24 Ιανουάριος, 2015

Οι απορίες, οι συκοφαντίες και οι αλήθειες

Ποτάμι

Απαντήσεις σε όλα τα δημόσια αλλά και κρυφά ερωτήματα της προεκλογικής περιόδου έδωσε ο Σταύρος Θεοδωράκης στην τελευταία συγκέντρωση του Ποταμιού στο Acro της Ιερά Οδού.

Εκατοντάδες πολίτες παρακολούθησαν τον επικεφαλής του Ποταμιού να δίνει τολμηρές απαντήσεις στις 5 συχνότερες απορίες που έχουν οι πολίτες καθώς και να αποδομεί τις 5 συκοφαντίες που εκτοξεύουν οι αντίπαλοι του Ποταμιού. Ο πρωτότυπος αυτός δημόσιος διάλογος βασίστηκε στις εκατοντάδες ερωτήσεις που είχαν στείλει οι πολίτες, τις δύο τελευταίες μέρες στο site του Κινήματος.

Οι πέντε απορίες είναι:

– Μπορείς να συνεργασθείς με τον ΣΥΡΙΖΑ;
– Μπορείς να διασφαλίσεις την Ευρωπαϊκή πορεία της χώρας;
– Μπορείς να προτείνεις τα πρόσωπα που θα κυβερνήσουν διαφορετικά τη χώρα;
– Μπορείς με 20-30 βουλευτές να ελέγξεις ένα κόμμα που έχει 140 Βουλευτές;
– Μπορείς να είσαι τέταρτος; Και γιατί ντε και καλά πρέπει να είσαι τρίτος;

Ανάμεσα σε άλλα ο Σταύρος Θεοδωράκης είπε:

Ο ΣΥΡΙΖΑ ζητάει αυτοδυναμία για να συγκρουσθεί εμείς ζητάμε εντολή για να διαπραγματευθούμε.

Δεν είμαστε εδώ για να στηρίξουμε τον ΣΥΡΙΖΑ. Είμαστε εδώ για να στηρίξουμε τη χώρα.

Η χώρα για να καταφέρει να επιλύσει τις εκκρεμότητες με τους συμμάχους της, θέλει μια ευρεία κοινωνική πλειοψηφία του 51%. Και αυτό θα επιδιώξουμε.

Υπάρχουν και κάποιοι που λένε ότι δεν πρέπει να συμμαχήσουμε με τον ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι ώστε να τον αφήσουμε να εκτεθεί. Τέτοια καιροσκοπικά παιχνίδια εμείς δεν παίζουμε. Θα κάνουμε ότι περισσότερο μπορούμε, για να βοηθήσουμε τη χώρα να σταθεί στα πόδια της.

Όσο μεγαλύτερο είναι το ποσοστό που θα μας δώσει ο ελληνικός λαός, τόσο πιο αποτελεσματικά θα βοηθήσουμε τη χώρα μας. Άλλα πράγματα θα καταφέρουμε αν ο λαός μας δώσει 7% και άλλα αν μας δώσει 14%.

Δεν θέλουμε να τακτοποιήσουμε τους φίλους, τους κουμπάρους και τώρα τα συντρόφια. Θέλουμε μια ανοικτή κοινωνία, που παρέχει ίσες ευκαιρίες σε όλους. Απαιτούμε άμεσες, καθαρές διαδικασίες, που θα φέρουν άξιους ανθρώπους σε θέσεις αιχμής.

Κάποιοι λένε να κάνουμε υπομονή και θα έρθει η ώρα μας. Εμείς λέμε ότι η χώρα δεν έχει χρόνο. Όλα τα σημαντικά θα συμβούν το 2015, τη χρονιά που η Ελλάδα έχει τις μεγαλύτερες οικονομικές υποχρεώσεις. Από το 2016 και μετά οι υποχρεώσεις θα μειωθούν στο 1/3. Εμείς πιστεύουμε στο σήμερα και δεν θέλουμε την τέταρτη θέση, όχι επειδή είμαστε ψωνισμένοι, αλλά επειδή αλλιώτικα δεν θα μπορέσουμε να παίξουμε τον ρόλο που θέλει αυτή τη στιγμή η κοινωνία να παίξουμε.

Η χώρα πρέπει να κάνει 20 βήματα και τα 15 πρώτα από αυτά δεν είναι ούτε αριστερά, ούτε δεξιά, είναι βήματα προς τα μπρος. Είναι βήματα λογικής, εκσυγχρονισμού, ισονομίας και μεταρρύθμισης. Ας κάνουμε πρώτα τα δεκαπέντε αυτά βήματα που επείγουν, τώρα που είναι η χώρα στο χείλος του γκρεμού, και στο 16ο μπορούμε να συζητήσουμε αν πρέπει να πάμε λίγο πιο αριστερά ή δεξιά.

Αναφερόμενος στις συκοφαντίες των αντιπάλων του ο Σταύρος Θεοδωράκης ανάμεσα στα άλλα είπε:

Λένε ότι είμαστε «απολιτίκ» εννοώντας ότι δεν έχουμε κομματικούς στρατούς και ότι δεν πολιτευόμαστε με τον παλιό τρόπο. Και φυσικά δεν θέλουμε να μοιάσουμε με το παλιό πολιτικό σύστημα, προτιμάμε να μας αποκαλούν «απολιτίκ» και να παραμείνουμε ένα κίνημα με προτάσεις, με λύσεις, με εθελοντές, με ανοιχτές διαδικασίες, γιατί αυτή είναι η αληθινή και η νέα πολιτική που πρεσβεύει το Ποτάμι.

Τι είναι πολιτική; Αν πολιτικός είναι ο κομματικός υπάλληλος που δεν έχει επάγγελμα και περνά όλη του τη ζωή σε κομματικά όργανα, ναι εμείς είμαστε απολίτικοι. Αν πολιτικός είναι ο φοιτητοπατέρας, ο εργατοπατέρας και ο μεγαλοσυνδικαλιστής, ναι στο Ποτάμι είμαστε απολίτικοι. Αν πολιτικός είναι αυτός που δεν έχει ένσημα, ναι στο Ποτάμι είμαστε απολίτικοι.

Εμείς στο Ποτάμι γυρίσαμε όλην την Ελλάδα και μιλήσαμε με τον κόσμο. Πότε είναι η τελευταία φορά που είδατε τον κύριο Σαμαρά ή τον κύριο Βενιζέλο να περπατάει στο δρόμο; Σαν φυσιολογικός άνθρωπος ανάμεσα σε φυσιολογικούς ανθρώπους;

Είναι προκλητικό να ακούς να σε κατηγορούν ως επικοινωνιακό τρικ εκείνοι που κυκλοφορούν μόνο πίσω από αλεξίσφαιρα τζάμια. Εκτός αν είναι να γυρίσουν διαφημιστικό σποτ, οπότε κατεβαίνουν στις πλατείες και παίζουν μπάλα με τα παιδιά. Υπό κανονικές συνθήκες όμως, κανείς δεν έχει συναντήσει τον Πρωθυπουργό ή τον Ευάγγελο Βενιζέλο στον δρόμο, ή ακόμη σε μια πλατεία να μιλήσουν με τον κόσμο. Εμείς είμαστε κάθε μέρα στον δρόμο, είμαστε δημιούργημα της κοινωνίας. Οι κατήγοροί μας μόνο το οργανωμένο χειροκρότημα επιζητούν, ενώ κάνουν μέχρι και face control στις συγκεντρώσεις τους.

Όλοι αυτοί που μας κατηγορούν ότι κάποιον κρύβουμε από πίσω μας, δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι μπορεί να μπει κάποιος στην πολιτική χωρίς να ανήκει σε κάποιον, γιατί οι περισσότεροι από αυτούς υπακούουν σε κάποια σκοτεινά κέντρα, οπότε μόλις βλέπουν κάποιον νέο αναρωτιούνται «αυτός ποιανού είναι;». Ας το πάρουν απόφαση ότι δεν είμαστε κανενός. Το αποδεικνύουν και οι επιθέσεις που δεχόμαστε καθημερινά, από υπαλλήλους των συμφερόντων και των συντεχνιών.

Θα συγκρουστούμε με τα κόμματα του πελατειακού τόξου. Με τη Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ, τον ΣΥΡΙΖΑ, τα κόμματα που διαφωνούν σε όλα και παράλληλα συμφωνούν στο να παίρνουν χρήματα από το κράτος, είτε υπό μορφή επιχορηγήσεων, είτε μέσω δανείων, είτε μέσω δωρεάν διαφημιστικού τηλεοπτικού χρόνου. Υπάρχει μια κοινωνία σε απόγνωση και παράλληλα υπάρχει ένα πολιτικό σύστημα με εξασφαλισμένα προνόμια. Αυτά τα προνόμια το Ποτάμι δεν τα θέλει και στη νέα Βουλή η πρόταση μας θα είναι να κοπούν στη μέση.

Ο επικεφαλής ολοκληρώνοντας επανέλαβε τις αλήθειες του Ποταμιού.

– Κίνημα Δικαιοσύνης – εργασίας – παιδείας – Κίνημα των μεγάλων αλλαγών
– Κίνημα Ευρωπαϊστών
– Κίνημα Συνεργασιών
– Κίνημα χωρίς κομματικό στρατό
– Κίνημα για να τα αλλάξουμε όλα χωρίς να γκρεμίσουμε τη χώρα.

Διαβεβαίωσε τον κόσμο ότι την επόμενη μέρα των εκλογών «δεν θα ξεκινήσουμε προεκλογικό αγώνα» αλλά θα στηρίζουμε το σωστό και θα καταψηφίζουμε το λάθος γιατί το Ποτάμι θέλει να κινηθεί μακριά από τα στερεότυπα του παλιού συστήματος που τα θεωρεί όλα μαύρα ή άσπρα.

Και κάλεσε τους Έλληνες να σκεφθούν ποιος πρέπει να είναι ο τρίτος πόλος της χώρας.

«Να σκεφθούν καλά οι κεντρώοι – οι σοσιαλδημοκράτες – οι αριστεροί – οι φιλελεύθεροι ότι η τρίτη εντολή πρέπει να μείνει στη δημοκρατία. Η τρίτη δύναμη πρέπει να είναι δύναμη αλλαγής και ευρωπαϊκής πορείας».

Παρακολουθήστε τη δημόσια συζήτηση με τον Σταύρο Θεοδωράκη:

Φωτογραφίες: Θοδωρής Μανωλόπουλος

Διαβάστε την πλήρη απομαγνητοφώνηση:

Σ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Το Ποτάμι είναι η τρίτη ισχυρή δύναμη της χώρας. Αυτή τη στιγμή κανείς δεν αμφιβάλλει. Αυτή τη στιγμή κανείς δεν αμφιβάλλει. Και δε μιλώ βέβαια για δημοσκοπήσεις κάποιων φίλων, μιλώ για τις δημοσκοπήσεις όλες. Μιλώ για τις δημοσκοπήσεις που κάνουν κάποιοι από την απέναντι πλευρά, που δημοσιεύονται ή είναι να δημοσιευθούν σε blogs που πρόσκεινται είτε στην Αριστερά είτε στη Δεξιά. Το Ποτάμι είναι η τρίτη ισχυρή δύναμη, όμως υπάρχουν δυο στοιχεία που θέλω να τα ξέρετε.

Το ένα είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ φλερτάρει με την αυτοδυναμία. Είναι πολύ κοντά στην αυτοδυναμία και θα έχουμε τη δυνατότητα να πούμε αν αυτό είναι καλό ή κακό. Για μας, για το Ποτάμι, σκεπτόμενοι σαν πολίτες αυτής της χώρας είναι μια επιστροφή στα παλιά. Δεν θέλουμε ένα αυτοδύναμο κόμμα. Δεν θέλουμε ένα κόμμα 35% να βγει αυτοδύναμο στη Βουλή, ενώ πραγματικά στην κοινωνία θα είναι μειοψηφία, θα είναι το 1/3.

Και το άλλο ανησυχητικό στοιχείο είναι ότι υπάρχει μια αίσθηση τις τελευταίες ώρες ότι η Χρυσή Αυγή ανεβαίνει. Κι αυτό συμβαίνει, δεν είναι κάτι πολύπλοκο αν το σκεφτεί κανείς, είναι ότι επειδή οι άνθρωποι στη Ν.Δ. έχουν αντιληφθεί ότι χάνουν το παιχνίδι υπάρχει μια αποσυσπείρωση της Νέας Δημοκρατίας, υπάρχει πάρα πολύς κόσμος απ’ ό, τι φαίνεται, ο πάρα πολύς το λέω γιατί εμένα ακόμα και το μισό τοις εκατό εμένα με τρομάζει, υπάρχει πάρα πολύς κόσμος που σκέφτεται ότι ας φτιάξουμε ένα ακραίο ακραίο μετερίζι να υπερασπιστούμε τι; Δεν ξέρω, αλλά αυτή η συμπεριφορά φαίνεται ότι υπάρχει. Δεν ξέρω πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα τις επόμενες ώρες μέχρι την Κυριακή. Αλλά θέλω να στείλω ένα μήνυμα. Ένα μήνυμα σε αυτούς που ακόμα έχουν ένα ερωτηματικό αν θα πρέπει να ψηφίσουν το Ποτάμι. Το Ποτάμι είναι μια τίμια πρόταση, μια καθαρή πρόταση. Είναι πάνω απ όλα μια πρόταση δημοκρατίας και ευρωπαϊκού προσανατολισμού.

Και θα πρέπει να το σκεφτούν καλά οι φίλοι μας από τον φιλελεύθερο χώρο, τον αστικό χώρο, από την αριστερά, οι φίλοι μας από τη σοσιαλδημοκρατία, οι φίλοι μας του κέντρου , ότι θα πρέπει αυτή η χώρα την Κυριακή το απόγευμα να έχει σαν τρίτη ισχυρή δύναμη μια ευρωπαϊκή δύναμη, μια δύναμη δημοκρατίας.

Είναι άλλες οι διαφορές που έχουμε. Είναι μικρές οι διαφορές που έχουμε. Δεν θα πρέπει να επιτρέψουμε γι’ αυτές τις μικρές διαφορές να μας ξεπεράσει κάποιος που βάζει δυναμίτη στα θεμέλια της δημοκρατίας. Θα είναι πολύ κακό μήνυμα για την ελληνική κοινωνία αυτή τη στιγμή, εάν η τρίτη δύναμη στη χώρα βγει την Κυριακή από τις κάλπες μια οργάνωση που κατηγορείται για πολλές μικρές και μεγάλες εγκληματικές ενέργειες.

Θα είναι ένα κακό μήνυμα που θα αδυνατίσει πάρα πολύ και την ισχύ της χώρας στην Ευρώπη. Κι αυτό πρέπει να το πούμε στους φίλους μας. Στους φίλους μας που σκέφτονται ανεξάρτητα από το κομματικό συμφέρον, το συμφέρον της χώρας.
Τι λέω να κάνουμε σήμερα; Όπως ξέρετε εμείς όλες αυτές τις προεκλογικές μέρες το κάνουμε λίγο διαφορετικά. Κάνουμε ένα δημόσιο διάλογο από τον κόσμο. Δεν κάνουμε μονολόγους. Δεν έχουμε καρμπόν ομιλίες. Δεν έχουμε διαφημιστές να μας ετοιμάζουν αυτά τα ωραία συνθήματα που ετοιμάζουν στους πολιτικούς αρχηγούς.

Συνθήματα βέβαια με κενά νοήματα. Αυτό που κάνουμε όλοι εμείς, όχι μόνο εγώ, ακόμη και οι υποψήφιοί μας που πάνε στις συγκεντρώσεις, είναι να ακούμε τον κόσμο, να ρωτάει ο κόσμος και να απαντάμε.

Όπως ήδη το έχετε δει, δώσαμε τη δυνατότητα στους ανθρώπους μέσα από το site μας και να μας βάλουν ερωτήματα αυτές τις μέρες, αυτές τις τελευταίες μέρες. Μαζέψαμε λοιπόν τα βασικότερα ερωτήματα και θα κάνω μια προσπάθεια, έχουν κάνει ήδη μια προσπάθεια τα παιδιά να τα ομαδοποιήσουν και θα κάνω μια προσπάθεια να δώσω κάποιες απαντήσεις.

Και στη συνέχεια βέβαια να συζητήσουμε όσο θέλετε αυτά που μας απασχολούν, αν και πιστεύω ότι πρέπει να είμαστε λίγο σύντομοι σήμερα για να βγούμε να κάνουμε αυτή τη δουλειά που πρέπει να κάνουμε. Να συνεχίσουμε να μιλάμε μέχρι την Κυριακή το απόγευμα στις πλατείες, στις γειτονιές, παντού και να λέμε το μήνυμα το ξεκάθαρο, το δικό μας, ότι αυτή εδώ είναι η ευκαιρία να αλλάξουμε τη χώρα χωρίς να τη γκρεμίσουμε.

Θα σας απασχολήσω με 15 διαφορετικά ερωτήματα. Είναι ένα ωραίο νούμερο το 15. Είναι οι πέντε απορίες που έχει ο κόσμος για μας. Είναι οι πέντε συκοφαντίες που ακούγονται για μας. Είναι οι πέντε απορίες που έχει ο κόσμος για μας, είναι οι 5 συκοφαντίες που ακούγονται για μας, είναι και 5 αλήθειες που πρέπει να του πούμε σήμερα αυτή την τελευταία μέρα.

Πάμε πρώτα από τις απορίες. Η πρώτη μεγάλη απορία που ο κόσμος απευθύνει σε εμάς σε διάφορες μορφές είναι το ερώτημα, είναι εάν μπορούμε να συνεργαστούμε με το ΣΥΡΙΖΑ.

Να ξεκαθαρίσουμε λοιπόν μερικά πράγματα. Δεν είμαστε εδώ για να στηρίξουμε το ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είμαστε εδώ για να στηρίξουμε τα προγράμματα ενός άλλου κινήματος. Και μάλιστα ενός κινήματος που εκφράζει πολλές επιπόλαιες θέσεις σε σχέση με το μέλλον της χώρας. Μπορεί να συμφωνούμε σε πάρα πολλά στη θέαση του παρελθόντος. Βλέπουμε πραγματικά και εμείς πως λεηλατήθηκε η χώρα και κάνουμε ίδιες επισημάνσεις.

Υπάρχει όμως νομίζω μια διαφορά. Νιώθουμε πολλές φορές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ παρότι κάνει κριτική στο παρελθόν, θέλει να επιστρέψει η Ελλάδα στο παρελθόν. Ενώ εμείς θέλουμε να πάμε στο μέλλον. Κι αυτό είναι ένα σημείο μεγάλης διαφωνίας. Δε στηρίζουμε λοιπόν το ΣΥΡΙΖΑ, αλλά στηρίζουμε την προσπάθεια της χώρας να μείνει στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Στηρίζουμε την προσπάθεια της χώρας να μην διαλυθεί εντελώς η οικονομία της. Που σημαίνει ότι με κάθε τρόπο θα προσπαθήσουμε να μην έχουμε εκλογές ξανά και ξανά.

Δεν θα πρέπει να επιτρέψουμε με κανέναν τρόπο την παράταση της προεκλογικής περιόδου. Αυτή είναι η πρώτη υπόσχεση που δίνουμε στον κόσμο κι η πρώτη απάντηση σε αυτό το ερώτημα.

Από εκεί και πέρα έχουμε μια αρχή σαν Ποτάμι. Για μας δεν υπάρχουν μαύρα και άσπρα στην κοινωνία. Δεν υπάρχουν μόνο ναι και μόνο όχι. Για το κίνημα της λογικής, όπως είναι το Ποτάμι, γιατί αυτό είναι το Ποτάμι, είναι ένα κίνημα λογικής, ένα κίνημα προοδευτικής λογικής, αλλά ένα κίνημα λογικής, ορθού λόγου. Για το δικό μας λοιπόν κίνημα μπορούν να υπάρχουν και ναι και όχι και ίσως. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι ανά πάσα στιγμή τη Δευτέρα θα είμαστε έτοιμοι να υπερασπιστούμε τη χώρα αρνούμενοι κάποιες πολιτικές του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και να υποστηρίξουμε κάποιες πολιτικές που μπορεί να θεωρούμε ότι μπορεί να βοηθήσουν τη χώρα αυτή τη στιγμή. Και νομίζω ότι αυτό θέλει ο κόσμος από μας. Θέλει μια υπεύθυνη στάση. Μια υπεύθυνη στάση που κάθε στιγμή θα έχει έναν κοινό γνώμονα. Το συμφέρον των πολλών, όχι το συμφέρον των συντεχνιών, όχι το συμφέρον των συμφερόντων. Το συμφέρον των πολλών, το συμφέρον των παιδιών μας. Άρα, το Ποτάμι θα στηρίξει την προσπάθεια του πρώτου κόμματος, αν αυτή η προσπάθεια δε δυναμιτίζει τις θεμελιώδεις αρχές της κοινωνίας μας και τις επιλογές μας. Αν δε δυναμιτίζει την πορεία μας προς την Ευρώπη, αν δε δυναμιτίζει την ισονομία και τη δικαιοσύνη, αν δε δυναμιτίζει την οικονομία της αγοράς, αν δε δυναμιτίζει τη μεγάλη μας επιλογή. Που η μεγάλη μας επιλογή αυτή τη στιγμή το έχουμε πει, είναι να δημιουργήσουμε μια κοινωνία που πολύ γρήγορα δε θα έχει ανάγκη από δανεικά. Μια κοινωνία της ανάπτυξης. Μια κοινωνία που θα έχει δουλειές. Μια κοινωνία επενδύσεων. Μπορείς; Είναι το επόμενο ερώτημα σε διάφορες μορφές, μπορείς να διασφαλίσεις την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας; Μπορεί το Ποτάμι να διασφαλίσει την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας; Η απάντηση είναι εύκολη. Μπορεί. Γιατί το Ποτάμι έχει στο DNA του την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας. Το Ποτάμι δε λέει θα πάμε στην Ευρώπη να συζητήσουμε. Το Ποτάμι λέει η Ελλάδα είναι Ευρώπη. Αυτό δεν το συζητάμε. Και με κάθε κόστος θα συγκρουστούμε με αυτούς που θέλουν να κάνουν πειραματισμούς με την Ευρώπη. Αυτούς που θεωρούν ότι μπορούν να βάλουν τελεσίγραφα στους συμμάχους μας. Που μιλούν για μονομερείς ενέργειες. Δεν μπορεί να υπάρχουν μονομερείς ενέργειες σε μια οικογένεια. Μπορεί να υπάρχει συζήτηση, διαφωνίες, συγκρούσεις, μπορεί να υπάρχουν σκληρές διαπραγματεύσεις αλλά δεν υπάρχουν μονομερείς ενέργειες. Υπάρχουν πολλά πράγματα που θα πούμε στην Ευρώπη και θα τα πούμε και στη συνέχεια. Εμείς θέλουμε να εξασφαλίσουμε μια πορεία στην Ευρώπη που θα δώσει και μια ανάσα στην Ελλάδα τους επόμενους μήνες, δηλαδή θα τελειώσουμε με τις εκκρεμότητες, θα τελειώσουμε με την αξιολόγηση, θα πάρουμε τα 7,2 δις, που τα έχει ανάγκη η χώρα και μετά θα πάμε να διαπραγματευτούμε και το χρέος. Γιατί θέλουμε να διαπραγματευτούμε μια άλλη σχέση με την Ευρώπη. Θέλουμε να διαπραγματευτούμε το χρέος της χώρας μας. Και έχουν δεσμευτεί από τον Νοέμβριο οι φίλοι μας, οι σύμμαχοί μας, ότι θα πρέπει να κάνουμε μια συζήτηση για το χρέος. Αλλά αυτή η συζήτηση για το χρέος δε θα γίνει με μονομερείς ενέργειες. Ευτυχώς τις τελευταίες ώρες, τις τελευταίες μέρες ο ΣΥΡΙΖΑ δεν επαναλαμβάνει αυτό με το ψαλίδισμα του χρέους. Το είπε εμφατικά στην έναρξη της προεκλογικής περιόδου, ότι θα κόψουμε στη μέση το χρέος με μια απόφασή μας, αλλά από τότε δεν το επαναλαμβάνει. Γιατί αν μια τέτοια χώρα αυτή τη στιγμή αποφάσιζε, και θα πρέπει να το πούμε, και να το πούμε και στους φίλους μας να το καταλάβουνε, αποφάσιζε να προχωρήσει σε μια μονομερή ενέργεια για το χρέος θα διέλυε τους δεσμούς της με την Ευρώπη. Το χρέος δεν είναι των τραπεζιτών. Το χρέος δεν είναι της κακιάς Μέρκελ. Το χρέος είναι της Ευρώπης, των χωρών της Ευρώπης. Του λαού της Ευρώπης. Άρα εμείς εκεί μπορούμε να κάνουμε διαπραγματεύσεις. Αλλά δεν μπορούμε να τους πούμε ότι εμείς δε θα πληρώσουμε. Και να σας πω κάτι, να δείτε πόσο υποκριτική είναι η στάση τους. Χθες ήταν εδώ, στην Ομόνοια, ο Ισπανός επικεφαλής των podemos, o Ιγκλέσιας. Ο οποίος συμπαραστέκεται στην Ελλάδα. Ο οποίος συμπαραστέκεται στον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι στο πλευρό του Αλέξη Τσίπρα. Κάλεσα τον Αλέξη Τσίπρα προχθές να κάνει μια δήλωση μαζί με τον Ιγκλέσιας. Αφού λέμε ότι θα κόψουμε το χρέος, αφού λέμε ότι θα ζητήσουμε από τους Ευρωπαίους να κόψουν στη μέση το χρέος. Στην Ισπανία χρωστάμε 27 δις. Ήταν μια καλή ευκαιρία χθες στην Ομόνοια, αντί για γενικόλογα λόγια να πει λοιπόν ο Ιγκλέσιας ότι στην Ελλάδα, στα πλαίσια της συντροφικής αλληλεγγύης, χαρίζουμε τα 14 δις από τα 27. Έστω τα 10. Έστω τα 5. Δεν το είπε. Και δεν το είπε γιατί δεν μπορεί να γίνει. Και το λέμε εμείς στον κόσμο γιατί ο κόσμος πρέπει να πάψει να ζει με ψέματα. Πρέπει ο κόσμος να συνειδητοποιήσει ότι υπάρχει και η πραγματικότητα. Υπάρχουν τα θέλω μας, όλοι έχουμε κάποια θέλω. Αλλά ένα πολιτικό κίνημα πέρα από τα θέλω του κόσμου, πρέπει να πατάει στην πραγματικότητα. Και αυτό είναι το Ποτάμι.

