2 Ιουνίου, 2017

40άρηδες: Η γενιά ιστορικό κενό

Λίνα Παπαδάκη

Η δική μου γενιά μεγάλωσε χωρίς ήρωες. Αγάπησε την πολιτική όχι γιατί είχε την προσδοκία ότι αυτή θα της χαρίσει έπη κι ένδοξες σελίδες στην ιστορία, αλλά για αυτό που είναι στην πραγματικότητα η πολιτική: ένα μέσον που θα κάνει καλύτερη τη ζωή των ανθρώπων.

Μάλλον είμαστε η μόνη γενιά στη χώρα μας που είδαμε τον ρόλο της πολιτικής τόσο καθαρά, αφόρτιστα, και χωρίς τις
παραμορφωτικές παρωπίδες που γεννούν τα αδικαίωτα ιστορικά απωθημένα - την είδαμε χωρίς φτιαξίδια και φαίνεται ότι η ίδια βάλθηκε να μας τιμωρήσει για αυτό. Η πολιτική στη χώρα μας έχει ακόμα ανάγκη από μύθους, γι' αυτό εμάς μας περιθωριοποίησε.

Ασφαλώς υπάρχουν κάποια πρόσωπα της δημόσιας ζωής που είναι σαραντάρηδες, αμέσως - αμέσως ο Πρωθυπουργός- πόσοι όμως από αυτούς είναι πραγματικά γεννήματα της εποχής τους και δεν βρίσκονταν ήδη πάνω σε ένα τρένο που ερχόταν κατευθείαν από την αρχαία σκουριά, για να κάνουν πολιτική καριέρα με δάνεια άλλων εποχών; Πόσοι μιλάνε τη γλώσσα της ηλικίας τους; Πόσων η ρητορική και η πρακτική δεν φαίνεται πρόωρα γερασμένων παιδιών που μηρυκάζουν ετοιματζίδικα τσιτάτα και κλισέ που έρχονται να προσδώσουν στα πολιτικά πράγματα απατηλή αίγλη, ληγμένα οράματα και συλλογικές φαντασιώσεις του παρελθόντος; Για αν το πω ωμά, πόσοι σαραντάρηδες σήμερα έχουν ηγετικό ρόλο αν δεν μιλούν και σκέπτονται σαν εξηντάρηδες-εβδομηντάρηδες;

Φυσικά φταίμε κι εμείς που δεν έχουμε ακόμα διατυπώσει το δομημένο αφήγημα της γενιάς μας και αφήνουμε ελεύθερο το χώρο στους εγγαστρίμυθους των παλαιότερων χρόνων. Είμαστε σκόρπιοι, πολυδιασπαμένοι, απορροφημένοι από τον αγώνα επιβίωσης, οι
περισσότεροι ιδιωτεύουν. Ή φεύγουν έξω από τη χώρα και μεγαλουργούν φτωχαίνοντας και την πατρίδα και την ηλικία μας. Είμαστε η γενιά - ιστορικό κενό, που όταν ήρθε η βιολογική της ώρα να αναλάβει τις τύχες της χώρας δεν ήταν εκεί.

Κυρίως με δική της ευθύνη που δεν βρήκε την έμπνευση και τη δύναμη να δώσει τη δική της σύγχρονη πρόταση σε σημερινά προβλήματα, χωρίς τις παραμορφωτικές προβολές της πρόσφατης ιστορία μας. Αφού δεν κάναμε αποποίηση της γερασμένης κληρονομιάς υποχρεωθήκαμε να υφιστάμεθα τους καλύτερους διαχειριστές της, δηλαδή τους πρόωρα γερασμένους.

Δεν είμαστε γεννήματα αγώνων αλλά του καθημερινού αγώνα και δεν πρέπει να ντρεπόμαστε που δεν γράφτηκε μεγάλη ποίηση για μας. Στις αντηρωικές μέρες μας οι επόμενοι ηγέτες θα είναι αντιήρωες, θα είναι οι πραγματικοί σαραντάρηδες της εποχής τους που θα έχουν επιτέλους κατανοήσει τη δύναμή τους. Πρώτα αυτοί και μετά τα περιβάλλοντα.

* Η Λίνα Παπαδάκη είναι διευθύντρια του γραφείου τύπου του Ποταμιού

Πηγή: Η ΑΞΙΑ