14 Δεκεμβρίου, 2016

Αναζητούνται καθηγητές που αγαπούν τη δουλειά τους

Guest Αρθρογράφος

Τι είναι όμως ο καθηγητής; Τι σημαίνει αυτή η λέξη που έχει γίνει πολλές φορές αντικείμενο σκληρής κριτικής και άλλες αφορμή για να γραφτούν «παιάνες» και τιμητικοί ύμνοι. Τι σημαίνει καθοδηγώ κάποιον;

Είναι το ίδιο με το να δώσεις κάποιες οδηγίες πορείας σε κάποιον που έχει χαθεί στο δρόμο; Ποιος σε έχει καθοδηγήσει για να μπορείς με σιγουριά για σένα και ασφάλεια για τον άλλον να καθοδηγείς εσύ στο μέλλον;

Τα ερωτήματα πολλά και οι απαντήσεις λίγες. Ας επιλέξουμε όμως ένα ερώτημα, το οποίο θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε παρακάτω.
Το πιο σημαντικό ερώτημα που δημιουργείται στην Ελλάδα του 2016 είναι το εξής: «Υπάρχουν εκκολαπτόμενοι καθοδηγητές, φοιτητές ή πτυχιούχος δηλαδή, τους οποίους θα εμπιστευτείς για την εκπαίδευση του παιδιού σου;»

Η λίγων ετών εμπειρία που απέκτησα μου λέει πως πρέπει να μας απασχολήσει το ζήτημα. Ο λόγος σαφής. Τα σχολεία και τα πανεπιστήμιά μας βρίθουν από ανθρώπους που αρέσκονται να κουβαλούν τον τίτλο του φιλολόγου αλλά δεν νοιάζονται πραγματικά για το βαθύτερο νόημα της λέξης «καθηγητής».

Δεν θέλουμε λοιπόν να αρχίσουμε να κολλάμε αφίσες, στις οποίες θα αναζητούμε εναγωνίως καθηγητές, ανθρώπους που διαλαλούν ότι ασκούν αυτό το «λειτούργημα», όπως το χαρακτήρισε ένας φίλος, όχι με γνώμονα το γόητρο αλλά την παιδεία.

Κοιτίδα του προβληματισμού, το Κοινωνικό Φροντιστήριο Αγίου Δημητρίου (ΚΦΑΔ). Γιατί φίλε, φοιτητή του τμήματος Φιλολογίας, δεν δουλεύεις στο ΚΦΑΔ του Δήμου σου;

Δεν γνωρίζεις ότι υπάρχει, ασχολείσαι με κάτι άλλο και δεν έχεις χρόνο ή φοβάσαι για το πόσο δύσκολο μπορεί να είναι;
Οι απαντήσεις λιτές και κατανοητές. Ενημερώσου, ασχολήσου με τις ευκαιρίες που σου δίνονται όσον αφορά την επαγγελματική σου κατάρτιση, τόλμα να αντιμετωπίσεις τους φόβους σου.

Και τώρα, η πιο σοβαρή ερώτηση. Σου προσφέρει καλύτερη πρακτική το τμήμα σου; Η απάντηση είναι όχι.

Πώς πιστεύεις ότι θα καταλάβεις αν είσαι ικανός να κάνεις αυτή τη δουλειά; Δυνατότητα-Ικανότητα κατά Αριστοτέλη, ξέρεις εσύ! Η απάντηση είναι απλή, σίγουρα όχι μέσω του «άχρωμου» και άβολου, από άποψη χώρου, ιδιαιτέρου μαθήματος.

Δοκίμασέ το τουλάχιστον, και αν δεν το αντέξεις, άφησέ το. Τόλμα το!
Το επάγγελμα αυτό είναι ιδιαίτερο, θέλει αντοχές, υπομονή, καλή διαχείριση χρόνου, πρόγραμμα, ευφυΐα, προσαρμοστικότητα, μεταδοτικότητα και άλλα πολλά.

Σε κούρασα; Ναι, αυτό το επάγγελμα είναι πολύ κουραστικό, και το κάνουν καλά όσοι το αγαπούν, όπως και πολλά άλλα επαγγέλματα. Και αν δεν το αντέξεις, θα νιώθεις τουλάχιστον υγιής και χαρούμενος, γιατί για ένα χρόνο θα έχεις προσφέρει γνώση και χαμόγελα σε παιδιά που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να εγγραφούν σε ένα ιδιωτικό φροντιστήριο.

Είναι πάντα πιο εύκολο να φταίει ο άλλος. Το κράτος, η πολιτεία, ο συνάδελφος. Σηκώνουμε εύκολα την πέτρα και την πετάμε εναντίον τους, το ξέρουμε, το ζούμε καθημερινά. Το «ανάθεμα» ακόμα πιο εύκολο. Σίγουρη κριτική και εύκολα θύματα, η κλάψα δε, να περισσεύει για τις ευκαιρίες που αξίζαμε, αλλά κανείς δεν μας πρόσφερε. Εμείς πάντα στο απυρόβλητο.

Για ρίξε μια μάτια όμως σε όλους αυτούς που ξεχωρίζουν με την δουλειά τους, ανθρώπους, οι οποίοι έχουν τελειώσει ή όχι τις σπουδές τους, ανθρώπους που εργάζονται ή όχι παράλληλα με τη δουλειά στο ΚΦ και κυρίως ανθρώπους που αγαπούν τη δουλειά τους και δεν διστάζουν να συγκριθούν με τους άλλους και να αναμετρηθούν με το μπόι τους.

Κάθε ώρα διδαχής, προσφορά ανιδιοτελής στον άλλον που την χρειάζεται πραγματικά, αλλά και γαλόνι στις επωμίδες τους για το αύριο που τους θέλει έτοιμους.

Ενημερώσου λοιπόν και αξιοποίησε τις ευκαιρίες που φτιάχνουν για εσένα τέτοιοι άνθρωποι. Ο λόγος και το κίνητρο ένα. Πιθανόν, ο αριθμός των καθοδηγητών ή καθηγητών να είναι πενιχρός στην Ελλάδα του 2016, αλλά στην Ελλάδα του 2036 θέλουμε να μην μας απασχολεί πια αυτό το ζήτημα.

Πηγή: Hashmag

Αρθρογράφος: Αλεξάνδρος Πρατάρης