Ρωτάνε τώρα κάποιοι. Μπορείς να προτείνεις τα πρόσωπα που θα κυβερνήσουν διαφορετικά τη χώρα; Ισχύουν οι παλιές δηλώσεις περί αποκλεισμού των ακραίων; Δυο τρία πράγματα να ξεκαθαρίσουμε σε αυτό. Το είπαμε με κάθε τρόπο.

Υπάρχουν κάποιοι τομείς στη χώρα, αριθμώ τους 4 σημαντικότερους: Δικαιοσύνη- Παιδεία- Δημόσια Διοίκηση και Υπουργείο Οικονομικών. Υπάρχουν αυτοί οι 4 τομείς στη χώρα που δε θα πρέπει να έχουν υπουργούς κομματικούς υπαλλήλους. Αυτό για μας είναι απαράβατος όρος για να στηρίξουμε μια κυβέρνηση. Δε θέλουμε υπουργό Δικαιοσύνης κομματικό υπάλληλο. Έχουμε χορτάσει στο παλιό σκηνικό, έχουμε χορτάσει από τους υπουργούς κομματικούς υπαλλήλους στη Δικαιοσύνη, που υπαγορεύουν λύσεις. Το ίδιο και στη Δημόσια Διοίκηση. Στη δημόσια διοίκηση κάναμε μια τολμηρή κίνηση, μια παρακινδυνευμένη κίνηση. Σπαταλήσαμε όπως γράψανε πολλές εφημερίδες, σπαταλήσαμε μια μέρα του προεκλογικού μας αγώνα, να παρουσιάσουμε κάπου εδώ κοντά, το πρόγραμμά μας για τη δημόσια διοίκηση. Και αυτό με τους όρους της παλιάς πολιτικής είναι σπατάλη. «Τρως μια ολόκληρη μέρα να παρουσιάσεις θέσεις αντί να είσαι στα παράθυρα και να κραυγάζεις συνθήματα;» Εμείς λοιπόν το κάναμε. Έχουμε μια ομάδα πολύ δυνατή στη δημόσια διοίκηση, βρήκαμε λύσεις, εντοπίσαμε τα συγκεκριμένα προβλήματα, και προτείναμε τι πρέπει να γίνει. Αύριο, όχι σε 5 χρόνια. Αύριο. Άρα λοιπόν θέλουμε, σε αυτή την υπόθεση της δημόσιας διοίκησης που από κει πρέπει να ξεκινήσει η μεγάλη μεταρρύθμιση, έναν άνθρωπο που δε θα είναι κομματικός υπάλληλος. Δε θα είναι αυτός που θα σπρώχνει τη μια μέρα κάποιους να μπουν σε κάποια υπουργεία και μετά θα παριστάνει τον ανήξερο και θα λέει να αξιολογήσουμε το υπουργείο και να βγάλουμε τους περιττούς και να τους πετάξουμε στον δρόμο. Στη δημόσια διοίκηση λοιπόν και στην παιδεία βέβαια, στην παιδεία βέβαια, στην παιδεία των κομματικών πανεπιστημίων, στην παιδεία των κακών σχολείων, της ανισότητας, θέλουμε έναν υπερκομματικό υπουργό. Και βέβαια στην οικονομία. Δεν μπορεί να δεχτούμε ότι κάποιος άνθρωπος με πολύ κλειστούς κομματικούς ορίζοντες θα είναι ο υπουργός οικονομικών και εξωτερικών της χώρας γιατί στην πραγματικότητα ο υπουργός οικονομικών της χώρας αυτή τη στιγμή είναι ο υπουργός εξωτερικών της χώρας. Το άλλο είναι για να κάνει βόλτες και να δείχνει πόσο μεγάλο είναι το αυτοκίνητό του. Ο υπουργός εξωτερικών της χώρας αυτή τη στιγμή είναι ο Υπουργός Εξωτερικών. Σε αυτά τα 4 λοιπόν υπουργεία λέμε ότι θα πρέπει να υπάρχουν άνθρωποι που εγγυώνται στη χώρα ότι θα κινηθούν διαφορετικά από το παρελθόν.

Έχουμε πρόσωπα εμείς; Έχουμε πρόσωπα. Είμαστε έτοιμοι τη Δευτέρα να πούμε γι αυτά τα πρόσωπα. Σεβόμενοι την ψήφο του ελληνικού λαού. Από τη μεγάλη δεξαμενή της αλλαγής. Από τη μεγάλη δεξαμενή των μεταρρυθμίσεων, έχουμε πρόσωπα, συγκεκριμένα πρόσωπα που έχουμε συζητήσει μαζί τους, και νομίζω ότι μπορούν να αναλάβουν αυτό το έργο. Και αυτά τα πρόσωπα εμείς εάν κληθούμε να παίξουμε τον ρόλο που πρέπει σε αυτή τη χώρα, θα τα βγάλουμε μπροστά. Γιατί έχουμε και μια μεγάλη πεποίθηση και το κάνουμε πράξη και με τα ψηφοδέλτιά μας. Ότι αυτή η χώρα έχει δυνάμεις. Και οι δυνάμεις της δε βρίσκονται στην Κουμουνδούρου, στη Χαριλάου Τρικούπη, στη Συγγρού αλλά ακόμα και στη Σεβαστουπόλεως στο δικό μας γραφείο. αυτές οι δυνάμεις είναι μεγάλες στην κοινωνία, υπάρχουν, εμείς τις ανακαλύπτουμε, και πρέπει με αφορμή αυτή την κυβερνητική αλλαγή, αυτές οι δυνάμεις να μπουν μπροστά.

Υπάρχει ένα ερώτημα σε διάφορες μορφές. Μπορείς με 20 με 30 με 35 βουλευτές, να ελέγξεις ένα κόμμα που θα έχει 140, 145 βουλευτές; πρώτον να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα. Υπάρχει διαφορά, υπάρχει διαφορά αν έχεις 20 ή αν έχεις 30 ή αν έχεις 35. Μην το περνάμε έτσι εύκολα, υπάρχει διαφορά. Αλλιώς θα είναι ένα Ποτάμι του 7% και αλλιώς θα είναι ένα Ποτάμι του 14%. Αλλιώς ένα Ποτάμι του 10% και αλλιώς ένα Ποτάμι του 5%. Είναι φανερό ότι θα πρέπει να υπάρχει μια μεγάλη ισχυρή δύναμη που δε θα επιτρέπει στον πρώτο να παλαντζάρει και να παζαρεύει με μικρές δυνάμεις. Και αυτό πρέπει να το σκεφτεί επίσης ο κόσμος. Εάν υπάρχουν τρεις τέσσερις δυνάμεις γύρω στο 3%, θα είναι εύκολο για το πρώτο κόμμα να παζαρεύει. Εμείς βέβαια δεν θα είμαστε έτσι κι αλλιώς σε κανένα παζάρι, αλλά αυτοί θα μπορούν να το κάνουν.

Σημασία έχει να υπάρχει μια μεγάλη, μια στέρεη δύναμη να προσπαθεί να τραβήξει το ΣΥΡΙΖΑ από τα άκρα, που θα συμμαχήσει με τη λογική που υπάρχει σε κάποια στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι σε αυτούς τους επιπόλαιους που ακόμη και τις τελευταίες μέρες λένε διάφορα πράγματα έξω από την πραγματικότητα. Τα ξέρετε και δεν είναι ανάγκη να τα πούμε και τα έχουμε επισημάνει πάρα πολύ. Δεν θέλουμε τα μνημονιακά λεφτά, ή θα τυπώσουμε λεφτά και διάφορες τέτοιες άλλες αρλούμπες που λέγονται από ανθρώπους που είναι πολιτικά στελέχη και υποψήφιοι ενός κόμματος.

Εμείς λοιπόν επιμένουμε ότι μπορούμε αν έχουμε μια δύναμη μεγάλη στο Κοινοβούλιο, να ελέγξουμε τις εξελίξεις προς όφελος των πολλών. Αλλά αυτή είναι μια απάντηση που θα πρέπει να δώσει ο κόσμος, σκεφτόμενος το εξής: δεν μιλάω για χαμένη ψήφο. Καμία ψήφος δεν είναι χαμένη, αλλά υπάρχει μια πραγματικότητα. Τι αξία έχει αν η Ν.Δ. αύριο έχει 87 βουλευτές ή 93 βουλευτές; Τι αξία έχει εάν το Ποτάμι έχει 25 ή 15 βουλευτές;

Είναι φανερό γιατί όπως είναι ο παρόν εκλογικός νόμος, αυτός που κάνει παιχνίδι είναι ο πρώτος. Κι αυτός που μπορεί να καθορίσει πώς θα παιχτεί η μπάλα είναι ο τρίτος. Ο δεύτερος θα είναι θεατής.

Επιμένουν πάρα πολλοί στα ερωτήματα που μας θέτουν, είναι δεκάδες τα ερωτήματα που έχουν φτάσει στο internet. Θα πάω σε λίγο και στις συκοφαντίες. Γιατί πολλά από τα ερωτήματα βασίζονται σε κάποιες συκοφαντίες.

Εμείς δε δεχόμαστε να λέμε αυτά τα ερωτήματα, αλλά υπάρχουν πάρα πολλά ερωτήματα, που λένε, εντάξει και τέταρτος να είσαι θα τα καταφέρεις γιατί είναι ένα πρώτο στίγμα. Έρχονται κάποιοι άνθρωποι και μας τα λένε γιατί βιάζεστε, θα έρθει και η δική σας σειρά. Θα έρθει η δική σας σειρά. Αύριο θα ψηφίσουμε ΣΥΡΙΖΑ και μεθαύριο, αν τίποτα δεν γίνει από αυτά που υπόσχονται, θα ψηφίσουμε εσάς.

Εμείς λέμε ότι αυτή η χώρα δεν έχει χρόνο. Κι αυτή η χώρα δεν έχει περιθώρια για πειραματισμούς. Τα παιχνίδια θα παιχτούν φέτος. Όλα τα σημαντικά θα συμβούν το 2015. Το ξέρετε ότι είναι η χρονιά με τις μεγαλύτερες υποχρεώσεις της χώρας. Θα καταλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ ότι βιάστηκε να ζητήσει εκλογές. Είναι η χειρότερη χρονιά το 2015 για τα οικονομικά της χώρας.

Το 2016 έχουμε το 1/3 των υποχρεώσεων που έχουμε το 2015. Συνέχεια οι υποχρεώσεις μας μειώνονται. Το 2015 όμως έχουμε τις μεγαλύτερες υποχρεώσεις. Και τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Σημαίνει ότι η χώρα είναι συνεχώς και θα είναι συνεχώς και στο στόχαστρο και των αγορών και των αντιπάλων μας. Θα είναι σε μια συνεχή ανάγκη να λύνει συνέχεια προβλήματα για να μπορεί να πάρει τα επόμενα λεφτά και να είναι στα πόδια της στυλωμένη.

Άρα το 2015 είναι η πολύ σημαντική χρονιά. Εμείς δεν πιστεύουμε σε δεύτερες πολιτικές παρουσίες. Πιστεύουμε στο σήμερα. Και σήμερα πρέπει να είναι η ευκαιρία της κοινωνίας να αναδείξει σαν τρίτη δύναμη το Ποτάμι. Δεν θέλουμε την τέταρτη θέση, όχι γιατί είμαστε ψωνισμένοι με τα ποσοστά, αλλά γιατί δεν θα μπορέσουμε να παίξουμε το ρόλο που θέλει η κοινωνία να παίξει το Ποτάμι και είναι φανερό από τις δημοσκοπήσεις. Το 55% του κόσμου θέλει το Ποτάμι να έχει συμμετοχή στο επόμενο σχήμα, να επηρεάσει τις εξελίξεις. Το 30% του κόσμου θεωρεί ότι το Ποτάμι είναι αυτό που θα πρέπει να είναι η τρίτη δύναμη της χώρας.

Η πλειοψηφία του ευρύτερου χώρου μας θεωρεί ότι το Ποτάμι αυτή τη στιγμή πρέπει να παίξει το ρόλο του. Άρα εμείς δε θέλουμε να αναβάλουμε αυτή τη στιγμή.

Πήγαμε στις πέντε απορίες. Πριν πάμε στις πέντε αλήθειες θέλω να περάσω από τις πέντε συκοφαντίες, που ακούγονται. Πρώτη, ξέρετε, είναι ότι το Ποτάμι είναι απολιτίκ. Είναι επικοινωνιακό κατασκεύασμα.

Μια μικρή παρένθεση πριν δώσω στην ουσία την απάντησή μου. Αυτή η λέξη απολιτίκ φοριέται πολύ τελευταία. Ότι η νεολαία είναι απολιτίκ και μάλλον και γι’ αυτό ο κ. Βενιζέλος και ο κ. Σαμαράς αποφάσισαν να τιμωρήσουν τη νεολαία και να μην της δώσουν ψήφο στα 18.

Σου λέει αποτελεί κίνδυνο να ψηφίσουν τους άλλους κι όχι εμάς, τους σωτήρες, άρα τους εξαιρούμε. Και είναι μια ντροπή για το πολιτικό σύστημα που συνέβη αυτό μέσα στον πανικό τους να ξεχάσουν. Κάποιοι λένε επίτηδες το έκαναν. Εγώ δεν θέλω να πάρω μέρος σε αυτή τη διαμάχη το εάν το έκαναν επίτηδες ή τους ξέχασαν. Και στις δυο περιπτώσεις είναι ένοχοι. Οι 18άρηδες έπρεπε να ψηφίσουν και όχι μόνο οι 18άρηδες. Εμείς το λέμε ότι πρέπει να ψηφίζουν οι νέοι στην Ελλάδα από τα 17 τους. Όταν τους καλούμε να αποφασίσουν στα 17 τους αν θα γίνουν γιατροί ή δικηγόροι, αν θα γίνουν αγρότες ή εάν θα πάνε σε μια στρατιωτική σχολή, πρέπει να τους δίνουμε και ψήφο.

Συμβαίνει σε πολλές χώρες της Ευρώπης. Θέλουμε να συμβεί και στην Ελλάδα. Βέβαια μπερδεύουν τα παλαιά κόμματα μερικές λέξεις. Μπερδεύουν την πολιτική με τα κόμματα. Γι’ αυτό μιλάνε για απολιτίκ για το Ποτάμι.

Λένε απολιτίκ, εννοώντας ότι δεν έχουμε κομματικούς στρατούς. Εννοώντας ότι δεν πολιτευόμαστε με τον παλιό τρόπο και βεβαίως αν μας ρωτάτε εάν θέλουμε να σας μοιάσουμε, σας λέμε ότι δεν θέλουμε να σας μοιάσουμε. Θα παραμείνουμε αυτό το κίνημα που εσείς λέτε ότι είναι απολιτίκ. Θα παραμείνουμε το κίνημα με λύσεις, με προτάσεις, με εθελοντές χωρίς κομματικούς στρατούς, με ανοιχτές διαδικασίες, γιατί αυτή είναι η πολιτική συνεισφορά του Ποταμιού και αυτή είναι η αληθινή πολιτική. Αυτή είναι η νέα πολιτική. Και αυτή την προσπάθεια, αυτή την πλατφόρμα, όπως είπε κάποιος στην αρχή, η πλατφόρμα πολιτικής καινοτομίας είναι το Ποτάμι και θα παραμείνει το Ποτάμι.

Βέβαια υπάρχει ένας πολύ μεγάλος πειρασμός. Να ακούς από ανθρώπους να κατηγορούν εμάς για επικοινωνιακό κατασκεύασμα. Οι άνθρωποι που μιλούν μόνο πίσω από αλεξίσφαιρα τζάμια. Δεν το έχετε καταλάβει; Κανείς εκτός από τα διαφημιστικά σποτ βέβαια, προκύπτει ότι βγαίνουν στις πλατείες και παίζουν μπάλα με τα παιδιά, κανείς δεν έχει δει ποτέ τον Πρωθυπουργό στο δρόμο. Κανείς δεν έχει δει ποτέ τον Ευάγγελο Βενιζέλο στο δρόμο, να πάει σε μια πλατεία να μιλήσει με τον κόσμο. Εμείς είμαστε κάθε μέρα στο δρόμο χωρίς σωματοφύλακες, χωρίς ακολούθους. Μόνοι μας.

Στη λαϊκή στη Σαλαμίνα, στη λαϊκή στο Κερατσίνι, παντού. Εγώ οι υποψήφιοι όλοι. Θα διαφωνήσομε με τον κόσμο, να μαλώσουμε. Αλλά είμαστε εκεί και οι άλλοι από τη σιγουριά που τους δίνει η παρουσία των φίλων τους, βλέπετε πώς συμπεριφέρονται όταν κάποια στιγμή πάει να τους ρωτήσει κάποιος κάτι, τον πιάνουν με κεφαλοκλείδωμα και τον πετάνε στην άκρη. Θέλουν μόνο οργανωμένο χειροκρότημα. Θέλουν συγκεκριμένο κόσμο.

Κάνουν face control για να μη μπει κανείς άλλος μέσα. Αυτοί οι άνθρωποι μιλάνε για το Ποτάμι, ότι είναι επικοινωνιακό κατασκεύασμα. Εμείς είμαστε δημιούργημα της κοινωνίας. Δεν είμαστε δημιούργημα των μέσων. Τα σαλόνια των εφημερίδων είναι δικά τους. Τα μεγάλα διαφημιστικά διαλείμματα των καναλιών έχουν κυρίως διαφημίσεις τους.

Σας παρουσιάσαμε τα ποσοστά, τα ξέρει ο κόσμος τα ποσοστά πώς μοιράστηκε η διαφημιστική πίτα. Πήραν κάποια κόμματα εκατομμύρια. Ακόμη και στη Χρυσή Αυγή δώσανε 150.000. Τουλάχιστον δυο φορές λιγότερο από οποιοδήποτε άλλο μικρό κόμμα, από κόμματα που δεν εμφανίζονται καν στις δημοσκοπήσεις.

Παρ’ όλα αυτά εμείς δώσαμε τη μάχη μας. Απόντες ουσιαστικά από την τηλεοπτική διαφήμιση, με ελάχιστα σποτ, απόντες από τα δελτία ειδήσεων γιατί είδατε στην κατανομή που είμαστε. Είμαστε έξω. Είναι επτά κόμματα και μετά είναι το Ποτάμι για κάποια δευτερόλεπτα και απόντες σε πολλές περιπτώσεις από τις εφημερίδες.

Μεγάλες εφημερίδες που δεν έγραψαν τίποτα. Μεγάλες εφημερίδες. Η εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ δεν έγραψε μια λέξη για τη διακαναλική μας συνέντευξη. Μια λέξη. Να γράψει έστω ότι ήταν μια κακή διακαναλική συνέντευξη που δεν απαντήθηκε τίποτα. Δεν υπήρξε σαν γεγονός. Αποσιωπήθηκε. Αυτό είναι το επικοινωνιακό κατασκεύασμα το Ποτάμι.

Δεύτερη συκοφαντία. Είστε ένα συνονθύλευμα νεοφιλελεύθερων, αριστερών, οικολόγων και πρώην Πασόκων. Πιθανόν αυτό το ερώτημα, αυτή τη συκοφαντία την έχετε ακούσει από κάποιους. Πρέπει να αποφασίσουν εάν θα ψηφίσουν ένα υποψήφιο της Ρόζας, της αριστερής συνιστώσας, ή αν θα πρέπει να ψηφίσουν ένα υποψήφιο των Ανεξάρτητων Ελλήνων. Στα ίδια ψηφοδέλτια, στην Κοζάνη είναι άνθρωποι με κομουνιστικό παρελθόν και είναι ψεκασμένοι Έλληνες στο ίδιο ψηφοδέλτιο.

Και δεν αντιλαμβάνονται, επειδή είμαστε και λίγο ευγενείς, ακούω κάποια στελέχη μας στην τηλεόραση να προσπαθούν να απαντήσουν, εάν εμείς έχουμε λίγο πιο φιλελεύθερο, λίγο πιο αριστερό και απέναντί τους έχουν κάποιον που είναι αγκαλιά από τους ακροδεξιούς. Που είναι αγκαλιά με τους πρώην συμβούλους του Άκη Τσοχατζόπουλου. Που είναι αγκαλιά με τους υπουργούς των μνημονίων. Και επειδή είμαστε ευγενικοί, νομίζουν ότι δεν τα ξέρουμε. Επειδή δεν θέλουμε συνέχεια να αναμοχλεύουμε πάθη και να μιλάμε γι’ αυτό, νομίζουν ότι δεν τους ξέρουμε τους ανθρώπους αυτούς. Τους ξέρουμε. Τους συνδικαλιστικοπατέρες με τα εκατομμύρια της αποζημίωσης που κάνουν πάντα τις καλύτερες συμφωνίες όταν φεύγουν.

Και δεν έκαναν μια παύση από τον πολιτικό τους αγώνα να πούνε στον ελληνικό λαό πώς μπορεί κάποιος να πάρει εκατομμύρια σε ένα ασφαλιστικό συμβόλαιο λίγων ετών και συνεχίζουν να προτείνουν λύσεις σωτηρίας της χώρας.

Αυτοί οι άνθρωποι λένε για το Ποτάμι ότι είναι συνονθύλευμα. Για να μην μιλήσω για τους άλλους. Τι σχέση μπορεί να έχει η ακροδεξιά περνούσε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο σε ένα μεγάλο τμήμα αυτού του χρονικού διαστήματος, ο Γενικός Γραμματέας του Υπουργικού Συμβουλίου με κάποιους άλλους, προσπαθούν να κάνουν μεταρρυθμίσεις στη Ν.Δ.

Είναι απλά τα πράγματα γι’ αυτούς. Και απλά τα πράγματα είναι για μας. Εμείς δεν έχουμε νεοφιλελεύθερους. Έχουν μπερδέψει τους όρους, έχουμε προοδευτικούς φιλελεύθερους. Η Ευρώπη καταλαβαίνει τη διαφορά. Έχουμε ανθρώπους της αριστεράς, μεταρρυθμιστές, έχουμε οικολόγους. Βεβαίως έχουμε σοσιαλδημοκράτες, σοσιαλιστές, ανθρώπους που είναι απογοητευμένοι από την πολιτική του ΠΑΣΟΚ τόσα χρόνια.

Και όλοι αυτοί είμαστε ενωμένοι, είμαστε ενωμένοι όχι ως συνιστώσες, είμαστε ενωμένοι σε αυτά τα πράγματα. Τόσες μέρες βγαίνουν και δεν υπάρχει κανένα σημάδι διαφοροποίησης. Θέλω να είμαι όμως ειλικρινής. Δεν θα υπάρξει ποτέ καμία πουθενά διαφοροποίηση; Η χώρα πρέπει να κάνει 20 βήματα. 20 βήματα πρέπει να κάνει μπροστά της η χώρα.

Κι αυτά τα βήματα, τα 15 πρώτα βήματα δεν είναι ούτε αριστερά, ούτε δεξιά. Είναι βήματα εμπρός. Είναι βήματα λογικής, είναι βήματα ισονομίας. Είναι βήματα εκσυγχρονισμού, είναι βήματα μεταρρύθμισης. Βεβαίως, εάν κάνουμε αυτά τα 15 βήματα, στο 16ο μπορεί να έχουμε μια ανησυχία αν πρέπει να πάμε λίγο πιο δω ή λίγο πιο κει.

Είναι ένα ωραίο ερώτημα πολυτελείας, στο οποίο θ’ απαντήσουμε όταν κάνουμε τα 15 βήματα. Αυτό που επείγει αυτή τη στιγμή σ’ αυτή την Ελλάδα που είναι στο χείλος της καταστροφής, είναι τα πρώτα 15 βήματα. Και σε αυτά τα βήματα, το Ποτάμι είναι ένα, ο αρχηγός είναι ένας: Είμαστε εμείς όλοι μαζί. Δεν υπάρχει πουθενά, κανένα σημείο διαφωνίας. Κι αν υπήρχε θα είχε φανεί αυτές τις άγριες μέρες του προεκλογικού αγώνα.

Ας μην ανησυχούν λοιπόν για μας. Υπάρχει η επόμενη συκοφαντία. Έχει μειωθεί λίγο, αλλά κάποιοι επιμένουν: Ποτάμι; «Μονοπρόσωπη ΕΠΕ», έγραψε ένας πάλαι ποτέ αριστερός δημοσιογράφος. Πού το λένε αυτό; Στο Ποτάμι.

Στο Ποτάμι που ανθίζει. Ποιες προσωπικότητες στρατεύονται αυτή τη στιγμή μαζί του σε όλα τα επίπεδα; Όχι για τα ψηφοδέλτια, αφήστε τα ψηφοδέλτια. Γιατί θα σου πει κάποιος εντάξει, ψηφοδέλτια είναι, ανεβαίνει το Ποτάμι, όλοι θέλουν να είναι παρόντες, μήπως πάρουν αύριο μια έδρα. Αν και δεν έχουμε τέτοιος, ας τ’ αφήσουμε στην άκρη εμείς αυτό.

Ας κοιτάξουν λίγο ποια είναι η Επιτροπή Διαλόγου του Ποταμιού. Ας κοιτάξουν ποιες προσωπικότητες λείπουν από αυτή την Επιτροπή Διαλόγου. Ελάχιστες προσωπικότητες της χώρας λείπουν. Είναι εκεί σημαντικά πρόσωπα από την Αριστερά, από το μεταρρυθμιστικό χώρο, από τους φιλελεύθερους. Είναι εκεί, στην Επιτροπή Διαλόγου του Ποταμιού. Συζητάνε μαζί μας, βρίσκουν μαζί μας λύσεις.

Ας κοιτάξουν ποια είναι η Επιτροπή Οικονομικών του Ποταμιού. Ας κοιτάξουν ποια είναι η Επιτροπή Δημόσιας Διοίκησης του Ποταμιού. Σε όλους τους τομείς υπάρχουν Επιτροπές που δουλεύουν. Δε δουλεύουν με την παρουσία του ενός, δουλεύουν μόνες τους και βγάζουν συμπεράσματα μόνοι τους.

Κι εμείς, ο υπόλοιποι, το παρακολουθούμε και τους σεβόμαστε. Κοιτάμε προς τα εκεί και λέμε: Αυτό είναι το συμπέρασμα αυτών των ανθρώπων που ξέρουν. Έχουμε δώσει τη δουλειά στους επαΐοντες. Δεν έχουμε δώσει τη δουλειά στους φίλους του Σταύρου. Το Ποτάμι δουλεύει διαφορετικά.

Και βεβαίως, αν εννοούν ότι δεν έχουμε απέραντες κομματικές διαδικασίες, να συζητάμε κάθε μέρα για όλα, έχουν δίκιο, δε συμβαίνει. Γιατί δεν έχουμε συνιστώσες. Αν είχαμε κι εμείς 20 συνιστώσες ίσως να ήμαστε υποχρεωμένοι κάθε μέρα να τις μαζεύουμε κάπου και να λέμε «παιδιά, επιτέλους να συντονίσουμε για να προχωρήσουμε». Αλλά δεν έχουμε συνιστώσες.

Έχουμε απόψεις. Είμαστε ζωντανοί άνθρωποι. Διαφωνούμε και συμφωνούμε κάθε μέρα, αλλά καταλήγουμε σε αυτά που επιλέγουν οι πολλοί. Το Ποτάμι λοιπόν όχι μόνο δεν είναι Μονοπρόσωπη ΕΠΕ, όχι μόνο έχει στελέχη που θα ζήλευε οποιοδήποτε άλλο κίνημα, οποιοδήποτε άλλο κόμμα, αλλά εγγυάται από τη δουλειά που έχουμε ετοιμάσει να κάνουμε, ότι είναι η δουλειά των πολλών.

Είπαμε ότι πιστεύουμε στη δύναμη της Κοινοβουλευτικής μας Ομάδας, ότι θα συνέρχεται και θ’ αποφασίζει η Κοινοβουλευτική Ομάδα του Ποταμιού. Και αντί αυτό το πράγμα να το πουν και άλλοι, είδατε τι είπαν. Τους έβαλαν και υπέγραψαν ότι αν κάποιος διαφοροποιηθεί, θα φεύγει από το κίνημα.

Και αυτό δεν κρίνεται ως αντιδημοκρατικό, το παρουσιάζουν οι εφημερίδες, κάποιες τουλάχιστον, ως κατάκτηση. Βέβαια είναι κατάκτηση για ένα κόμμα συνιστωσών, αλλά δεν είναι κατάκτηση για τη δημοκρατία. Και δεν είναι κατάκτηση για την Ελλάδα. Το ότι οι Βουλευτές εκφράζουν το κόμμα, είναι παλιά υπόθεση που έχει ξεπεραστεί από την Αριστερά, είναι υπόθεση των Σοβιέτ.

Εδώ μιλάμε για Κοινοβούλιο. Και το Κοινοβούλιο έχει εκπροσώπους του λαού και οι εκπρόσωποι του λαού θα βγουν από το Ποτάμι, θα έχουν μια δυνατή ομάδα η οποία θ’ αποφασίζει, η οποία θα συγκεντρώνει και θα συζητά και θ’ αποφασίζει.

Υπάρχει η άλλη συκοφαντία που σε διάφορες εκδοχές θα την έχετε ακούσει. Αυτό έπρεπε να το κρατήσω γιατί είναι και πολλά τα ονόματα και δε μπορώ να τα θυμηθώ. «Είστε του Μπόμπολα, του Σημίτη, του Μαρινάκη, του Βαρδινογιάννη, του Ψυχάρη, του Μελισσανίδη, του Schulz, της Μέρκελ, των τραπεζιτών»!

Ο κατάλογος είναι ατέλειωτος. Κάθε μέρα βρίσκουν ένα όνομα. Ένα όνομα κάτι κακό τους θυμίζει και λένε «αυτό είναι το Ποτάμι». Είμαστε και των Εβραίων, διάβασα κι ένα δημοσίευμα τώρα, ότι είμαστε του Πατριάρχη! Υπάρχει μια αίσθηση ότι κάποιοι τα έχουν βρει με τον Ιερώνυμο, άρα εμείς πού είμαστε; Αφού δεν είμαστε με τον Ιερώνυμο, είμαστε με τον Πατριάρχη. Σκεφτόμαστε άλλα πράγματα για την Ορθοδοξία στην Ελλάδα. Μπερδεμένοι εγκέφαλοι..

Μπερδεμένοι εγκέφαλοι; Υπάρχει κάτι άλλο. Δε μπορούν ν’ αντιληφθούν ότι μπορεί κάποιος να ξεκινήσει να κάνει πολιτική χωρίς να είναι κάποιου. Αυτό είναι το πρόβλημά τους. Γιατί αυτοί είναι κάποιου. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς είναι κάποιου. Ενισχύονται από κάποιους. Είναι μια κομματική παρέα; Είναι μια συντεχνία; Μια κλειστή συντεχνία; Είναι κάποια συμφέροντα; Κάποιοι μεγαλοεργολάβοι, κάποιοι ονηλάτες;

Δεν έχει σημασία, αλλά είναι στο μυαλό τους πια ότι η πολιτική είναι συνυφασμένη με τις εντολές ενός σκοτεινού κέντρου. Οπότε όταν εμφανίζεται κάποιος, αυτό που σκέφτονται αμέσως είναι λογικό.. Είναι, «αφού εγώ είμαι κάποιου, αυτός ποιανού είναι;».

Ας το πάρουν λοιπόν απόφαση ότι εμείς δεν είμαστε κανενός. Κάτι έλεγαν οι γυναίκες παλιά, είμαστε το πολύ-πολύ του πατρός μας, κανενός αλλουνού. Λοιπόν, δεν είμαστε κανενός. Δεν έχουμε σχέση με συμφέροντα, δεν έχουμε σχέση με συντεχνίες και τ’ αποδεικνύουμε καθημερινά. Άλλωστε το αποδεικνύουν και οι επιθέσεις που δεχόμαστε από τους υπαλλήλους όλων αυτών που αναφέρονται κατά καιρούς.

Υπάρχει εδώ κι ένα συνοδευτικό ερώτημα, συνοδευτική συκοφαντία: «Είστε ανάχωμα για το ΣΥΡΙΖΑ», κάπως έτσι το λένε. Τώρα βέβαια τις τελευταίες ώρες έχουν μπερδευτεί οι Νεοδημοκράτες και λένε ότι είμαστε δεκανίκι του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν αντιλαμβάνονται. Ανάλογα με τις πολιτικές εξελίξεις δηλαδή, μας καθορίζουν.

Και αυτό πρέπει να ξέρετε, το έχω ζήσει πολύ στην επαρχία, στην Περιφέρεια, ταξιδεύοντας. Υπάρχουν κάποιες περιοχές όχι τώρα, στην αρχή του προεκλογικού αγώνα, του πρώτου προεκλογικού αγώνα, εννοώ των ευρωεκλογών, πηγαίναμε σε κάποιες περιοχές νότια και κάποιοι ένιωθαν ότι απειλείται εκεί ο ΣΥΡΙΖΑ από μας. Μου έλεγαν «ρε φίλε τα έχεις βρει με τη Νέα Δημοκρατία, είναι φανερό». Λίγοι, αλλά το έλεγαν.

Πηγαίναμε πιο βόρεια που ένιωθαν ότι η Νέα Δημοκρατία απειλείται, μου έλεγαν το αντίστροφο. Κάθε περιοχή δηλαδή, ανάλογα με το ποιος νιώθει ότι απειλείται, το Ποτάμι παίζει το ρόλο του άλλου. Είναι ξεκάθαρο και φαίνεται από τη στάση μας, με όλα αυτά που είπα προηγούμενα, από τη στάση μας θα φανεί και από τη Δευτέρα ότι εμείς δε γίναμε ούτε για να υπάρξουμε ανάχωμα κάποιου ούτε για να υπάρξουμε δεκανίκι κάποιου.

Δεν είμαστε ο στόκος που θα κλείσει τις τρύπες σ’ ένα κόμμα και δεν είμαστε αυτοί που θα νοθεύσουμε τη λαϊκή εντολή. Εμείς ήρθαμε, ένα κίνημα που ήρθε από τα κάτω από την κοινωνία, δεν ήρθε για να καθοριστεί απέναντι σε άλλους. Ήρθε με δικές του λύσεις, με δικές του προτάσεις, να προωθήσει το συμφέρον της κοινωνίας, το συμφέρον των πολλών.

Και θα συγκρουστούμε με το ΣΥΡΙΖΑ και θα υποστηρίξουμε και το ΣΥΡΙΖΑ και θα συγκρουστούμε με τη Νέα Δημοκρατία. Και θα υποστηρίξουμε και τη Νέα Δημοκρατία. Αυτός ο πολιτικός πολιτισμός που κουβαλάει το Ποτάμι, θα υπάρχει απέναντι στο μαύρο-άσπρο της παλιάς πολιτικής σκηνής.

Πάμε στις πέντε αλήθειες: Ζητάμε απ’ όλους να προσέξουν λίγο ποιος είναι ο τίτλος μας: Το Ποτάμι. Κίνημα δικαιοσύνης, εργασίας και παιδείας. Αυτό είναι το Ποτάμι. Το μεγάλο κίνημα των αλλαγών στη δικαιοσύνη, στην εργασία, στην παιδεία.

Αυτή είναι η πρώτη μας μεγάλη αλήθεια, αυτές είναι οι μεγάλες μας προτεραιότητες. Δικαιοσύνη. Κι όταν λέμε δικαιοσύνη, δεν εννοούμε μόνο τα Δικαστήρια που δεν είναι και μικρή υπόθεση βέβαια και πρέπει να προχωρήσει και να υπάρχουν αποφάσεις και να μην είναι οι αποφάσεις ατέρμονες, να συζητούνται και να συζητούνται, 7 χρόνια για μια εργατική διαφορά, 12 χρόνια για μια διένεξη με τις Υπηρεσίες του Δημοσίου.

Όταν λέμε δικαιοσύνη, εννοούμε και δικαιοσύνη για όλα τ’ άλλα. Δε μπορεί να μην υπάρχει ισονομία, δε μπορεί να υπάρχουν Βουλευτές και Υπουργοί με επιπλέον προνόμια πέρα από αυτά που είναι τ’ απολύτως απαραίτητα, οι απολύτως απαραίτητες παροχές για να εκτελούν τα καθήκοντά τους.

Και είπαμε από την πρώτη στιγμή ότι θέλουμε οι Βουλευτές, και οι δικοί μας Βουλευτές θα το απαιτήσουν στη Βουλή, να μην έχουν ασυλία. Είμαστε υπέρ του βρετανικού μοντέλου. Εάν κάποιος νιώθει ότι απειλείται για πολιτικούς λόγους, καταφεύγει στη Βουλή. Αλλά δεν έχει εκ των προτέρων ασυλία ένας Βουλευτής.

Όπως επίσης, ένας Υπουργός δικάζεται από δικαστές, δε δικάζεται και αθωώνεται από τους Βουλευτές. Γιατί αυτό το έχουμε δει, έχουμε δει τη Βουλή να αθωώνει ανθρώπους που όλοι ήξεραν ότι είναι ένοχοι. Το έχουμε δει αυτό. Και είναι ντροπή τους η εξέλιξη όλων των συζητήσεων στη Βουλή σε σχέση με ευθύνες πολιτικών προσώπων, που καταλήγουν σχεδόν πάντα στην αθώωση.

Πρέπει να βρίσκεται πού και πού ένας τρελός δικαστής να παίρνει θάρρος και να βρίσκει λύσεις έστω προσωρινές, όπως ήταν αυτή του Υπουργού με τις μεγάλες μίζες.

Εμείς λοιπόν, λέμε δικαιοσύνη σε όλους τους τομείς. Λέμε εργασία. Εδώ θα είναι ίσως μια μεγάλη μας σύγκρουση με αυτούς που κοιτάνε στο παρελθόν. Κι όταν λέμε εμείς εργασία, δεν εννοούμε Δημόσιο. Επειδή ξέρουμε ότι το Δημόσιο θα το πληρώνει ο συνταξιούχος, θα το πληρώνει ο νέος.

Όταν λέμε εμείς εργασία εννοούμε επενδύσεις. Όταν λέμε εργασία, εννοούμε επιχειρηματικότητα, εννοούμε καινοτομία, εννοούμε δυνατότητες στο νέο να καινοτομήσει στην Ελλάδα και να μη φεύγει στο εξωτερικό. Και τους προκαλέσαμε άπειρες φορές, οι άνθρωποι που είναι υποψήφιοι, τους προκαλούν στα παράθυρα να τους πουν: «Πέστε μας μια επένδυση που θέλετε».

Πέρα από κάτι περίπτερα και σουβλατζίδικα δεν έχουν να πουν τίποτε άλλο. αυτές είναι οι επενδύσεις που ονειρεύονται για τη χώρα. Μία επένδυση μπορεί να υπάρχει; Μία έστω. Όχι. Πρέπει να φύγουν όλοι, να φύγουν οι Κινέζοι, να φύγουν οι Ρώσοι, να φύγουν οι Γερμανοί. Όλοι να φύγουν, να μείνουμε μόνοι μας.

Εμείς όχι. Εμείς λέμε να έρθουν όλοι αυτοί. Να έρθουν με καθαρούς όρους. Να έρθουν σεβόμενοι τις αποφάσεις του κράτους, της δικαιοσύνης, των τοπικών κοινωνιών. Αλλά να έρθουν. Να κάνουν δουλειές σ’ αυτή τη χώρα. Αυτή είναι η δική μας ανάγκη για ν’ αντιμετωπίσουμε την αδικία. Δεν αντιμετωπίζεται αλλιώς.

Και βέβαια παιδεία, μεταρρύθμιση. Η παιδεία πρέπει να είναι μεγάλη, πρέπει να είναι βαθιά. Πρέπει να είναι συνολική. Θέσαμε σαν μια από τις προτεραιότητες, δεν το κάναμε τυχαία, ένα θέμα που για κάποιους φαντάζει μικρό αλλά για μας είναι πολύ μεγάλο. Ισότητα, προσχολική εκπαίδευση για όλα τα παιδιά, για τα παιδιά της Αγίας Βαρβάρας, του Διδυμότειχου, του Κολωνακίου.

Ισότητα στην προσχολική εκπαίδευση. Είναι το μεγάλο ζήτημα στην Ευρώπη, ότι τα παιδιά όταν ξεκινούν πρέπει να έχουν τα ίδια εφόδια, πρέπει να έχουν τη σιγουριά ενός παιδικού σταθμού. Κι όταν λέμε εκπαίδευση τα εννοούμε όλα: Εννοούμε και το φαγητό τους.

Όλα αυτά που προσπαθεί να κάνει η Ευρώπη, που προσπαθεί να κάνει σε κάποια βήματά της η σύγχρονη Αμερική. Γιατί έχει βρεθεί ότι από κει αρχίζει η ανισότητα. Από την αίσθηση ότι το παιδί του εργάτη δε θα έχει πολλά περιθώρια, θα πρέπει να είναι μια διάνοια για να ξεφύγει, αλλιώτικα θα πρέπει να βυθιστεί σε μια αρνητική πορεία. Όχι, εμείς θέλουμε τα παιδιά των φτωχών να έχουν την ίδια δυνατότητα με τα παιδιά των πλουσίων στην προσχολική εκπαίδευση.

Γι’ αυτό ξεκινάμε απ’ αυτό, την παιδεία. Γιατί όταν όλη αυτή η κρίση τελειώσει, εμείς λέμε ότι θα τελειώσει, όταν διορθώσουμε τα οικονομικά, όταν καταφέρουμε να τα φέρουμε σε βόλτα που λέμε, εάν δεν έχουμε καταφέρει ν’ αλλάξουμε την παιδεία σε λίγα χρόνια θα ξανακυλήσουμε.

Γι’ αυτό για μας μπαίνει πολύ ψηλά η υπόθεση παιδείας, που είναι από την προσχολική εκπαίδευση μέχρι τα Πανεπιστήμια. Που είναι απλό: Τα θέλουμε ανεξάρτητα, μακριά από τους κομματικούς στρατούς των κομμάτων. Οι αποφάσεις στα Πανεπιστήμια δε μπορεί να παίρνονται ούτε από την Κουμουνδούρου ούτε από τη Συγγρού ούτε από τη Χαριλάου Τρικούπη. Όχι στις κομματικές παρατάξεις.

Το λέμε διεκδικώντας το δικαίωμα των νέων στην πολιτικοποίηση. Γιατί μπερδεύουν κι εδώ τους όρους και λένε «άρα θέλετε μια απολίτικη νεολαία». Όχι. Θέλουμε να φύγετε εσείς, να φύγουμε εμείς, να φύγουμε όλοι και ν’ αφήσουμε τη νεολαία να σκεφτεί, ν’ αποφασίζει, να συγκρούεται, να διεκδικεί στο Πανεπιστήμιο. Αλλά όχι κατ’ εντολή του υποψήφιου Βουλευτή ή του αυριανού υποψήφιου Βουλευτή. Με βάση τις δικές σας διαθέσεις.

Αυτή λοιπόν είναι η συνεισφορά μας. Κίνημα δικαιοσύνης, εργασίας και παιδείας. Η πρώτη αλήθεια μας.

Δεύτερο: Κίνημα Ευρωπαϊστών. Το λέμε χωρίς κανένα φόβο. Είμαστε με την Ευρώπη. Κι έχουμε πολλές διαφωνίες για το πώς εξελίσσεται η Ευρώπη. Ούτε εμείς θέλουμε ούτε κανείς θέλει αυτούς τους σκυθρωπούς θείους που έχει η Ευρώπη, που έχουν μανία με τις υποδιαστολές και δεν κυνηγούν τα μεγάλα ζητήματα, αλλά αυτό δεν μας κάνει να είμαστε αντιευρωπαϊστές, θέλουμε μια δίκαιη Ευρώπη και γι’ αυτό θα αγωνιστούμε. Και το αμέσως επόμενο διάστημα πρέπει να κάνουμε μια πολύ μεγάλη προσπάθεια μέσα στην Ευρώπη.

Θέλω λίγο να κάνω μια παύση από τα γενικά και να πω κάτι συγκεκριμένο εδώ. Έχουμε 33 μέρες από τη Δευτέρα μέχρι τις 28 του μήνα να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε. Είναι πολύ λίγες μέρες και είναι πολύ λίγες μέρες για τους απροετοίμαστους για μας δεν είναι, τα έχουμε βρει και επειδή τα έχουμε βρει η συνεισφορά μας θα είναι ότι θα τους πούμε τι πρέπει να κάνουν.

Θα σας πω επιγραμματικά τι πρέπει να κάνουν. Αν θέλουν, μπορούν να ζητήσουν μια μικρή παράταση. Λέω όμως ότι αυτή η παράταση πρέπει να είναι μικρή. Το ακούσαμε αυτές τις μέρες και λέει «ας πάρουμε μια παράταση», πρέπει να τους πούμε λοιπόν ότι όσο παράταση κι αν πάρουν, αν πάρουν έξι μήνες παράταση και να συζητήσουν με τις συνιστώσες τι πρέπει να γίνει. Αυτό το διάστημα δεν θα παίρνουμε λεφτά. Τα λεφτά, τα 7,2 που είναι τα επείγοντα, θα τα πάρουν όταν τελειώσει η πρώτη εκκρεμότητα. Άρα η παράταση πρέπει να είναι μικρή. Πρώτον για το Ποτάμι πρέπει να είναι μικρή η παράταση.

Δεύτερον. Εμείς είπαμε ξεκάθαρα ότι διαπραγματεύσεις της αξιολόγησης με τα 19 σημεία πρέπει να τελειώσει. Πρέπει να τελειώσει με κάποιες αλλαγές. Πρέπει να φύγουν κάποια από τα 19 σημεία. Ας πούμε το θέμα των ομαδικών απολύσεων που δεν μας βρίσκει σύμφωνους και θα αντιδράσουμε, θα το πούμε ξεκάθαρα στους Ευρωπαίους. Αλλά υπάρχουν άλλα πράγματα που μας βρίσκουν σύμφωνους.

Στα 19 σημεία είναι η λειτουργία των ανεξάρτητων Αρχών, στα 19 σημεία είναι η υποχρέωση των Υπουργείων να έχουν οικονομικό απολογισμό, είναι πράγματα που θα έπρεπε εμείς να είχαμε κάνει στη χώρα μας και να μην έχουμε ανάγκη να μας τα υπαγορεύουν οι ξένοι. Είναι πράγματα που δεν έχει φροντίσει το πολιτικό σύστημα να κάνει.

Εμείς λέμε ξεκάθαρα: από τα 19 σημεία αρνούμαστε τέσσερα – πέντε σημεία, δεν τα λέω όλα για να τους αφήσω να πουν και κάτι αυτοί σε μια διαπραγμάτευση, θα τους δώσουμε όμως σημείωμα, θα τους δώσουμε ραβασάκι. Εμείς τα έχουμε ξεκαθαρίσει ποια σημεία από τα 19 είναι εις βάρος μας, ή μη απαραίτητα αυτή τη στιγμή. Θα τους τα πούμε αναλυτικά γιατί τα έχουμε μελετήσει και τα 19 σημεία, αλλά έτσι κι αλλιώς πρέπει να πάει μια διαπραγματευτική ομάδα και να τους πει από τα 19 αυτά τα θέλουμε αυτά δεν τα θέλουμε και θα σας προτείνουμε μέτρα που μπορούν να διορθώσουν αυτά τα 19 σημεία.

Πρέπει αφού το κάνουμε αυτό να συμφωνήσουμε με την Ευρώπη ότι αυτή η αξιολόγηση κλείνει προς όφελος της Ελλάδα. Να αρχίσει να έρχεται το ρευστό προς τη χώρα για να μπορέσει να καλύψει η χώρα τις δανειακές της ανάγκες και τις άλλες της ανάγκες. Και αμέσως μετά εάν κλείσει αυτή συζήτηση θα πάμε στη συζήτηση για το χρέος. Τότε πρέπει να πάμε στη συζήτηση για το χρέος.

Δεν πρέπει να προηγηθεί η συζήτηση για το χρέος. Πρέπει το χρέος σα συζήτηση να έρθει μετά, όταν δηλαδή έχει δώσει ένα δείγμα η νέα πολιτεία ότι συνεννοείται με τους Ευρωπαίους. Δεν θέλουμε κατ’ ευθείαν ένα ματς που μπορεί να οδηγήσει την Ελλάδα έξω από την Ευρώπη, θέλουμε να συζητήσουμε, να καταλάβουν τις διαθέσεις των Ευρωπαίων, να λύσουμε τα μικρά που δεν είναι και τόσο μικρά και μετά να πάμε στη μεγάλη κουβέντα για το χρέος.

Εμείς έχουμε πει συγκεκριμένη πρόταση την ξέρετε. Είναι μια πρόταση που υποστηρίζεται από ένα πολύ μεγάλο μέρος της Ευρώπης. Ότι πρέπει να υπάρχει μια επιμήκυνση, μια μεγάλη επιμήκυνση. Θα πρέπει να μειωθούν ακόμη και οι τόκοι λίγο παραπάνω, μπορούν να μειωθούν ακόμη.

Θα πρέπει να υπάρχει και μια περίοδος χάριτος για να αρχίσει η οικονομία να δουλεύει. Υπάρχουν ζητήματα πολλά και μικρά που βάζουν συνεχώς σε αυτή την υπόθεση. Έχουμε πει ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να υπηρετήσει αυτό το χρέος αυτή τη στιγμή, δεν μπορεί η Ελλάδα να δίνει 10 ,12 , 13 δις για να εξυπηρετεί αυτό το χρέος και πρέπει αυτή η υποχρέωση να αλλάξει. Δεν μπορεί να μιλάμε για πλεονάσματα 4,5% θα πρέπει να πάμε σε πολύ μικρότερα σε 2% να πέσουν λεφτά στην οικονομία. Αυτά είναι πράγματα που τα καταλαβαίνουν οι Ευρωπαίοι, ή τουλάχιστον εμείς έχουμε συμμάχους τους έχουμε βρει. Αυτά πρέπει να συζητήσουμε με την Ευρώπη γιατί ο στόχος ο δικός μας είναι ένας: αυτή η χώρα να φύγει οριστικά από εποπτεύσεις, από Μνημόνια και από ό,τι άλλο κακό έχει καταγραφεί στη μνήμη του Έλληνα, να φύγει μέχρι τέλος του χρόνου. Να βγει η χώρα στις αγορές, να γίνει όπως η Πορτογαλία, να μπορεί να βγει έξω και να δανειστεί λεφτά.

Για να μπορέσει να υπάρξει επιχειρηματικότητα, θα πρέπει η χώρα να μπορεί να βγει σε λογικά επιτόκια. Αν αυτό δεν γίνει, θα είναι πάντα δέσμια η επιχειρηματικότητά μας κάποιων αποφάσεων που δεν θα είναι δικές μας. Αυτή είναι η ευρωπαϊκή μας πρόταση.

Τρίτη μεγάλη αλήθεια. Κίνημα συνεργασιών. Εμείς πιστεύουμε και είναι στο DNA μας οι συνεργασίες. Οι συνεργασίες στα μικρά και στα μεγάλα. Θεωρούμε και το έχουμε πει ότι στα μεγάλα θα προσπαθήσουμε να έχουμε συνεργασία του 51%. Πρέπει από την Κυριακή το βράδυ οι ευρωπαϊκές δυνάμεις της χώρας να συνεννοηθούν να πάνε με ένα τρόπο στην Ευρώπη.
Να πάει δηλαδή να καλέσει ο κ. Τσίπρας που θα είναι πρώτος είναι φανερό, να καλέσει την Κυριακή το βράδυ μετά από τα σύντομα επινίκια, τους πολιτικούς αρχηγούς Νέας Δημοκρατίας, του Ποταμιού, του ΠΑΣΟΚ των ευρωπαϊκών Κομμάτων που θα μπουν στη Βουλή να βρούμε μια λύση, να κάνουμε πρώτα μια εσωτερική διαπραγμάτευση και μετά να κάνουμε την έξοδό μας στην Ευρώπη.

Επιμένουμε η Ευρώπη ποτέ δεν θα καταλάβει γιατί οι Έλληνες δεν έχουν μία φωνή στο εξωτερικό. Γιατί τη μια μέρα πάει ένα 30% δεξιοΠΑΣΟΚ και την άλλη μέρα πάει ένα 30% ΣΥΡΙΖΑ. Όχι. Πρέπει στην Ευρώπη να πάει μια μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία του 51%. Δεν κατανοούν στην Ευρώπη γιατί η Ελλάδα σε αυτή την υπόθεση είναι διχασμένη, δεν την κατανοούν κανείς. Οι Ιάπωνες δημοσιογράφοι που έρχονται εδώ και ξέρω ότι πηγαίνουν στα γραφεία έρχονται και σε εμάς, δεν το κατανοούν πως μια χώρα που καταστρέφεται, πως μια χώρα που είναι σύμμαχος σε μια μεγάλη δύναμη όπως είναι η ευρωπαϊκή, δεν μπορεί να πάει ενωμένη και να ζητήσει κάτι.

Εμείς είμαστε καινοτομία στην πολιτική. Θα το προσπαθήσουμε. Θα προσπαθήσουμε από την πρώτη μέρα, θα προσπαθήσει η τρίτη ισχυρή δύναμη της χώρας να ενώσει τους Έλληνες σε μια νέα κοινωνική πλειοψηφία που θα διεκδικήσει ενιαία από την Ευρώπη μερικά πράγματα. Και αυτό είναι ανεξάρτητο από αν η Κυβέρνηση του 51%.

Δεν λέμε αυτό, είναι άλλο θέμα. Αλλά το μέλλον των παιδιών μας το χρέος, το χρέος που θα είναι δυο γενιές μετά δεν είναι θέμα ενός Κόμματος, δεν είναι θέμα μιας ευκαιριακής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Πρέπει να είναι θέμα του ελληνικού λαού. Είμαστε ένα Κίνημα συνεργασιών, θα συνεργαστούμε με όλους τους Ευρωπαϊστές. Το κάνουμε ξεκάθαρο.
Δεν είμαστε, γιατί προσπαθούν κάποιοι να πουν «α, εσείς δεν αρνηθήκατε προεκλογικά να συνεργαστείτε με τη ΔΗΜΑΡ, να συνεργαστείτε με το ΠΑΣΟΚ;» μας λένε διάφορα τέτοια ονόματα. Μα εμείς δεν είπαμε ότι θα κάνουμε συνεργασίες για να σώσουμε το παλιό πολιτικό σύστημα. Θα κάνουμε συνεργασίες για να σώσουμε τη χώρα. Συνεργασίες για να σώσουμε τη χώρα, θα κάνουμε με τον καθένα, με όλους αυτούς που πιστεύουν στην ευρωπαϊκή πορεία της χώρας. Δεν θα κάνουμε μόνο συνεργασίες για να σώσουμε τους παλιούς κομματικούς μηχανισμούς.

Δεν θέλουμε, δεν έχουμε καμία διάθεση να μοιραστούμε μαζί με όλους αυτούς ένα Κόμμα γιατί αυτό είναι μηχανικό, είναι ψέματα, δεν το θέλουμε. Και έχουν πολλές αρρώστιες πολιτικές, εμείς φοβόμαστε αυτή τη συνύπαρξη, δεν τη θέλουμε.

Τέταρτη μεγάλη αλήθεια είναι ότι είμαστε ένα Κίνημα χωρίς κομματικό στρατό και θα παραμείνουμε να είμαστε ένα Κίνημα χωρίς κομματικό στρατό.

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι έχουμε εθελοντές, σημαίνει ότι στελέχη, σημαίνει ότι θα διεκδικήσουμε την αλλαγή της κοινωνίας. Αλλά δεν είμαστε εδώ για να κάνουμε αύριο μια συμφωνία σαν κι αυτή 4-2-1 να μοιράσουμε τα ιμάτια του κράτους, να πούμε δηλαδή ότι «δώσε και σε εμάς μερικές Διευθύνσεις Νοσοκομείων, βάλε μας και μερικά Δ.Σ. να λέμε κι εμείς ότι έχουμε μια αργομισθία». Δεν το θέλουμε. Και δεν το θέλουν οι άνθρωποί μας, δεν το θέλουν οι εθελοντές μας, το έχουμε ξεκαθαρίσει εξ αρχής ότι το κράτος πρέπει να απελευθερωθεί από τις κομματικές δυνάμεις που έρχονται ως ζυγός και κάθονται πάνω στο κράτος, στα Πανεπιστήμια, στο δημόσιο, παντού. Δεν το θέλουμε αυτό.

Θέλουμε να ξαναπιστέψουμε στη Δημόσια Διοίκηση, θέλουμε να πιστέψουμε στην ελεύθερη βούληση των πολιτών, θέλουμε στις θέσεις ευθύνης να έρχονται άνθρωποι μέσα από ανοιχτούς διαγωνισμούς. Πως θα το καταλάβουν ότι αυτό δεν θα το επιτρέψουμε και εδώ είναι η μεγάλη αγωνία, είναι ένα πολύ μεγάλο στοιχείο που προκαλεί το θυμό. Αν είστε από αυτούς που περιπλανιέστε μέσα στα social media θα δείτε τον θυμό κάποιων ανθρώπων, είναι ο θυμός των ανθρώπων που λένε «Ερχόμαστε, δεν θα μας εμποδίσεις εσύ Θεοδωράκη, δεν θα μας εμποδίσεις εσύ στο Ποτάμι να πάρουμε τη θέση που έχουμε ονειρευτεί, που έχουμε σχεδιάσει». Θα τους εμποδίσουμε.

Λέμε κάποια στιγμή ότι αυτή η χώρα θα πρέπει να κυβερνηθεί από άξιους και βεβαίως εκεί έχει ένα μερίδιο ο άνθρωπος που είναι στο ΣΥΡΙΖΑ, ο άνθρωπος που είναι στο Ποτάμι, ο άνθρωπος που είναι στη Νέα Δημοκρατία. Αλλά όχι επειδή η ταυτότητά του είναι τέτοια, αλλά επειδή είναι άξιος.

Να ανοίξουμε τις διαδικασίες, να απομακρύνουμε τους κομματικούς στρατούς από αυτές τις αποφάσεις και να αποφασίσει ο κάθε πολίτης ότι μπορεί να διεκδικήσει και να νιώθει μέσα σε ένα σύστημα Δικαιοσύνης και να νιώθει ότι μπορεί να διεκδικήσει την οποιαδήποτε θέση ξεκινώντας από τις τέσσερις θέσεις Υπουργών που θεωρούμε ότι θα πρέπει να μπουν πρόσωπα έξω από τους κομματικούς μηχανισμούς και συνεχίζοντας τις άλλες διευθύνσεις.

Και εδώ επαναλαμβάνω την απλή μας θέση, την απλή διαβεβαίωση που κάνουν πως δεν την καταλαβαίνουν. Είπαμε και το ξαναλέμε: οι άνθρωποι που υπηρετούν σε θέσεις διοικητικές οι Πρόεδροι των Νοσοκομείων, οι Πρόεδροι των Οργανισμών, τα στελέχη του κρατικού μηχανισμού δεν θα πρέπει και δεν θα μπορούν με ένα δυνατό Ποτάμι να αναρριχηθούν στην θέση του υποψήφιου πολιτευτή, αν δεν περάσουν τουλάχιστον τέσσερα χρόνια από τη λήξη της θητείας τους.

Δεν έχουμε αλλάξει άποψη σε αυτό, είμαστε ξεκάθαροι. Αυτό θα γίνει. Δεν θα δώσουμε τη δυνατότητα σε κάθε άνθρωπο που διοικεί μια Μονάδα να έχει στο μυαλό του το ρουσφέτι για να μπορέσει να γίνει αύριο βουλευτής.

Να συγκρουστούμε δηλαδή εν ολίγοις –και πάρτε το ως τίτλο και να το μεταφέρετε παντού- να συγκρουστούμε με κάθε τρόπο γιατί πολλά -τους αρέσει η λέξη τόξο, «δημοκρατικό τόξο», «συνταγματικό τόξο», «ευρωπαϊκό τόξο». Εμείς θα συγκρουστούμε με τα Κόμματα του πελατειακού τόξου, θα συγκρουστούμε με τη Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ, τον ΣΥΡΙΖΑ, τα Κόμματα του πελατειακού τόξου, που διαφωνούν σε όλα αλλά συμφωνούν να παίρνουν λεφτά από το κράτος….

Μια παύση εδώ. Με φόβιζαν «Που πας στις εκλογές χωρίς κάποια εκατομμύρια;» και η αλήθεια είναι ότι είχαμε αρχίσει και το συζητάγαμε μεταξύ μας, είχαμε τρομοκρατηθεί, λέμε «Τι θα γίνει; Πως θα κάνουμε εκλογές;». Δεν στοιχίζουν οι εκλογές παιδιά, είναι ένα ψέμα. Δεν στοιχίζουν οι εκλογές. Εκτός κι αν θέλεις να κάνεις φιέστες, εάν θέλεις κάποιοι να κερδίζουν από αυτή τη μάχη. Η δική μας προεκλογική καμπάνια, θα δώσουμε τα στοιχεία αναλυτικά, δεν στοίχισε εκατομμύρια. Η δική μας προεκλογική καμπάνια με ελάχιστη ενίσχυση από το κράτος και με πάρα πολλούς φίλους που συνεχίζουν και αγοράζουν κουπόνια, ο άλλος βάζει 5 €, 2 €, άλλος βάζει 1.000 € έχουμε και κάποιους που μπήκαν στην Τράπεζα και τα στοιχεία θα δοθούν στη δημοσιότητα και έβαλαν και 5.000 € για το Ποτάμι. Η δική μας προεκλογική καμπάνια δεν στοιχίζει τα εκατομμύρια που μοιράζει το κράτος στα Κόμματα.

Τους δίνουμε επιχορηγήσεις εκατομμυρίων. Τους δίνουμε δάνεια από τις Τράπεζες. Οι Τράπεζες είναι κακές, με εξαίρεση η στιγμή που μας δίνουν τα δάνεια. Τους δίνουμε τηλεοπτικό χρόνο για διαφημίσεις, δηλαδή υπάρχει μια κοινωνία σε απόγνωση, μια κοινωνία με πολλές πληγές, αλλά υπάρχει κι ένα πολιτικό σύστημα που πρέπει να εξασφαλίσει τα προνόμιά του.

Εμείς λέμε και δεσμευόμαστε ότι αυτά τα προνόμια το Ποτάμι δεν τα θέλει. Στη νέα Βουλή θα κάνουμε μια πρόταση γιατί είναι εδώ το ψαλίδι που χρειάζεται. Αυτά τα προνόμια θα κοπούν στη μέση για όλους. Για αρχή το λέμε στη μέση. Δηλαδή να μην υπάρχει ένα ολόκληρο δημόσιο στην υπηρεσία των Κομμάτων. Ένα ολόκληρο δημόσιο υπάρχει στην υπηρεσία των Κομμάτων και το κάναμε πράξη. Μόλις βγήκαμε μας έστειλαν χαρτιά να πάρετε τριάντα δημόσιους υπαλλήλους, να πάρετε δέκα αστυνομικούς, σε κάθε περίπτωση έχουμε χρησιμοποιήσει το 1/3 από αυτό που δικαιούμαστε και αυτό θα συνεχίσουμε να κάνουμε. Θα το κάνουμε στην πράξη και ας μην το κάνουν αυτοί.

Θα παίρνουμε το απολύτως αναγκαίο, αυτό που και στην Ευρώπη έχει αρχίσει να γίνεται. Δεν μπορεί στην Ελλάδα να έχουμε το χειρότερο πολιτικό σύστημα -γι’ αυτό είμαστε όλοι σύμφωνοι- αλλά ταυτόχρονα και το ακριβότερο πολιτικό σύστημα. Αυτό θα σταματήσει.

Η πέμπτη αλήθεια μας είναι αυτό το σύνθημα που βγήκε από την καρδιά μας. Αυτό το σύνθημα που όλοι οι Έλληνες κάποια στιγμή το έχουν πει, αυτό το σύνθημα που όλοι οι Έλληνες το έχουν σκεφτεί, αυτό το σύνθημα που όλοι οι έχουμε συζητήσει, αυτό που έχουμε γράψει όλοι κρυφά κάποια στιγμή σε ένα σημείο της καρδιάς μας, του μυαλού μας: Να τα αλλάξουμε όλα, χωρίς να γκρεμίσουμε τη χώρα.

Αυτό το Κίνημα είμαστε. Και θέλω να δώσω δυο διαβεβαιώσεις: όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα, που εμείς ξέρουμε ότι θα είναι πολύ καλό το αποτέλεσμα σε ό,τι αφορά το Ποτάμι έχουμε να δώσουμε μια διαβεβαίωση στον κόσμο. Εμείς Δευτέρα δεν ξεκινάμε προεκλογικό αγώνα όπως συνηθίζουν να κάνουν τα Κόμματα δυο μέρες μετά τις εκλογές γιατί αυτό συμβαίνει στην Ελλάδα συνήθως. Τα Κόμματα μετά από δυο μέρες αρχίζουν και σκέφτονται πως θα πάμε καλύτερα στις επόμενες εκλογές.

Εμείς δεν θα ξεκινήσουμε προεκλογικό αγώνα τη Δευτέρα. Από τη Δευτέρα θα ξεκινήσουμε την προσπάθεια να αλλάξουμε τη χώρα χωρίς να τη γκρεμίσουμε. Αυτή θα είναι η επιμονή μας, αυτό θα κάνουμε με κάθε τρόπο, με τις προτάσεις μας, με τις λύσεις που θα προτείνουμε, με τους ανθρώπους που θα προτείνουμε, με την διάθεσή μας να μπούμε σε συνεχή διαβούλευση με τους άλλους και να βρούμε κοινές λύσεις.

Δεν μπήκαμε στην πολιτική για να προσθέσουμε εγωισμούς. Δεν θα το κάνουμε αυτό. Θα προσπαθήσουμε να κατέβουμε εκεί που πρέπει εκεί που ήμασταν, ακόμη και ό,τι ποσοστό και να πάρουμε, να είμαστε σε συνεχή επαφή με τον κόσμο, να βλέπουμε τις ανάγκες του, να συζητάμε με τον κόσμο και να προγραμματίζουμε μαζί με τον κόσμο μεγάλες αλλαγές που χρειάζεται η χώρα.

Μας μένουν λίγες ώρες μέχρι να ανοίξουν οι κάλπες και θέλω να σας κάνω μια έκκληση. Πρέπει όσο μπορούμε αυτές τις ώρες να είμαστε παρόντες, να στείλουμε ένα μήνυμα σε όλη την ελληνική κοινωνία ότι εδώ υπάρχει η λύση που έχει ανάγκη η χώρα, υπάρχει ο τρίτος ευρωπαϊκός πόλος, υπάρχει η μεγαλύτερη δύναμη που μπορεί να στρέψει τη χώρα στο κέντρο, στο κέντρο των αλλαγών όχι στο κέντρο το αραχνιασμένο και παλιό, στο κέντρο των αλλαγών στην Ευρώπη.

Πρέπει να καταλάβουν ακόμη κι αυτοί που είναι σε μια αναζήτηση ότι το αποτέλεσμα ως προς το πρώτο έχει κριθεί, ότι δεν πρέπει να πάμε σε αυτοδυναμία, ότι αυτή η χώρα δεν έχει ανάγκη την αυτοδυναμία. Είναι –και ας μου επιτραπεί- κόντρα στις παραδόσεις της Αριστεράς αυτό που λένε τις τελευταίες ώρες οι σύντροφοι της Αριστεράς, δηλαδή «Δώστε μας 35% για να έχουμε αυτοδυναμία», είναι κόντρα στη λογική της Αριστεράς αυτό παιδιά. Μέχρι χτες λέγατε ότι αυτός ο νόμος είναι ένας κάλπικος νόμος, ότι δεν είναι σωστό αυτές οι 50 έδρες να τις παίρνει το πρώτο Κόμμα που μπορεί να πάρει μία ψήφο διαφορά από το δεύτερο.

Εμείς αυτά δεν τα έχουμε ξεχάσει. Σε αυτά τα πράγματα τα παλιά, επιμένουμε και θα πρέπει να πάμε σε ένα άλλο εκλογικό νόμο και δεν θα πρέπει να υπάρχει αυτό το προβάδισμα το τεράστιο του πρώτου Κόμματος, μόνο έτσι θα πάμε σε συνεργασίες. Αλλά αυτό δεν θα γίνει αυτές τις μέρες, με αυτό το νόμο θα ψηφίσουμε. Θα πρέπει οι πολίτες να προσπαθήσουν να ισοφαρίσουν μόνοι τους αυτή την αστοχία του νόμου. Να μην δώσουν αυτοδυναμία σε κάποιο Κόμμα, να μην δώσουν αυτοδυναμία στο ΣΥΡΙΖΑ. Να αναγκάσουν το πολιτικό σύστημα να συνεργαστεί, αλλά να συνεργαστεί σε μια ευρωπαϊκή κατεύθυνση αλλαγών. Αυτό είναι το δικό μας μήνυμα.

Θα φύγουμε όλοι από εδώ με μια υπόσχεση: αυτή θα είναι η μεγάλη μάχη μέχρι την Κυριακή που θα κλείσουν οι κάλπες. Θα είμαστε παρόντες παντού και θα μεταφέρουμε το μήνυμα ότι τώρα είναι η ευκαιρία να αλλάξουμε τη ζωή μας, να αλλάξουμε τη ζωή των παιδιών μας να βάλουμε ένα γερό θεμέλιο ώστε αυτή χώρα να αρνηθεί το παρελθόν, να κλείσει σιγά – σιγά τη μεγάλη πληγή της κοινωνίας, αλλά να μην κάνει ένα βήμα στο κενό. Να κάνει ένα σίγουρο βήμα αλλαγών και ευρωπαϊκής πορείας.

Σας φιλώ και σας αποχαιρετώ και ελπίζω την Κυριακή το βράδυ, μετά από ένα μικρό πολύ μικρό γλέντι που θα στήσουμε στις γειτονιές της Αθήνας, στις γειτονιές της χώρας θα βγούμε μπροστά για να αρχίσουμε να αλλάζουμε τη χώρα. Αυτός είναι ο προορισμός μας, γι’ αυτό μπήκαμε στην πολιτική, γι’ αυτό είπαμε και το ξαναλέμε ότι αυτή η χώρα δεν θα σωθεί από σωτήρες.

Αυτή η χώρα δεν θα σωθεί από τους μόνιμους παλιούς που θέλουν να συνεχίσουν να φτιάχνουν Μνημόνια και με τις άλλες Κυβερνήσεις, θα σωθεί από αυτόν, από αυτόν, από αυτόν, από όλους μας. Εμείς θα σώσουμε τη χώρα! Και όταν λέω «εμείς» εννοώ η ελληνική κοινωνία που παίρνει στα χέρια της αυτή την υπόθεση και δεν την αφήνει ούτε στους μηχανισμούς των Κομμάτων, ούτε στους αιώνιους σωτήρες της πολιτικής.

Σας ευχαριστώ.

23 Ιανουαρίου 2015