14 Ιανουαρίου, 2017

«Άσπρες» μέρες…

Πέτρος Ι. Μπούγιας

Είναι παράδοξο, ότι υπάρχει τόση προσμονή και ανυπομονησία για κάτι που ξέρεις ότι θα δυσκολέψει την καθημερινότητά σου: το χιόνι ! Παρόλο που γνωρίζουμε ότι η έλευσή του συνοδεύεται από τσουχτερό κρύο, ότι μπορεί να αποκλειστούμε, να τραυματιστούμε στο δρόμο, να μην φθάσουμε έγκαιρα στις δουλειές μας, παρόλαυτα το περιμένουμε με λαχτάρα!
Αυτό πιθανότατα συμβαίνει γιατί το χιόνι αποτελεί μια καλή αφορμή για να αποδράσουμε από την πλήξη, την καθημερινή ρουτίνα, από το άγχος για εργασιακά και οικονομικά ζητήματα, τις υποχρεώσεις. Μας εξιτάρει το χιόνι γιατί φέρνει μαζί του την αγνότητα, την αλλαγή, την φρεσκάδα. Η αλλαγή στην καθημερινότητα μας φέρνει μια ανανέωση στην κουρασμένη ψυχοσύνθεση μας και αντικρύζουμε τον κόσμο γύρω μας, από άλλο οπτικό πρίσμα. Τα χιονισμένα τοπία ενεργοποιούν τη συναισθηματική μνήμη, όπου οι αναμνήσεις συνδέονται  με τα συναισθήματα μας και μας ταξιδέυουν πίσω στην παιδική μας ηλικία Έτσι είναι δύσκολο να αντισταθούμε στην αναβίωση των ανέμελων χρόνων που ήμασταν ευτυχισμένοι. Οι περισσότεροι έχουμε ευχάριστες παιδικές αναμνήσεις, στις οποίες πετάγαμε χιονόμπαλες, φτιάχναμε χιονάνθρωπους και πανηγυρίζαμε που θα χάναμε το μάθημα στο σχολείο!

Το σύνολο της χώρας μας την εβδομάδα που πέρασε, ντύθηκε στα άσπρα. Ακόμα και νησιά και περιοχές που είχαν δεκαετίες να δούνε χιόνι ένιωσαν «Άλπεις» για λίγο! Μείον βαθμοί κελσίου αλλά μείον και οι μετακινήσεις, οι καφέδες τα είδη πρώτης ανάγκης που θα ανατιμηθούν εξαιτίας των νέων φόρων, μείον το εισόδημα των νοικοκυριών, συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι και για το 2017 το ταμείον θα είναι μείον. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Γενικής Γραμματείας Εσόδων οι μισοί Έλληνες χρωστάνε χρήματα στην Εφορία και δεν μπορούν να πληρώσουν, τα κόκκινα δάνεια αποτελούν θηλειά στο λαιμό τόσο για τις επιχειρήσεις όσο και για τα νοικοκυριά και οι τράπεζες δεν έχουν ανοίξει ακόμη την κάνουλα της ρευστότητας για νέα δάνεια και αν συνυπολογίσει κανείς και το χρεωκοπημένο ασφαλιστικό σύστημα, νομοτελιακά το τέλος της διαδρομής οδηγεί στην πτώχευση. Η απογοήτευση που κυριαρχεί έχει πείσει τους περισσότερους ότι δεν υπάρχει καμιά ελπίδα στο μέλλον, όποιος κι αν έρθει στα πράγματα, όποιος κι αν κυβερνήσει. Η «παγωμάρα» δεν είναι χαρακτηριστικό μόνο της βαρυχειμωνιάς που διανύουμε αλλά κυρίως των προσδοκιών για το άμεσο μέλλον. Έγινε πεποίθηση μιας μεγάλης μερίδας Ελλήνων ότι δεν θα αλλάξει τίποτε, αφού δεν τα κατάφερε ούτε η πρώτη Αριστερή κυβέρνηση του τόπου. Είναι όμως έτσι; Η παθητική στάση και η αδράνεια είναι οι μόνες επιλογές μας;

O Βρετανός συγγραφέας Sydney Smith έλεγε: «Για να κάνεις οτιδήποτε σ’ αυτό τον κόσμο που αξίζει τον κόπο, μην κοντοστέκεσαι τρέμοντας, αναλογιζόμενος το κρύο και τον κίνδυνο. Βούτα μέσα και πάλεψε όσο καλύτερα μπορείς.»
Χρειαζεται λοιπόν μια μεταρρυθμιστική χιονοστιβάδα να παρασύρει τις παθογένειες ετών που στέκουν σαν εμπόδια στην «πίστα της ανάπτυξης». Οσο καλά εκπαιδευμένοι χιονοδρόμοι να είναι σήμερα οι νέοι λαμβάνοντας τα κατάλληλα εφόδια (παιδεία, εξειδίκευση, τεχνογνωσία), όσα «σλάλομ» και να κάνουν ανάμεσα στη γραφειοκρατεία και το πελατειακό κράτος, είναι αδύνατο να φθάσουν στο τέλος της διαδρομής αν δεν καθαρίσει η διαδρομή της πίστας από τις «νάρκες». Στη χιονοδρομία όταν έχει πολύ ομίχλη οι σκιέρ υπάρχει περίπτωση να πάθουν vertigo. Είναι η «ασθένεια» που συναντάται στους πιλότους που αποπροσανατολίζονται γιατί βλέπουν τον ουρανό και τη θάλασσα να ενώνονται και αδυνατούν να αντιληφθούν αν το αεροσκάφος ανεβαίνει ή κατεβαίνει. Στο σκί αντίστοιχα, λόγω της ομίχλης ο χιονοδρόμος αδυνατεί να αντιληφθεί την κλίση του εδάφους. Δεν είναι σε θέση να συνειδητοποιήσει που πάει. Έλλειψη προσανατολισμού που συνοδεύεται συχνά από πανικό. Σε μια κατάσταση vertigo φαίνεται να βρίσκεται και η κυβέρνηση. Δείχνει αποπροσανατολισμένη, κάνει ένα βήμα εμπρός και δύο πίσω. Δεν πατάει γερά στο έδαφος. Προσπαθεί να βρεί διέξοδο για μια ομαλή ασφαλή κατάβαση, αλλά ακούγοντας «τις σειρήνες» του λαικισμού και της κομματοκρατίας παθαίνει ίλλιγο και μένει στάσιμη.

Η πυξίδα είναι το όργανο που μπορεί να καθοδηγήσει για μια ασφαλή κατάβαση. Και το βέλος της πυξίδας για σταδιακή απεγκλώβιση από την κρίση, δείχνει ένα και μόνο μονοπάτι: τη μεταφορά του βάρους της ανάπτυξης από τον δημόσιο τομέα στον ιδιωτικό, με παράλληλα ριζικές μεταρρυθμίσεις στο δημόσιο τομέα οπου θα εξορθολογίσουν και βελτιστοποιήσουν τη λειτουργία του. 28.000 περίπου επιπλέον μετακλητοί στο δημόσιο διορίστηκαν σε ένα χρόνο από τους Συριζανελ. Αν επιδοτούσαν με αυτά τα χρήματα ιδιωτικές επιχειρήσεις για 4 χρόνια (οσο διαρκεί μια ολοκληρωμένη κυβερνητική θητεία) να στελεχώσουν παραγωγικές θέσεις με 28.000 νέους εργαζόμενους με τον όρο ότι για κάθε θέση που θα πριμοδοτέι το κράτος, ο επιχειρηματίας να είναι υποχρεωμένος να προσλαμβάνει ακόμη έναν με δικά του έξοδα, θα δημιουργούνταν αμέσως πάνω από 50.000 θέσεις εργασίας σε παραγωγικούς κλάδους του ιδιωτικού τομέα, με τα λεφτά που σήμερα δίνονται για να βολεύονται κάποιοι σε θέσεις «φαντάσματα» του δημοσίου. Αν υπήρχε σοβαρότητα και συνέπεια θα ξεμπλόκαρε η επένδυση του Ελληνικού και άλλες 50.000 θέσεις εργασίας σύμφωνα με το business plan θα δημιουργούνταν. Συνολικά πάνω από 100.000 θέσεις δουλειάς σε μια χώρα που η ανεργία έχει γίνει μάστιγα. Τόσο άπλά. Όμως αυτό προυποθέτει ότι η κυβέρνηση θα χάσει τους «πελάτες» της. Γι αυτό και δεν θα το κάνει. Όπως δεν το έκαναν και οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Κόντοφθαλμη λογική σε μια εποχή που απαιτεί διορατικούς πολιτικούς, που απαιτεί ηγέτες, που να έχουν τα κότσια να βάλλουν το καλό της χώρας, πάνω από το καλό του κόμματος τους. «Να κάνουν άλμα μεγαλύτερο από τη φθορά.»

Η Ελλάδα μπορεί να ελπίζει ότι θα δει «άσπρες μέρες» και με τη μεταφορική έννοια του όρου ή θα αρκεστούμε μόνο στα υπέροχα χιονισμένα τοπία της φύσης; H χώρα μας ιστορικά επέζησε από πολέμους (τόσο με εξωτερικούς εχθρούς αλλά και εμφύλιους), από την μακρά περίοδο της Τουρκοκρατίας, από αρρώστιες, λιμούς , σεισμούς, καταποντισμούς. Μπορεί κάποιες περίοδοι να έχουν αφήσει ανεξίτιλα σημάδια στην Ελλάδα του σήμερα, αλλά επιβιώσαμε και σταθήκαμε όρθιοι σε πολύ δυσκολότερες συγκυρίες. Ασφαλώς μπορούμε να ξαναορθοποδήσουμε. Συνηθισμενα τα βουνα από τα χιόνια. Έχουμε στο DNA μας την επιβίωση. Αρκεί να το πιστέψουμε και για οδηγούς μας στο μονοπάτι της ασφαλούς κατάβασης να εμπιστευτούμε, όχι μόνο αυτούς που θέλουν αλλά κυρίως αυτούς που ξέρουν και μπορούν να μας καθοδηγήσουν, για να επιστρέψουμε στην κανονικότητα. Βαρυχειμωνιά είναι θα περάσει.
Άλλωστε: «Αν δεν είχαμε χειμώνα, η άνοιξη δεν θα ήταν τόσο ευχάριστη. Αν κάπου - κάπου δεν είχαμε δυσκολίες, η ευημερία δεν θα μας φαινόταν τόσο καλοδεχούμενη.» (Ann Bradstreet, Αγγλοαμερικανίδα ποιήτρια)

Πηγή: Τύπος της Ηπείρου

* Ο Πέτρος Ι. Μπούγιας είναι περιφερειακός συντονιστής Ηπείρου και μέλος της ΜΕΣΥΑ