9 Ιούλιος, 2017

5 Ιουλίου 2015. Η μέρα που στην Ελλάδα πέθανε η αθωότητα.

Λίνα Παπαδάκη

Δεν έζησα το Δημοψήφισμα για το βασιλιά αλλά νομίζω ότι για τους μεγαλύτερους θα φαίνεται το ίδιο παλιό με το Δημοψήφισμα του ΄15. Τέτοια πυκνότητα χρόνου αυτή τη διετία σπάνια είχε ζήσει η χώρα σε ειρηνικές περιόδους. Σαν να ζούσαμε σε μια άλλη χώρα τότε, δεν είναι τόσο τα γεγονότα που ήταν καταιγιστικά όσο το συναίσθημα που διέτρεξε όλη τη γκάμα του.

Από την υστερική χαρά του 60% εκείνη τη ζεστή Κυριακή του Ιουλίου, μέχρι την ταπείνωση και την αυτοακύρωσή του. Από την κατάθλιψη και τον φόβο των ηττημένων της μέρας, μέχρι τον θυμό και την οργή τους. Από την όμορφη μέρα που θα ξημέρωνε μέχρι στα capital controls που έγιναν μοιρολατρική συνήθεια. Μια χώρα σε διετή διπολική διαταραχή.

Ήταν 24 μήνες που τους βαδίσαμε με την όπισθεν. Ξαναπεράσαμε, με την ταχεία αυτή τη φορά, από όλους τους γνωστούς μας σταθμούς της μνημονιακής μας χώρας, αλλά ο μηχανοδηγός τώρα ήταν πιο ατζαμής και ζημιάρης γι αυτό όλα κόστιζαν ακριβότερα.΄Ηταν όμως και πιο λυρικός γι αυτό έντυνε τις αποτυχίες του με αριστερές μεγαληγορίες περηφάνειας, αξιοπρέπειας, πόνου και ηθικού πλεονεκτήματος.΄Ετσι ξαναζήσαμε σε συμπύκνωση την προηγούμενη πενταετία με ανεστραμένους πρωταγωνιστές και πολλά ψευδώνυμα.

Παρέλασαν από μπροστά μας η ίδια τρόικα μεταμφιεσμένη σε θεσμούς, το ίδιο «ξεπούλημα» της δημόσιας περιουσίας μεταφρασμένο σε αξιοποίηση προς όφελος του δημοσίου, η ίδια σκληρή λιτότητα με τον ευφημισμό «υψηλό πρωτογενές πλεόνασμα», η ίδια άγρια φορολόγηση με το παραπειστικό «προστατεύουμε τα χαμηλά εισοδήματα», το ίδιο πετσόκομα
των συντάξεων με την επωνυμία «αναπλαισίωση του Ασφαλιστικού», οι ίδιοι «τοκογλύφοι» με το νέο όνομα «αγορές». Και όλα αυτά προστέθηκαν στα προηγούμενα, δηλαδή οι αριστεροί είχαν έρθει να βουλιάξουν ακόμα πιο βαθιά έναν λαό που ήδη θαλασσοπνιγόταν.

Στα προηγούμενα δύο Μνημόνια ήρθαν να κολλήσουν άλλα δύο, σε μια θλιβερή ακολουθία εθνικής ήττας αλλά αυτοί ακόμα και τώρα λένε ότι βγάζουν τη χώρα από τα Μνημόνια. Το μέλλον μας το έχουν υποθηκεύσει μέχρι το 2060 και τη δημόσια περιουσία δεσμεύσει για 99 χρόνια. Το παρόν, μία ατέρμονη διαδικασία αξιολογήσεων, αργός θάνατος της Οικονομίας. Το παρελθόν, η μόνη πηγή δικαίωσής τους μέσα από τη σύγκριση με συμπυκνωμένες αμαρτίες σαράντα χρόνων, που πια έχει αρχίσει να γίνεται μπούμεραγκ γιατί περισσότερο καταφέρνουν να τις
αθωώνει ο παραλληλισμός.

Έμαθαν βέβαια γρήγορα και τα κόλπα της εξουσίας. Η διαπλοκή που θα τελείωναν έγραψε νέες εποποιίες σε ηρωικά βοσκοτόπια, νέες λαμπρές σελίδες στα ελληνικά και τα ρώσικα. Το κομματικό κράτος που θα κατέλυαν έγινε η χαρά του Καρανίκα. Η Εκκλησία που θα τη χώριζαν από το Κράτος έγινε ο καθημερινός συνομιλητής τους, υποβολέας κυβερνητικής πολιτικής. Οι παρελάσεις και οι μιλιταριστικές τελετές που θα καταργούσαν έγιναν φόντο του παραστήματός τους. Τα πρωθυπουργικά αεροπλάνα που θα πούλαγαν έγιναν τρόλευ Πατήσια- Αμπελόκηποι. Η παλαιοκομματική αισθητική της κορδέλας σερβιρίστηκε χιλιόμετρο-χιλιόμετρο. Εντάξει, στο έγκλημα να βάλουν γραβάτα δεν προχώρησαν, αλλά όλα έχουν ένα όριο.

Υπάρχει ένα βαρύ λαικό του Μπικάκη που λέει «Θε μου και νάξερα ποιά μέρα θα πεθάνω / και του θανάτου μου γενέθλια θα κάνω«. Εμείς ξέρουμε τη μέρα που πέθανε η αθωότητα στη χώρα μας. Ήταν 5 Ιουλίου του 2015 και μπορούμε κάθε χρόνο να της κάνουμε γενέθλια.

* Η Λίνα Παπαδάκη είναι διευθύντρια Γραφείου Τύπου του Ποταμιού

Πηγή: Ελευθερία του Τύπου