24 Φεβρουάριος, 2019

5 χρόνια Ποτάμι: Οι ιδέες, τα στελέχη, η κοινωνία

Γιάννης Παπανικολάου

Mια επέτειος είναι πάντα μια καλή ευκαιρία τόσο για έναν ειλικρινή απολογισμό όσο και για μια χάραξη νέας πορείας.
Το Ποτάμι παρόλη την κρίση που αντιμετωπίζει λόγω της "διάλυσης" της κοινοβουλευτικής του ομάδας έχει ήδη αφήσει έντονη τη σφραγίδα του στα πολιτικά δρώμενα της χώρας, τόσο σε επίπεδο ιδεών όσο και σε επίπεδο ανθρώπων.

Α. Οι ιδέες

Είναι το κόμμα που εκφράζει το τόσο σπάνιο στο ελληνικό δημόσιο λόγο αυτονόητο. Τον ορθό λόγο. Την κοινή λογική.
Αξιοκρατία, εξωστρέφεια, οικονομική ανάπτυξη με σεβασμό στο περιβάλλον, έμφαση στη καινοτομία ,κοινωνική ευαισθησία, αυστηρή προσήλωση στην ολοκλήρωση του ευρωπαϊκού οράματος, στήριξη των νέων, αδιαπραγμάτευτη υποστήριξη των κάθε λογής ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, διάθεση σύγκρουσης με διάφορα κατεστημένα, ολοκληρωτικός πόλεμος με το πελατειακό σύστημα και το λαϊκισμό, πάγια πρόταξη του εθνικού συμφέροντος έναντι οποιουδήποτε πολιτικού κόστους.
Οι ιδέες αυτές είναι προφανές ότι δεν χαρακτηρίζουν μόνο τους ανθρώπους του Ποταμιού. Όμως χωρίς το Ποτάμι και την κοινοβουλευτική του παρουσία θα αποτελούν θλιβερές μειοψηφιες υποταγμένες στην πλειοψηφική λογική των άλλων κομμάτων. Αρά χωρίς το Ποτάμι αυτές οι φωνές θα χαθούν μέσα στις κραυγές και τα συνθήματα των υπολοίπων.

Το Ποτάμι ως κόμμα του μεταρρυθμιστικού προοδευτικού κέντρου, προσπάθησε χωρίς δογματισμούς να κρατήσει ψηλά σημαίες απ’ όλο το πολιτικό φάσμα, μη διστάζοντας να στηρίξει σωστές προτάσεις απ’ όπου και αν προέρχονταν.
Αυτό επέβαλλε η αντιμετώπιση των πιεστικών προβλημάτων που συνδέονται με την υπερδεκαετη υπαρξιακη κρίση που βιώνουμε ως χώρα, που απαιτούν πολυσήμαντες λύσεις.

Όμως λόγω της ακραίας πόλωσης, του εθισμού του κόσμου σε λογικές άσπρου μαύρου, του κυνισμού που δημιουργούν οι συνέχεις πολίτικες ακροβασίες και της κόπωσης του κοινού από λαϊκίστικες υποσχέσεις ο πολιτικός λόγος του Ποταμιού απ’ ότι φαίνεται δημιούργησε σε κάποιους υποστηρικτές του σύγχυση που σταδιακά μετατράπηκε σε δυσπιστία.

Συμπέρασμα 1ο.
Είναι λοιπόν ίσως η ώρα να τολμήσει το Ποτάμι να γίνει πιο επιλεκτικό σε σχέση με την κοινωνική βάση που θα εκφράσει πολιτικά και να απαλλαγεί από το συνεχές άγχος μήπως κάποιοι το χαρακτηρίσουν κεντροαριστερό κόμμα και κάποιοι άλλοι κεντροδεξιό.

Το σίγουρο είναι ότι υπάρχουν σημαντικές και δυναμικές κοινωνικές ομάδες που δεν τις εκφράζουν πολιτικά τα μεγαλύτερα κόμματα. Ας τις προσεγγίσουμε λοιπόν.

Β. Τα στελέχη

Το Ποτάμι μπόρεσε να κινητοποιήσει αναλογικά την ποιοτικότερη ομάδα ανθρώπων με κάποια δημόσια παρουσία.
Δυστυχώς όμως το είδαν και ως όχημα ευκαιρίας διάφοροι οπορτουνιστές που άλλοι στο πρώτο φύσημα του αέρα και άλλοι σε πιο δύσκολες στιγμές το εγκατέλειψαν για να διασώσουν πολιτικά το σαρκίο τους, εκμεταλλευομενοι και την ελλειψη δεοντολογικων αντιστασεων αυτων που τους περιμαζευουν.
Ο αριθμος των υποψηφίων που περιλαμβάνονται στα ψηφοδέλτια άλλων κομμάτων και προέρχονται από το Ποτάμι είναι
αποκαλυπτικός.

Συμπέρασμα 2ον.
Πρέπει να υπάρξει στο μέλλον μεγαλύτερη αυστηρότητα στις επιλογές στελεχών και λιγότερη ανοχή σε πριμαντόνες.
Οι πολιτικοί αγώνες απαιτούν προσήλωση και θυσίες
Ας στοχεύσουμε λοιπον στο μέλλον σε περισσοτέρους ‘ανώνυμους’ Μαυρωταδες και σε λιγότερες ‘επώνυμες ‘περσόνες που καταντούν πολιτικοί γυρολόγοι

Γ. Η κοινωνία

Στην πολιτική το τελικό κριτήριο επιτυχίας ενός κόμματος είναι η απήχηση του στη κοινωνία. Τελικοί κριτές είναι οι ίδιοι οι πολίτες και η ψήφος τους.

Η ερμηνεία ότι είναι στραβός ο γιαλός, εάν τα πράγματα δεν πάνε καλά, δεν ευσταθεί.
Πως όμως μπορεί ένα νέο κόμμα ακόμα και αν προσπαθήσει να αρμενίσει σωστά, να επιβιώσει σε συνθήκες όπου οι ψηφοφόροι εξακολουθούν να στηρίζουν εμμονικα είτε τα παλιά φθαρμένα κόμματα που κουβαλούν τόσες αμαρτίες είτε ταχα νέα κόμματα που "όλα τα σφάζουν και όλα τα μαχαιρώνουν" είτε κόμματα καρικατούρες που στερούνται παντελώς οποιοδήποτε στοιχείο πολιτικού λόγου σχετικού με τα προβλήματα μιας κοινωνίας σε πολυεπιπεδη κρίση όπως η ελληνική ;
Μήπως είναι καιρός και η κοινωνία να προσαρμοσθεί στα νέα δεδομένα;

Μήπως πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι το πελατειακό σύστημα έχει εξαντλήσει οριστικά τις δυνατότητες ατομικής επίλυσης προβλημάτων και αποτελεί πλέον μονόδρομο η αναζήτηση συλλογικών λύσεων;
Μήπως πρέπει να συνειδητοποιηθεί ότι δεν υπάρχουν εύκολες και ανέξοδες λύσεις;

Mήπως επίσης πρέπει να σηκωθούν από τον καναπέ ο ένας στους δυο που απέχουν από τις εκλογές και αφήνουν έτσι ελεύθερο το πεδίο στην εκπροσώπηση τους από κάθε λογής ανεπάγγελτες μετριότητες που ψηφίζουν οι άλλοι;
Οι όποιες κακές αποφάσεις των εκάστοτε κυβερνώντων επηρεάζουν στην τελική όλους. Όχι μόνο όσους τους ψηφίζουν.
Μήπως πρέπει πλέον να ψηφισθούν πέραν του όποιου νέου νόμου περί ευθύνης Υπουργών ένας νόμος περί "ευθύνης ψηφοφόρων" και ένας νόμος "περί ευθύνης των απεχόντων";

Συμπέρασμα 3ο.
Το Ποτάμι πρέπει να τολμήσει να ‘ταρακουνήσει ‘την κοινωνία και ειδικά τους βολεμένους.
Έχει κάθε δικαίωμα αλλά και υποχρέωση για κάτι τέτοιο. Δεν χάιδεψε αυτιά. Πλήρωσε δε πανάκριβα το τίμημα της συνέπειας και της ευθύνης.

Σε αντίθεση με τους αποστάτες που πρόδωσαν τους εντολείς τους τίμησε και με το παραπάνω αυτούς που το ψήφισαν.
Ας αναλάβουν λοιπόν όλοι τις ευθύνες τους.
Ας τιμωρήσουν τους προδότες και ας επιβραβεύσουν τους μαχητές.
Η λογική του "πολιτικού τζαμπατζή" που ενώ ο ίδιος επιλέγει να ψηφίζει παλαιοκομματικά αλλά ποντάρει στο ότι θα βρεθούν κάποιοι άλλοι που θα ψηφίσουν υπεύθυνα και έτσι στη Βουλή δεν θα ναι όλοι άχρηστοι, οδηγεί ενίοτε σε τερατογεννεσεις.

Ας εντοπίσουμε και πλησιάσουμε αυτούς που ψηφίζουν με το χέρι στην καρδιά και το μυαλό και όχι στην τσέπη.

Δ. Όσον με αφορά, πάρα τα όποια λάθη μας, τα οποία όμως πληρώσαμε εμείς και όχι η χώρα, είμαι περήφανος που συμμετέχω σ’αυτή την προσπάθεια.

Το Ποτάμι, με εξαίρεση κάποια επώνυμα στελέχη του, δε με ντρόπιασε ποτέ μέχρι σήμερα.
Αντίθετα με έκανε αρκετές φορές περήφανο.

Είμαι ευτυχής που συνυπάρχω με ανθρώπους που εκτιμώ, σταθερούς σε κοινές μας αξίες.
Όσοι έχουμε μείνει είμαστε πιο έμπειροι, πιο ώριμοι και πιο αποφασισμένοι.

Μαζί με όλους αυτούς που μοιράζονται το αίσθημα αδικίας για όσα υπέστη το Ποτάμι και πιστεύουν στην μεγάλη εθνική και ευρωπαϊκή προστιθέμενη πολιτική αξία των ιδεών του και μας πλησιάζουν, χωρίς βαρίδια πλέον, κοιτάζουμε μπροστά.

Χρόνια Πολλά Ποτάμι.