24 Απρίλιος, 2019

Δεν είναι πρόβλημα ο άνθρωπος Πολάκης, αλλά ο υπουργός και η παρόμοια νοοτροπία πολλών γύρω μας

Μίλτος Κύρκος

Ο ευρωβουλευτής του Ποταμιού Μίλτος Κύρκος σε συνέντευξη του στον ΣΚΑΪ και στο δημοσιογράφο Παύλο Τσίμα

“Δεν θα έπρεπε να είναι Υπουργός Υγείας ο κ. Πολάκης” είπε ο Μίλτος Κύρκος στην ραδιοφωνική εκπομπή του Παύλου Τσίμα στον ΣΚΑΪ. Ο ευρωβουλευτής του Ποταμιού ξεκαθάρισε πως δεν είναι η άποψη Πολάκη, με την οποία είναι αντιμέτωπος, αλλά η άποψη ενός μέρους της ελληνικής κοινωνίας, “απλώς ο κ. Πολάκης είναι Υπουργός και σε μία κυβέρνηση που ο Πρωθυπουργός τον κάλυψε με κάθε τρόπο”.

Ο Μίλτος Κύρκος συνεχίζοντας στο ίδιο θέμα, στάθηκε στη στάση αρκετών στελεών του ΣΥΡΙΖΑ που ζήτησαν από τον αναπληρωτή Υπουργό Υγείας να ζητήσει συγνώμη, δίνοντας ως παράδειγμα την τοποθέτηση του ΑΜΕΑ υποψηφίου του ΣΥΡΙΖΑ, του κυρίου Ρέλλα ο οποιός πήρε αποστάσεις από τη δήλωση Πολάκη. Ωστόσο, ανέφερε πως στην ουσία είναι η δράση του ενός ανεξέλγκτου πολιτικού που καλύπτεται από τον Πρωθυπουργό με δικαιολογία την καταγωγή του.

“Η ρατσιστική συμπεριφορά και ο ακραίος λόγος εκφράζει ένα μέρος της ελληνικής κοινωνίας, που απαξιώνει και δεν νοιάζεται για την ύπαρξή των ανθρώπων με ειδικές ανάγκες, παρότι είναι και ικανότατοι και δεν έχουν κάτι να ζηλέψουν” δήλωσε ο κ. Κύρκος. “Θα έπρεπε να μιλάμε για τον κ. Βέμπερ ο οποίος δεν είπε τίποτα για την κοινωνική Ευρώπη, τις ανισότητες ούτε για το χάσμα που υπάρχει ανάμεσα σε αυτούς που έχουν και αυτούς που δεν έχουν” και κατέληξε: “Έξυπνη Ευρώπη, ευγενής Ευρώπη, ισχυρή Ευρώπη. Δεν έχουμε καμία σχέση με αυτά, ως Ελλάδα. Αυτά θα έπρεπε να κουβεντιάζουμε σήμερα, κι όχι για την καταδίκη του Πολάκη που έτσι κι αλλιώς, οποιοσδήποτε εχέφρων άνθρωπος την κάνει”.

Τέλος, σχετικά με την εκ νέου υποψηφιότητα του με το Ποτάμι στις ευρωεκλογές, δήλωσε “Η πολιτική είναι η αναζήτηση των συναινέσεων και είμαι υπερήφανος για αυτό τον μικρό χώρο ο οποίος έδειξε, σε όλες τις στιγμές που χρειάστηκε, ότι δεν μετράει το κόστος αλλά το αποτέλεσμα. Το Ποτάμι είναι πολύ σημαντικό έστω και ως παράδειγμα”.

Διαβάστε τη συνέντευξη:

Είχαμε πάντα μία δυσκολία στην Ελλάδα να συντονίζουμε την εσωτερική μας συζήτηση με τη γενικότερη πολιτική συζήτηση που γίνεται στην Ευρώπη. Αλλά αυτή τη φορά φαίνεται το παρακάνουμε. Πάμε σε εκλογές, σε ευρωεκλογές, συζητώντας για σκάνδαλα. Και τώρα μας κάθισε κερασάκι και ο Πολάκης, να συζητάμε για τον Πολάκη πηγαίνοντας για τις ευρωκάλπες.
Επί της ουσίας, τι λέτε για όλη αυτή την υπόθεση; Από τη μία μεριά υπάρχει η κατακραυγή για μία εξαιρετικά προσβλητική συμπεριφορά απέναντι σε έναν άνθρωπο που ασφαλώς δεν δικαιούται προσβολής, δικαιούται σεβασμού. Από την άλλη υπάρχει μία κατηγορία ότι το παρακάνουμε, ότι παρασηκώθηκε το θέμα. Εν πάση περιπτώσει υπάρχει μία πολιτική εκμετάλλευση.

Δεν είναι η πρώτη φορά που προκαλεί ο κ. Πολάκης, δεν είναι η πρώτη φορά που ασχολούμαστε μαζί του.
Δεν θα έπρεπε να είναι Υπουργός Υγείας μετά την υπόθεση με το τσιγάρο που παραβίασε το νόμο. Και είναι περήφανος για αυτό που έκανε.

Και μετά βγήκε και έβρισε τον Ευρωπαίο Επίτροπο επειδή του έκανε παρατήρηση.

Αυτό που βλέπουμε λοιπόν δεν είναι το “θέμα Πολάκη”. Και όπως πολύ σωστά είπε και ο Κυμπουρόπουλος: “Δεν είναι η άποψη Πολάκη, με την οποία είμαι αντιμέτωπος. Είναι η άποψη ενός μέρους της Ελληνικής κοινωνίας”.
Κι αυτό είναι ανάγλυφο. Δεν είναι λίγοι οι συμπολίτες μας που σκέφτονται ακριβώς όπως και ο κύριος Πολάκης. Απλώς ο κ. Πολάκης είναι Υπουργός, ανήκει σε μία κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός τον κάλυψε με κάθε τρόπο. Μετατρέποντας και την πρόταση δυσπιστίας προς το πρόσωπο του Υπουργού σε ψήφο εμπιστοσύνης για την κυβέρνηση. Έχει ξαναγίνει όμως ψόφος δυσπιστίας σε υπουργό, δεν είναι πρωτοφανές. Είχε γίνει και από τον Γιώργο Παπανδρέου για τον κ. Αλογοσκούφη και από τον Κώστα Καραμανλή για τον κ. Παπαντωνίου.

Ναι, αλλά όχι για θέματα με τέτοια ηθική απαξία.

Μα και το θέμα του Αλογοσκούφη ήταν πολύ σημαντικό, αμφισβητούσε τα στοιχεία. Κάθε θέμα που τίθεται σε ψήφο εμπιστοσύνης είναι, κατά την άποψη του κόμματος που το προτείνει, πάρα πολύ σημαντικό. Και εδώ δεν ήταν ότι ο Πολάκης έκανε ένα tweet. Ήταν πολύ περισσότερα. Όπως είπαν και οι ίδιοι οι Συριζαίοι - πολλοί άνθρωποι, πολλοί βουλευτές, ο ίδιος ο υπουργός Υγείας - ήταν μία δήλωση ατυχής, αχρείαστη, δεν θα έπρεπε να έχει γίνει. Θα έπρεπε να ζητήσει συγγνώμη. Αυτό όμως θα ήταν απλώς το κερασάκι για την συζήτηση που θα γίνει. Είναι στην ουσία η δράση ενός πολιτικού, ο οποίος είναι ανεξέλεγκτος. Επειδή κατάγεται από τα Σφακιά! Αυτό χρησιμοποίησε και ο πρωθυπουργός ως δικαιολογία. Και πραγματικά αναρωτιέμαι. Αυτό το κόμμα που είχε και τμήμα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, και τμήμα Γυναικών…. πώς έχουν σιωπήσει όλες αυτές τις φωνές από τότε που η Αριστερά έγινε κυβέρνηση;
Άλλες φορές θα είχαν ξεσηκώσει δικαίως τον τόπο! Πώς είναι δυνατόν η καταγωγή ενός ανθρώπου να είναι δικαιολογία για έναν ρατσιστικό λόγο που εκφέρει; Ή για έναν απαξιωτικό  λόγο για οποιονδήποτε σταθεί απέναντί του; Αυτό είναι το πρόβλημα των τελευταίων χρόνων. Ότι πολλές ιδέες, τις οποίες εξέφραζε - υποτίθεται! - ένας χώρος, όταν μπήκαν στην τριβή με την εξουσία, είδαμε τις ιδέες να υποχωρούν και όχι τους εκφραστές της εξουσίας. Αυτό θα δούμε και στην ψήφο εμπιστοσύνης που ζήτησε ο πρωθυπουργός. Πολλοί άνθρωποι που δεν θέλουν να έχουν καμία σχέση με τον Πολάκη, θα αναγκαστούν να ψηφίσουν γιατί τους έχει θέσει το δίλημμα ο πρωθυπουργός. Προεκλογικά δεν απαντάς αλλιώς σε αυτό το δίλημμα. Δυστυχώς.

Βρίσκομαι στην δύσκολη θέση να συμφωνώ με τον τρόπο που το θίξατε. Δηλαδή μία σειρά από ιδέες, που ένας πολιτικός χώρος υποτίθεται ότι εξέφραζε, όταν βρέθηκε στην εξουσία της προδίδει και μάλιστα αδιαμαρτύρητα. Όλοι δέχονται και σιωπούν όταν αυτές οι ιδέες στρεβλώνονται.

Σχεδόν όλοι.

Πολλοί. Κρίμα. Αλλά μιλώντας γενικότερα υπάρχει, πέρα από την υπόθεση Πολάκη για την οποία εκφραστήκατε πολύ καθαρά…. Να προσθέσω επίσης ότι καμιά φορά ξεχνάει κανείς τι περιελάμβανε η ανάρτηση του Πολάκη. Έλεγε ότι ο Κυμπουρόπουλος θα έπρεπε να μπει στο ΕΣΥ με τον τρόπο που μπαίνουν όλοι οι άλλοι. Και ότι αυτό θα ήταν το σωστό. Και ότι είναι ντροπή του που δεν το έκανε, κατά κάποιο τρόπο. Αν το πάρεις κατά γράμμα, αυτό έλεγε ο Πολάκης, και είναι πραγματικά εξωφρενικό. Εν πάση περιπτώσει. Εξωφρενικό είναι επίσης ότι δικαιολογείται επειδή είναι από τα Σφακιά. Ενώ αν ήταν από τα Γρεβενά, ας πούμε, θα τον μαλώναμε.

Να κρατήσουμε την τοποθέτηση του ΑΜΕΑ υποψηφίου του ΣΥΡΙΖΑ, του κυρίου Ρέλλα. Όποιος ακροατής σας μπορεί να την βρει στο διαδίκτυο, είναι παντού, θα δει έναν λόγο ο οποίος είναι εμπεριστατωμένος, σεμνός και παίρνει τις αποστάσεις του.

Ναι, έχετε δίκιο. Και ένα άρθρο που δημοσιεύει σήμερα ο κύριος Ρέλλας είναι πραγματικά  σε πολύ ήπιο και σωστό τόνο. Παραμένει το ερώτημα.

Αυτό που πρέπει να κουβεντιάσουμε... Γιατί είπαμε, δεν είναι ο Πολάκης. Είναι η Ελληνική κοινωνία. Ο Παύλος Πολάκης δεν είναι μόνος του. Και το ξέρει, και για αυτό έχει αυτό το θράσος. Είναι ένα μεγάλο μέρος της Ελληνικής κοινωνίας. Αυτό θα έπρεπε να κουβεντιάσουμε στη Βουλή.

Λέτε ότι αυτό, αυτή η ρατσιστική στάση, η ρατσιστική συμπεριφορά και ο ακραίος λόγος εκφράζει ένα μέρος της Ελληνικής κοινωνίας.

Που βλέπουν τους ανθρώπους με ειδικές ανάγκες, τους ανθρώπους που δεν μοιάζουν με τους άλλους, παρότι έτσι κι αλλιώς, όπως έχετε δει, είναι και ικανότατοι και δεν έχουν κάτι να ζηλέψουν, και τους απαξιώνουν, δεν νοιάζονται για την ύπαρξή τους. Βλέπετε πώς παρκάρουμε, πώς μετακινούμαστε, πως αδιαφορούμε. Αυτό είναι που θα έπρεπε να κουβεντιαστεί την ημέρα της ψήφου δυσπιστίας. Η δουλειά Πολάκη πάνω στον χώρο της Υγείας και η Ελλάδα απέναντι στα ΑΜΕΑ. Αυτό είναι το μόνο νόημα. Αλλιώς ο Μητσοτάκης απλώς παίζει για να έχει την πρωτοβουλία στη συζήτηση που γίνεται.
Έπρεπε να μιλάμε για τον κ. Βέμπερ. Ακούσατε ότι ο κ. Βέμπερ δεν είπε τίποτα για την κοινωνική Ευρώπη; Και δεν είπε τίποτα για τις ανισότητες και δεν είπε τίποτα για το χάσμα που υπάρχει ανάμεσα σε αυτούς που έχουν και αυτός που δεν έχουν;
Έξυπνη Ευρώπη, ευγενής Ευρώπη, ισχυρή Ευρώπη. Δεν έχουμε καμία σχέση με αυτά, ως Ελλάδα. Αυτά θα έπρεπε να κουβεντιάζουμε σήμερα, κι όχι για την καταδίκη του Πολάκη που έτσι κι αλλιώς, οποιοσδήποτε εχέφρων άνθρωπος την κάνει, είτε φωναχτά, είτε μέσα του.

Είναι η δυσκολία που έχουμε να συνταιριάξουμε την εσωτερική μας συζήτηση-αντιπαράθεση με το γενικότερο ευρωπαϊκό πεδίο, ενώ υποτίθεται ότι ψηφίζουμε για τις ευρωεκλογές. Για αυτές τις εκλογές και η ΝΔ ως αντιπολίτευση ζητάει να είναι ένα δημοψήφισμα , αλλά παρακολουθώντας τον πρωθυπουργό, βλέπω ότι και εκείνος επίσης ζητάει να είναι ένα δημοψήφισμα υπέρ της κυβέρνησης.

Ναι, και θέτει ως στόχο “τη νίκη”. Το θέτει και αυτός ως ένα δημοψήφισμα και όχι ως την επικράτηση των συγκεκριμένων προτάσεων. Όπως ξέρετε, στην Ευρώπη δεν “νικάμε” μόνοι μας, συνεργαζόμαστε. Δεν αναζητούμε νικητές, αλλά βρίσκουμε συναίνεση και συμμάχους. Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον, αν ο πρωθυπουργός έδινε αυτή τη διάσταση.

Αν μου επιτρέπετε, μία προσωπική ερώτηση. Πολλοί συνάδελφοί σας ,άλλοι πήγαν από εδώ και άλλοι από εκεί, μπήκαν στον πειρασμό να ακολουθήσουν το ισχυρό ρεύμα. Δηλαδή να είναι  υποψήφιοι κάποιοι με τη ΝΔ ή με τον ΣΥΡΙΖΑ, οι περισσότεροι. Εσείς γιατί αντισταθήκατε σε αυτόν τον πειρασμό; Γιατί επιμένετε στην τοποθέτησή σας με το ΠΟΤΑΜΙ;

Όπως σας είπα, η πολιτική για μένα είναι η αναζήτηση των συναινέσεων για  να μπορέσεις να σπρώξεις το κάρο προς τα εμπρός. Εμείς στο ΠΟΤΑΜΙ προσπαθήσαμε. Από δικά μας λάθη αλλά κυρίως από την αδυναμία συνεργασιών ώστε να κάνουμε ένα διάλογο, να μπορέσουμε να βρούμε ένα κοινό τόπο, δεν τα καταφέραμε. Αυτές οι προσπάθειες κτυπούσαν σε τοίχο, τόσο από τον ΣΥΡΙΖΑ, όσο και από το ΚΙΝΑΛ. Δεν υπήρχε καμία διάθεση συζήτησης πάνω σε συγκεκριμένα προβλήματα: γιατί δεν πήγε καλά η κυβέρνηση επί 4 χρόνια, και ποιες συγκεκριμένες προτάσεις έχουμε πέραν των πράσινων σημαιών του ΠΑΣΟΚ.
Εφόσον λοιπόν αυτός ο διάλογος - για τον οποίο δούλεψα σκληρά για να υπάρξει - δεν υλοποιήθηκε, από εκεί και πέρα είχα να υπερασπιστώ τον χώρο που απέδειξε – όχι στα λόγια αλλά στην πράξη – ότι ψηφίζει αυτά που είναι σωστά από όπου κι αν προέρχονται και ανεξαρτήτως του ποιος τα καταθέτει και όχι για τις κομματικές του ανάγκες. Πρέσπες, δικαιωματικά νομοσχέδια, μνημόνιο, πάρα πολλά.
Οπότε, είμαι υπερήφανος για αυτό τον μικρό χώρο ο οποίος  έδειξε, σε όλες τις στιγμές που χρειάστηκε, ότι δεν μετράει το κόστος, μετράει το αποτέλεσμα. Κάποιοι φίλοι έφυγαν, πήγαν ως υποψήφιοι σε άλλα κόμματα. Ελπίζω  να μπορέσουν να μπολιάσουν εκείνους τους χώρους με κάτι που πήραν από το ΠΟΤΑΜΙ. Αλλά, είπαμε: το ΠΟΤΑΜΙ είναι πολύ σημαντικό έστω και ως παράδειγμα!

Δείτε το βίντεο: