22 Μάιος, 2019

Ακόμα μια συνέντευξη

Αναστάσης Περράκης

Είστε από το 1992 εκτός Ελλάδος. Θα περίμενε κανείς πως η Ελλάδα θα ήταν μακρά των ενδιαφερόντων σας - το έχουμε δει σε πολλές περιπτώσεις. Τι σας κρατά μονίμως πολίτη της Ελλάδας, αν και ζείτε μακράν αυτής;

Δεν είμαι εκτός Ελλάδος! Απλά απασχολούμαι επαγγελματικά σε κάποια πόλη του εξωτερικού. Διαβαζω, ακούω, συμμετέχω – μόνο Ελληνική τηλεόραση δεν βλέπω. Σε τέσσερρις ώρες είμαι σπίτι, στο πατρικό μου. Ο πατέρας μου για να γυρίσει στο πατρικό του απο την Αθήνα στην Κρήτη ήθελε πάνω απο ένα εικοσιτετράωρο όταν έφυγε να δουλέψει στην Αθήνα. Ήταν Έλληνας, αλλά αισθανόταν Κρητικός. Ε, εγώ είμαι Ευρωπαίος, αλλά αισθάνομαι Έλληνας – και λίγο Κρητικός.

Υπήρξατε ιδρυτικό μέλος του Ποταμιού δηλώνοντας ότι σας άρεσε το φρέσκο, το καινούργιο που έφερνε στην πολιτική. Όμως το 9% έγινε 7%, μετά 5% και τώρα δημοσκοπικά είσαστε κάτω του 2%. Τι έχει φταίξει;

Πρώτα από όλα έχουμε φταίξει εμείς, το Ποτάμι. Και ο Σταύρος, και ο Γιώργος, κι εγώ, όλοι μας. Δεν φταίνε απλά αυτοί που αποστάτησαν. Έγιναν λάθη στις επιλογές συνεργασιών με στόχο να κάνουμε την υπέρβαση και να βγούμε τρίτο κόμμα τον Ιανουάριο του 2015. Έγιναν λάθος κινήσεις στην προσπάθεια κοινής πορείας με το ΚινΑλ. Έγιναν λάθη στην υπερβολική προσπάθεια που έγινε για να κρατηθεί αραγής η Κοινοβουλευτική Ομάδα. Αυτά είναι το παρελθόν. Έχουμε ξεφορτωθεί τα βαρίδια ευκαιριακών συνοδοιπόρων, είμαστε το Ποτάμι, και ζητάμε την εμπιστοσύνη των Ελλήνων για να μας στείλουν στην Ευρωβουλή, και αργότερα στην Βουλή. Διότι κομματικά λάθη κάναμε, αλλά το Ποτάμι και στην Ευρωβουλή και στην Βουλή παρέμεινε μια καθαρή φωνή με αξίες, συνέπεια, και συνέχεια, με προσήλωση στα Εθνικά συμφέροντα και στην ιδέα της Ευρώπης. Το Ποτάμι, ο πολιτικός λόγος που εκφέρει το Ποτάμι, είναι σήμερα απαραίτητα στην πολιτική ζωή – περισσότερο απαραίτητα από ποτέ.

Πράγματι, το "Ποτάμι" έχει διαφορετικό πολιτικό λόγο συνεπώς σας ερωτώ: Πως σχολιάζετε το επίπεδο του δημόσιου πολιτικού λόγου στην Ελλάδα; Σας θυμίζω την περίπτωση Κυμπουρόπουλου.

Ο δημόσιος λόγος στην Ελλάδα πάσχει. Ο διάλογος είναι διάλογος εντυπωσιασμού και όχι ουσίας. Ασχολούμαστε με τον κ. Πολλάκη αλλά και τον αξιοθαύμαστο κ. Κυμπουρόπουλο αντί με την υγεία και την πραγματική ισότητα ευκαιριών και δικαιωμάτων. Πριν από δυο βδομάδες ασχολούμασταν με τον αν ήταν ηθικό που πήρε μια υποτροφία 700 Ευρώ το μήνα ο γιος του κ. Φωτάκη, αντί να ασχολούμαστε με τα εκκατομύρια που μοιράζει ο κ. Φωτάκης για “εμβληματικές ερευνητικές δράσεις”, χωρίς σωστή διεθνή επιστημονική αξιολόγηση. Πριν ένα χρόνο ασχολούμασταν με την θέση της κ. Μπαζιάνα στο Πανεπιστήμιο, αντί να βλέπουμε τμήματα με δύο και τρεις διδάσκοντες χωρίς προσωπικό. Ακόμα και με τις γραβάτες και τα πουκάμισα του κ. Βαρουφάκη ασχολούμασταν αντί με την καταστροφή που έφερναν στην οικονομία τα “παίγνια” του. Ο δημόσιος διάλογος είναι μικρονοϊκά κουτσομπολιά – σπάνια είναι πολιτικός λόγος.

Πάμε στην Ευρώπη. Πόσο ανάγκη έχουμε την σχέση μας με αυτήν και πόσο ενημερωμένοι είναι οι Έλληνες για την μεγάλη σημασία που έχει για την χώρα μας; Σας υπενθυμίζω ότι υπάρχουν ακόμη κόμματα δραχμιστών.

Δεν ήξερα ότι υπάρχουν κόμματα που έχουν ακόμα ως πολιτική θέση την επιστροφή στην δραχμή. Εντάξει, ο καθένας μπορεί να προτείνει πολιτικές επιλογές. Αυτά έχει η δημοκρατία, από παλιά. Και οι Αθηναίοι ψήφισαν την εκστρατεία στις Συρρακούσες και καταστράφηκαν, απλά και δημοκρατικά – και το θυμίζω γιατί η προγονολατρία ξεχνάει ότι η δημοκρατία από την αρχή της οδήγησε και σε καταστροφές – δεν είναι μόνο γνώρισμα των Νεοελλήνων. Η Ευρώπη κάθε 20-30 χρόνια ρήμαζε από πολέμους. Έχουμε ειρήνη στην Δυτική Ευρώπη για πάνω από 50 χρόνια. Στην Ελλάδα από τότε που είμαστε στην Ευρώπη έχουμε την πιο σταθερή και δυνατή δημοκρατία της ιστορίας του Ελληνικού κράτους, και ακόμα και εν μέσω της λιτότητας είχαμε συγκριτικά καλύτερο επίπεδο διαβίωσης απο οποιδήποτε μικρό κράτος που είναι εκτός της Ευρώπης. Οι Έλληνες του brain drain έχουν δουλειές στην Ευρώπη, σε απόσταση απο τα σπίτια τους που είναι χρονικά λιγότερο απο την μισή του Αθήνα-Καλαμάτα την εποχή της μεγάλης φυγής στα αστικά κέντρα. Η Ευρώπη είναι απλά μονόδρομος για την επιβίωση μας ως εθνους, έθνους με ξεχωριστή παράδοση και πολιτιστική ταυτότητα, αλλά έθνους-μέλους μιας μεγάλης κοινότητας με κοινά συμφέροντα σήμερα και στο μέλλον.

Εργάζεστε επί δεκαετίες στην ευρωπαϊκή κανονικότητα. Τι φταίει και ποτέ η Ελλάδα δεν απέκτησε μια τέτοια κανονικότητα, ένα κράτος που να λειτουργεί; Τι μας έχει καταντήσει κρατιστές και περιθωριακούς;

Η άποψη μου βασίζεται στις θεωρίες του αγαπημένου μου ανθρωπογεωγράφου Jared Diamond. Η γεωγραφία της Ελλάδας, τα απομωνομένα νησιά, τα απομωνομένα οροπέδια και χωριά σε κάθε λιβάδι ανάμεσα στους ορεινούς όγκους, ευνόησαν τον απομονωτισμό μικρών κοινοτήτων με τοπικά συμφέροντα. Η γεωγραφική απομόνωση πέρασε ως ατομισμός. Και τι έγινε αν πλημμυρίσει το χωράφι στο κάτω χωριό επειδή εμείς στο πάνω χωριό μπαζώσαμε το ρέμα; Εμείς από επάνω δεν θα πνιγούμε – οι από κάτω θα πνιγούν. Στην Ολλανδία αν δεν καθαρίσεις το κανάλι, θα πνιγείς και εσύ μαζί με τον γείτονα, και τούμπαλιν. Ετσι άρχησαν οι συνεργασίες – Καθολικοί, Προτεστάντες, Εβραίοι κατάλαβαν ότι αν δεν δουλέψουν όλοι μαζί, κάποια στιγμή θα πνιγούν όλοι μαζί. Στο Νέο Ελληνικό κράτος, η κεντρική εξουσία ήταν πάντα λάφυρο τοπικών κομματαρχών που ικανοποιούσαν την τοπική τους πελατεία και έπνιγαν – μεταφορικά - ο ένας τον άλλον, χωρίς ακόμα και σήμερα να τους περνάει από το μυαλό ότι θα πνιγούν όλοι μαζί. Την εποχή του διαδικτύου, της πληροφορίας, την τεχνητής νομημοσύνης, πρέπει να μάθουμε να λειτουργούμε ως ομάδα: συνεργατικά και όχι ανταγωνιστικά.

Είστε επιστήμονας. Πώς σχολιάζετε τις "μεταρρυθμίσεις" Γαβρόγλου στην τριτοβάθμια εκπαίδευση;

Προχειρότητα που θα στοιχίσει στην τριτοβάθμια εκπαίδευση τουλάχιστον μια δεκαετία. Κοροϊδία των φοιτητών και των οικογενειών τους που θα μπαίνουν σε ένα δήθεν Πανεπιστημιακό τμήμα πολλές φορές χωρίς πρόγραμμα σπουδών – και χωρίς το προσωπικό και τους οικονομικούς πόρους να εφαρμόσουν οποιονδήποτε σχεδιασμό. Ταυτόχρονα φυσικά και απαξίωση της τεχνολογικής εκπαίδευσης στην ουσία. Το 70-80% των αποφοίτων Λυκειου θα γίνονται επιστήμονες. Οι Ελβετοί και οι Ολλανδοί που δίνουν θέσεις στα Πανεπιστήμια τους στο 15-20% των αποφοίτων, και στέλνουν στην τεχνολογική εκπαίδευση το 50% και τους υπόλοιπους στην επαγγελματική εκπαίδευση, είναι ηλίθιοι; Οι Ολλανδοί εξηγούν ότι για να ανοίγεις σωστά τρύπες, χρειάζεσαι κόσμο με διαφορετικά είδη εκπαίδευσης: αυτούς που ανοίγουν τις τρύπες, αυτούς που προγραμματίζουν που θα πάνε κάθε μέρα αυτοί που ανοίγουν τρύπες, αυτούς που αποφασίζουν που πρέπει να ανοίξουν οι τρύπες, αυτούς που σχεδιάζουν και φτιάχνουν μηχανήματα για να ανοίγουν πιο ωραίες τρύπες, και αυτούς που ερευνούν σε τι χρειάζονται οι τρύπες. Ε, ο Γαβρόγλου θα στείλει όλους τους μαθητές να σκέφτονται τι χρειάζονται οι τρύπες, και κανείς δεν θα ανοίγει τρύπες, ούτε καν στο νερό.

Ας πάμε στην επιστήμη σας. Έχετε πει ότι ο καρκίνος δεν είναι μια ασθένεια αλλά πολλές. Κάποιες έχουν ίαση κάποιες όχι. Θα μπορέσει ο άνθρωπος να νικήσει μια τρομερή ασθένεια που του δίνει ημερομηνία θανάτου;

Οι περισσότερες μορφές του καρκίνου είναι πλέον αντιμετωπίσιμες και δεν δίνουν ημερομηνία θανάτου. Κάποιοι καρκίνοι είναι ιάσιμοι, άλλοι δεν είναι, και πιθανόν ποτέ δεν θα γίνουν πλήρως ιάσιμοι. Με αυτά που ξέρουμε σήμερα δεν βλέπω πως μπορεί να υπάρξει πλήρης ίαση για όλες τις ασθένειες που ονομάζουμε καρκίνο. Στόχος μας είναι για όσο περισσότερες μορφές καρκίνου ο ασθενής να έχει υπό φαρμακευτική αγωγή μια κανονική ποιότητα ζωής, μαζί με τον καρκίνο. Όπως σήμερα μπορεί να έχει μια κανονικότατη ζωή ο ασθενής του AIDS , ο διαβητικός, ο καρδιοπαθής, εφόσον έχει πρόσβαση στα φάρμακα του. Και αυτό το θέμα, του καρκίνου, θα γίνει κάποια στιγμή πολιτικό θέμα: η πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας και ιδιαίτερα σε ακριβές και μακροχρόνιες θεραπευτικές αγωγές πρέπει να είναι ισότιμη για όλους.

Ας κλείσουμε θετικά: Τι ελληνικό θα θέλατε να αποκτήσει η Ολλανδία και τι ολλανδικό η Ελλάδα;

Μια και λίγο ήλιο και λίγο θάλασσα (κανονική θάλασσσα, με τα πράσινα-μπλε νερά του Αιγαίου) δεν το βλέπω, θα ήθελα η Ολλανδία να αποκτήσει λίγο παραπάνω την αυτενέργεια και την εξωστρέφεια του Έλληνα. Η Ελλάδα θα ήθελα να αποκτήσει απο την Ολλανδία τις διαδικασίες που υπάρχουν για τα πάντα στο Δημόσιο: από το να παρεις χαρτί απο τον Δήμο μέχρι να ανοίξεις επιχείρηση, να υπάρχουν σαφείς διαδικασίες που να γίνονται σεβαστές από όλους.

*O Αναστάσης Περράκης είναι Διευθυντής Έρευνας στο Ολλανδικό Ινστιτούτο για τον Καρκίνο και υποψήφιος ευρωβουλευτής με το Ποτάμι

Πηγή: anastassis-perrakis.blogspot.com

Σχετικά