8 Ιούνιος, 2019

Κάνει καλό το Pride;

Γιάννης Κωνσταντινίδης

Η ετήσια πολύχρωμη παρέλαση Υπερηφάνειας στο κέντρο της Αθήνας φέρνει τόσο στη δημόσια σφαίρα, όσο και στις ιδιωτικές συζητήσεις μας τις ζωές και την καθημερινότητα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας. Ζωές για τις οποίες ελάχιστοι γνωρίζουμε την αλήθεια τους, αλλά σχεδόν όλοι έχουμε άποψη. Είναι αλήθεια πως τα αιτήματα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας για σεβασμό, ισότητα και αποδοχή της διαφορετικότητας αντιμετωπίζονται από την ελληνική κοινωνία με συνθήματα πολύ συχνότερα από όσο με επιχειρήματα. Με επίκληση στα στερεότυπα πολύ συχνότερα από όσο στα δικαιώματα. Και σε ένα τέτοιο άγονο έδαφος έρχεται το Pride. Για πολλούς, ένα προκλητικό έως επιθετικό γεγονός που ξεπερνά τα όρια της διεκδίκησης ατομικών ελευθεριών και φτάνει στο σημείο της επιδεικτικότητας, άποψη η οποία εκφράζεται συχνά ακόμα και από υποστηρικτές των αιτημάτων της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας.

Κάνει λοιπόν καλό το Pride στον αγώνα για τα δικαιώματα; Ακόμα και μεταξύ των πλέον προοδευτικών πολιτών, τέσσερις στους δέκα πολίτες εκτιμούν ότι το Pride υπερβάλλει και τελικά αδικεί το θεμελιώδες αίτημα της ανοχής στη διαφορετικότητα. Ακόμα και μορφωμένες, νέες, γυναίκες -οι ομάδες με την πλέον ανεκτική στάση έναντι της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας- στέκονται πολύ συχνά κριτικά απένατι στο Pride. Τα εύκολα σχόλια για τη βιτρίνα, τα στρας και τα γκλίτερ λειτουργούν ως μηχανισμός αντιπερισπασμού από τη συζήτηση για την ουσία των δικαιωμάτων.

Και όμως πίσω από τη χρυσόσκονη, τις ψεύτικες βλεφαρίδες και τα γυμνά κορμιά, υπάρχει η δικαιολογημένη ανάγκη να νοιώσεις περήφανος για αυτό που είσαι. Για το μπόι σου, για τις επιδόσεις σου στον αθλητισμό, για το φύλο σου, για την ευφυία σου, για την ποδοσφαιρική σου ομάδα, για το κόμμα σου, για όλα τα άλλα μπορείς να δείχνεις περήφανος. Και να είναι μάλιστα και μαγκιά σου. Όμως για την ΛΟΑΤΚΙ ταυτότητά σου δεν επιτρέπεται να είσαι. Για όσον καιρό οι κοινωνίες συνεχίζουν να βάζουν κριτήρια στην περηφάνεια, το Pride θα είναι απολύτως απαραίτητο. Είτε με τη δική μας αισθητική, είτε με την αισθητική κάποιου άλλου. Πάντως προφανώς κανένας δε δικαιούται να κρίνει την αισθητική του Pride. Η πρόκληση είναι η φυσική συνέπεια της απόρριψης. Και είναι την τελευταία που οφείλουμε να πολεμήσουμε, όχι την πρώτη.

*Ο Γιάννης Κωνσταντινίδης είναι Αναπληρωτής Καθηγητής του Πανεπιστημίου Μακεδονίας & πρώην υποψήφιος Ευρωβουλευτής με το Ποτάμι.

Σχετικά