26 Ιούλιος, 2018

Χρεοκοπήσαμε. Πνιγήκαμε. Καήκαμε. Φτάνει πια!

Ανδρέας Αθανασάκης

Χρεοκοπήσαμε. Πνιγήκαμε. Καήκαμε. Υπάρχει κάτι φοβερά στραβό σε αυτό το κράτος. Ως πότε θα κάνουμε ότι δεν το βλέπουμε; Ως πότε δε θα το αντιμετωπίζουμε; Δε γίνεται να κάνουμε business as usual, δε βγαίνουμε πουθενά κάνοντας τα ίδια και τα ίδια.

Είναι εξοργιστικό τη στιγμή που πενθούμε τους νεκρούς μας και μαζεύουμε τις πληγές μας, τα κόμματα να αλληλοκατηγορούνται. Φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ. Φταίει η ΝΔ. Φταίνε οι Τούρκοι. Φταίει ο… ΣΚΑΙ.

Συνεχώς μετράμε θύματα. Ζούμε έναν φαύλο κύκλο για δεκαετίες. Φωτιές, πλημμύρες, καταστροφές. Πένθος. Κατηγορίες. Αποζημιώσεις. Λήθη. Μέχρι την επόμενη καταστροφή.

Υπάρχει κάτι πολύ σάπιο στο κράτος μας. Και αυτό είναι πολύ βαθύτερο από το ένα ή το άλλο κόμμα. Μακάρι να ήταν απλό, να έφευγαν οι άχρηστοι, να έρχονταν οι χρήσιμοι και οι καταστροφές να σταματούσαν. Όλο το κράτος είναι χτισμένο σε σαθρά θεμέλια, γι’ αυτό και αντιμετωπίζουμε συνεχώς τα ίδια προβλήματα. Λες και είμαστε μια χώρα του τρίτου κόσμου, αρνούμαστε να προλάβουμε την καταστροφή. Αλλά δείχνουμε απίστευτη αλληλεγγύη αφού η καταστροφή χτυπήσει. Ζούμε αμέριμνοι, ενώ θα έπρεπε να ήμασταν υποψιασμένοι. Και απορούμε κάθε φορά που έρχεται το κακό.

Η ουσία του προβλήματος είναι το πελατειακό σύστημα. Αυτό είναι το κράτος μας, πελατειακό. Η διοίκηση δεν έχει συνέχεια. Οι επικεφαλής των υπηρεσιών έρχονται και φεύγουν ανάλογα με το ποιος υποστηρίζεται από ποιο κόμμα. Η χρηματοδότηση γίνεται με κριτήρια πελατειακά. Αξιοκρατία δεν υπάρχει ώστε να χρησιμοποιηθούν οι ικανοί και να ακουστούν οι ειδικοί. Σωστή προετοιμασία δε γίνεται γιατί δεν πρόκειται να φέρει ψήφους. Ούτε υπάρχει διαφάνεια για να ξέρουμε ποιος έκανε τι και ποιος θα έπρεπε να κάνει τι.

Αυτά τα απλά πράγματα δημιουργούν έναν φαύλο κύκλο που οδηγεί μονίμως σε καταστροφές. Στα εθνικά, στην οικονομία, στο περιβάλλον. Και, δυστυχώς, δεν κατασπαταλά μόνο τα λεφτά, αλλά και τις ανθρώπινες υπάρξεις.

Οι αποζημιώσεις και τα μέτρα ελάφρυνσης του πόνου και της δυστυχίας είναι υποχρεωτικά. Ακόμη πιο απαραίτητα είναι όμως μέτρα διόρθωσης μιας εντελώς στρεβλής κατάστασης. Μέτρα πρόληψης. Όχι για να μην ξαναγίνει φυσική καταστροφή. Αυτό είναι αδύνατο. Αλλά για να συντονίζονται σωστά οι υπηρεσίες, να εκτελούνται σωστά τα σχέδια αντιμετώπισης των κρίσεων και να μειώνεται όσο είναι ανθρωπίνως δυνατόν ο κίνδυνος.

Το πολιτικό σύστημα έχει αποτύχει. Δεκαετίες τώρα. Κανένα κόμμα από μόνο του δεν μπορεί να λύσει προβλήματα που αφορούν τη δομή του κράτους μας. Η λύση μπορεί να έρθει μόνο διακομματικά. Να κάτσουν και να συμφωνήσουν τα κόμματα σε μια στοιχειώδη αξιοκρατία στη διαχείριση κρίσεων. Σε μια στοιχειώδη συνέχεια της διοίκησης. Σε μια στοιχειώδη διαφάνεια. Δεν είμαι αφελής να πιστεύω ότι το πελατειακό κράτος θα πάψει να υπάρχει εν μια νυκτί. Όμως μπορεί να περιοριστεί σε ορισμένους κρίσιμους τομείς. Να γίνει η αρχή εκεί. Από σεβασμό στους νεκρούς μας. Από ευθύνη στους ζωντανούς.

* O Ανδρέας Αθανασάκης είναι μέλος της ΜΕΣΥΑ

Σχετικά