22 Ιανουάριος, 2019

Δεν θα ήταν καλύτερα για την Ελλάδα να τορπιλίζει κάθε λύση, έτσι ώστε κάποια στιγμή να διαμελιστεί η ΠΓΔΜ;

Guest Αρθρογράφος

Η ομιλία του Δημήτρη Ψυχογιού στην εκδήλωση "Εδώ μιλούν οι τολμηροί - Μακεδονικό: η συζήτηση που δεν έγινε"

Καλησπέρα σας. Βέβαια όταν φτάνει κανείς να λέει ότι θα ήταν καλύτερα να διαλυθεί ένα κράτος, το λογικό είναι ότι θα ήταν καλύτερα να μην είχε υπάρξει αυτό το κράτος. Εγώ μένω στην Κυψέλη κοντά στο Πεδίο του Άρεως οπότε ερχόμενος σήμερα μέσα από το Πεδίο του Άρεως υπάρχει το άγαλμα του Κωνσταντίνου του βασιλιά, οπότε τον είδα να έχει ο βασιλιάς τραβήξει το μπρούτζινο σπαθί και να φωνάζει «Εγώ τα έλεγα από τότε, ο Βενιζέλος φταίει, διότι εγώ ήθελα να πάω στο Μοναστήρι και ο Βενιζέλος με υποχρέωσε να πάω στη Θεσσαλονίκη». Μάλιστα στο Μοναστήρι – Σκόπια ήταν μια σύγκρουση που έγινε κατά τον 1ο Βαλκανικό πόλεμο.

Πρέπει να πούμε ότι ο Βενιζέλος έξι μήνες αργότερα μόνο, παραδέχτηκε δηλαδή κατά το κλασικό που συμβαίνει στην ελληνική πολιτική σκηνή, όταν πήγε να εγκρίνει η ελληνική Βουλή τη Συμφωνία του Λονδίνου μετά τον 1ο Βαλκανικό Πόλεμο αντιμετώπισε την επίθεση των αντιπάλων του ότι δεν πήρε αρκετά, με το βασικό γιατί δεν πήρε την Ανατολική Μακεδονία που είχαν προλάβει και την είχαν πάρει οι Βούλγαροι. Και είπε το γνωστό που έμεινε και ιστορικό ότι «και να μου την έδιναν δεν θα την έπαιρνα, γιατί η Ελλάδα δεν θα είχε σπονδυλική στήλη με το να επεκταθεί και άλλο εκεί», άλλο βέβαια αν μετά τον Ελληνοβουλγαρικό πόλεμο, την ενσωμάτωσε η Ελλάδα και αν μετά ο Βενιζέλος ήθελε να μεταθέσει την σπονδυλική στήλη να την κάνει υδάτινη θα έλεγα μεταθέτοντάς την στο Αιγαίο με τη μεγάλη περιπέτεια της Μικρασιατικής εκστρατείας, που ξέρουμε πως κατέληξε.

Εκείνη ήταν μια πολύ ωραία εποχή για τους γεωγράφους και τους πολιτικούς. Οι γεωγράφοι έφτιαχναν τους χάρτες και οι πολιτικοί τράβαγαν γραμμές και χώριζαν σύνορα «αυτό εκείνοι, εμείς αυτό, οι άλλοι το άλλο», οι αυτοκρατορίες κατέρρεαν. Ήταν τρεις αυτοκρατορίες η ρωσική, η τουρκική, η Αυστροουγγαρία, είχαν μείνει δύο η γαλλική και η αγγλική που μοίραζαν, αλλά και οι μικρότεροι κι αυτοί χάραζαν χάρτες οι Βαλκάνιοι εδώ, Βουλγαρία – Ελλάδα. Την Κωνσταντινούπολη την ήθελαν και οι Έλληνες και οι Βούλγαροι να μην την προλάβουν οι Ρώσοι, πολύ μεγάλες συζητήσεις για όλα αυτά, με το πρόβλημα της σπονδυλικής στήλης.

Ξέρουμε ότι με το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο πάντα συζητώντας γιατί υπάρχει αυτό το κράτος, η Βουλγαρία τα πήρε όλα. Μπήκε στην Ελλάδα, πήρε και το κομμάτι της Σερβίας από εκεί και την ελληνική Μακεδονία. Δεν ενσωματώθηκαν επισήμως, ουσιαστικά όμως υπήρχε βουλγαρική κατοχή, όλα πάγωσαν μετά το 2ο Πόλεμο. Ο Ψυχρός Πόλεμος πάγωσε τα πάντα μετά, η Ελλάδα όμως σε αυτό το ψύχος που υπήρχε -μας είπε ο κ. Ηρακλείδης γιατί δεν μπορούσε η Ελλάδα να θέσει τα ζητήματα αυτά τότε- η Ελλάδα ανακάλυψε ένα καινούργιο σκελετικό πρόβλημα αποφάσισε να γίνει μακροπόδαρη και να φτάσει στην Κύπρο.
Βέβαια με ένα μόνο μακρύ κανείς κάποιο πρόβλημα θα υπήρχε σίγουρα σε αυτή την απαίτηση του ελληνικού πολιτικού προσωπικού που γνωρίζουμε που οδηγήθηκε και που κατέληξε το 1974 αυτό το νέο ζήτημα που δημιουργήθηκε.

Μετά την περιπέτεια τη δική μας αυτά ξεχάστηκαν. Ο 2ος Παγκόσμιος είχε λήξει, είμαστε σε διαδικασίες ενοποίησης αλλά με τη διάλυση της ρωσικής κομμουνιστικής αυτοκρατορίας αυτή τη φορά αυτές οι ιδέες για τους χάρτες που χωρίζουμε υπάρχουν ακόμη, όπως ξέρουμε πολύ καλά, τα είπαν προηγουμένως στον Μιλόσεβιτς στον Κάρατζιτς, τον Κροάτη ξεχνάω το όνομά του και έγινε αυτό που έγινε στην πρώην Γιουγκοσλαβία που εκεί πρέπει να επισημάνουμε τη σοφία της πολιτικής ηγεσίας της Μακεδονίας που δεν ανακατεύτηκε. Οι μόνοι που γλίτωσαν από το μακελειό και όσα γίνονταν εκεί ήταν η Σλοβενία και η Μακεδονία, αν δεν με απατά η γνώση μου και η μνήμη μου.

Και εμείς θέτουμε θέμα η Ελλάδα είναι λίγο αστείο διότι εκείνη την εποχή έχουμε τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη Πρωθυπουργό, Υπουργό Εξωτερικών τον κ. Σαμαρά, αναπληρωτή ή Υφυπουργό τη κα Τσουδερού, όλοι βενιζελικής προέλευσης και οι τρεις. Σαμαράς υιός οικογενειακή μητέρα Ζάνα, η Τσουδερού, ο Μητσοτάκης μικρανιψιός του Βενιζέλου και ελέχθη και πριν ο Σαμαράς προσπαθεί ξανά να λύσει το πρόβλημα της σπονδυλικής στήλης σε συνεργασία με τον Μιλόσεβιτς. Δεν ξέρουμε πως ακριβώς είχε προχωρήσει, αλλά τα ρεπορτάζ είναι καλά, η διάλυση. Αυτό το κράτος πρέπει να διαλυθεί, δεν πρέπει να υπάρχει, δεν έχει νόημα να υπάρχει.

Και δεν ήταν μόνο αυτό, μπορούμε να θυμηθούμε και τα ελληνοαλβανικά, είναι μια πολιτική εξωτερική επικίνδυνη και τυχοδιωκτική, να θυμηθούμε το Μαβί, την επίθεση στην Αλβανία και όλα όσα έγιναν εκείνη την εποχή, που ευτυχώς δεν μας κατέστησαν μέρος του προβλήματος του βαλκανικού και από την άλλη μεριά πόσο η μικρή βόρεια χώρα….

Να θυμηθώ και κάτι άλλο. Λεγόταν πριν τα πληθυσμιακά, θυμάμαι πάρα πολύ καλά την κα Τσουδερού να επικαλείται εκείνη την εποχή την ελληνική μειονότητα στην Αλβανία, η οποία κάποια στιγμή από το Υπουργείο Εξωτερικών προσδιορίστηκε με απόλυτη ακρίβεια 18,35% του πληθυσμού της ΠΓΔΜ είναι Έλληνες, άρα έχει και η Ελλάδα λόγο στην περιοχή.

Αυτά τελείωσαν. Η πολιτική σοφία της γειτονικής χώρας αποδείχθηκε και το 2001 όταν έφτασε κι αυτή με τη σειρά της στα πρόθυρα της διάλυσης, αλλά άντεξε και τα ξεπέρασε αυτά και αυτή τη στιγμή υπάρχουν πάλι κάποιοι, που είπε ο κ. Τσούκαλης που λένε «να διαλυθεί». Δηλαδή με δυο διαδικασίες διαλύονται: ή με εμφύλιο πόλεμο, ή με εξωτερικό πόλεμο. Δεν εξανεμίζονται έτσι ξαφνικά στον αέρα. Ή θα γίνει εμφύλιος πόλεμος στη γειτονική χώρα, ή κάποια τρίτη δύναμη θα επέμβει να τη διαλύσει.

Τώρα, με ποια λογική αυτό μπορεί να συμφέρει στην Ελλάδα, το να δημιουργηθεί μια τρύπα, α λα Κόσοβο, ένας πόλεμος με πρόσφυγες, δηλαδή ξαφνικά θα αρχίσουν να έρχονται πρόσφυγες. Τι θα κάνει; Θα κλείσει τα σύνορα; Θα δημιουργηθεί ένα κενό εξουσίας, θα είναι μια περιοχή όπου κάποιες δυνάμεις θα προσπαθούν να επέμβουν και να δημιουργήσουν γεγονότα, ουσιαστικά θα ήταν σα να γειτονεύουμε ξανά, δηλαδή θα γίνει όλη η περιοχή ένα γενικευμένο Κόσοβο, όχι όπως είναι σήμερα, όπως ίσως ήταν πριν από 10 ή 15 χρόνια.

Γιατί αυτό θα μπορούσε να είναι για τη χώρα εξυπηρετικό για τα συμφέροντά της δεν μπορώ να το καταλάβω. Στην πραγματικότητα τέτοιες πολιτικές αυτή την εποχή έχει εφαρμόσει στην Ευρώπη τουλάχιστον που μας ενδιαφέρει στην περιοχή μας, μόνο ο Πούτιν με τα «προβλήματα» που προσπαθεί να λύσει στη δική του την περιοχή από τη διάλυση της ρωσικής αυτοκρατορίας με τη στάση του απέναντι στην Ουκρανία και αλλού.

Η Ελλάδα δεν είναι μια χώρα που θα μπορούσε να κάνει τέτοια πράγματα. Η Ελλάδα ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση και νομίζω τα εξέθεσε ο κ. Αρμακόλας αν θυμάμαι καλά τα ζητήματα, όπως και ο κ. Τέλλογλου για τα οικονομοτεχνικά, ότι για την περίφημη σπονδυλική στήλη που συζητάμε, ο μόνος τρόπος να υπάρξει είναι μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της κοινής συνεργασίας αυτών των δύο χωρών μας. Πράγμα που απαιτεί πρωτίστως κάποια σοφία από τη μεριά του πολιτικού προσωπικού, που κατά καιρούς δεν την είχε το ελληνικό, δεν είχαν οι γείτονες βεβαίως με τον Γκρούεφσκι όλα ήταν πάρα πολύ δύσκολα, νομίζω τώρα είναι μια πάρα πολύ καλή συγκυρία για να λυθεί αυτό το πρόβλημα.
Σας ευχαριστώ πολύ.

*Ο Δημήτρης Ψυχογιός είναι Καθηγητής ΜΜΕ