29 Οκτωβρίου, 2015

Από καθαρίστριες δικαστικοί υπάλληλοι: η αξεπέραστη γοητεία της κακονομίας

Τομέας Διοικητικής Μεταρρύθμισης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης

Δημοσιεύτηκε τη Δευτέρα η απόφαση για την μετάταξη 28 καθαριστριών σε θέσεις δικαστικών υπαλλήλων. Τρία είναι τα παράδοξα της απόφασης:

1. Ανήκαν στην κατηγορία υποχρεωτικής εκπαίδευσης και πλέον, ορισμένες εξ αυτών, θα ανήκουν στην κατηγορία Πανεπιστημιακής ή Τεχνολογικής εκπαίδευσης, με την αντίστοιχη μισθολογική αύξηση που αυτό συνεπάγεται.

2. Οι καθαρίστριες κατείχαν θέση μερικούς απασχόλησης και ως δικαστικοί υπάλληλοι θα είναι πλήρους απασχόλησης, επίσης με την αντίστοιχη μισθολογική αύξηση που αυτό συνεπάγεται.

3. Απασχολούνταν ως καθαρίστριες με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου, ενώ σαν δικαστικοί υπάλληλοι θα είναι μόνιμοι υπάλληλοι, και μάλιστα σε θέσεις προσωποπαγείς, μιας και δεν υπήρχαν στις δικαστικές υπηρεσίες που πηγαίνουν κενές θέσεις τις οποίες υπό φυσιολογικές συνθήκες θα κάλυπταν.

Όλα αυτά μπορεί να είναι παράδοξα μεν, νόμιμα δε, υπό την προϋπόθεση ότι οι εν λόγω καθαρίστριες έχουν τα τυπικά προσόντα, την έγκριση του αρμόδιου υπηρεσιακού συμβουλίου και, βεβαίως, τις απαραίτητες πιστώσεις για το αυξημένο κόστος στον κρατικό προϋπολογισμό που θα προκαλέσει η μετακίνησή τους. Μπορεί, για παράδειγμα, να είχαν πτυχίο πανεπιστημίου ή ΤΕΙ και να αναγκάστηκαν να μην το χρησιμοποιήσουν προκειμένου να βρουν μια δουλειά όταν προσελήφθησαν ως καθαρίστριες. Τόσο, βέβαια, ο κώδικας δικαστικών υπαλλήλων όσο και ο κώδικας δημοσίων υπαλλήλων, προβλέπει σε τέτοιες περιπτώσεις, ένας υπάλληλος που είχε κατά την πρόσληψή του, ή απέκτησε στη συνέχεια, κάποιο πτυχίο, να μπορεί να μεταταγεί σε ανώτερη κατηγορία, εφόσον υπηρετήσει στη θέσει στην οποία προσλήφθηκε τουλάχιστον οκτώ χρόνια. Το θέμα, πάντως, δεν είναι αν ίσχυσαν οι απαραίτητες προϋποθέσεις ή όχι στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Το θέμα είναι ότι η κυβέρνηση μπορεί να μην γνωρίζει να διαπραγματεύεται καλά, αλλά γνωρίζει τέλεια πώς να εκμεταλλεύεται το πολυδαίδαλο πλέγμα κανόνων που ισχύει για τους δημοσίους υπαλλήλους ώστε να εξυπηρετεί την κομματική της πελατεία.

Όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις, είχαν αντιμετωπίσει την κινητικότητα στο δημόσιο όχι σαν μια δυνατότητα εξορθολογισμού της κατανομής των ανθρώπινων πόρων αλλά σαν μια μεγάλη ευκαιρία ικανοποίησης των πελατειακών τους αναγκών. Γι αυτό και υπάρχει ένας ατέλειωτος συνδυασμός σχέσεων εργασίας, κατηγοριών, κλάδων και μισθολογικών κλιμακίων ώστε να υπάρχει λύση για να εξυπηρετηθεί κάθε «πελάτης» του κόμματος.

Η κακονομία δεν διορθώνεται στη χώρα μας γιατί ασκεί μια αξεπέραστη γοητεία στους κυβερνώντες: Είναι πανίσχυρο εργαλείο στην εξυπηρέτηση των κομματικών πελατών τους. Αυτό είναι το πρώτο μάθημα που έμαθε πολύ γρήγορα και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Η κυβέρνηση, δεν γνωρίζει και δεν θέλει, κατά τα φαινόμενα, να κυβερνά για το καλό όλων των Ελλήνων. Γνωρίζει, όμως, πολύ καλά να κυβερνά για το καλό της κομματικής της πελατείας ακολουθώντας πιστά το παράδειγμα των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.