11 Ιανουάριος, 2019

E όχι και ΔΗΜ.ΑΡ.

Κωστής Μπιτζάνης

Η στάση των κομμάτων στο θέμα της συμφωνίας των Πρεσπών έχει γίνει αφορμή για να ακουστούν απίστευτα πράγματα.

Φυσικά δεν αναφέρομαι στο εθνικό λαϊκίστικο παραλήρημα το οποίο κορυφώνεται στα μεγάλα συλλαλητήρια για τη Μακεδονία που γίνονται όποτε δίνεται μια αφορμή τα τελευταία τριάντα χρόνια. Αναφέρομαι στο τι λέγεται από ανθρώπους με τους οποίους συναντηθήκαμε σε αυτή τη ζωή σε χώρους που πάντα σεβόντουσαν τη δημοκρατία, είχαν αταλάντευτο ευρωπαϊκό προσανατολισμό, σεβασμό στα δικαιώματα και στη γνώμη του άλλου.

Πολλούς, λοιπόν, τέτοιους κατά καιρούς συνοδοιπόρους δυσκολεύομαι να τους αναγνωρίσω με τον τρόπο που καταφέρονται εναντίον όλων όσων εξακολουθούμε να στηρίζουμε το Ποτάμι και να θελουμε να ψηφιστεί η συμφωνία των Πρεσπών και φυσικά να μην δώσουμε ψήφο εμπιστοσύνης στην ανίκανη αυτη κυβέρνηση.

Στο πλαίσιο της κριτικής για τη στάση μας αυτή, που ασκείται από ανθρώπους του ευρύτερου κεντρώου χώρου που έχουν αποφασίσει να στηρίζουν τον Κυριάκο Μητσοτακη σε κάθε του βήμα νομίζοντας ότι με αυτό τον τρόπο του προσφέρουν κάποια υπηρεσία, γράφτηκαν και ακούστηκαν πολλά μεταξύ των οποίων χυδαιότητες και ψέμματα.

Εγω θα αναφερθώ σε δυο θέματα που τα θεωρώ πολύ σημαντικά και θα τελειώσω με ένα τρίτο που είναι η απόλυτη διαστρέβλωση της πραγματικότητας.

1. Είναι πολύ σοβαρό πόσο στο όνομα του να μην έχει εκλογικές απώλειες η ΝΔ , το κόμμα που πρέπει να υποστηρίζει αταλάντευτα την ευρωπαϊκή μας πορεία, παίρνει αποστάσεις από την Ευρώπη και τους ηγέτες της που εντέλει ξεφεύγουν από το συγκεκριμένο θέμα και συναντούνται με τις αντιευρωπαϊκές δυνάμεις τις χώρας και μάλιστα σε αυτήν την ευρωπαϊκή συγκυρία όπου απειλείται περισσότερο από κάθε άλλη φορά η ευρωπαϊκή συνοχή.
Κάτι ανάλογο έκανε και ο Α.Σαμαρας στο πρώτο μνημόνιο.
Η Ελλάδα άντεξε μέχρι τώρα να έχει την αριστερά κατά της ευρωπαϊκής της πορείας δεν αντέχει να παρεκκλίνει και η δεξιά.

2. Η προσήλωση μας στους θεσμούς και στην κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν μπορεί να διαμορφώνεται από το πόσο τους περιφρονεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι λοιπόν καλό είναι να θυμόμαστε ότι στις δημοκρατίες γίνονται εκλογές κάθε 4 χρόνια και να μην μας πιάνει υστερία για να γίνουν λίγους μήνες νωρίτερα.
Γιατί όποτε γίνονται νωρίτερα τις κάνει ο εκάστοτε πρωθυπουργός για το κομματικό του
συμφέρον.
Η αντιπολίτευση ένα κοινοβουλευτικό όπλο έχει για να προκαλέσει πρόωρες εκλογές, την πρόταση μομφής. Κι αυτό το όπλο επειδή απαιτεί 50 βουλευτές ανήκει αποκλειστικά στη αξιωματική αντιπολίτευση.
Άρα το Ποτάμι με την πολύ μικρή κοινοβουλευτική του ομάδα δεν μπορεί και δεν πρέπει να ρυθμίζει το πότε θα γίνουν εκλογές, παρόλο που θέλει κι αυτό να φυγει αυτή η κυβέρνηση μια ώρα αρχήτερα γι αυτό και δεν θα δώσει ψήφο εμπιστοσύνης σε αυτήν την κυβέρνηση.

Κι έρχομαι στο 3ο.
Το να εξομοιώνεται αυτή η στάση του Ποταμιού με την στάση της ΔΗΜΑΡ από επιστήμονα και φίλο με ξεπερνάει.
Η τυχοδιωκτική στάση της ΔΗΜΑΡ και του Φώτη Κουβελη να χρησιμοποιήσει τις λίγες ψήφους της στην εκλογή του προέδρου της δημοκρατίας για να ρίξει τεχνιέντως την κυβέρνηση στην οποία μέχρι πρότινος συμμετείχε με αντάλλαγμα ( που εντέλει φυσικά δεν πήρε ) βουλευτές και υπουργούς με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είναι ακριβώς η αντίθετη από αυτήν που κρατάει σήμερα το ΠΟΤΑΜΙ
Ας κρατήσουμε την κριτική μας στο πλαίσιο της λογικής και της στοιχειώδους ευπρέπειας.

Θα υπάρχει ζωή και μετά από τις επερχόμενες εκλογές. Όποτε κι αν γίνουν.

*Ο Κωστής Μπιτζάνης είναι μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου