9 Νοε, 2014

Το δίλημμα είναι ένα: με το παρελθόν που χρεοκόπησε ή με μια καινούργια Ελλάδα;

Ποτάμι

«Η κρίση είναι η ευκαιρία για τη μεγάλη αλλαγή. Από εμάς εξαρτάται, από ένα κίνημα όπως το Ποτάμι, που δε θα επαναλάβει τα λάθη του παρελθόντος, που δεν έρχεται να βολέψει τα δικά του παιδιά γιατί δεν έχει δικά του παιδιά».

Με αυτά τα λόγια ο επικεφαλής του Ποταμιού Σταύρος Θεοδωράκης έκλεισε την Πανελλήνια Συνεδρίαση των Εκλεγμένων Οργάνων. Με μια πύρινη ομιλία έθεσε τα μεγάλα προβλήματα της χώρας και ανέλυσε τις λύσεις που προτείνει το Ποτάμι. Μίλησε για την αναγκαιότητα να υπάρξει ένας νέος εκλογικός νόμος, να γίνει αναθεώρηση του Συντάγματος, να απαλλαχθεί η χώρα από την κομματοκρατία και να υπάρξει μια εθνική πατριωτική πρόταση για το χρέος.

«Η κομματοκρατία είναι η κατάρα της μεταπολίτευσης. Αν δεν την ξεπεράσουμε δε θα έχουμε μέλλον» είπε ο Σταύρος Θεοδωράκης καταδεικνύοντας το ουσιαστικότερο πρόβλημα της χώρας.

Δείτε την ομιλία: 

Διαβάστε ολόκληρη την ομιλία του Σταύρου Θεοδωράκη:

"Θα μου επιτρέψετε να αρχίσω με μια ιστορία.
Με μια αληθινή ιστορία.
Ανηφορίζοντας το πρωί από το Μετρό στο Γκάζι έπεσα σε μια παρέα πιτσιρικάδων.
Αγόρια και κορίτσια που πήγαιναν να πιάσουν δουλειά στα καφέ της πλατείας. Μεροκάματα του Σαββατοκύριακου δηλαδή.
«Θα τα καταφέρετε λοιπόν ;» μου φώναξε ένας και η συζήτηση ξεκίνησε.
Θα σας πω τι τους απάντησα αλλά πρώτα θέλω να σκεφθείτε ξανά το ερώτημα:
«Θα τα καταφέρετε λοιπόν;»
Αυτό είναι το νέο ερώτημα που απευθύνουν όλοι σήμερα στο Ποτάμι.
Στην αρχή ρωτούσαν «τι γυρεύεις εσύ στην πολιτική»;
Ή «πού πας και μπλέκεις;».
Ή « πλάκα με κάνεις» που λένε και στη Θεσσαλονίκη.
Τώρα το ερώτημα έχει αλλάξει: «Θα τα καταφέρετε;»
Δηλαδή «ναι σας θέλουμε αλλά θα τα καταφέρετε;».
Η αγωνία και η ελπίδα σε ένα ερώτημα.
Γιατί τα πράγματα στη χώρα συνεχίζουν να μην πηγαίνουν καλά.
Το παλιό πολιτικό προσωπικό σκιαμαχεί για το ασήμαντο.
Κάνουνε ΕΔΕ για να δούμε γιατί δεν πήγε ο Υπουργός στην εκκλησία.
Και βέβαια τα προβλήματα τρέχουν:
Ανεργία, μαύρη εργασία, λουκέτα, χωράφια να εγκαταλείπονται, επιστήμονες να ψάχνουν μεροκάματα στην Αλβανία ή την Ολλανδία, διαλυμένα νοσοκομεία και πανεπιστήμια.
Οι αναλαμπές- όπου υπάρχουν -κρατούν λίγο. Οι εξαγωγές αντί να αυξάνονται μειώνονται.
Στο κυβερνητικό στρατόπεδο είναι ο σώζων εαυτόν σωθήτω.
Οι μεγάλες αλλαγές που έχει ανάγκη η χώρα έχουν εγκαταλειφθεί – κάποιες δεν ξεκίνησαν καν.
Στον χώρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης τα πράγματα είναι χαοτικά.
Ο ένας θέλει να καταργήσει τα ΜΑΤ – αυτό μας μάρανε- και ο άλλος δίνει μάχη για να τονώσει τις καταλήψεις στα σχολεία.
Και βέβαια να χαρίσουμε τα δάνεια – όλα τα δάνεια. Και αυτών που πραγματικά δεν έχουν και αυτών που έχουν και τα κρύβουν ή τα έχουν βγάλει στο εξωτερικό.
Μα υπάρχουν λεφτά; Όχι, αλλά υπάρχει καλή διάθεση.
Η καλή διάθεση και η καλή καρδιά που έχουν πάντα αυτοί που κυνηγούν την εξουσία.
Αυτοί που υπόσχονται τα πάντα στους πάντες.
Η κοινωνία μας όμως δε θέλει μια νέα εξουσία που να μοιάζει με τις παλιές.
Η Ελλάδα έχει ανάγκη μια νέα πολιτική από νέους πολιτικούς, που θα δώσει λύσεις και δεν θα αντιγράφει το παρελθόν.
Πώς θα γίνει αυτό όμως; Μπορεί να υπάρξει νέα πολιτική;
Είναι οι θεσμοί φίλοι μου.
Οι θεσμοί και όχι τα λεφτά.
Και εδώ θα πρέπει να το πω ξεκάθαρα.
Πιστεύει κανείς ότι αν μας χαρίσουν τα δάνεια, αν ο καλός Θεός της Ελλάδας μας ρίξει ως μάννα εξ ουρανού τα λεφτά που χρωστάμε, πιστεύει κανείς σε αυτή τη χώρα ότι τα προβλήματα τέλειωσαν.
Το παλιό πολιτικό σύστημα σε 5 χρόνια θα έχει δημιουργήσει ξανά ελλείμματα, ξανά προνόμια, ξανά αδικίες.
Η Δημοκρατία στη χώρα μας νοσεί κι αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα.
Όταν λέω η δημοκρατία εννοώ η δικαιοσύνη, η αξιοκρατία, ο σεβασμός της διαφορετικής άποψης, η κοινωνική μέριμνα.
Πάμε λοιπόν να τη βελτιώσουμε – χωρίς καθόλου χρήματα.
Πάμε να άρουμε τα προνόμια και την ασυλία των κομμάτων και των πολιτικών.
Να πάψουμε να «ζούμε χαρούμενοι» μέσα στη διαφθορά, τον νεποτισμό και τα πελατειακά δίκτυα.
Πάμε να σταματήσουμε τα μεγάλα συμφέροντα που «αγοράζουν» νόμους για να κάνουν τις δικές του δουλειές.
Πάμε να παραμερίσουμε τις συντεχνίες που έχουν χωρίσει την Ελλάδα σε οικόπεδα και την εκμεταλλεύονται όπως οι τσιφλικάδες τον κάμπο.
Πάμε να δώσουμε δύναμη στους δημιουργούς – τους άξιους – τους έντιμους.
Πάμε να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε τώρα!
Χωρίς λεφτά!

Ένας νέος Εκλογικός Νόμος
Το πολιτικό σύστημα δε θα αλλάξει αν δεν μπει νέο αίμα στη Βουλή.
Άνθρωποι που έχουν δουλέψει. Άνθρωποι ανεξάρτητοι και όχι υπάλληλοι συμφερόντων και συντεχνιών.
Το Ποτάμι έχει μια ολοκληρωμένη πρόταση για ένα αναλογικότερο, δικαιότερο και αντιπροσωπευτικότερο σύστημα.
Είναι το λεγόμενο γερμανικό σύστημα. Να μπορείς να ψηφίσεις υποψήφιους από δύο διαφορετικά κόμματα. Άλλον στη μικρή σου περιφέρεια και άλλον στην εθνική λίστα.
Και αυτή η διπλή ψήφος ίσως να είναι η λύση στην κρίση του πολιτικού συστήματος στην Ευρώπη όχι μοναχά στην Ελλάδα.
Δεν υπάρχουν πια αυθεντίες, δεν υπάρχουν μοναδικές αλήθειες και όλο και πιο πολλοί Έλληνες, όλο και πιο πολλοί Ευρωπαίοι μοιράζονται ανάμεσα σε δύο αλήθειες – σε δύο κόμματα.
Μας λένε όμως ότι «σωστά είναι αυτά αλλά δεν προλαβαίνουμε για τόσες μεγάλες αλλαγές».
Ωραία λοιπόν έχουμε και μια μεταβατική πρόταση. Να σπάσουν οι μεγάλες περιφέρειες. Η Α' Αθήνας, η Β' Αθήνας, το Υπόλοιπο Αττικής, η Α' και Β' Θεσσαλονίκης, η Α' και Β' Πειραιά…
Στην Β' Αθήνας βγαίνουν 44 Βουλευτές. Στο υπόλοιπο Αττικής είναι και η Ελευσίνα και το Λαύριο.
Ποιον κοροϊδεύουν; Μόνο οι πλούσιοι, οι κληρονόμοι, οι γνωστοί και οι αγαπημένοι των καναλιών έχουν τύχη σε αυτές τις τεράστιες περιφέρειες.
Και μετά έχουμε το παράλογο μπόνους των πενήντα εδρών για το πρώτο κόμμα.
Τον Μάιο του 2012 η ΝΔ με 19% πήρε 108 έδρες!
Τους ψήφισε ένας στους δέκα και είχε το 1/3 των εδρών του Κοινοβουλίου. Είναι αυτό Δημοκρατία;
Με 35% ένα κόμμα μπορεί να είναι αυτοδύναμο στη Βουλή.
Εμείς κατανοούμε ότι το πρώτο κόμμα πρέπει να έχει ένα προβάδισμα, αλλά να του χαρίζουμε ένα 17% - σε αυτό το ποσοστό αντιστοιχούν οι 50 έδρες.
Τέτοιος παραλογισμός;
Προτείνουμε λοιπόν ως μεταβατική λύση το πρώτο κόμμα να λαμβάνει μία έδρα για κάθε 1% των ψήφων. Αν πάρει 30% να πάρει τριάντα έδρες. Αν πάρει όμως 20%, να πάρει 20 έδρες.

Ένα νέο Σύνταγμα
Οι καιροί τρέχουν όσο ποτέ άλλοτε. Και η χώρα κινείται με ρυθμούς χελώνας.
Πρέπει να αυξήσουμε ταχύτητα, πρέπει να γίνουμε πιο ευέλικτοι, πρέπει να απαλλαχθούμε από τους κανόνες που μας κρατούν δεμένους στο παρελθόν.
Πρέπει να αλλάξουμε το Σύνταγμα.
Και πρέπει αυτή η Βουλή να ξεκινήσει τη διαδικασία Αναθεώρησης του Συντάγματος ορίζοντας την επόμενη Βουλή ως αναθεωρητική.
Να δοθεί τέλος στην ασυλία των πολιτικών. Να αλλάξει το διαβόητο άρθρο 86, «περί ευθύνης υπουργών». Το φωνάζω από την πρώτη στιγμή. Οι πολιτικοί να μην αθωώνονται από τους πολιτικούς αλλά να δικάζονται από δικαστές, όπως όλοι οι Έλληνες. Και οι βουλευτές να πάψουν να έχουν την ασυλία του άρθρου 63.
Είναι αδιανόητο οι βουλευτές να διαθέτουν αυτοδίκαια ασυλία, ακόμη και στην περίπτωση που κατηγορούνται για εγκλήματα του κοινού ποινικού δικαίου.
Να μην έχουν λοιπόν ασυλία. Κι αν θεωρούν ότι η δίωξή τους είναι πολιτική ή καταχρηστική να προσφεύγουν στη Βουλή και να ζητούν προστασία.
Και πρέπει να αλλάξουμε το 110 άρθρο.
Είναι αυτό που προσδιορίζει ότι ανάμεσα σε δύο αναθεωρήσεις είναι υποχρεωτικό να μεσολαβούν πέντε χρόνια.
Ζητούμε λοιπόν να ξεκαθαριστεί ότι η πενταετής περίοδος αφορά μόνο στις διατάξεις που αναθεωρούνται κάθε φορά - όχι στο σύνολο του Συντάγματος.
Πρέπει να αλλάξουμε το άρθρο 16. Να δοθεί η δυνατότητα σε μεγάλα πανεπιστήμια του εξωτερικού, σε μεγάλα Ιδρύματα της χώρας, σε ευεργέτες να ιδρύουν μη κερδοσκοπικά πανεπιστήμια.
Όχι πανεπιστήμια μαϊμούδες, σαν και αυτά που στριμώχνονται στα διαμερίσματα των πολυκατοικιών και δουλεύουν με άδειες του υπουργείου Εμπορίου, αλλά πανεπιστήμια για να έρχονται ξένοι φοιτητές να σπουδάζουν εδώ.
Να γίνουν επενδύσεις. Να σταματήσει η αιμορραγία. Να πάψουν τα παιδιά μας να πηγαίνουν στα Τίρανα ή στην Κωνσταντινούπολη για ένα πτυχίο.
Να σταματήσει πια η υποκρισία. Έχουμε καθηγητές που στην Ελλάδα Δευτέρα με Τετάρτη αγωνίζονται για να μη γίνουν μη κρατικά πανεπιστήμια και Πέμπτη με Κυριακή διδάσκουν σε μη κρατικά πανεπιστήμια στην Τουρκία, την Κύπρο, την Τσεχία. Πόση υποκρισία μπορεί να αντέξει αυτός ο τόπος;
Και πόση υποκρισία κρύβει το Σύνταγμα μας.
Η πλειοψηφία των πειθαρχικών των δημοσίων υπαλλήλων είναι από δημοσίους υπαλλήλους. Γιατί όχι από δικαστές;
Οι Ανεξάρτητες αρχές θέλουν τα 4/5 της Διάσκεψης των Προέδρων της Βουλής για να συγκροτηθούν. 4/5! Δηλαδή ποτέ!
Θέλουμε λοιπόν ένα νέο Σύνταγμα και το θέλουμε τώρα.

Πατριωτική πρόταση για το χρέος
Πάμε τώρα στα λεφτά.
Το χρέος δεν αφορά το 26,5% των πολιτών που ψηφίζουν ΝΔ – ούτε το 32,6% των πολιτών που ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ - όπως βλέπετε χρησιμοποιώ τις τελευταίες δημοσκοπήσεις - ούτε το 10,3 των πολιτών που ψηφίζουν Ποτάμι – είναι η χθεσινή δημοσκόπηση της Μέτρον Ανάλυσης.
Το χρέος μπορεί να το δημιούργησαν οι πολιτικοί και κυρίως τα δύο πάλαι ποτέ κόμματα εξουσίας – η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ – όμως θα το πληρώνουν τα παιδιά και τα εγγόνια μας.
Είναι λοιπόν υποχρέωσή μας να συνεννοηθούμε.
Για το πότε θα γίνει η διαπραγμάτευση – ποια είναι δηλαδή η κατάλληλη στιγμή…
Για το τι ρυθμίσεις θέλουμε…
Και πώς το χρέος που έχουμε δεν θα εκτιναχθεί με νέα επιτόκια του 7 ή του 9%.
Θέλουμε μεγάλη χρονική παράταση για την αποπληρωμή των δανείων, μείωση των επιτοκίων, τακτοποίηση των βραχυπρόθεσμων απαιτήσεων του ΔΝΤ, αναγνώριση μιας ικανής περιόδου απαλλαγής από την εξυπηρέτηση του χρέους…
Αλλά όλα αυτά θα τα ακούσουν αν τα πουν οι Έλληνες ενωμένοι και όχι μια κυβέρνηση του 30%.
H ρύθμιση του χρέους και η αναζήτηση χρημάτων για τη χώρα δεν μπορεί να γίνεται για προεκλογικούς λόγους.
Είδαμε που κατέληξαν οι λεονταρισμοί του ΣΥΡΙΖΑ περί σκισίματος των μνημονίων, τους οποίους σκέφτηκε να υιοθετήσει ο κ. Βενιζέλος…
Και έπεισε τον κ. Σαμαρά να δηλώσει ότι η Ελλάδα δε χρειάζεται άλλη βοήθεια από τους εταίρους της και μπορεί να δανειστεί μόνη της από τις αγορές.
«Να πάρουμε δηλαδή Αντώνη ένα εκλογοδάνειο!» – ήταν η πρόταση!
Και τα επιτόκια εκτινάχθηκαν στα επίπεδα της χρεοκοπίας του 2010.
Γιατί δυστυχώς κανείς εκεί έξω – στις αγορές και στην Ευρώπη – δεν έχει εμπιστοσύνη στο παλιό ελληνικό πολιτικό σύστημα.
Μια κυβέρνηση που θέλει να μοιάσει στην αντιπολίτευση και μια αντιπολίτευση που θέλει να γίνει κυβέρνηση αποκαλώντας τους εταίρους μας, που μας δανείζουν με 2%, «τοκογλύφους».

Όχι στο μοίρασμα των καρεκλών ανάμεσα στα κόμματα
Ποιοι όμως θα κυβερνήσουν; Και δεν εννοώ ποιο κόμμα ή ποια κόμματα.
Εννοώ ποιοι άνθρωποι θα κυβερνήσουν και με ποιες αρχές;
Το Ποτάμι λέει ότι δε μας αρκούν οι καλές προθέσεις, αν και αυτές ελέγχονται καμιά φορά. Σας θυμίζω ότι και αυτοί που έκλεβαν, έκλεβαν στο όνομα του σοσιαλισμού. Και έκλεβαν πολύ.
Έχω πει εδώ και καιρό ότι αν το Ποτάμι κληθεί να αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες, θα προωθήσει στα υπουργεία την Εθνική Ελλάδος.
Τους ικανούς, που η ιστορία τους εγγυάται ότι μπορούν να δώσουν λύσεις. Προφανώς θα είναι και κάποιοι από το Ποτάμι αλλά δεν θα είναι όλοι από το Ποτάμι.
Δεν θα είναι όλοι από μια παρέα ή όλοι από έναν κομματικό σωλήνα.
Δεν είναι όμως μόνο οι υπουργοί. Είναι και τα στελέχη των υπουργείων, είναι και οι επικεφαλής των οργανισμών, οι πρόεδροι των νοσοκομείων, τα στελέχη του κρατικού μηχανισμού. Ποιος τους επιλέγει όλους αυτούς;
Το παλιό σύστημα έχει την απάντηση. Το κόμμα! Το κόμμα ξέρει – το κόμμα αποφασίζει. Το κόμμα και ο αρχηγός.
4-2-1 σας θυμίζω ήταν η απόφαση του κ. Σαμαρά, του κ. Βενιζέλου και του κ. Κουβέλη. Με αυτό το σύστημα μοιράστηκαν 500 θέσεις ευθύνης. Πρόεδροι, Διευθύνοντες Σύμβουλοι, Διοικητές, Υποδιοικητές.
Και 3.500 θέσεις σε Διοικητικά Συμβούλια.
Και τώρα οι επόμενοι κάνουν τα δικά τους σχέδια. Τα διαβάζουμε στις εφημερίδες. Καταρτίζουν λίστες… Το μεγάλο ρεσάλτο στην εξουσία.
Εμείς λοιπόν λέμε ότι την κυβερνητική μηχανή πρέπει να στελεχώσουν άνθρωποι που θα έχουν επιλεγεί αξιοκρατικά.
Κάθε θέση προκηρύσσεται και επιλέγονται από τρία έως πέντε πρόσωπα μέσα από τα οποία πρέπει να επιλέξει η κυβέρνηση τον ικανότερο.
Προσθέτουμε όμως:
Συγγενείς πρώτου βαθμού βουλευτών και μελών της Κυβέρνησης δε διορίζονται πουθενά για όσο διάστημα διαρκεί η θητεία τους.
Πρώην βουλευτές και αποτυχόντες υποψήφιοι βουλευτές, αν αναλάβουν κρατική θέση, δεν θα μπορούν για τέσσερα χρόνια να διεκδικήσουν ξανά βουλευτική έδρα ή να θέσουν υποψηφιότητα για Δήμαρχοι. Για 4 χρόνια!
Πρέπει να πάψει να είναι το κράτος λάφυρο για τους κομματικούς στρατούς
Η πιο προσοδοφόρα δουλειά στην Ελλάδα δεν είναι πολιτικός. Εκεί κερδίζουν λίγοι. Η πιο προσοδοφόρα είναι αποτυχών πολιτικός- διορισμένος σε δημόσια θέση. Εκεί κερδίζουν όλοι.
Και με διορισμούς, ρουσφέτια και μίζες χτίζουν μια νέα καριέρα.
Χωρίς καμία εξαίρεση; Μήπως υπερβάλλεις; Και όμως: Χωρίς εξαίρεση!
Γιατί όταν είσαι υποψήφιος στην Καρδίτσα και αποτύχεις και μπεις πρόεδρος στο νοσοκομείο το μόνο που σε ενδιαφέρει είναι να ετοιμάσεις την επόμενη εκλογική σου μάχη. Μέχρι και ο αριθμός προτεραιότητας στα χειρουργεία είναι όπλο στα χέρια των κομματικών μηχανισμών.

Περιορισμός κομματικών προνομίων
Η κομματοκρατία είναι η κατάρα της Μεταπολίτευσης.
Αν δεν την ξεπεράσουμε, δεν θα έχουμε μέλλον.
Αυτό που συμβαίνει με τα τραπεζικά δάνεια των κομμάτων είναι το λιγότερο προσβολή για τον ελληνικό λαό που δοκιμάζεται.
Τα ελληνικά κόμματα έλαβαν στις τελευταίες εκλογές τρεις φορές υψηλότερη χρηματοδότηση για κάθε ψήφο σε σχέση με τα γερμανικά κόμματα.
Και τα κυβερνητικά κόμματα νομοθέτησαν με τροπολογία δύο βουλευτών, παραμονές της 28ης Οκτωβρίου ότι το 40% της συνολικής κρατικής χρηματοδότησης που λαμβάνει κάθε κόμμα και συνασπισμός κομμάτων να είναι ακατάσχετο και ανεκχώρητο!
Όταν κλείνουν επιχειρήσεις, χάνονται σπίτια και περιουσίες, πρέπει να είναι κανείς πολύ χοντρόπετσος για να προτείνει κάτι τέτοιο.
Να μπει λοιπόν τέλος στα προκλητικά προνόμια των κομμάτων.
Εμείς στις εκλογές ξοδέψαμε λίγες δεκάδες χιλιάδες, αυτοί στις εκλογές ξοδέψανε εκατομμύρια! Δεν ήταν δικά τους όμως. Ήταν λεφτά που στερήθηκε ο ελληνικός λαός.
Ζητούμε λοιπόν περαιτέρω μείωση της χρηματοδότησής τους και περιορισμό στο μισό των στελεχών της διοίκησης που απορροφά κάθε κόμμα.
Στο Ποτάμι το έχουμε ήδη κάνει. Θέλω να είμαι συγκεκριμένος. Βγάλαμε δύο ευρωβουλευτές και μας είπαν μπορείτε να αποσπάσετε μέχρι 37 υπαλλήλους! Δεν θα τους αποσπάσουμε. Θα πάρουμε αυτούς τους 10-12 που κρίνονται απολύτως απαραίτητοι.
Κάντε όμως τους πολλαπλασιασμούς. Ένα κόμμα που έβγαλε έξι ευρωβουλευτές μπορεί να αποσπάσει 120 δημοσίους υπαλλήλους.
Και μετά είναι οι αποσπασμένοι στη Βουλή, οι αποσπασμένοι στους Βουλευτές – 3 υπάλληλοι σε κάθε Βουλευτή.
Χιλιάδες υπάλληλοι στην υπηρεσία των κομμάτων. Υπάλληλοι που πληρώνουμε όλοι μας.
Μεταξύ αυτών και 16.000 εκπαιδευτικοί. Και αντί να απαιτήσουμε την επιστροφή τους στις τάξεις, ζητάμε εθελοντές εκπαιδευτικούς που θα αμείβονται με μόρια.

Είναι αδιανόητο να παραλύει το κράτος, κάθε φορά που «απειλούνται» ή προκηρύσσονται εκλογές και κάθε μήνα που αλλάζει ένας υπουργός.
Η πρότασή μας: Σε νευραλγικούς τομείς να θεσμοθετηθούν μόνιμοι «κυβερνήτες» - υφυπουργοί ή Γενικοί Γραμματείς - οι οποίοι απρόσκοπτα και χωρίς κομματικές εξαρτήσεις θα συνεχίσουν να δουλεύουν.
Στην Παιδεία, την Υγεία, το Εμπόριο, στην Άμυνα, τους φόρους, δεν μπορούμε πια να έχουμε ολιγωρίες, παλινωδίες και ερασιτεχνισμούς.
Δεν μπορούν το ΣΔΟΕ και η Γενική Γραμματεία Εσόδων να είναι όπλα στα χέρια του υπουργού. Θέλουμε ανεξάρτητες υπερκομματικές αρχές. Θέλουμε την έμπρακτη ανεξαρτητοποίηση των φορολογικών αρχών από την κεντρική κυβέρνηση.

Και ζητάμε την αυτοδέσμευση των κομμάτων που πρέπει επιτέλους να αποσυρθούν από τα σχολεία και τα πανεπιστήμια.
Οι κομματικοί στρατοί να στρατοπεδεύσουν αλλού όχι στο δημόσιο πανεπιστήμιο.
Να αφήσουν τους φοιτητές να οργανώνονται σε συλλόγους και να διεκδικούν τα δικαιώματα τους.
Πρέπει να τελειώνουμε με τον κομματικό ζυγό. Αυτό το κομματικό συμφέρον μας έφερε στο χείλος του γκρεμού. Ας το αφήσουμε λοιπόν στο χείλος του γκρεμού τώρα που εμείς αλλάζουμε πορεία.

Οι αλλαγές που σας παρουσίασα θα απαλλάξουν τη χώρα από τα βαρίδια που την κρατάνε πίσω.
Έτσι ώστε η επόμενη κυβέρνηση, όποια κι αν είναι αυτή, να μη μας γυρίσει πίσω.
Γιατί το παλιό σύστημα είναι έτοιμο να κάνει τα λάθη που μας οδήγησαν στα Μνημόνια.
Καλούμε λοιπόν τα κόμματα της Βουλής να ακούσουν το Ποτάμι των αλλαγών. Τους λέμε να δείξουν πνεύμα συναίνεσης και συνεργασίας, όπως τους ζήτησε και ο Κάρολος Παπούλιας.
Να εκλέξουν Πρόεδρο. Όχι έναn πρόεδρο σχετικής πλειοψηφίας – 120- 130 ψήφων. Ένα πρόεδρο που να μπορεί να εκπροσωπήσει τη δύναμη της χώρας.
Η Ελλάδα δεν μπορεί για μήνες να μην έχει Πρόεδρο, να μην έχει κυβέρνηση. Είναι ένα επικίνδυνο παιχνίδι που μπορεί να μας στοιχίσει ακριβά.
Οι μάχες δε δίνονται μόνο με τα όπλα. Άλλωστε αυτές οι μάχες πρέπει να αποφεύγονται.
Οι μάχες στα εθνικά θέματα είναι διπλωματικές και πολιτικές.
Ο ρόλος της ηγεσίας σε μια περίοδο κρίσης είναι καθοριστικός.
Μόλις εμφανιστήκαμε τον Φεβρουάριο είπα ότι αυτά τα σύνορα δεν είναι ελληνικά σύνορα, είναι ευρωπαϊκά!
Θέλουμε την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση στην εξωτερική πολιτική και την άμυνα.
Θα ήθελα όμως εδώ να πω προς τους συμμάχους μας στην Ευρώπη και την Αμερική αλλά και προς τη Ρωσία ότι 25 χρόνια από την πτώση του τείχους του Βερολίνου, δεν μπορεί ο κόσμος να ανέχεται ένα τείχος της ντροπής στη Λευκωσία.

Επιστρέφω όμως στο ερώτημα της αρχής: Θα τα καταφέρετε λοιπόν;
Δεν ξέρω τι θα απαντούσατε εσείς στο ερώτημα αλλά υποψιάζομαι ότι πολλοί από εσάς δίνετε λάθος απάντηση.
«Το παλεύουμε» ή «θα προσπαθήσουμε». Δεν είναι όμως αυτή η σωστή απάντηση.
Η σωστή απάντηση είναι «από εμάς εξαρτάται». Και όταν λέω εμάς εννοώ από εμένα – από εσένα – από τον καθένα ξεχωριστά. Και δεν αναφέρομαι μόνο στα στελέχη – αλλά και στους εθελοντές – και τους φίλους – και τους συμμάχους – και τους άστεγους του πολιτικού συστήματος.
Τους φιλελεύθερους προοδευτικούς, τους αριστερούς μεταρρυθμιστές, τους σοσιαλιστές, τους σοσιαλδημοκράτες, τους Οικολόγους, όλους αυτούς που κουράστηκαν όλα αυτά τα χρόνια να περιμένουν.
Από εμάς εξαρτάται. Η κρίση είναι η ευκαιρία για τη μεγάλη αλλαγή.
Για ένα Κίνημα που δε θα επαναλάβει τα λάθη του παρελθόντος. Ένα Κίνημα που δεν έρχεται να βολέψει τα δικά του παιδιά γιατί δεν έχει δικά του παιδιά.
Από εμάς εξαρτάται λοιπόν. Να στείλουμε στη Βουλή τους καλύτερους. Τους αποκλεισμένους αλλά όχι τους πεινασμένους για εξουσία.
Τους μορφωμένους αλλά όχι τους αποστειρωμένους από τις αλήθειες της ζωής.
Τους τίμιους – εδώ δεν έχει αλλά απλώς τους τίμιους.
Από εμάς εξαρτάται λοιπόν αν θα αλλάξουμε ζωή.
Το Ποτάμι δείχνει τον δρόμο. Χωρίς να έχουμε βουλευτές, χωρίς να μετέχουμε δηλαδή στον «κεντρικό διάλογο», χωρίς να έχουμε κανάλια και εφημερίδες να μας υποστηρίζουν, χωρίς διαφημιστές και εταιρείες συμβούλων, το Ποτάμι είναι καθαρά η τρίτη δύναμη της χώρας. Μαλώνουν μόνο για το ποσοστό μας. Είναι 8 ή είναι 12; Το σίγουρο είναι ότι είμαστε πολλοί και δεν μπορεί κανείς πια να μας σταματήσει.

Καλώ λοιπόν όλους αυτούς που τόσα χρόνια προσπαθούν να αλλάξουν τη χώρα να το επιχειρήσουν άλλη μια φορά μέσα από το Ποτάμι. Δεν φτάνει να έχουν στραμμένη την προσοχή τους στο Ποτάμι, πρέπει να μπουν στο Ποτάμι, πρέπει να βραχούν.
Η χώρα χρειάζεται ισχυρό σοκ για να ξαναπάρει μπρος. Και αυτό πρέπει να το επιτύχουμε όλοι μαζί.
Περάσαμε πολλά αυτά τα χρόνια για να μας βάλουν τώρα να διαλέξουμε ανάμεσα σε δύο λάθη.
Μας χώρισαν σε στρατόπεδα, σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς, σε ευρωπαϊστές και αντιευρωπαίους, σε «προδότες» και «ακραίους».
Πρέπει να πούμε πια καθαρά ότι το δίλημμα είναι ένα: με το παρελθόν που χρεοκόπησε ή με μια καινούργια Ελλάδα;
Με την Ελλάδα των αλλαγών ή με την Ελλάδα της στασιμότητας και του κλαψουρίσματος.
Με την Ελλάδα των συνταξιούχων της πολιτικής ή με τις νέες δυνάμεις της κοινωνίας.
Με τους κομματικούς στρατούς ή με την Ελλάδα της δημιουργίας.
Ας πάρουμε την απόφαση σήμερα γιατί αύριο μπορεί να είναι αργά"

IMG_7291

IMG_7263

9 Νοεμβρίου 2014