4 Ιουλίου, 2019

Γκαϊανέ Κασαρτζιάν

Αθανάσιος Αναγνωστόπουλος

Η νέα επίθεση στην Άθενς Βόις, λιγότερο βίαιη αυτήν την φορά, θέτει επιτακτικά, για μία ακόμη φορά, ορισμένους προβληματισμούς. Κατά πρώτον, είναι αυτονόητο το δικαίωμα καθενός να εκφράζεται ελεύθερα, να ασκεί κριτική, να ωρύεται ακόμη μαζί με τους φίλους του μέσω των κοινωνικών δικτύων. Αυτό δεν αμφισβητείται ούτε υπόκειται σε περιορισμούς, πλην των γενικών διατάξεων περί διέγερσης σε διάπραξη εγκλημάτων.

Ωστόσο, εντελώς προσωπικά θα ήθελα να αναδείξω την αξία του μέτρου και της ευπρέπειας στην έκφραση των απόψεων. Μπορεί να επιτρέπονται, αλλά δεν συμβάλλουν στον δημόσιο διάλογο κραυγές εκ μέρους του διαδικτυακού όχλου του είδους που διαβάσαμε τις τελευταίες ημέρες. Το γεγονός ότι βρέθηκαν κάποιοι εγκληματίες που προχώρησαν ένα βήμα παραπέρα ήταν, δυστυχώς, κάτι το προβλέψιμο με βάση την εμπειρία του παρελθόντος. Μπορεί κανείς να διαφωνεί όσο έντονα θέλει με το σχόλιο της Άθενς Βόις και την ακόλουθη επεξήγηση-συγγνώμη, ωστόσο στοιχειώδης φρόνηση υπαγορεύει την μετριοπάθεια.

Το δεύτερο σημείο που θα ήθελα να θίξω αφορά την διάσταση πραγματικότητας και επικοινωνίας ως διαφορά του ουσιώδους από το επουσιώδες: ότι δηλαδή, εκκινώντας από τον τραγικό και άδικο θάνατο μια γυναίκας, μιας εργαζόμενης, μιας μετανάστριας, ασχολούμαστε με όλα τα δευτερογενή που προκάλεσε, το ατελειώτο “σού 'πα, μού 'πες” των κοινωνικών δικτύων, αφήνοντας κατά μέρος την ουσία του πράγματος.

Η οποία συνίσταται στην απαράδεκτη πολιτική του ελληνικού κράτους προς τις ανθρώπους αυτές, ένα μίγμα άκαμπτου κρατισμού και ατελείωτης γραφειοκρατίας, που τις καταδικάζει, συνεπικουρούσης ασφαλώς της σχετικής συντεχνίας, στο ημίφως μιας παράνομης νομιμότητας. Το όνομά της ήταν Γκαϊανέ Κασαρτζιάν.

*Ο Αθανάσιος Αναγνωστόπουλος, Διδάκτωρ Ποινικού Δικαίου - δικηγόρος και πρώην υποψήφιος ευρωβουλευτής με το Ποτάμι.

Πηγή: Τα Νέα

διαβάστε επίσης