχι τώρα που θέλει η Ευρώπη και το ΝΑΤΟ, μεθαύριο, κάποια άλλη στιγμή”. Μήπως αυτό έχει οδηγήσει όλους - όπως εμάς, το κοινοβούλιο - να υποδεχόμαστε τον Ζάεφ ως Μακεδόνα πρωθυπουργό και δεν περιμένουμε να έρθει σε μία συνάντηση με τον Πρόεδρο της Ελλάδας στην Ελλάδα για να δηλώσει Μακεδόνας; Γίνεται παντού αποδεκτός ως Μακεδόνας και οι κάτοικοι της χώρας του ως Μακεδόνες. Της χώρας του, η οποία με τη Συμφωνία επίσημα θα λέγεται Βόρεια Μακεδονία. Ενώ τώρα λέγεται απλώς Μακεδονία.

Ο Αλέξανδρος αναφέρει ότι από το 1992 παλεύουμε για το σύνθετο όνομα. Χωρίς να έχουμε εξηγήσει ότι αυτό το σύνθετο όνομα, το καταραμένο σύνθετο όνομα, περιέχει και ένα “Μ”. Ο περισσότερος κόσμος θεωρεί πως η σύνθετη ονομασία είναι κάποια σύνθεση από περίεργες λέξεις, αλλά δεν περιέχει το γράμμα “Μ”, δηλαδή τη Macedonia, δηλαδή τη Μακεδονία.

Στο εξωτερικό, όσο προσπαθούμε να εξηγήσουμε ότι δεν είναι μόνο το όνομα, αλλά:

  • Είναι  και το erga omnes.
  • Βεβαίως, να βάλουμε και το erga omnes. Θα το πάρετε;
  • To πήραμε το erga omnes. Και δεν είναι μόνο το erga omnes. Είναι να βγει και από το Σύνταγμα ο αλυτρωτισμός.
  • Βεβαίως, να βγει και από το Σύνταγμα ο αλυτρωτισμός. Τον βγάλατε;
  • Βεβαίως τον βγάλαμε. Τώρα πρέπει να πούμε και για τη γλώσσα...

Ένα λεπτό. Πρέπει;

Σε μία συνεννόηση… Ο κύριος Βενιζέλος ήταν πολύ ξεκάθαρος: “μπορούσαμε να έχουμε καλύτερους όρους”. Θα μπορούσαμε να έχουμε και χειρότερους. Θα μπορούσαμε να μην έχουμε Συμφωνία. Και πρέπει να δούμε τι κερδίζουμε από αυτήν. Ο αλυτρωτισμός μπαίνει στο χρονοντούλαπο. Αυτό είναι το σημαντικό που πρέπει να κρατήσουμε από την ιστορία με τη Συμφωνία. Αυτό είναι το κέρδος της πατρίδας μας. Δεν είναι το Βόρεια Μακεδονία, το οποίο όπως όλοι φαντάζεστε κάποια στιγμή μπορεί να μείνει και Μακεδονία, και μόνο στα επίσημα έγγραφα να είναι Βόρεια Μακεδονία.

Και η ψυχή μας; Και το όνομα;

Επειδή βλέπω τα άσπρα μαλλιά σε αυτή την αίθουσα θυμόσαστε τους έξι υπέροχους, εκ των οποίων μόνο μία ζει: ο Ελύτης, η Μελίνα, ο Τσάτσος, ο Μάνεσης, η Αρβελέρ και ο Γιωργάκης. “Το όνομά μας είναι η ψυχή μας. Δεν το δίνουμε”.

Ευτυχώς, από το χώρο μιας διαφορετικής αριστεράς - και το τονίζω - ήρθε ο αντίλογος: “Δεν είναι το όνομά μας, η ψυχή μας”. Ειδικά αυτό, που το μοιραζόμαστε και με άλλους. Αλλά είναι η ιστορία μας, η δημοκρατική και ανθρωπιστική μας παρουσία, η συμβολή στην ειρήνη και τη συνεργασία”. Ένας αντίλογος όμως όχι συγκρουσιακός. Ένας αντίλογος ο οποίος δεν καταγγέλλει τον άλλο για προδότη. Ένας αντίλογος ο οποίος κατατίθεται για να προχωρήσει το ζήτημα προς τα μπρος. Μία άλλη Αριστερά.

Για το τι μας προσφέρει η Συμφωνία, αφήνω μόνο την Μογκερίνι να μιλήσει: “Mετατρέπει την Ελλάδα από μέρος ενός προβλήματος, σε όχημα της Ευρωπαϊκής ανέλιξης της γειτονικής χώρας. Σε μία περιφερειακή δύναμη που θα οδηγήσει τις χώρες στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όταν και εφόσον τα κριτήρια της Κοπεγχάγης πληρούνται”. Διότι δεν σημαίνει ότι από αύριο, αν υπάρχει η Συμφωνία των Πρεσπών εν ισχύ, χώρες των Δυτικών Βαλκανίων θα μπουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο δρόμος είναι πάρα πολύ δύσκολος. Η Τουρκία έχει δεκαετίες που το παλεύει και από ό,τι φαίνεται πάει προς τα πίσω.

Κλείνοντας το πρόβλημα του πολιτικού συστήματος, θα ήθελα να πω ότι διαβάζοντας Ευάγγελο Βενιζέλο θυμάμαι τις μέρες του πρώτου μνημονίου που είχε κάνει την πρόταση “180 ψήφοι για το μνημόνιο”. Να βάλουμε τη συντηρητική παράταξη απέναντι στον καθρέφτη απέναντι σε όλες τις άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις δικές της, φιλικές ή όχι, για να πούμε “έχεις εσύ το κλειδί προχώρα”. Εύκολα τα λόγια. Ο κύριος Σαμαράς είπε: ποτέ.., δεν..., και τα λοιπά και λίγο καιρό μετά υπεγράφη το μνημόνιο. Στα λόγια είναι εύκολο όταν δεν έχεις απέναντί σου όλους τους Ευρωπαίους ηγέτες του Λαϊκού Κόμματος και όλους τους υπόλοιπους φυσικά.

Ελπίζω να μη φτάσουμε σε ένα τέτοιο σημείο, αλλά οι πιθανότητες είναι μπροστά μας και μπορεί να φτάσουμε εκεί και θα είναι μία πολύ δύσκολη στιγμή για τη συντηρητική μας παράταξη.

Το τρίτο θέμα. Πάλι ο Αλέξανδρος μας λέει: “Τίποτα δεν έχει αλλάξει, είμαστε  χειρότεροι από πριν”. Το “χειρότεροι” αναγκάστηκα να το διαβάσω τρεις φορές, γιατί εγώ έλεγα είμαστε χειρότερα από πριν, όχι. “Είμαστε χειρότεροι από πριν. Αφορίζουμε τη συναίνεση προκρίνοντας τη σύγκρουση, χειροκροτούμε τους αμέτρητους άμετρους λόγους και τους ακραίους καθοδηγητές”.

Τι έγινε στα Σκόπια; Ας πάμε λίγα χρόνια πριν. Το 2015, στην Ελλάδα δημοψήφισμα. Συντριπτική νίκη του Αλέξη Τσίπρα, μία νίκη που παραλίγο να οδηγήσει την Ελλάδα εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θα σας πω γιατί δεν έγινε, την δική μου εκτίμηση φυσικά. Αλλά αυτό που πρέπει να κρατήσουμε είναι ότι ο Αλέξης πήρε το 61% του 55% που ψήφισαν.  60% ψήφισαν, 5% λευκά & αποχή, πήρε το 61% δηλαδή ή απλά αριθμητικά να μη σας ζαλίζω 33%. Η περήφανη νίκη του Αλέξη Τσίπρα, που έχει μείνει στην ιστορία σαν το παράδειγμα προς αποφυγήν φυσικά για όλη την Ευρώπη, είχε 33% επί των πολιτών που ψηφίζουν.

Ο Ζάεφ πήρε 33% ακριβώς, κατά σύμπτωση- κατά τραγική σύμπτωση.

Ποιοι είναι αυτοί οι παραμορφωτικοί φακοί που μας κάνουν να μην μπορούμε να δούμε την πραγματικότητα, τα νούμερα, τις δεδομένες καταστάσεις και να το υποτάσουμε σε αυτό που εμείς θέλουμε;

Ο κύριος Καμμένος είπε “συντριπτική ήττα της Συμφωνίας”. Ο κ Κοτζιάς είπε “τι ωραία προχωράμε, οι πολίτες ψήφισαν”. Ο Αλέξανδρος απαντάει:”τίποτα δεν έχει αλλάξει, είμαστε χειρότεροι από πριν”.

Καλώς ή κακώς ήρθαν οι ξένοι; Εδώ πάλι θα διαφωνήσω και σας είδα να κουνάτε το κεφάλι σας γιατί :” Όταν ο Βαλκάνιος έχει τον ξένο να του κουνάει το δάχτυλο”, τον ξένο - προσοχή είναι ο κακός ο ξένος, “τότε αντιδρά και υπερασπίζεται την ταυτότητά του”.

Έχει καθήκον η Δύση, όπως είχε με τον κύριο Τσίπρα με τον Αλέξη Τσίπρα. Είχαν καθήκον  όλοι οι ηγέτες, οι σοσιαλδημοκράτες πρώτοι, αλλά όλοι οι ηγέτες και ο Γιούρκερ, να το εξηγήσουν: Το δημοψήφισμα θα έχει κόστος και το κόστος θα είναι η συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στην Ευρωζώνη, αλλά από κει και πέρα ανοίγει ο ασκός του Αιόλου.

Έχουν καθήκον οι Ευρωπαίοι ηγέτες, έχουν καθήκον οι ηγέτες να μην χαϊδεύουν τα αυτιά του λαού, έχουν καθήκον να θέτουν τα θέματα ακριβώς όπως είναι ώστε κανείς να μην μπορεί να πει “δεν ήξερα”. Και αν την επομένη του  δημοψηφίσματος, που ήταν συμβουλευτικό, το DMRO αποφασίσει να πάει σε εκλογές με σύνθημα “ψηφίστε μας για να μην σας βάλουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και για να μη σας βάλουμε στο ΝΑΤΟ”, ώρα καλή στην πρύμνη του κι αγέρας τα πανιά του.

Ο Ανδρέας  Παπανδρέου το έκανε μία φορά αλλά ήξερε πάρα πολύ καλά ότι δεν ετίθετο θέμα συμμετοχής της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και μπορούσε να το χρησιμοποιήσει ως ένα σύνθημα ζύμωσης για να περάσει αυτά που ήθελε. Αλλά να φανταστώ στις εκλογές, όπου κρίνονται οι βουλευτές και το μέλλον των παιδιών των ψηφοφόρων, θα κατέβουν με σύνθημα “ψήφισέ με για να μη σας βάλω στην Ευρωπαϊκή Ένωση” πραγματικά ξεφεύγει από τη φαντασία μου.

Κλείνοντας, ένα λεπτό ακόμα.  “Με την επιτυχή επίλυση του ονοματολογικού ελαφρύνουμε τα βάρη της Ελληνικής πολιτικής, μεταφέρουμε όμως στις επόμενες γενιές σύγχρονες βασικές γενεσιουργές προκλήσεις του Μακεδονικού ζητήματος. Εύχομαι και ελπίζω να κάνω λάθος”, εύχεται ο Αλέξανδρος Μαλλιάς και ελπίζει. Εγώ θα του πω: Κάνεις λάθος. Βγάζοντας τον αλυτρωτισμό από ανάμεσά μας, μπορούμε να λειτουργήσουμε με την ευρωπαϊκή προοπτική όπως η Ευρώπη περιμένει και ελπίζει από την Ελλάδα -την Ελλάδα που έχει έχει μπει στη γωνία όλα αυτά τα χρόνια -  να παίξει έναν πρωταρχικό ρόλο.

Αλλά άμα δεν φτιάξουμε τη Διοίκηση δεν θα έχουμε ανάπτυξη και αν δεν έχουμε ανάπτυξη δεν θα έχουμε νέους και αν δεν έχουμε νέους θα πεθάνουμε όλοι μας. Άρα το πρόβλημα της χώρας μας αυτή τη στιγμή είναι πρόβλημα επιβίωσης, και τα πρωτογενή πλεονάσματα είναι η ταφόπλακα. Άρα αυτό που φοβάσαι Αλέξανδρε, δυστυχώς μπροστά σε αυτά που θα δούμε, πιστεύω ότι είναι το μικρό.

“Κλείνοντας τον συγχαίρω για την ετοιμότητά του και τη συμβολή του στον αναγκαίο εθνικό αναστοχασμό της εξωτερικής πολιτικής  και ευρύτερα της ζητούμενης εθνικής στρατηγικής. Κάποιες φορές πρέπει να υποκλίνεσαι μπροστά σε αυτόν που χειρίζεται το λόγο με έναν τόσο περιεκτικό λόγο”. Ευχαριστώ, Ευάγγελε Βενιζέλο.

Ευχαριστώ Αλέξανδρε, και για τη συμμετοχή σου στο Ποτάμι και για την ευκαιρία που μου έδωσες να απευθυνθώ σήμερα σε εκλεκτό ακροατήριο.

Σχετικά

PHP Code Snippets Powered By : XYZScripts.com